31/12/10

Καλή χρονιά

Ένας ολόκληρος αιώνας μοιάζει να μας χωρίζει από την αρχή του 2010. Έναν χρόνο πριν δεν υπήρχε Μνημόνιο, δεν υπήρχαν περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, κυρίως δεν υπήρχε η διάχυτη εθνική κατάθλιψη που μάς έχει καταβάλει περισσότερο και από το άδειο πορτοφόλι μας.

Μέσα σε έναν χρόνο έγιναν πάρα πολλά. Δεν είμαι σίγουρος αν έγιναν προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο. Κόντρα σε όλους και όλα, κρατώ ζωντανή την ελπίδα μέσα μου να αποδειχθεί ότι, μέσα από όλα τα δυσάρεστα που βιώνουμε, θα γεννηθεί μία καλύτερη κοινωνία, σε μια σύγχρονη χώρα.

Με αυτήν την ελπίδα αποχαιρετούμε το 2010. Και με μια ευχή μάλλον κοινή: το 2011 να είναι καλύτερο.

Καλή χρονιά σε όλους.

6/12/10

Όταν παρέλυσε το Κράτος

Η σημερινή επέτειος της 6ης Δεκεμβρίου δεν είναι απλά η επέτειος του θανάτου ενός παιδιού από τις σφαίρες ενός ανόητου αστυνομικού. Όπως δεν είναι, γιατί δεν υπήρξε ποτέ, επέτειος έκφρασης κρατικής αυθαιρεσίας, ούτε της "επανάστασης" των νέων, που επίσης δεν έγινε ποτέ. Όσα ακολούθησαν το τραγικό συμβάν δεν αποτελούσαν έκφραση κοινής και γενικευμένης λαϊκής δυσαρέσκειας. Οι υποτονικές αντιδράσεις απέναντι στην οικονομική και πολιτική χρεοκοπία της χώρας, σήμερα, αυτό αποδεικνύουν. Η επέτειος αποκτά σημασία διότι αποτελεί την επέτειο της απόλυτης κατάλυσης του Κράτους.

Μέσα σε ένα απόγευμα ολόκληρο το Κράτος παρέλυσε. Η κοινωνία, στο όνομα μάλιστα της οποίας υποτίθεται ότι έγιναν όσα έγιναν, έκπληκτη διαπίστωνε την ευκολία με την οποία η χώρα μπορεί να μετατραπεί σε μπάχαλο.

Δε θέλω να επαναλάβω όσα πολλές φορές έχω γράψει. Θέλω απλά να θέσω δύο ερωτήματα προς όλους τους μεγαλόστομους που απέδωσαν χαρακτήρες εξέγερσης στα γεγονότα του 2008, και όχι στους ηλίθιους που συμμετείχαν σε αυτά: Τι θεωρούν ότι αυτή η "εξέγερση" πέτυχε, πέραν του εξευτελισμού της Κυβέρνησης Καραμανλή, και τι απέγιναν οι τότε "επαναστάτες".

Η "εξέγερση" των νέων νομιμοποίησε στο άρρωστο μυαλό ορισμένων τη χρήση βίας κατά το δοκούν, αν δε τη γενίκευσε κιόλας, κατά (του φαντάσματος) της "αστυνομοκρατίας". Οι δε επαναστάτες χωρίς αιτία χάθηκαν -τώρα, που βρέθηκε και αιτία αντίδρασης... Αντ' αυτού η αντίδραση περιορίζεται (ευτυχώς) στην αποχή από τις Δημοτικές εκλογές!

Ας τα σκεφτούμε αυτά για τις επόμενες φορές που ένας έντρομος Πρωθυπουργός θα φοβηθεί να επιβάλει την τάξη, στο όνομα, μάλιστα, της Δημοκρατίας. Διότι, τόσο απλά, αυτό συνέβη πριν από δύο χρόνια σα σήμερα.

15/11/10

Δεινή ήττα Σαμαρά

Ο δεύτερος γύρος των Αυτοδιοικητικών εκλογών επεφύλασσε σασπένς και εκπλήξεις, αλλά η συνολική εικόνα αποτελεί ψυχρολουσία για τη Νέα Δημοκρατία. Επικοινωνιακά το παιχνίδι χάθηκε στους δύο μεγάλους δήμους, επισκιάζοντας ακόμα και την καθαρή ήττα στις περιφέρειες.

Στην Αθήνα ο Νικήτας Κακλαμάνης φέρει τη μεγάλη ευθύνη της ήττας του. Είχαμε επισημάνει την καθοδική τάση του νυν δημάρχου, αλλά, για να είμαστε ειλικρινείς, η σαφής ήττα του δεν μπορούσε να προβλεφθεί για τον απλό λόγο ότι το προφίλ του κ. Καμίνη δεν "ταιριάζει" με αυτό που ο κόσμος συνήθως έχει στο μυαλό του όταν ψηφίζει. Πλέον με τεράστιο ενδιαφέρον περιμένουμε την εναλλακτική πρόταση Καμίνη στην πράξη.

Παρότι η Αθήνα κρίθηκε σε επίπεδο προσώπων, με τη γνωστή πια συνέντευξη στον κ. Χατζηνικολάου να καταρρακώνει τον κ. Κακλαμάνη, η αποδοκιμασία για τη ΝΔ είναι σαφής. Το κόμμα, έστω και αν ο Κακλαμάνης δεν ήταν (πλέον, διότι ξεχνάμε πάλι το παρελθόν του στην ΠολΑν...) του σαμαρικού περιβάλλοντος, η ΝΔ έχασε στο κάστρο της.

Στον Πειραιά επίσης είχαμε προσωπική ήττα του Μίχα, με την αλλαγή κλίματος εμφανή κατά τη διάρκεια της εβδομάδας. Νίκη για τη ΝΔ - εξαίρεση στον κανόνα.

Εκεί που το παιχνίδι χάθηκε για τον Σαμαρά ήταν στη Θεσσαλονίκη. Πρόβλημα δεν υπήρχε με την υποψηφιότητα Γκιουλέκα, όπως με τον Κακλαμάνη, αλλά διαφορετικό.

Εάν είχαμε ερωτηθεί πριν δύο μήνες για την έκβαση των εκλογών στη Θεσσαλονίκη θα απαντούσαμε ότι η νίκη του κ. Μπουτάρη ήταν η πλέον πιθανή. Η δυσαρέσκεια των Θεσσαλονικέων από τη δωδεκαετία Παπαγεωργόπουλου δεν είχε αιτία την κακοδιαχείριση (όπως τα ΜΜΕ επιμένουν), αλλά την αναποτελεσματικότητα. Μερικοί φανοστάτες και κάποια πεζοδρόμια δεν αρκούσαν για να αλλάξουν πρόσημο στην κακή περίοδο του απερχόμενου δημάρχου, ειδικά την τελευταία θητεία του.

Η υποβάθμιση του κέντρου της πόλης (που τείνει να εξελιχθεί σε Άγιο Παντελεήμονα της συμπρωτεύουσας) είτε κράτησε μερίδιο του εκλογικού σώματος μακράν της κάλπης είτε το οδήγησε στον Μπουτάρη. Η μικρή πλειοψηφία Γκιουλέκα σε πρώτο και δεύτερο διαμέρισμα έχει πολιτικά χαρακτηριστικά πιο σημαντικά από την ψήφο π.χ. της Τούμπας, διότι πρόκειται για κλασικά "συντηρητικά" εκλογικά τμήματα.

Η ΝΔ συνελήφθη κοιμώμενη κατά τον σχεδιασμό του Καλλικράτη με την προσθήκη της Τριανδρίας στον νέο δήμο (ο οποίος κρίθηκε από 400 ψήφους). Η Καλαμαριά π.χ. έμεινε ανέγγιχτη, καθώς πρόκειται για άπαρτο πασοκικό κάστρο. Σε τίνος τον νου φάνηκε... μικρός και κατάλληλος για συγχώνευση ο δήμος Θεσσαλονίκης, αλλά μεγάλος ο Καλαμαριάς, θα μας μείνει η απορία.

Παρ' όλα αυτά προβλέπαμε νίκη Γκιουλέκα. Ο λόγος ήταν η σύγκρουση του Μπουτάρη με τον Άνθιμο και η απαξιωτική στάση του προς τους "συντηρητικούς" ψηφοφόρους της πόλης. Παρότι οι αναλυτές σήμερα κρίνουν ότι αυτή ακριβώς η τακτική συσπείρωσε τους αριστερούς, δεν έχουν δίκιο. Για το "προοδευτικό" μειοψηφικό κομμάτι των ψηφοφόρων της Θεσσαλονίκης η τρόικα Παπαγεωργόπουλος - Ψωμιάδης - Άνθιμος ούτως ή άλλως ήταν κόκκινο πανί και, αντιθέτως, οι συνέπειες αυτής της σύγκρουσης ήταν η συμπίεση Στεργίου - Παπαθεμελή υπέρ του Γκιουλέκα στον πρώτο γύρο.

Η αλήθεια βρίσκεται στο μέσον. Η εσφαλμένη εκτίμησή μας πηγάζει από την επικράτηση ενός προσβλητικού για τους Θεσσαλονικείς στερεοτύπου ("χαλαρά", καφεδάκι, ποδόσφαιρο και... εκκλησία). Τελικά, και για εμάς, πιο μεγάλη σημασία έχει η καθημερινότητα στην πόλη παρά το σκοπιανό -τουλάχιστον σε ό,τι έχει να κάνει με την εκλογή δημάρχου.

Εάν στα παραπάνω συνυπολογίσουμε τη δυσαρέσκεια για τον Ψωμιάδη (που οδήγησε πολύ κόσμο από τη "δεξιά" δεξαμενή σε στάση αποχής -ο Ψωμιάδης είχε στον νομό Θεσσαλονίκης τα χαμηλότερα ποσοστά του) και την ανυπαρξία κινητοποίησης από τη ΝΔ στο πλευρό του Γκιουλέκα, που έχει κάθε λόγο να αισθάνεται δυσαρεστημένος από την απουσία κομματικής στήριξης, στη λογική μιας αναμενόμενης "εύκολης νίκης", το αποτέλεσμα είναι μάλλον ευεξήγητο.

Το τσαλάκωμα Σαμαρά στη Θεσσαλονίκη δεν έχει να κάνει μόνο με την απώλεια του κάστρου του. Έχει να κάνει και με την Ντόρα Μπακογιάννη, που ο κ. Μπουτάρης ευχαρίστησε χθες το βράδυ... Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι Μπουτάρης και Καμίνης δεν προέρχονται από τον στενό κομματικό πυρήνα του ΠαΣοΚ, αλλά απετέλεσαν προσωπικά στοιχήματα του κ. Παπανδρέου (ειδικά ο δεύτερος). Ο Πρωθυπουργός τα δικά του στοιχήματα τα κέρδισε, ο Σαμαράς όχι.

Ο Κικίλιας ηττήθηκε κατά κράτος, παρά την προσπάθεια της ΝΔ να χρυσώσει το χάπι. Πόσο πιο κάτω θα μπορούσε να πέσει, με τέτοια αποχή και αντίπαλο έναν φθαρμένο εν ενεργεία νομάρχη; Το αντίστοιχο είναι ο κ. Μπόλαρης, με παραπλήσια (λίγο καλύτερα μάλιστα!) ποσοστά, όπου το ΠαΣοΚ θα πρέπει να πανηγυρίζει έξαλλα (με βάση τα επιχειρήματα τής ΝΔ για τον Κικίλια), καθώς ο Μπόλαρης επιστρατεύτηκε άκων την τελευταία στιγμή, απέναντι σε ένα τηλεοπτικό πολιτικό τερατούργημα και σε μια περιφέρεια με γαλάζια πλειοψηφία ούτως ή άλλως! Η επιλογή Κικίλια ήταν προσωπική γκάφα του Σαμαρά, όλα τα υπόλοιπα αποτελούν ανοησίες.

Για τον κ. Ψωμιάδη ό,τι χρειαζόταν να ειπωθεί έχει ειπωθεί, με μια επισήμανση: στη δική του περιφέρεια, τη Θεσσαλονίκη, πέτυχε τα χαμηλότερα ποσοστά του, 50,27%! Δηλαδή την παλιά νομαρχία πιθανότατα θα την κέρδιζε στο νήμα ή θα την έχανε! Αυτά με αντίπαλο το "τίποτα", όπως ο ίδιος χαρακτήρισε τον κ. Μπόλαρη. Αν το ΠαΣοΚ πίστευε σε νίκη και επιστράτευε πρόσωπο πρώτης γραμμής θα κέρδιζε. Όπως και η ΝΔ στην Αττική, μόνο που εκεί ο Σαμαράς έκανε μόνος του την γκάφα, ενώ ο Παπανδρέου δεν μπόρεσε να βρει πρόθυμο υποψήφιο.

