15/12/09

Αυτά που ποτέ δεν αλλάζουν

Η μετεκλογική ευφορία, η περίοδος χάριτος στη νέα Κυβέρνηση, είναι ένα φαινόμενο που όλοι οι αναλυτές έχουν επισημάνει. Η περίπτωση της Κυβέρνησης Παπανδρέου, που προέκυψε μετά τις εκλογές του Οκτώβρη, δε θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Όμως, όλοι όσοι γνωρίσαμε τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί επί 35 χρόνια το ΠαΣοΚ, σίγουρα δε θα μπορούσαμε να μοιραστούμε αυτήν την προσδοκία και αισιοδοξία.

Δεν πρόκειται για θέμα ιδεολογίας ή κομματικού οπαδισμού. Δε σχετίζεται ούτε με το ακραία λαϊκιστικό και ρουσφετολογικό παλαιοπαπανδρεϊκό παρελθόν του ΠαΣοΚ, η ρήξη με το οποίο -επί Σημίτη- παρέμεινε ανολοκλήρωτη. Είναι κάτι πολύ πιο απλό: Όσο οι άνθρωποι που απαρτίζουν τον μηχανισμό ενός κόμματος παραμένουν οι ίδιοι, αποκλείεται η ανανέωση και η διαφάνεια να ξεφύγουν από συνθήματα και ευχολόγια.

Μια νέα ηγεσία, είτε ο Παπανδρέου το 2004, αλλά και σήμερα ως νέος Πρωθυπουργός, είτε ο Καραμανλής το 1997 και ο Σαμαράς, όλοι μιλούν για φρέσκα πρόσωπα και ιδέες. Προβαίνουν έπειτα σε αλλαγές στις υψηλόβαθμες κομματικές θέσεις, χωρίς να "ανοίγονται" ουσιαστικά στην κοινωνική βάση των κομμάτων (παρά μόνο στα λόγια και με θεατρινισμούς), αλλά επιλέγοντας βάσει της εσωκομματικής επετηρίδας. Τα νέα πρόσωπα συνήθως είναι άγνωστα στο ευρύ κοινό, αλλά, με συνέπεια χαρακτηριστική, προέρχονται από τις κομματικές θερμοκοιτίδες. Ακόμα και στις ελάχιστες περιπτώσεις που επιλέγονται άτομα πετυχημένα στον τομέα δραστηριότητάς τους, είτε πρόκειται για προσωπικές γνωριμίες των προέδρων, είτε, μη αντέχοντας την πολιτική δυσωδία, αργά ή γρήγορα αποχωρούν.

Γνωρίζοντας ότι η διαφθορά και οι πελατειακές σχέσεις γίνονται ολοένα και εντονότερες καθώς πλησιάζουμε στα κατώτερα στρώματα του στελεχειακού δυναμικού, η αδυναμία αντιμετώπισης τους δεν εκπλήσσει. Από τον Παπανδρέου δεν περιμέναμε τίποτε, διότι δεν ήταν αυτός το πρόβλημα, όπως δεν ήταν ούτε ο Καραμανλής ούτε ο Σημίτης προσωπικά διεφθαρμένοι.

Οι άμεσα εμπλεκόμενοι είναι όσοι κινούνται στις σκιές, οι έμπιστοι παρακοιμώμενοι υπουργών και βουλευτών, που κάνουν τη βρώμικη δουλειά και φέρνουν ψήφους και χρήμα για τα αφεντικά τους. Αυτούς τους "αγνούς" αγωνιστές της παράταξης, που αφιερώνουν τη ζωή τους σε αυτήν, κανείς δεν προτίθεται να θίξει. Δεν έχουν όλοι την τύχη να αναλάβουν αξιώματα, πολλοί όμως ξέρουμε ότι καταλήγουν γραμματείς υπουργείων, περιφερειών, διοικητές οργανισμών ή πρόεδροι συνδικαλιστικών σωματείων. Μια ματιά στη (λειψή ακόμα) στελέχωση της δημόσιας διοίκησης αρκεί...

Στο πλαίσιο αυτό, η παραίτηση Ρόβλια αποτελεί απλά εκδήλωση ενός άλλου φαινομένου, της σταδιακής ελάττωσης της ευθιξίας του Πρωθυπουργού. Μην ξεχνάμε ότι στα πρώτα πρωθυπουργικά βήματα του, ο κ. Καραμανλής μάζευε παραιτήσεις και μοίραζε διαγραφές, με πλέον άδικη αυτήν του κ. Πολύζου ("διεφθαρμένοι υπάρχουν παντού"). Κάπως έτσι αρχίζει και ο κ. Παπανδρέου, η κατάληξη κάπως έτσι θα είναι και πάλι, "όποιος έχει στοιχεία πάει στον εισαγγελέα - όποιος πάει στον εισαγγελέα ποινικοποιεί την πολιτική ζωή" και "ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό".

Αν οι αρχηγοί των κομμάτων δεν αποφασίσουν να απαλλαγούν από την κόπρο των συνεργατών τους, όσα συμβούλια αρχηγών υπό τον Πρόεδρο και αν διοργανώσουν, όσα μεγαλεπήβολα σχέδια και αν εξαγγείλουν, οι κύκλοι θα επαναλαμβάνονται με τα πρόσωπα μόνο να αλλάζουν.

Πιθανότατα όμως ξέρουν ότι οι διεφθαρμένοι αποτυχημένοι της ζωής κομματάρχες, η ύπαρξη των οποίων αποκτά νόημα μόνο κολλώντας τις αφίσες και δίνοντας τους "αγώνες" για την παράταξη, κρατούν στα χέρια τους και τη δική τους εκλογική επιβίωση. Ας όψεται ο λαός, που απαιτεί διαφάνεια και αξιοκρατία, και το αλάνθαστο κριτήριό του, αυτό που δεν επηρεάζεται ούτε από υποσχέσεις, ούτε από την προπαγάνδα των ΜΜΕ, ούτε από συμφέροντα, ούτε, ούτε, ούτε...

1 σχόλιο:

adekastos είπε...

Σχόλια:
1) Υβριστικά,
2) Προπαγανδιστικά ή
3) Άσχετα με το θέμα της ανάρτησης
θα διαγράφονται.