Στην Πελοπόννησο, και παρά την προπαγάνδα τής ΝΔ για ανατροπή, ο Τατούλης θριάμβευσε. Μια πολιτική ανεμοδούρα ταπείνωσε την ηγετική ομάδα Σαμαρά μέσα στο σπίτι του...

Η συνολική εικόνα αποτελεί μικρή, αλλά καθαρή ήττα της ΝΔ. Αν το 6-7 θα ήταν θρίαμβος και το 7-6 ισοπαλία, το 8-5 είναι ένα κακό για τον Σαμαρά αποτέλεσμα. Ούτε λόγος να γίνει για μηνύματα στην Κυβέρνηση και τα ξένα ΜΜΕ μιλούν σήμερα για νίκη του κυβερνώντος κόμματος.

Συμπερασματικά, το μήνυμα Σαμαρά δεν πέρασε, αντιμνημονιακό μέτωπο δε συγκροτήθηκε ποτέ και οι εντυπώσεις χαθήκαν. Προσωπικές επιλογές του απέτυχαν παταγωδώς και δόθηκε στο ΠαΣοΚ η δυνατότητα να ξεχάσει την ήττα του πρώτου γύρου και στον κ. Παπανδρέου να θριαμβολογεί ανά την Ευρώπη.

Κλείνοντας, όπως πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, ώρα για αυτοκριτική:

Σε Αθήνα και Πειραιά, εν είδει ευχής, επισημάναμε το κλίμα αλλαγής. Στη Θεσσαλονίκη όχι.

Στις περιφέρειες, με ακρίβεια προβλέψαμε νίκη ΝΔ σε Ήπειρο, Κεντρική και Δυτική Μακεδονία και του ΠαΣοΚ σε Αττική, Στερεά, Δυτική Ελλάδα. Από τις αμφίρροπες, πιάσαμε την Ανατολική Μακεδονία & Θράκη, αλλά αστοχήσαμε σε Βόρειο Αιγαίο και Πελοπόννησο, όπου τελικά δεν υπήρξε καν ντέρμπι. Στις αστοχίες περιλαμβάνουμε και τη Θεσσαλία (παρότι σωστά προβλέψαμε νίκη ΝΔ), διότι τη δώσαμε στις σίγουρες, ενώ κρίθηκε οριακά. Η μεγάλη αστοχία υπήρξε στην πρόβλεψη της συμπεριφοράς των ψηφοφόρων του κ. Καλούδη στα Ιόνια, καθώς κέρδισε η ΝΔ ενώ προβλέψαμε άνετη νίκη ΠαΣοΚ.

Πρέπει να τονιστεί ότι δε ζηλεύουμε τη... δόξα των δημοσκοπήσεων, αλλά τολμάμε (αυθαίρετα κατά το μάλλον ή ήττον) να αποτολμήσουμε να περιγράψουμε το γενικότερο πολιτικό κλίμα. Γι' αυτόν τον λόγο δεν έχουμε και κανέναν φόβο να κάνουμε ό,τι δεν κάνουν οι αναλυτές: συγκρίνουμε την πρόβλεψη με τα αποτελέσματα και διαπιστώνουμε τι πιάσαμε και τι όχι.

14/11/10

Αυτοδιοικητικές εκλογές 2010: Τελευταίες προβλέψεις

Επειδή οι μετά Χριστόν προφήτες θα λένε πολλά το βράδυ, φρόνιμο είναι ορισμένα πράγματα να έχουμε το θάρρος να τα γράψουμε εκ των προτέρων. Ιδού λοιπόν οι δικές μας προβλέψεις:

Νίκη ΠαΣοΚ:
Δυτικής Ελλάδος
Ιονίων Νήσων
Αττικής
Στερεάς Ελλάδος

Νίκη ΝΔ:
Κεντρικής Μακεδονίας
Δυτικής Μακεδονίας
Ηπείρου
Θεσσαλίας

Αμφίρροπες:
Ανατολικής Μακεδονίας & Θράκης
Βορείου Αιγαίου
Πελοποννήσου

Σε Θεσσαλία, Στερεά και Αττική παίρνουμε το ρίσκο της πρόβλεψης, παρότι πολλοί θεωρούν πιθανό ένα ντέρμπι. Το ίδιο ισχύει και για τα Ιόνια, με τις ιδιαιτερότητες λόγω της "αντάρτικης" υποψηφιότητας. Για τις αμφίρροπες περιφέρειες μία αυθαίρετη πρόβλεψη το 2-1 υπέρ της ΝΔ (Πελοπόννησος & Βόρειο Αιγαίο).

Παρότι λίγο - πολύ οι προβλέψεις είναι ούτως ή άλλως όλες αυθαίρετες, πρέπει να γίνει ένα σχόλιο. Με τις δύο περιφέρειες που κρίθηκαν σε έναν γύρο συν το 4-4 που προβλέπουμε για τον δεύτερο, το ΠαΣοΚ επικρατεί ήδη σε 6 περιφέρειες. Με άλλα λόγια, και στον βαθμό που οι προβλέψεις μας ευσταθούν, για τη ΝΔ η κορυφή είναι οι 7 περιφέρειες, αν επικρατήσει και στις 3 αμφίρροπες. Συνεπώς, το να βρεθεί η ΝΔ να προηγείται στην πλειοψηφία των περιφερειών είναι ένας στόχος σχεδόν ανέφικτος.

Επομένως, το ΠαΣοΚ δεν μπορεί να πανηγυρίζει με μια νίκη 7-6! Αυτό είναι πολύ σημαντικό για τη μάχη των εντυπώσεων, διότι τις τελευταίες ημέρες έχει δημιουργηθεί (σκοπίμως) η αίσθηση ότι το ΠαΣοΚ επιζητεί απλά την πλειοψηφία των περιφερειών. Πρόκειται για επικοινωνιακό τέχνασμα. Στην πραγματικότητα κατεβάζουν τον πήχυ για να μην περάσουν από κάτω. Ούτως ή άλλως ο Πρωθυπουργός τρέλανε κόσμο με τη δήλωσή του μετά τον πρώτο γύρο, γι' αυτό ας είμαστε προετοιμασμένοι.

Αντίστοιχα, ούτε η ΝΔ θα μπορεί να πανηγυρίζει (παραμένει δεύτερη και αναξιόπιστη λόγω των συνεχών λαθών του αρχηγού της), αλλά η πιθανή νίκη σε 6 περιφέρειες συνιστά τη μη-ήττα που επιθυμούσε εξ αρχής ο κ. Σαμαράς.

Τελικά, το 7-6 υπέρ του ΠαΣοΚ αποτελεί ουσιαστικά... ισοπαλία. Το χρώμα του χάρτη, πάντως, γαλάζιο θα είναι. Η Αττική είναι μικρή σε έκταση και τα νησιά δεν τραβάνε το μάτι...

Στους δήμους, μια εκτίμηση και δύο ευχές:

Θεσσαλονίκη:
Νίκη Γκιουλέκα.

Αθήνα:
Ελπίζουμε και ευχόμαστε ο αποτυχημένος κ. Κακλαμάνης, ο οποίος, μόνος του, γκρέμισε το προφίλ του σοβαρού και ψύχραιμου πολιτικού την τελευταία εβδομάδα, να πάει σπίτι του.

Πειραιάς:
Ευχή και πάλι ο κ. Μίχας να ηττηθεί. Ο Μιχαλολιάκος είναι γέννημα - θρέμμα του κομματικού σωλήνα και δεν κομίζει τίποτα το ανατρεπτικό (σε αντίθεση με τον κ. Καμίνη στην Αθήνα), αλλά η όλη πορεία του υποψηφίου του ΠαΣοΚ τον καθιστά μία φιγούρα βγαλμένη από το κακό παρελθόν.

Μία πραγματική νότα αισιοδοξίας θα αποτελέσει η πραγματοποίηση των δύο αυτών ευχών, πρώτα για το καλό της Αθήνας και του Πειραιά. Αν μάλιστα οι ψηφοφόροι της Μακεδονίας μπορούσαν να σοβαρευτούν και να στείλουν τον πολιτικό Καραγκιόζη -Ζορό- στην ευχή του Θεού, τότε κάτι ίσως να είχε αλλάξει στα μυαλά όλων μας...

9/11/10

Ανόητα ερωτήματα, ανόητες απαντήσεις

Το μήνυμα της κάλπης είναι ένα: όταν στον λαό τίθενται ανόητα ερωτήματα, εκείνος δίνει με συνέπεια ακόμη πιο ανόητες απαντήσεις.

Για παράδειγμα, το δίλημμα "νίκη ΠαΣοΚ ή εκλογές" απαντήθηκε καθαρά. Το ΠαΣοΚ ηττήθηκε! Και λέω ότι ηττήθηκε διότι δεν μπορεί να θεωρηθεί νίκη το προβάδισμα με 2% αν ληφθούν υπ' όψιν οι ψήφοι υπέρ του κ. Τατούλη και η αυτοκτονική επιλογή της ΝΔ στη μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας. Σε κάθε περίπτωση, υπό την αυθαιρεσία της αναλογίας Βουλευτικών - Περιφερειακών εκλογών, το κυβερνόν κόμμα δε δικαιούται να υποστηρίζει ότι έλαβε το καθαρό μήνυμα που ζήτησε. Η κωλοτούμπα του Πρωθυπουργού ήταν πασιφανής ως και προκλητική, και έτσι αποφεύχθηκε η διάλυση της Βουλής που δεν είχε πουθενά να οδηγήσει.

Το ερώτημα που έθεσε ο κ. Σαμαράς, "ναι ή όχι στο Μνημόνιο", απαντήθηκε με ψήφο στο ΚΚΕ. Ο λαός γύρισε την πλάτη και στη ΝΔ, που πανηγυρίζει ενώ έπεσε πιο χαμηλά απ'τα χαμηλά της, και επιβράβευσε την κ. Παπαρήγα, μάλλον για τη συνέπειά της παρά για το... νεωτερικό πνεύμα και τον σύγχρονο λόγο της.

Σε τελική ανάλυση, κανένα από τα δύο μεγάλα κόμματα δεν κέρδισε -και εδώ αρχίζει η γνωστή κουβέντα για την κατάρρευση του δικομματισμού και την αποχή με μηνύματα αποδοκιμασίας του πολιτικού συστήματος. Μόνο που κάθε συζήτηση για την αποχή είναι επίσης ανόητη όταν δε συνυπολογίζει το μειωμένο πολιτικό αποτέλεσμα των Αυτοδιοικητικών εκλογών (διότι, ναι, δεν εκλέγαμε κυβέρνηση, αλλά δημάρχους), και την υποχρέωση μετακίνησης των ετεροδημοτών (διότι δε δημιουργούνται εκλογικά τμήματα στον τόπο κατοικίας τους, όπως στις Βουλευτικές εκλογές). Μέσα σε όλα αυτά καλόν είναι τη γενικότερη αδιαφορία για την πολιτική να την αντιμετωπίζουμε απλά ως τέτοια, χωρίς να της αποδίδουμε τις διαστάσεις που αρέσκονται να αποδίδουν οι αναλυτές.

Ο πολίτης έχει την επιλογή να απέχει της ψηφοφορίας. Εκχωρεί έτσι την ψήφο του, διότι άλλοι αποφασίζουν και γι' αυτόν. Το πολιτικό νόημα αυτής της επιλογής ποικίλλει, αλλά δεν αποτελεί ούτε απειλή, ούτε σημείο παρακμής για το πολίτευμα. Μάλλον το αντίθετο, καθώς το μεγάλο ενδιαφέρον του παρελθόντος δεν είναι ταυτισμένο με πολιτισμένες εκλογικές διαδικασίες. Εν τέλει, η προαιρετική συμμετοχή στην ψηφοφορία συνηθίζεται σχεδόν σε όλον τον κόσμο και ίσως να αποτελεί αναπόφευκτη εξέλιξη σε συνθήκες δημοκρατικής ομαλότητας.

Ο σχολιασμός μας θα ήταν ατελής χωρίς ορισμένες παρατηρήσεις πιο συγκεκριμένες:

Ο Δημαράς θυμίζει το κόμμα του κ. Αβραμόπουλου, καθώς πολύ σάλιο ξοδεύτηκε άσκοπα επί τη βάσει δημοσκοπήσεων. Αυτοκτόνησε την τελευταία εβδομάδα.

Είναι σαφές ότι η επιλογή Κικίλια αποτελεί γκάφα ολκής, αλλά και απόδειξη της δύναμης των μεγάλων κομμάτων (ένας στους πέντε Αθηναίους ψήφισε έναν εμφανώς ανίκανο και ακατάλληλο άνθρωπο, μόνο και μόνο διότι τον επέβαλε το κόμμα). Γκάφα επίσης ήταν το κόντεμα Ψωμιάδη, καθώς οι όποιες ελπίδες για νίκη σε έναν γύρο εξανεμίστηκαν. Αυτοί οι δύο παράγοντες στέρησαν από τη ΝΔ τη νίκη στις εντυπώσεις, διότι στις μετεκλογικές αναλύσεις θα ερχόταν πρώτη σε ψήφους...

Το ΠαΣοΚ δεν πήγε καλά σε Πελοπόννησο και Ήπειρο, ενώ λογικά θα ανακάμψει στα Επτάνησα. Η ΝΔ αβάσιμα ήλπιζε σε άνετη νίκη στο Βόρειο Αιγαίο, αλλά πήγε ανέλπιστα καλά στην Ανατολική Μακεδονία & Θράκη.

Μεγάλος ηττημένος των Δημοτικών εκλογών ήταν ο κ. Κακλαμάνης. Ό,τι και να πει κανείς η επίδοσή του ήταν χαμηλή -παρότι οι Αθηναίοι δε θα προτιμήσουν (απ' ό,τι φαίνεται) την ανατρεπτική επιλογή του κ. Καμίνη.

Ο Μπουτάρης έβγαλε τα μάτια του με την ανόητη συμπεριφορά του και τη σύγκρουση με τον Δεσπότη. Φρόνιμο είναι να γνωρίζουμε το κοινό στο οποίο απευθυνόμαστε άλλη φορά...

Ο Μίχας απλά πάτωσε στον Πειραιά (συγγνώμη για την έκφραση, αλλά αρμόζει τέλεια), παρότι τοπικές έριδες θα τον οδηγήσουν μάλλον στο Δημαρχείο.

Τέλος, αν προκύπτει ένα μήνυμα για το υπό ίδρυση κόμμα της κ. Μπακογιάννη, αυτό είναι ότι το κατώφλι του 3% το έχει στο τσεπάκι της. Ήδη ο κ. Γιαννουλάκης μάζεψε το 2% μόνο στην Κρήτη...

3/11/10

Αναζητώντας τον σωτήρα

Ο κ. Σαμαράς μάς το δήλωσε ευθέως. Η χώρα είναι σοβαρή και, αν βρεθεί στην ηγεσία της, θα σεβαστεί τις υπογραφές της. Με άλλα λόγια, το πρόβλημά του έπαψε ξαφνικά να είναι το μνημόνιο και έγινε η εφαρμογή του.

Συγχαρητήρια. Του πήρε έξι μήνες για να το καταλάβει. Για όλους τους υπόλοιπους ήταν απλά αυτονόητο ότι η αντιμνημονιακή ρητορική της Αντιπολίτευσης, εκτός από ηλίθια, ήταν και αδύνατο να εφαρμοσθεί. Τώρα γιατί τα "πράσινα" (τάχα) ΜΜΕ δεν έδωσαν στην ομολογία του κ. Σαμαρά τη σημασία που της αξίζει μένει αναπάντητο.

Από αυτό το βήμα πολλάκις έχουμε τονίσει ότι μια ψήφος γενικώς "κατά του Μνημονίου" δε σημαίνει τίποτα. Πάντα το ζήτημα ήταν η εφαρμογή στην πράξη, διότι το Μνημόνιο δεν αποτελεί σύνολο εντολών ενός ξένου δυνάστη που αποφάσισε να ταπεινώσει τη χώρα, αλλά επίσημη εγγύηση προς τους δανειστές της ότι θα εξασφαλίσει την αποπληρωμή των χρημάτων τους. Κατά τα λοιπά οι νεοδημοκράτες ας προσεγγίσουν την κάλπη σε 5 μέρες με αντιμνημονιακή διάθεση. Κούνια που τους κούναγε.

Όσο για τον φωτεινό ηγέτη της πατρίδος, τον σεβαστό Πρωθυπουργό μας, ας διδαχθεί από το παράδειγμα Καραμανλή. Το 2007 επιμέναμε ότι η προκήρυξη εκλογών ήταν μία κακή επιλογή, με τη ΝΔ να χάνει διψήφιο αριθμό εδρών λόγω εκλογικού νόμου και πτώσης ποσοστών. Οι έμπειρες πένες υπεραμύνονταν της επιλογής, διότι (άκουσον - άκουσον) πλειοψηφία μίας - δύο εδρών θα εξασφάλιζε καλύτερη λειτουργία της κοινοβουλευτικής ομάδας (!!!) καθώς αυτή θα ήταν πιο σφιχτή...

Το ίδιο φέρεται να επιλέγει ο κ. Παπανδρέου. Η τιμωρία μας, αν δεν τον ψηφίσουμε στις Αυτοδιοικητικές, θα είναι να προκηρύξει Εθνικές εκλογές, για να τον ψηφίσουμε με μικρότερη πλειοψηφία και χωρίς αυτοδυναμία, ώστε με μια συγκυβέρνηση το πολιτικό σύστημα να βρεθεί προ των ευθυνών του. Ταυτόχρονα εγκαλεί την Αντιπολίτευση γιατί δεν τολμά να καταγγείλει την Κυβέρνηση ως επικίνδυνη και να απαιτήσει τις εκλογές! Τη λογική αυτή δεν τη χωρά ο νους του ανθρώπου. Και πού να μην παρέμενε το ΠαΣοΚ πρώτη δύναμη τι είχαμε να δούμε.

Εάν, λοιπόν, την Κυριακή τα δύο κόμματα πέσουν σε χαμηλά πρωτόγνωρα (απίθανο, αλλά ας το δεχθούμε) μην αναμασήσουμε την καραμέλα του τέλους του δικομματισμού. Η ανεπάρκεια των ηγετών τους πλέον δεν κρύβεται. Αυτή θα φέρει την αποδοκιμασία, μαζί με την απουσία οποιουδήποτε οράματος.

Και, αναζητώντας τον σωτήρα μας, έχει μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε ποιος Βούγιας και ποιος Τσίπρας θα αναδειχθεί αυτήν τη φορά -για να μας βγάλει από το τέλμα, φυσικά. Όπως πάντα.

27/10/10

Το στοίχημα Σαμαρά

Η παρατήρηση ότι ο κ. Σαμαράς έχει καταφέρει να επιβάλει την ατζέντα των αυτοδιοικητικών εκλογών είναι ορθή και αυτό τονίστηκε από το δίλημμα του Πρωθυπουργού "Μνημόνιο ή εκλογές", όπως σχηματικά αποδόθηκε η ουσία της διακαναλικής συνέντευξης. Το κρίσιμο ζήτημα είναι αν η ΝΔ έχει τη δυνατότητα να δώσει μέχρι το τέλος αυτήν τη μάχη.

Η αντίφαση δεν κρύβεται. Οι επιλογές της σε καμία περίπτωση δε συνάδουν με τον κεντρικό πολιτικό χαρακτήρα που η ρητορική της αποδίδει στις επικείμενες εκλογές. Οι υποψηφιότητες δεν "κολλάνε" με το αντιμνημονιακό μήνυμα του Σαμαρά. Για παράδειγμα, ο Δράκος στην Πελοπόννησο είναι καθαρά αυτοδιοικητικός. Ο Παυλίδης στη Θράκη το ίδιο, και μάλιστα θεωρείται προσκείμενος στην Ντόρα Μπακογιάννη που στηρίζει το Μνημόνιο. Ακόμα και ο σίγουρος Ψωμιάδης δεν είναι προσωπικότητα ειδικού βάρους, το αντίθετο μάλλον. Όσο για τη μεγαλύτερη Περιφέρεια, την Αττική, η ΝΔ κατέρχεται χωρίς υποψήφιο (είναι αδύνατον να εκληφθεί ως σοβαρή η υποψηφιότητα Κικίλια) και το ομολογεί το ίδιο το κόμμα, θέτοντας ως μακρινό στόχο τον δεύτερο γύρο και ως εφικτό την ήττα Σγουρού!

Η θέση της ΝΔ έρχεται ως συνέχεια της γενικής άποψης ότι οι τοπικές εκλογές, και μάλιστα οι νομαρχιακές, πλέον περιφερειακές, χρησιμεύουν για την εξαγωγή γενικών πολιτικών μηνυμάτων. Μόνο που είναι παράλογη η απαίτηση οι πολίτες να ψηφίσουν τον Κικίλια ή τον αποτυχημένο και φθαρμένο Ψωμιάδη για να αποδοκιμάσουν το Μνημόνιο. Οι υποψήφιοι της ΝΔ θα έπρεπε να έχουν την προσωπικότητα, το ειδικό βάρος, να στηρίξουν αυτήν την επιλογή του κ. Σαμαρά. Κάτι τέτοιο δεν έχει γίνει. Το πιο βαρύ όνομα είναι ο υποψήφιος για τον Πειραιά κ. Μιχαλολιάκος (που καταρρακώνεται στα γκάλοπ) και ο κ. Γκιουλέκας για τη Θεσσαλονίκη! Από την άλλη, στελέχη με λόγο και κύρος, όπως π.χ. ο Σταύρος Δήμας και ο Νίκος Δένδιας, είναι χαμένα. Κανείς δε δίνει τη μάχη που έχει επιλέξει ο Πρόεδρος...

Παράλληλα, η στάση έναντι της κεντρικής πολιτικής της Κυβέρνησης δεν μπορεί να κριθεί από το άθροισμα των ψήφων υπέρ των "αντιμνημονιακών" υποψηφίων. Ο κ. Δημαράς προσφέρει το καλύτερο παράδειγμα. Η πιθανή εκλογή του στον δεύτερο γύρο παρουσιάζεται ως αποδοκιμασία του ΠαΣοΚ. Μόνο που ο κ. Δημαράς το έχει ξανακάνει. Το 2002 στον δήμο Αθηναίων ξεπέρασε το 11%, ποσοστό κοντά στο 15% που θεωρητικά θα τον φέρει στην δεύτερη Κυριακή σύμφωνα με τα γκάλοπ (λόγω της διασποράς των υπολοίπων ψήφων). Δεν υπάρχει δηλαδή μόνο το Μνημόνιο, αλλά και η απήχηση που πράγματι διαθέτει ο συγκεκριμένος πολιτικός. Άλλωστε, το εκλογικό σώμα των Αθηνών αρέσκεται στις εκπλήξεις. Τσίπρας και Καρατζαφέρης αποδεικνύουν ότι το ποσοστό των ψηφοφόρων που στις δημοτικές ξεφεύγουν από τα δύο μεγάλα κόμματα είναι ούτως ή άλλως σημαντικό -ειδικά όταν υπάρχουν υποψήφιοι τύπου Κικίλια.

Έχουμε ξαναγράψει ότι το στοίχημα του κ. Σαμαρά δύσκολα θα κερδηθεί, λόγω της πολύ πρόσφατης και σαρωτικής νίκης του ΠαΣοΚ. Και τότε η επόμενη μέρα θα είναι δύσκολη. Αν, δηλαδή, ο κ. Παπανδρέου δει τον χάρτη να πρασινίζει, ποια αντιπολιτευτική γραμμή μπορεί η ΝΔ να ακολουθήσει; Ακόμα, όμως, και αν το Μνημόνιο αποδοκιμαστεί στην κάλπη, τι θα μπορεί να κάνει ο Σαμαράς;

Το Μνημόνιο, είτε καταψηφιστεί είτε όχι, είτε με τον Παπανδρέου είτε με τον Σαμαρά, με αυτήν τη μορφή ή με αναδιαπραγμάτευση, θα εφαρμοστεί -κατ' αρχήν διότι η Ελλάς δεν έχει τη δυνατότητα να επιστρέψει τις δύο δόσεις που ήδη έχει λάβει και λογική νταή "δανείστηκα, σας δούλεψα, δεν πληρώνω" δεν μπορεί να εφαρμοστεί από ένα σοβαρό Κράτος. Τα υπόλοιπα είναι ανοησίες.

Εκεί που ο Σαμαράς έπρεπε να έχει εργαστεί είναι στην εξειδίκευση των μέτρων. Αντί να αναλώνεται στον αδιέξοδο αγώνα κατά της εφαρμογής του Μνημονίου θα έπρεπε να προσφέρει στον αγώνα της κοινωνικά δίκαιης εφαρμογής του. Μόνο τότε θα μπορούσε να αποτελέσει εναλλακτική λύση. Γιατί το να ανατραπεί ο Παπανδρέου απλά για να επανεκλεγεί με μικρότερη πλειοψηφία ή χωρίς αυτοδυναμία μόνο αποσταθεροποιητικά μπορεί να λειτουργήσει για την εύθραυστη οικονομία της χώρας.

13/10/10

Στον αστερισμό του λαϊκισμού

Τι είναι ο "λαϊκισμός"; Μήπως δεν είναι να λες όσα οι ψηφοφόροι θέλουν να ακούσουν; Αυτά που αρέσουν και χαϊδεύουν αυτιά; Μήπως δεν είναι να προσδοκάς το θετικό εκλογικό αποτέλεσμα αδιαφορώντας για τις συνέπειες της επόμενης ημέρας; Μήπως δεν είναι οι γενικολογίες και αοριστολογίες;

Αν δεν είναι όλα αυτά, τότε πράγματι "λεφτά υπάρχουν" και ο κ. Παπανδρέου δεν ήξερε, δεν ώφειλε να ρωτήσει και δικαίως υποστηρίζει ότι πλανήθηκε από τον Καραμανλή που έκρυβε τα χρέη. Επειδή όμως είναι όλα τα παραπάνω, καθώς και πολλά ακόμα που δεν κολακεύουν τους (πολλούς) πολιτικούς που υποκύπτουν στον πειρασμό του, και ο κ. Σαμαράς είναι ένας λαϊκιστής του αισχίστου είσδους, όπως ήταν και ο σημερινός Πρωθυπουργός παραμονές των περσινών εκλογών.

Μόνο που πάντα υπάρχει πρόβλημα όταν μιλάει ο Μητσοτάκης. Όπως όταν επί χρόνια, με σταθερότητα και συνέπεια, επεσήμαινε την εσφαλμένη πορεία της οικονομικής πολιτικής. Τότε γινόταν αντικείμενο επιθεωρήσεων, με την ανοχή του (πρώην;) κόμματός του. Αλίμονο στις Κασσάνδρες, που προβλέπουν τα δυσάρεστα μελλούμενα. Μόνο που η Κασσάνδρα, κατά τη μυθολογία, περιοριζόταν μεν στις "μαύρες" προβλέψεις, αλλά αυτές ήταν ακριβείς -κάτι που βολεύει να παραλείπουμε...

Κατά τα πολιτικά ήθη της χώρας μας, ο Σαμαράς αρκεί να αναμείνει τη σταδιακή κυβερνητική φθορά, που λόγω συγκυρίας θα είναι και πιο γρήγορη από ό,τι θα περίμενε κανείς, και το "ένα" μεγάλο γεγονός που θα επισπεύσει την κατάρρευση. Κάτι δηλαδή σαν τα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 2008 ή τις φωτιές του 2007. Μόνο που, πέρα από τις διάφορες ηλιθιότητες των κειμενογράφων του, καιρός είναι να σκεφτεί την επόμενη ημέρα.

Διότι, αν ποτέ κληθεί να κυβερνήσει, ο λαός δεν πρόκειται να ανεχθεί άλλον εμπαιγμό του τύπου "παρέλαβα χάος, δεν ήξερα τίποτα".

11/10/10

Περί Πρωθυπουργού σκιάς

Μας έπιασε ξαφνικά η περιέργεια για τον Πρωθυπουργό που αποτόλμησε να χαρακτηρίσει τη χώρα μας "χώρα διεφθαρμένων". Κι όμως... Ακόμα και αν το όλο θέμα αποδίδεται 2 μέρες μετά σε "παρεξήγηση", και οι 3 υποψήφιοι, καθένας με τον τρόπο του, έχουν ομολογήσει το ίδιο ακριβώς -και μάλιστα δημοσίως.

Ο Κώστας Σημίτης είχε αναφωνήσει στη Βουλή το περίφημο "αυτή είναι η Ελλάδα", παραιτούμενος μάλλον από το εκσυγχρονιστικό πνεύμα που διέπνεε την πολιτική του.

Ο κ. Καραμανλής αναφέρθηκε σε "νταβατζήδες" λίγο πριν (διά συνεργατών του) αποδώσει την αποτυχία των κυβερνήσεών του σε πόλεμο από σκοτεινά επιχειρηματικά συμφέροντα και ξένους δακτύλους που "δεν τον άφησαν" να κυβερνήσει. Αν η Ελλάδα είναι μια χώρα που ανερυθρίαστα ένας πρώην Πρωθυπουργός ομολογεί ότι δεν είχε τη δύναμη να τα βάλει με τα ΜΜΕ και τα (αδιευκρίνιστα) συμφέροντα, ποιος ενοχλείται από τη διαπίστωση περί διεφθαρμένης χώρας; Ο ίδιος ο κ. Καραμανλής χρησιμοποίησε τη διαφθορά ως δικαιολογία αποτυχίας, παρότι αυτήν εξελέγη για να πατάξει!

Αλλά και ο κ. Παπανδρέου δε μένει πίσω. Όταν η μία εξεταστική διαδέχεται την άλλη, με εύλογο ή μη λόγο, δε χρειάζεται πιο καθαρή ομολογία για τη διαφθορά. Ομολογία που ούτως ή άλλως προσέφερε ο κ. Πάγκαλος, λέγοντας ότι "μαζί τα φάγαμε".

Αν αφήσουμε στην άκρη την υποκρισία, όλοι το ίδιο ομολογούμε. Η κοινή διαπίστωση των μελετών περί απαξίωσης και αναξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος αυτό ακριβώς σημαίνει. Μεταξύ μας όλοι τα ίδια λέμε. Και έχουμε και τον δικό μας ρόλο στη διαφθορά, με τα φακελάκια σε γιατρούς, εφοριακούς, πολεοδομίες, με τη φοροδιαφυγή, με τα κλεμμένα ένσημα -για να δώσω ελάχιστα παραδείγματα.

Αυτό που ενοχλεί εν προκειμένω είναι η τάση παραίτησης. Όταν ένας Πρωθυπουργός ομολογεί ότι η χώρα είναι διεφθαρμένη, αυτομάτως ομολογεί και ότι αδυνατεί να αντιμετωπίσει τη νοσηρή κατάσταση. Εδώ λοιπόν διαφαίνεται το μέγιστο της διαφθοράς: η πολιτική αποχαύνωση, ο εκμαυλισμός της πολιτικής συνείδησης. Αν αυτοί οι μικροί και ανάξιοι βρέθηκαν σε θέσεις εξουσίας, δε βρέθηκαν επειδή τους επέλεξε ο Θεός. Εμείς τους επιλέξαμε. Με τα υψηλά κριτήρια που όλοι καλά γνωρίζουμε. Το επώνυμο, τη φωτογένεια, τη "λαμπερή" προσωπικότητα, την κομματική πειθαρχία ή, χειρότερα, το "βόλεμα" συγγενών και φίλων.

Είναι πράγματι απαξιωμένο το πολιτικό σύστημα. Ή όμως είμαστε και χώρα ανίκανων εκτός από χώρα διεφθαρμένων ώστε να μην υπάρχει κανείς άξιος ηγέτης, ή οι όσοι ικανοί γνωρίζουν ότι δεν έχουν ελπίδες επιτυχίας.

Σήμερα οι υποψήφιοι Πρωθυπουργοί εκλέγονται από τη βάση και μετατρέπονται σε πανίσχυρους εσωκομματικούς δικτάτορες που μπορούν να διαγράφουν όποιους γουστάρουν, να αλλάζουν ιδεολογία όποτε γουστάρουν, να δηλώνουν ό,τι γουστάρουν, χωρίς να απολογούνται σε κανέναν. Με το "γερμανικό" σύστημα θα μπορούν να καθορίζουν και τη σύνθεση της κοινοβουλευτικής ομάδας. Μόνο που έτσι η συνταγματική εκλογική διαδικασία υποκαθίσταται από μια αμφισβητούμενη εσωκομματική εκλογή αρχηγού - εκλέκτορα στελεχών, και όλα αυτά για να παταχθούν οι πελατειακές σχέσεις!

Καθημερινά ομολογούμε τη διαφθορά. Δεν έχει νόημα να κρυβόμαστε. Όποιος κι αν το είπε, αν το είπε, είχε δίκιο. Το ζήτημα είναι πότε θα αποφασίσουμε να κάνουμε κάτι γι' αυτό. Κάτι ουσιαστικό και όχι με κριτήριο τις ειδήσεις των 8, όπως ήταν το ασυμβίβαστο, ο νόμος περί ευθύνης υπουργών, ο βασικός μέτοχος ή σήμερα η γερμανική λίστα.

3/10/10

Η μεγάλη επιστροφή

Η ιστορία της φημολογούμενης επανόδου στην κεντρική πολιτική σκηνή του πρώην Πρωθυπουργού κ. Καραμανλή είναι αστεία και τραγική ταυτόχρονα. Τραγική, διότι τέτοια ήταν η κατάληξη της πολιτικής σταδιοδρομίας του. Αστεία, διότι όσοι τη διακινούν ή τη δέχονται (ως υπόθεση εργασίας, έστω) λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο. Η εκκωφαντική αποδοκιμασία των πεπραγμένων του, πριν από έναν χρόνο σαν αύριο, αποτελεί την καλύτερη απόδειξη.

Βέβαια, το εκλογικό σώμα είναι ευμετάβλητο (ακόμα και σήμερα, με τόσο πρόσφατο το εκλογικό αποτέλεσμα, ο κ. Σαμαράς τολμά να προφητεύει ότι η στιγμή που ο ελληνικός λαός θα φτάσει να ανυπομονεί για την ανάληψη της εξουσίας από τον ίδιο και το κόμμα του πλησιάζει!). Κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει το εκλογικό αποτέλεσμα. Το οριστικό, όμως, τέλος του Καραμανλή, αν και σηματοδοτήθηκε από την ήττα, δεν προήλθε από αυτήν. Προήλθε από την οριστική αποξένωσή του από την πραγματική βάση του -όχι τον κομματικό στρατό, αλλά από όσους, ίσως αδόκιμα, ο ίδιος και οι συνεργάτες του κατέταξαν στον "μεσαίο χώρο". Η αποτυχημένη πολιτική του, η κακή επικοινωνιακή τακτική, τα σκάνδαλα ή η οργανωμένη προσπάθεια αποδόμησης του πρώην Πρωθυπουργού από τους αντιπάλους του, όλα σε κάποιο βαθμό, έφεραν αυτήν την κατάσταση.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο κ. Καραμανλής δεν μπορεί σοβαρά να διεκδικήσει τον ρόλο του γεφυροποιού της πολυκατοικίας, και να την οδηγήσει στη νίκη. Ακόμα και αν το πολιτικό προϊόν που πλασάρει η ΝΔ δεν ήταν τόσο μπαγιάτικο, ο Καραμανλής δε θα ήταν ο κατάλληλος για να ηγηθεί μιας ενωμένης κεντροδεξιάς.

Η απώλεια επαφής της Ρηγίλλης με την πργματικότητα είναι διαπιστωμένη εδώ και καιρό, αλλά η αμηχανία (αν όχι ο πανικός) του κ. Σαμαρά στη σκέψη και μόνο της επιστροφής του Καραμανλή τον οδηγούν σε νέες αστειότητες. Ακόμα και αν έχει δίκιο στο ότι το εν λόγω σενάριο επανέρχεται με ευθύνη του ΛαΟς και του ΠαΣοΚ, η εκτίμηση ότι πρόκειται για οργανωμένο σχέδιο, λόγω της επιτυχημένης εμφάνισης στη ΔΕΘ, είναι αβάσιμη και παράλογη. Δεν προέκυψε από πουθενά ότι η ομιλία του αρχηγού της ΝΔ στη Θεσσαλονίκη συγκίνησε τα πλήθη, αλλά, και έτσι να ήταν, η υπενθύμιση ότι ο Σαμαράς δύναται να εξαφανίσει το έλλειμμα σε ενάμιση χρόνο αρκούσε για να την επισκιάσει στα μάτια οποιουδήποτε έλλογου όντος. Νισάφι, όμως, πέρασε σχεδόν ένας μήνας! Η διαρκής επανάληψη της επωδού "επιτυχημένη εμφάνιση στη ΔΕΘ" επιθυμούν στη Ρηγίλλης να εξελιχθεί σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία: λέγε-λέγε, στο τέλος θα ξεχάσουμε τι είπε ο Σαμαράς, και θα μείνει μόνο η αίσθηση της "επιτυχημένης εμφάνισης".

Για όσους, λοιπόν, γνωρίζουν την ανθρωπογεωγραφία εντός του κόμματος, η πηγή των σεναρίων πρέπει να αναζητηθεί στους πιστούς του πρώην Πρωθυπουργού, μέσα στη ΝΔ. Οι περισσότεροι από αυτούς στήριξαν και συνεχίζουν να στηρίζουν τον κ. Σαμαρά, αλλά, όπως η προοπτική της εξουσίας ενώνει, έτσι και η αδυναμία διεκδίκησής της υπερτονίζει τις διαφωνίες. Ο Σαμαράς ήδη φαντάζει αναλώσιμος (το ίδιο θα ίσχυε αντίστοιχα και για την Ντόρα, δεν έχει να κάνει, δηλαδή, με το πρόσωπο, όσο με την τρέχουσα πολιτική συγκυρία) στα μάτια αυτών που αναζητούν κιόλας τον ηγέτη της επόμενης ημέρας. Ισχύει ό,τι και για το ΠαΣοΚ πριν μερικά χρόνια, μόνο που είναι τραγικό για ένα τόσο μεγάλο κόμμα να μην υπάρχει φρέσκο και ικανό στέλεχος που να μπορεί να εμπνεύσει.

Ο Καραμανλής, και από το σπίτι του ακόμα, θα συνεχίσει να ελέγχει απόλυτα τα εσωκομματικά. Όσο, όμως, η ΝΔ αρνείται να αντικρύσει κατάματα το κυβερνητικό παρελθόν της, όσο κρύβεται από τα αίτια της ήττας, μόνη ελπίδα θα απομένει η φυσική φθορά και κατάρρευση του ΠαΣοΚ. Μόνο που πια θα πρόκειται για κατάρρευση και ολόκληρης της χώρας.

28/9/10

Το μαρτύριο των σκέψεων

Με τον ήλιο να μην έχει καλά-καλά ανατείλει και την πρωινή δροσιά να με έχει κάνει να μετανιώσω για την καλοκαιρινή μου περιβολή, αντικρύζω καθημερινά την ίδια άθλια κατάσταση βγαίνοντας από το σπίτι μου: δεκάδες παράνομους μικροπωλητές, των οποίων τόσο η πραμάτεια, σκόρπια, στη μέση του δρόμου και στα σκαλοπάτια των εισόδων, όσο και η απλή παρουσία, αποτελούν απειλή για τη δημόσια υγεία. Ό,τι πετάμε στα σκουπίδια το ένα βράδυ πωλείται την επόμενη μέρα μπροστά στα πόδια μας.

"Τι θέλεις κύριος; Να 'ρθω να σε κλέψω;" ακούγεται με αφοπλιστικό θράσος να λέει σε διαμαρτυρόμενο διερχόμενο ένας από αυτούς. Λίγο πιο δίπλα η "διακριτική" (αδιάφορη) παρουσία της Δημοτικής Αστυνομίας τούς αναγκάζει να αρχίσουν να τα μαζεύουν -μέχρι οι δημοτικοί αναρμόδιοι να φύγουν, για να ξαναστρώσουν. Η κυρία που απαιτεί από τον αστυνομικό να κατασχέσει το σκουπιδολόι λαμβάνει την αφοπλιστική απάντηση ότι η Δημοτική Αστυνομία είναι αναρμόδια. Περίεργο, αλήθεια. Μερικές μέρες νωρίτερα το ίδιο αναρμόδιος δήλωνε και ο αστυνομικός της ΕΛΑΣ... Κατεβαίνω προς το άγαλμα του Βενιζέλου και γελάω με τη σκέψη ότι οι κύριοι αυτοί, εκτός των άλλων, φοροδιαφεύγουν. Φαντάσου να κόβανε και απόδειξη για να πουλήσουν τα σκουπίδια μου!

Μία άλλη όμως εικόνα με κάνει και εξοργίζομαι. Δεν ξέρω αν η βιασύνη μου πηγαίνοντας στη δουλειά κάθε πρωί ή η έμφυτη αφηρημάδα μου φταίνε. Ίσως το φαινόμενο να έχει ενταθεί λόγω και της σχετικής καλοκαιρίας -ή μήπως της κρίσης; Πάντως ποτέ δεν είχα δει τόσους ανθρώπους να κοιμούνται στο γρασίδι...

Κανονικότατα, με μαξιλάρια και κουβέρτες! Συλλαμβάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται γιατί δεν τους έχει μαζέψει κάποιος, ο Δήμος, η Αστυνομία. Μια μικρή ενοχή για τη σκληρότητά μου την αισθάνομαι. Οι άνθρωποι είναι απόλυτα εξαθλιωμένοι. Όπως και να 'χει πάντως η εικόνα είναι απαράδεκτη. Μιλάμε για το κεντρικότερο σημείο της πόλης! Τα πολυδιαφημισμένα προγράμματα στήριξης των αστέγων μάλλον δεν αποδίδουν...

Καθώς κατεβαίνω προς την Εγνατία, οι σκέψεις μου διακόπτονται από το θαυμάσιο θέαμα των ποτιστικών της χλόης. Όσα δε στρέφονται κατά των αφηρημένων περαστικών, είναι τοποθετημένα μπροστά σε... δένδρα, των οποίων ο κορμός προφανώς απαιτεί ειδική περιποίηση. Αλλά μιλάμε για μία χώρα όπου οι υπάνθρωποι, για να κόψουν δρόμο, περνάνε συστηματικά μέσα από τα χορτάρια και ο Δήμος αποφάσισε να στρώσει πλακάκια, φτιάχνοντας μονοπάτια μέσα στο πράσινο! Προτιμότερο από τη μάταια προσπάθεια να ξαναφυτέψει το χορταράκι. Κι εγώ απαιτώ κάποιος να σκεφτεί να ρυθμίσει τα ποτιστικά... Πράσινη ανάπτυξη, εξοικονόμηση νερού, οικολογική συνείδηση. Συνθήματα - ανέκδοτα μέσα σε 100 μέτρα.

Το λεωφορείο έρχεται, όπως με ειδοποιεί και η φωτεινή επιγραφή στη στάση. Μέσα στην απάνθρωπη κατάσταση της πόλης το λεωφορείο μοιάζει με όαση. Απορώ με τον εαυτό μου για την αλλόκοτη παρομοίωση, αλλά η αλήθεια είναι ότι ο ΟΑΣΘ προσφέρει αξιοπρεπέστατες υπηρεσίες, κι ας ανεβάζει κάθε 5 μήνες το εισιτήριο. Εγώ πάλι λεωφορείο θα παίρνω, τολμώ να κάνω κι αλλιώς; Βενζίνη, παρκάρισμα, ξυσίματα... πού να βγάλεις αυτοκίνητο; Να μια πράσινη απόφαση. Με το στανιό, αλλά πράσινη.

Χαζεύω από το παράθυρο. Ο φοιτητόκοσμος δεν έχει ξυπνήσει ακόμα. Η βραδινή εικόνα του αδιαχώρητου που επικρατεί σε καφετέριες, ταβέρνες και κλαμπ, με νέα παιδιά κυριολεκτικά να στιβάζονται το ένα πάνω στο άλλο, με αναγκάζει να αναρωτιέμαι ποιους έχει πλήξει η κρίση και τι θεωρείται πια ανελαστική δαπάνη για τον Έλληνα. Αφηρημένος κοντεύω να χάσω τη στάση μου. Ούτως ή άλλως, ο χωρισμός μου από το κάθισμα είναι πάντα επώδυνος και γίνεται τελευταία στιγμή!

Μπαίνοντας στο νοσοκομείο 3 καθηγητές της Ιατρικής έχουν ξεκαρδιστεί στα γέλια. Η λέξη "μαλακίες" έχει ακουστεί 20 φορές ανάμεσα στα χάχανα, καθώς ανεβαίνω βαρύθυμα πίσω τους τη σκάλα. Μιλάνε για το νέο σύστημα εισαγωγής σε Πανεπιστήμιο ή Σχολή, και όχι σε Τμήμα. Δίκιο έχουνε να γελάνε. Αν μείνει στο χέρι τους να γίνει το ξεσκαρτάρισμα, δε θα χρειαστεί να ξαναστείλουν τα τέκνα τους στην Μπρατισλάβα. Αν όμως ακόμα και αυτοί, οι μόνοι ευνοούμενοι, το θεωρούνε "μαλακία", απορώ και εγώ ποιος είναι ο... μαλάκας που το σκέφτηκε και σε τι νομίζει ότι πλεονεκτεί.

Επιτέλους κάποια στιγμή η κλινική ξεπροβάλλει. Νιώθω ότι μου βγαίνει η ψυχή από τη μύτη. Από αύριο ή αρχίζω τρέξιμο ή θα παίρνω το ασανσέρ σκέφτομαι και, κατόπιν ωρίμου επεξεργασίας δύο δευτερολέπτων, καταλήγω στο δεύτερο. Μου μένει μήπως και καθόλου ελεύθερος χρόνος;

Στην πρωινή σύσκεψη η συζήτηση είναι σταθερή. Και το νέο σύστημα εφημεριών, πληρώνεσαι 7 κάνεις 12, είναι να απορείς ποιος μαλάκας το σκέφτηκε. Οι μάχιμοι γιατροί δεν πληρώνονται για υπηρεσίες που προσφέρουν, την ίδια στιγμή που το προσωπικό των διαφόρων εργαστηρίων άρχισε να εφημερεύει σε τριάδες για να μην πέσει κάτω από το όριο και μείνει κανένα ευρωσέντ περίσσευμα.

Μετά τη συζήτηση για τα περιστατικά, ο Καθηγητής μάς καλεί να λύσουμε την απορία του: γιατί, σύμφωνα με τον κ. Λοβέρδο, ένας γιατρός θα διώκεται και με την υποψία χρηματισμού (τεκμήριο ενοχής, μ' άλλα λόγια), ενώ ο εφοριακός, ακόμα και αν συλληφθεί με το φακελάκι στο χέρι, θεωρείται αθώος; Απάντηση δε βρήκα, αλλά καθώς αφήνουμε την αίθουσα συσκέψεων σκέφτομαι πόσες βλακείες μπορώ να αντέξω σε ένα πρωινό. Αυτά τα έξυπνα οι υπουργοί τα σκέφτονται άραγε μόνοι τους ή είναι κάποιος από τους ακριβοπληρωμένους συμβούλους;

Με τη βεβαιότητα ότι οι πραγματικοί κλέφτες δεν αφήνουν ούτε καν υπόνοιες πίσω τους, αρχίζω να ασχολούμαι με τους ασθενείς. Καθώς όμως οι φοιτητές μαζεύονται μέσα στους θαλάμους, με βασανίζει κάθε μέρα η ίδια σκέψη: αν άξιζε τον κόπο. Όπως τους βλέπω να μπαίνουν με την ευτυχισμένη αφέλεια της νιότης, καταπνίγω με προσπάθεια την επιθυμία να ουρλιάξω "τρέξτε να σωθείτε όσο είναι καιρός".

Τι κατάντια και τι ασέβεια σε κόπους και αγώνες μιας ζωής... Οι έξω βλέπουν μόνο φακελάκηδες, απατεώνες. Οι μέσα... δεν ξέρω τι πρέπει να σκεφτόμαστε. Στο μυαλό μου τώρα γυρνά η εικόνα ενός σουβλατζή! Περνώντας μπροστά από το μαγαζί του πριν μερικούς μήνες έκανα την πιο ταπεινή σκέψη της ζωής μου: τον ζήλεψα... Ποιος ξέρει τι αγώνα δίνει αυτός ο άνθρωπος κάθε μέρα για να τα φέρει βόλτα, κι εγώ ένιωσα ότι θα προτιμούσα τη δουλειά του;

Τι κοινωνία είναι αυτή που μετατρέπει τα όνειρά σου σε φαντάσματα, σε δαίμονες που σε κυνηγάνε; Τι συνθήκες εργασίας, όταν παίζεις με τις ζωές ανθρώπων (με 12 εφημερίες κάθε μήνα, χωρίς ρεπό), σε αναγκάζουν να μετανιώσεις για ό,τι λαχταρούσες; Και είμαι ακόμα στην αρχή!

Η δουλειά σου, οι γνώσεις σου, η εντιμότητά σου, μετρώνται με παρουσιάσεις σε συνέδρια και "μονάδες". Μόνη έγνοια πότε θα βγουν οι εφημερίες, αν θα βολεύουν οι ημερομηνίες των συνεδρίων, πόστερ, περιλήψεις, υποχρεωτικός εξευτελισμός σε αντιπροσώπους φαρμακευτικών για τα χρήματα της συμμετοχής, παρακάλια σε καθηγητές για μεταπτυχιακά και διδακτορικά... Αυτή είναι η Ιατρική που διάλεξα; Αυτό θα κάνω μια ζωή;

Υπομονή, σκέφτομαι, εδώ μέσα είσαι περαστικός. Στα καραβάνια των νέων επιστημόνων που φεύγουν για το εξωτερικό ίσως προστεθώ κι εγώ... Τι μέλλον να έχω σε μία χώρα όπου πρέπει να γίνεις λακές για να προοδεύσεις;

Στο βάθος του διαδρόμου μια γνώριμη φωνή με ξυπνά από το μαρτύριο των σκέψεων: είναι ώρα για επίσκεψη...

Δεν κατάλαβα Χριστό!

Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη (Καθημερινή, 26/09/10)

26/9/10

Το διακύβευμα των εκλογών

Είναι εξαιρετικά εύστοχη η παρατήρηση αρκετών αρθρογράφων ότι το διακύβευμα των Αυτοδιοικητικών εκλογών δεν έχει να κάνει με την κεντρική πολιτική στρατηγική, εν προκειμένω κυρίως με το Μνημόνιο, αλλά με την καθαριότητα των πόλεων, την αποκομιδή των σκουπιδιών, τη σχέση των υπηρεσιών με τον πολίτη και γενικά τη λειτουργία, ακριβώς, των αυτοδιοικητικών οργάνων.

Βέβαια, αν και αυτό σίγουρα ισχύει για τους δήμους, σε επίπεδο δευτέρου βαθμού, ακόμα και με τις παλιές Νομαρχίες και πολύ περισσότερο με τις διευρυμένες Περιφέρειες, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι χρήσιμο για την εξαγωγή συμπερασμάτων και για την κεντρική πολιτική σκηνή. Πάντως η εμπειρία παλαιότερων αναμετρήσεων δείχνει ότι το αποτέλεσμα των τοπικών εκλογών μάλλον απηχεί την τρέχουσα πολιτική συγκυρία, παρά προμηνύει μεταβολή του γενικού σκηνικού, ειδικά φέτος, έναν μόλις χρόνο μετά τις βουλευτικές εκλογές.

Έτσι, π.χ. το 2002 (όταν, αξίζει να θυμηθούμε, ο κ. Καραμανλής είχε δώσει χαρακτήρα αντικυβερνητικού δημοψηφίσματος στις δημοτικές εκλογές με την τηλεοπτική καμπάνια "Στείλε Μήνυμα"), ενάμιση χρόνο πριν την εκλογική συντριβή τού, ήδη άλλωστε υπό κατάρρευση, ΠαΣοΚ, η επικράτηση της ΝΔ κάθε άλλο παρά σαρωτική ήταν. Αποτέλεσε τη συνέχεια των εκλογών του 1998, όπου επίσης η ΝΔ είχε, κατά γενική ομολογία, βγει κερδισμένη, παρόλο που στις βουλευτικές του 2000 ηττήθηκε. Στη μάχη του 2002 την παράσταση είχε κλέψει η αλλαγή στην Υπερνομαρχία Αθηνών - Πειραιώς, όπου η Φώφη Γεννηματά σάρωσε τον κ. Τζανεττάκο, με αποτέλεσμα όλη η στρατηγική της ΝΔ να καταρρεύσει. Εν ολίγοις, μία εσφαλμένη επιλογή υποψηφίου από τον κ. Καραμανλή τού στέρησε το δικαίωμα να μιλήσει για εκπεφρασμένη δυσαρμονία Βουλής - εκλογικού σώματος, οδήγησε σε επικοινωνιακή ήττα και μετέτρεψε σε πολιτικό παράγοντα τον κ. Καρατζαφέρη (με την αλήστου μνήμης διά βοής στήριξη στον συνδυασμό της Φώφης, από ακροατήριό του στη... Θεσσαλονίκη, αφού είχε προηγηθεί το πρωτοφανές ποσοστό του στον πρώτο γύρο και ημέρες πιέσεων από την πλευρά της ΝΔ). Όπου Τζανεττάκος βάλτε Κικίλιας...

Και το 2006 όμως αντίστοιχη προσπάθεια του ΠαΣοΚ να μιλήσει για "αλλαγή του πολιτικού σκηνικού" έπεσε στο κενό ήδη πριν οριστικοποιηθούν τα αποτελέσματα (που δεν έκρυβαν και ιδιαίτερες εκπλήξεις), με τον ΑΝΤ1 να φιλοξενεί δημοσκόπηση με τη ΝΔ πρώτη στην πρόθεση ψήφου. Η ΝΔ πράγματι κέρδισε τις εκλογές έναν χρόνο αργότερα, αλλά δε χρειαζόταν η ανάλυση του αποτελέσματος των δημοτικών εκλογών για να το προβλέψει κανείς: αυτή ήταν η κυρίαρχη τάση του εκλογικού σώματος.

Η σημερινή κυρίαρχη τάση παραμένει πράσινη. Γι' αυτόν τον λόγο έχουμε αρκετές φορές χαρακτηρίσει τη στρατηγική του "αντι-Μνημονίου" που έχει επιλέξει ο κ. Σαμαράς ως επιλογή αυτοκτονίας. Το τι θα επικαλεστεί το βράδυ των εκλογών δεν έχει μεγάλη σημασία. Άλλωστε αυτού του τύπου οι αναμετρήσεις έχουν πολλούς νικητές. Αξίζει, ωστόσο, να αναλύσουμε την ουσία της τακτικής του αντιμνημονιακού μετώπου.

Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι οι πολίτες προσέρχονται στις κάλπες έχοντας αφήσει στην άκρη τα τοπικά θέματα, την επιλογή των προσώπων, αλλά και τις ιδεολογικές καταβολές τους. Στο μυαλό τους το δίλημμα είναι Ναι ή Όχι στο Μνημόνιο. Τι πρέπει να κάνουν;

Η επιχειρηματολογία είναι γνωστή. Ένα Όχι στο Μνημόνιο θα "χαραμίσει" τις θυσίες του λαού, θα χρεοκοπήσει τη χώρα, θα ρίξει την Κυβέρνηση. Το Ναι θα επιτρέψει στον Παπανδρέου να νιώσει πανίσχυρος και να προχωρήσει σε νέα αντιλαϊκά μέτρα. Και οι δύο ακραίες αυτές θέσεις μοιάζουν με τον δράκο του παραμυθιού.

Ο ώριμος προβληματισμός πάνω στην επιτήρηση της χώρας από την Τρόικα πρέπει πάντα να ξεκινάει από την παταγώδη αποτυχία του εγχώριου πολιτικού συστήματος. Όσο υπάρχουν πολίτες που επιμένουν ότι "ο Ανδρέας έδωσε ψωμί στον λαό" ή ότι "οι ξένοι δεν άφησαν τον Καραμανλή να κυβερνήσει" τόσο πιο έντονη θα μοιάζει η ανάγκη ενός από μηχανής θεού που θα επιβάλει τα μέτρα εξυγίανσης. Διότι, όσο προκλητική κι αν είναι, η δήλωση Πάγκαλου "μαζί τα φάγαμε" κρύβει και μια αλήθεια: αν όχι ότι πολλοί από μας χρησιμοποιήσαμε το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα για "μια θεσούλα", τουλάχιστον ότι με δική μας εντολή οι πολιτικοί μας ασχημόνησαν σε βάρος της χώρας. Όσο τρώγανε εμείς σερβίραμε τους δίσκους και λαχταρούσαμε τα ψίχουλα που τους πέφτανε στο πάτωμα...

Θα αργήσουμε να μάθουμε αν το Μνημόνιο ήταν πράγματι μονόδρομος ή πόσο κοντά στη χρεοκοπία φτάσαμε, τις κρυφές διαπραγματεύσεις, τους λάθος χειρισμούς που εμφανέστατα έκανε η ανεπαρκής μας Κυβέρνηση. Ωστόσο, ο Παπανδρέου, έστω και αν σύρθηκε σε αυτή την απόφαση, εγκατέλειψε τις προεκλογικές λαϊκιστικές θέσεις του και συμπεριφέρθηκε υπεύθυνα. Όσοι εν έτει 2010 αναζητούν τον δρόμο προς τον σοσιαλισμό έχουν κάθε λόγο να τον ψέγουν. Για όλους τους υπόλοιπους η πρωτοφανής κρίση αποτελεί την ευκαιρία για τον επώδυνο εκσυγχρονισμό, εξορθολογισμό καλύτερα, της χώρας και για την ανάδειξη νέων πολιτικών δυνάμεων με την ικανότητα να εκφράσουν τους πολίτες αυθεντικότερα.

Φυσικά ο κ. Σαμαράς δεν έχει καμία σχέση με τη σύγχρονη άσκηση της πολιτικής. Με λόγο και νοοτροπία παλαιολιθικού κομματάρχη πέφτει και αυτός στην παγίδα του λαϊκισμού. Αν πέρυσι "λεφτά υπήρχαν", κατά την ανεκδοτολογικού πια χαρακτήρα αποστροφή του Πρωθυπουργού, από το ίδιο βήμα ο κ. Σαμαράς ισοσκέλισε φέτος τον προϋπολογισμό σε 15 μήνες.

Δεν τολμώ να σκεφτώ ότι υπάρχουν άνθρωποι που τον πιστεύουν. Αλλά, με το χέρι στην καρδιά, αν ο κ. Σαμαράς αύριο γίνει Κυβέρνηση τι θα κάνει; Θα γυρίσει το Μνημόνιο πίσω; Να μιλάμε και σοβαρά. Τόσο ο κ. Βάρδας, ξεκάθαρα, όσο και ο κ. Αβραμόπουλος, πιο διπλωματικά, έχουν ομολογήσει την ανάγκη συνομολόγησης ενός "μνημονίου". Πολλοί βουλευτές του κόμματος έχουν αναγκασθεί να καταπιούν τη γλώσσα τους για να μη μείνουν άστεγοι. Το αν οι όροι θα ήταν καλύτεροι με μια διαπραγμάτευση από τη ΝΔ ας το κρίνει ο καθένας, με βάση την εμπειρία από την... ικανότητα διακυβέρνησης των δύο μεγάλων κομμάτων.

Όπως έχω ξαναγράψει, ο κ. Σαμαράς ενσαρκώνει τον απόλυτο εξευτελισμό του κεντροδεξιού ψηφοφόρου, διότι όσοι μέχρι το 2004 τον θεωρούσαν πιόνι του Κόκκαλη που έφερε το ΠαΣοΚ στην εξουσία για 11 χρόνια σήμερα τον υμνούν και τον δοξάζουν. Βέβαια στην Ελλάδα η επικρατούσα λογική της ισοπέδωσης κόβει τα κεφάλια όσων ξεχωρίζουν. Ο Παπανδρέου επικράτησε ενός Βενιζέλου, ο Σαμαράς της Ντόρας. Παρότι δε θα ήθελα ούτε τον έναν ούτε την άλλη στο τιμόνι της χώρας, η σύγκριση είναι χαοτική σε σχέση με τους πολιτικούς αρχηγούς που ο λαός επέλεξε.

Αυτός ο λαός, η βάση της ΝΔ που πίνει νερό στο όνομα του Καραμανλή, στήριξε στις εκλογές του 2009 έναν αποφασισμένο (τάχα) Πρωθυπουργό στην επιλογή των "επώδυνων, αλλά αναγκαίων" μέτρων οικονομικής εξυγίανσης. Σήμερα πώς θα στηρίξει τον κ. Σαμαρά; Αν μέχρι το τέλος του 2011 υπάρχει δυνατότητα οικονομικής εξυγίανσης με ήπια μέτρα, γιατί ο κ. Καραμανλής δεν ολοκλήρωνε τη θητεία του, ακολουθώντας τη συνταγή Σαμαρά, και δραπέτευσε διά της παραιτήσεως και σιωπής;

Ομοίως, ο λαός του ΠαΣοΚ προδόθηκε από την ηγεσία του. Βέβαια η δικαιολογία υπάρχει: η ΝΔ έκρυβε τα ελλείμματα και ξεμπερδεύουμε. Μόνο που ο λαός που σήμερα θα στηρίξει τον κ. Παπανδρέου, σε πέντε χρόνια, όταν ένας γαλάζιος Πρωθυπουργός (ελπίζω όχι ο Σαμαράς) ανακαλύψει νέα κρυφά χρέη, θα ορκίζεται στο όνομα του νέου πράσινου ηγέτη του. Τότε θα είναι κάποια άλλη επικοινωνιακή πολιτική μετριότητα, ας πούμε ο κ. Λοβέρδος (που... λέει ο λόγος;), που θα ανακαλύπτει μαγικούς τρόπους μηδενισμού του ελλείμματος και με καρατζαφερικές κρυάδες (όπους αυτές περί Χάρι Πότερ, που υιοθέτησε εσχάτως ο Σαμαράς) θα ασκεί... γόνιμη αντιπολίτευση. Ο κύκλος θα διαιωνίζεται και η χώρα θα μοιάζει με το φίδι του Κέκουλε που κυνηγάει την ουρά του.

Στο ερώτημα λοιπόν Ναι ή Όχι στο Μνημόνιο, όποτε και αν τεθεί, είτε τον Νοέμβριο (έστω και αν είναι λάθος), είτε στην κάλπη των εθνικών εκλογών, η υπεύθυνη απάντηση είναι το Ναι. Όχι τόσο διότι η επιτυχία είναι εξασφαλισμένη, όσο επειδή αν είναι να μάς κυβερνούν τέτοιοι πολιτικοί, καλύτερα να μάς κυβερνάει η Τρόικα, και την υποκριτική εθνική αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια ορισμένοι ας την κρατήσουν για το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ. Στην εθνική ξεφτίλα και υποδούλωση αυτοί μάς οδήγησαν.

21/9/10

Ξεκαθάρισμα

Η αποπομπή Σκυλακάκη από τη ΝΔ ήταν προδιαγεγραμμένη. Ο Σαμαράς είναι συνεπής στην τακτική του να εκκαθαρίσει το κόμμα από τα στελέχη που δεν τον στηρίζουν και έχει επιλέξει τον δρόμο του. Παρόλο που χρειάζεται αφέλεια στα όρια της ανοησίας για να δεχθεί κανείς ότι η προτεινόμενη οικονομική πολιτική θα φέρει πλεονάσματα σε ενάμιση χρόνο, η δημόσια διαφοροποίηση από όσα (ανόητα, ενίοτε) λέει ο (όποιος) αρχηγός καταπίνεται δύσκολα.

Και ο Σκυλακάκης είχε κάνει την επιλογή του. Μόνο που, σε αντίθεση με τον Γιαννόπουλο και την Έλσα, οι δηλώσεις δεν οδήγησαν σε τετ-α-τετ για συμμόρφωση, αλλά σε διαγραφή με συνοπτικές διαδικασίες. Αυτό αποδεικνύει ότι η κατηγορία για εσωκομματικές προγραφές είναι μάλλον βάσιμη.

Σε κάθε περίπτωση, είναι απόλυτο δικαίωμα του αρχηγού να διαγράφει όποιον θέλει. Έτσι λειτουργούν τα κόμματα στην Ελλάδα και η δημοκρατικότητα εξαντλείται στις ανοησίες της "βάσης". Ο Σαμαράς όμως δεν πρέπει να ξεχνάει ότι κανένα από τα σημαντικά στελέχη της ΝΔ δεν τον στήριξε απέναντι στην Ντόρα. Η λυκοφιλία με τον Αβραμόπουλο είναι ενδεικτική. Όλοι αυτοί στην πρώτη ευκαιρία θα γυρίσουν (ίσως δικαίως) εναντίον του.

Αυτή η ευκαιρία θα δοθεί στις Αυτοδιοικητικές εκλογές του Νοεμβρίου. Η ΝΔ δε θα διαλυθεί, πιθανότατα η τακτική του χαμηλού πήχη των 2-3 περιφερειών θα αποδώσει. Αλλά μια ήττα στην Πελοπόννησο, μια συντριβή του Κικίλια, μεγάλες απώλειες στην Κρήτη ή ο συνδυασμός όλων των ανωτέρω που είναι πολύ πιθανός, θα φέρει αναταράξεις.

Η ΝΔ δεν ήταν ποτέ περισσότερο διχασμένη και απομονωμένη. Οι σύμβουλοι του κ. Σαμαρά ίσως τον έχουν πείσει για την επιτυχία του αντιμνημονιακού μετώπου, αλλά ξεχνάνε ότι μέσα σε έναν χρόνο είναι πολύ δύσκολο να έρθει τόσο ραγδαία ανατροπή. Το 2006 αντίστοιχη απόπειρα του ΠαΣοΚ έπεσε στο κενό. Η γενική εικόνα του χάρτη, η γενική ιδέα του αποτελέσματος σίγουρα θα έχει πράσινη απόχρωση.

Πράττει, λοιπόν, σωστά ο Σαμαράς βγάζοντας από το κόμμα τους ντορικούς. Ας είναι όμως έτοιμος να υποστεί και τις συνέπειες, γιατί τις δυνάμεις του τις έχει υπερεκτιμήσει.

17/9/10

Η τέχνη του παραλόγου

Το σουρεαλιστικό ανάγνωσμα έφερε τον τίτλο Hellenic Lobby και διανέμονταν δωρεάν, προφανώς με βάση κάποιο μητρώο μελών (ή φίλων), παρότι φερόταν ως "το πολιτικό περιοδικό με τους περισσότερους συνδρομητές". Εξώφυλλο; "Ο Μάκης Στεργίου προηγείται σε όλες τις δημοσκοπήσεις για τον δήμο Θεσσαλονίκης".

Ότι απευθυνόταν σε περιορισμένης πνευματικής ευθύνης αναγνώστες ήταν μάλλον δεδομένο, αλλά και η σαχλαμάρα έχει όρια. Εις τα ενδότερα μαθαίναμε ότι ο κ. Στεργίου χρημάτισε επί μακρόν πρόεδρος της μεγαλύτερης νομαρχιακής της ΝΔ στην Ελλάδα και ότι, αν το αντελήφθην σωστά, αποσύρθηκε υποχρεωτικά λόγω καταστατικής ρήτρας. Οι κομματικές περγαμηνές αναμφισβήτητες, αλλά και τα σαμαρικά γαλόνια λαμπερά και απαστράπτοντα. Πέρα από τον βίο και την πολιτεία του κ. Στεργίου, το έντυπο που σαγήνευσε το αναγνωστικό κοινό φιλοξενούσε και την ιστορία των αρχηγών της ΝΔ... ξεχνώντας τον Έβερτ (δικαίως, ίσως;), αλλά και αφιερώνοντας δυσανάλογα περισσότερο χώρο στα "σκάνδαλα" της διακυβέρνησης Μητσοτάκη από τα ίδια τα πεπραγμένα της. Και φυσικά την κλασική ωραιοποιημένη εκδοχή της ΠολΑν...

Τώρα πού το θυμήθηκα θα πει κανείς... Ο κ. Στεργίου κατέρχεται ως ανεξάρτητος υποψήφιος δήμαρχος Θεσσαλονίκης με τη στήριξη του κ. Καρατζαφέρη, ο οποίος φυσικά τον υποχρέωσε να τα μαζέψει από τη ΝΔ. Χαράμι το προεδριλίκι τόσα χρόνια.

Τέλος πάντων, αν ξεπεράσουμε την προσβλητική γελοιότητα του εξωφύλλου, μια κωλοτουμπίτσα ενός ακόμα αγνού ιδεολόγου δεν προκαλεί έκπληξη. Σε αντίθεση με την καμπάνια της Καθημερινής για τον αξιότιμο κ. Ευθυμιάδη...

Δεν τρέφω ψευδαισθήσεις ότι τα μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα υπηρετούν με αγνότητα την αλήθεια και την πληροφόρηση. Σίγουρα η επιχείρηση του κ. Αλαφούζου κάποιο λόγο θα είχε όταν φιλοξενούσε επί δύο μήνες φωτογραφίες του κ. Ευθυμιάδη στα άρθρα για τον δήμο Θεσσαλονίκης ή όταν του προσέφερε το βήμα του ΣΚΑΪ. Όχι απαραίτητα κάτι βρώμικο, μπορεί να ήταν φίλοι, συμμαθητές ή να είχε εκτιμήσει τα προσόντα του. Όμως είναι διαφορετικό αυτό και διαφορετικό να φέρεται ο κ. Ευθυμιάδης ως η κεφαλή μιας ευρύτατα υποστηριζόμενης κίνησης πολιτών που αγανάκτησε με τη διοίκηση του δήμου κ.λπ. κ.λπ.... Ειδικά όταν ο κ. Ευθυμιάδης ήταν πράγματι πολύ γνωστός -στον συγγενικό και επαγγελματικό του κύκλο. Διότι, ζώντας 20 χρόνια σε αυτή την πόλη και παρακολουθώντας από παιδί τα πολιτικά, εγώ δεν τον είχα ξανακούσει ποτέ.

Αυτό βέβαια ίσως είναι καλό για τον ίδιο, καθώς υπάρχουν άλλοι πασίγνωστοι από τα τηλεοπτικά τους καραγκιοζιλίκια και πασίγνωστα ανίκανοι. Εάν επρόκειτο για ένα έντυπο που εξέδιδε ο ίδιος ας έγραφε ό,τι ήθελε -ακόμα και ότι οι δημοσκοπήσεις τον φέρνουν μπροστά και από τον κ. Στεργίου, πράγμα σχεδόν ακατόρθωτο. Όταν όμως πρόκειται για ένα σοβαρό και έγκυρο φύλλο, όπως η Καθημερινή, κάτι βρωμάει -με όλον τον σεβασμό στον κ. Ευθυμιάδη και τις τεράστιες μάζες που εκπροσωπεί. Πάντως το ΠαΣοΚ τελικά δεν τσίμπησε...

Μήπως όμως έχουν δίκιο να μας περνάνε για ηλίθιους; Δεν ξέρω αν ο Ευθυμιάδης ή ο Στεργίου θα ήταν καλοί δήμαρχοι. Ξέρω ότι δε θα εκλεγούν, όπως ξέρω ότι καμία δημοσκόπηση δεν μπορεί να πήρε ποτέ στα σοβαρά τις υποψηφιότητές τους και ότι δεν εκπροσωπούν κανέναν εκτός του εαυτού και των φίλων τους. Αν όμως μπορεί να γράφονται τέτοιες αηδίες, είτε απευθύνονται σε φανατικό κομματικό κοινό, είτε σε "σοβαρούς" αναγνώστες, μάλλον η τέχνη του εφικτού (όρος εντελώς άστοχος κατά τη γνώμη μου) έχει αντικατασταθεί από την τέχνη του παραλόγου σε όλο το μεγαλείο του.

16/9/10

Οι άντρες φοράνε παντελόνια

Η κατάθεση της συζύγου του κ. Βουλγαράκη δίνει θαυμάσια ευκαίρια στον τέως να λύσει την περίφημη σιωπή του. Για την ακρίβεια, αν δεν τη λύσει ούτε τώρα, δε θα έχει απομείνει κανένας που να μη θεωρεί τον κ. Καραμανλή την απόλυτη προσωποποίηση της ξεφτίλας.

Δεν έχω κανένα ενδιαφέρον να ακούσω τι έχει να πει. Όσο ξεκάθαρο είναι ότι η βολική εκδοχή της μισής Κυβέρνησής του να δρα ανεξάρτητα από τον ίδιο δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, άλλο τόσο ξεκάθαρο είναι και ότι το κοινό αίσθημα περί τιμωρίας των ενόχων δεν πρόκειται να ικανοποιηθεί.

Τα πρώτα δείγματα γραφής μάς τα έχει δώσει από την υπόθεση Αγγέλου, όταν έκανε με απόλυτη επιτυχία την πάπια. Τότε ο κ. Αγγέλου ήταν ένας ακόμα σύμβουλος. Σήμερα η κ. Πελέκη είναι μία ακόμη κατηγορούμενη, ωσάν αυτό να απαλλάσσει τη Νέα Δημοκρατία, ακόμα και αν είναι αλήθεια ότι η υπόθεση του Βατοπεδίου είναι ασήμαντη μπροστά σε άλλα σκάνδαλα πράσινης απόχρωσης.

Αλήθεια ο κ. Σαμαράς μέχρι πότε θα καπελώνεται από τον τέως; Πότε θα τιμήσει τα δικά του παντελόνια αποτινάσσοντας τον καραμανλικό ζυγό από τον σβέρκο του; Όση ευγνωμοσύνη και αν αισθάνεται στο σύστημα που τον στήριξε και τον ανέδειξε. Ακόμα και ο "Γιωργάκης" κάποια στιγμή αντελήφθη τον μονόδρομο της ρήξης με τον Σημίτη...

9/9/10

Ταγμένοι στην υπεράσπιση του Συντάγματος

Η υποψηφιότητα του Αλέκου Αλαβάνου για την περιφέρεια Αττικής αποτελεί την πιο πρόσφατη εξέλιξη στο σίριαλ της διάλυσης του ΣυΡιζΑ. Δεν αποτελεί είδηση και οι πολιτικοί ελιγμοί του δεν παρουσιάζουν πλέον κανένα ενδιαφέρον, σε αντίθεση με όσα κωμικοτραγικά είπε στη συνέντευξη τύπου.

Από σήμερα, λοιπόν, οι κάτοικοι του λεκανοπεδίου μπορούν να αισθάνονται ασφαλείς. Ο Αλαβάνος θα κλείσει τις πόρτες στην τρόικα και θα υπερασπισθεί το Σύνταγμα της χώρας. Είναι άλλωστε γνωστός ο σεβασμός του προς τον καταστατικό χάρτη της, όπως και στο σύνολο της νομοθεσίας της. Μας το υπενθύμισε σχολιάζοντας ότι το μέτωπο κατά του άρθρου 16 έχει διασπασθεί. Αν οι καταλήψεις, οι πορείες και οι τραμπουκισμοί δεν αρκούσαν για να αντιληφθούμε πώς προστατεύει το Σύνταγμα ο εν λόγω, μπορούμε να του δώσουμε την ευκαιρία να ζημιώσει τη χώρα και από νέο πόστο.

Πάντως, για να ασχοληθούμε και με κάτι πιο σοβαρό, η προσπάθεια να λάβουν οι αυτοδιοικητικές εκλογές χαρακτήρα δημοψηφίσματος κατά του Μνημονίου κατά πάσα πιθανότητα θα ζημιώσει τους εμπνευστές της. Ειδικά τη ΝΔ, από την οποία θα περίμενε κανείς να αρθρώσει λόγο θετικό, δημιουργικό και όχι να ταυτίζεται με την Ακροαριστερά.

Οι λόγοι είναι σχετικά απλοί. Η ΝΔ φέρει μερίδιο της ευθύνης της χρεοκοπίας και γι' αυτό πολλά στελέχη της έστω και με υπαινιγμούς έχουν ταχθεί υπέρ του (μονοδρόμου του) Μνημονίου. Έπειτα, και για πολλούς πολίτες η διεθνής εποπτεία μοιάζει αναγκαίο κακό. Η ημεδαπή ηγεσία ούτως ή άλλως απέτυχε... Τέλος, και κυριότερο, επειδή είναι αδύνατον μέσα σε έναν χρόνο να μεταβληθεί η πολιτική κατάσταση, το ΠαΣοΚ όλα δείχνουν πως θα νομιμοποιηθεί να διεκδικήσει τη "νίκη" τη Δευτέρα μετά τον β' γύρο.

Αν λοιπόν το αντικυβερνητικό μέτωπο επικρατήσει, η Αριστερά θα δικαιωθεί, αλλά η ΝΔ δεν πρόκειται να καρπωθεί κανένα όφελος. Ούτως ή άλλως η εσωκομματική συγκυρία καθιστά το εκλογικό μέλλον της ζοφερό. Αν φυσικά το ΠαΣοΚ επικρατήσει, ούτε λόγος να γίνει. Θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον η ερμηνεία του αποτελέσματος σε αυτήν την περίπτωση...

Για τον Αλαβάνο η επιλογή είναι εύκολη και εύλογη. Για τον Σαμαρά είναι άλλο ένα πολιτικό λάθος. Ας παραδειγματιστεί όμως από τον πρώην πρόεδρο της ΚΟ του ΣυΡιζΑ, τη δόξα και τις κωλοτούμπες του οποίου ζήλεψε. Και ο Τσίπρας κέρδισε τον Κουβέλη, αλλά σήμερα οι πρωτοβουλίες του δεύτερου είναι ελκυστικές για όλο το πολιτικό φάσμα, ενώ ο "νικητής" βλέπει τη συμμαχία της οποίας ηγείται να διαλύεται -με ευθύνη του.

Αυτό για όσους νομίζουν ότι το κομματικό brandname αρκεί για την επιτυχία.

7/9/10

Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα...

Δεν τολμώ να σκεφτώ τι θα γινόταν αν ο ανασχηματισμός δεν είχε προαναγγελθεί από εβδομάδων και ο Πρωθυπουργός δεν είχε λάβει τις αποφάσεις του -αφού ήταν από τις σπάνιες περιπτώσεις που οι δημοσιογραφικές πηγές ευστόχησαν. Ευστόχησαν τόσο, που κάποια στιγμή κατά τις 12 αναρωτήθηκα αν οι αλλαγές είχαν ανακοινωθεί επισήμως και έχασα την εμφάνιση του κ. Πεταλωτή, αλλά τελικά οι διαρροές την είχαν καταστήσει περιττή.

Όπως και να 'χει ούτε επικοινωνιακά διέπρεψε ο κ. Παπανδρέου, ούτε υπάρχει ιδιαίτερο περιθώριο αισιοδοξίας. Με μία μόνο "αποπομπή", της κ. Μπατζελή, και μάλιστα όχι λόγω αναποτελεσματικότητας (αφού ο Πρωθυπουργός την προόριζε για θέση περιφερειάρχου), αναρωτιέμαι ποιο είναι το έργο της Κυβέρνησης που έχει τόσο ικανοποιήσει τον Πρόεδρό της ώστε να έχει κρατήσει τους πάντες, έστω με νέα καθήκοντα. Δεν απομάκρυνε ούτε καν τα φθαρμένα και καμένα πρόσωπα, όπως η κ. Κατσέλη, επιλογή που προξενεί απορία.

Το δε υπουργείο Λοβέρδου προκαλεί γέλωτα, που αδυνατούν να καταπνίξουν ακόμα και οι πασοκόφιλοι δημοσιογράφοι. Η ανακατωσούρα των νοσοκομείων με τον αθλητισμό απλά βαραίνει περισσότερο τον νέο υπουργό, ενώ η συνύπαρξη του υπουργείου Υγείας - Διατροφής - Άθλησης με το Αγροτικής Ανάπτυξης - Τροφίμων καταδεικνύει διά γυμνού οφθαλμού τη σύγχυση αρμοδιοτήτων, με τα "φαγώσιμα" να περιλαμβάνονται στην ονομασία δύο υπουργείων. Και που να πιάσουμε τα άλλα: τις επενδύσεις (μεταξύ Παμπούκη και Χρυσοχοΐδη), το ξαναμάζεμα της ναυτιλίας, τα θέματα καταναλωτικής προστασίας (στο Εργασίας!), τη μετακίνηση των κοινωνικών ασφαλίσεων στο Υγείας με διατήρηση του Εργασίας... Εκτός αν η τελευταία δεν έγινε ποτέ και δεν το μάθαμε.

Αυτή, δε, η γελοιότητα με τις μετονομασίες των υπουργείων πρέπει να σταματήσει, ακόμα και αν αποφασίζεται μετακύλιση αρμοδιοτήτων. Σκεφτείτε τα ανόητα έξοδα της αλλαγής σφραγίδων σε κάθε δημόσια υπηρεσία... Χαμένα λεφτά.

Τέλος πάντων, όπως και αν βαφτιστούν, οι τομείς άσκησης του κυβερνητικού έργου χοντρικά ταξινομούνται σε δέκα:
1) Εσωτερικών - Δημόσιας Διοίκησης,
2) Εξωτερικών,
3) Άμυνας,
4) Δικαιοσύνης - Δημόσιας Τάξης,
5) Οικονομικών,
6) Εμπορίου - Βιομηχανίας - Ανάπτυξης,
7) Υποδομών - Μεταφορών - Επικοινωνιών,
8) Υγείας - Κοινωνικών (Εργασίας - Ασφάλισης),
9) Πολιτισμού - Παιδείας - Νεολαίας - Αθλητισμού και
10) Περιβάλλοντος - Ενέργειας - Φυσικών Πόρων (Αγροτικά, Αλιεία κ.λπ.).

Δεν πρόκειται βέβαια να υποδείξω στον Πρωθυπουργό πώς θα σχηματίσει την Κυβέρνηση, ούτε, φυσικά, έχω το νοσηρό όνειρο να σχηματίσω μια μέρα τη δική μου! Όμως, μέσες - άκρες, αυτοί είναι οι τομείς, με λίγα περιθώρια αλλαγών (π.χ. ο τομέας της ενέργειας στο Ανάπτυξης ή η Ναυτιλία).

Βέβαια, ιστορικά, ο Πρωθυπουργός, αξιολογώντας ορισμένους τομείς ως πιο σημαντικούς, αυτονομεί κάποια υπουργεία. Έτσι έχουμε χωριστό Πολιτισμού, Ναυτιλίας, παλαιότερα Τουρισμού κ.λπ. Αυτές οι επιλογές συνήθως υπαγορεύονται από αίτια άλλης φύσεως, επικοινωνιακής ή εκλογικής (βλέπε Αιγαίου και Μακεδονίας - Θράκης). Δε νομίζω ότι αλλάζει κάτι στην πράξη αν οι υπογραφές πέφτουν από υπουργό, υφυπουργό, γενικό γραμματέα ή οποιονδήποτε άλλον.

Το πρόβλημα είναι η ανυπαρξία πολιτικής στρατηγικής και όχι η ανυπαρξία υπουργείων. 3, 13 ή 23, η διαφορά είναι μικρή όταν υπάρχει συγκεκριμένη στρατηγική σε κάθε θέμα. Δεν ήταν π.χ. η κατάργηση του υπουργείου Ναυτιλίας ή του Τουρισμού που έφερε αρνητικά αποτελέσματα, αλλά η απουσία σαφούς πολιτικής και ο κατακερματισμός αρμοδιοτήτων.

Πρόβλημα υπάρχει, πάντως, όταν οι αρμοδιότητες των τομέων ανακατεύονται. Ο αθλητισμός δεν έχει δουλειά με τα νοσοκομεία και το επιχείρημα της μαζικής άθλησης για λόγους πρόληψης είναι το λιγότερο γελοίο. Εκτός αν περάσει και η εποπτεία των σχολείων στο Υγείας, ώστε να προωθηθεί η αγωγή υγείας στο πρόγραμμα των μαθητών. Αντίστοιχα παραδείγματα, όπως η συγχώνευση του Δημόσιας Τάξης στο Εσωτερικών επί Καραμανλή ή παλαιότερη πρόταση του κ. Παπανδρέου για συγχώνευση Παιδείας και Εργασίας (για σύνδεση με την αγορά!) εξυπηρετούν λόγους εντυπωσιασμού και όχι ουσίας, επιφέροντας σύγχυση αρμοδιοτήτων.

Χάθηκε όμως μια μεγάλη ευκαιρία, η συσχέτιση με τον Καλλικράτη. Περιορισμός του αριθμού των υπουργείων σε συνδυασμό με αποκέντρωση αρμοδιοτήτων προς τους περιφερειάρχες θα εξυπηρετούσε την καταπολέμηση της γραφειοκρατίας, θα αποτελούσε αποκέντρωση στην πράξη (και όχι στη σφραγίδα του υπουργείου), αλλά θα επέτρεπε και την πιο εύρυθμη λειτουργία της Κυβέρνησης, καθαρά στη χάραξη πολιτικών. Αλλά με σαράντα τόσα μέλη, η εύρυθμη λειτουργία του υπουργικού συμβουλίου τίθεται εξ αρχής εν αμφιβόλω.

Σε κάθε περίπτωση ας ευχηθούμε οι επιλογές του κ. Παπανδρέου να αποδειχθούν εύστοχες, παρότι υποκρύπτουν σκοπιμότητες εσωκομματικές, προεκλογικές και γεωγραφικές, για το καλό όλων μας.

1/9/10

Τζάμπα μάγκες

Ο κ. Σαμαράς τα έκανε μαντάρα τελικά και στη μόνη Περιφέρεια όπου το ψηφοδέλτιο της ΝΔ ετύγχανε της γενικής αποδοχής των στελεχών του κόμματος.

Ο Παναγιώτης Ψωμιάδης πριν από 8 χρόνια εξελέγη Νομάρχης απέναντι στον κ. Χατζησάββα, ο οποίος είχε επιχειρήσει να τρομοκρατήσει με την καμπάνια του τον κόσμο με τα αξέχαστα τανκ... Τότε κάθε σοβαρός άνθρωπος αντέδρασε, και γι' αυτό ο νομός Θεσσαλονίκης, πράσινος επί χρόνια, γύρισε στο γαλάζιο από την πρώτη Κυριακή. Σήμερα ο Νομάρχης έχει εξελιχθεί σε φιγούρα γραφική. Εξετέθη, εξέθεσε το κόμμα του, εξέθεσε και όσους τον ψήφισαν για τη Νομαρχία. Και βρέθηκε και ένα 10% των Νεοδημοκρατών με περίεργη αίσθηση του χιούμορ που τον έκρινε άξιο για την ηγεσία του κόμματος. Δυστυχώς αυτό μαρτυρά τα κριτήρια με τα οποία οι πολίτες αυτής της χώρας επιλέγουν την ηγεσία τους.

Αν λοιπόν ο κ. Σαμαράς ήθελε να τηρήσει τις "αρχές" του ή να κάνει επίδειξη δύναμης θα έπρεπε προ καιρού να έχει αποσύρει τον Νομάρχη. Με τα σημερινά τερτίπια του απλά έδειξε την ανασφάλεια που αισθάνεται.

Ο Διονύσης Ψωμιάδης είναι επί οκταετία Αντινομάρχης. Τα καθήκοντα τα ανέλαβε με απόφαση του αδερφού του, αλλά στο νομαρχιακό συμβούλιο εξελέγη δύο φορές με τον σταυρό των ψηφοφόρων. Επί 8 χρόνια η ΝΔ δεν ενοχλήθηκε. Δεν ενοχλήθηκε ούτε ο κ. Σαμαράς ώστε να κλείσει προ μηνών το θέμα, αφού ήταν γνωστή η πρόθεση του κ. Π. Ψωμιάδη να περιλάβει τον αδερφό του στο ψηφοδέλτιο.

Αποτελεί όμως αποθέωση της υποκρισίας η αποδοχή του κ. Τζιτζικώστα, ο οποίος όχι μόνο αποτελεί τυπικό γέννημα της οικογενειοκρατίας που ενοχλεί τον Σαμαρά, αλλά αποδοκιμάστηκε και από τον κόσμο αποτυγχάνοντας να εκλεγεί βουλευτής... Και τον ενόχλησε ο Διονύσης, που έβγαινε με την ψήφο του λαού.

Τον Ψωμιάδη δε θα τον ψηφίσω και ελπίζω για το καλό όλων μας στην Κεντρική Μακεδονία να ηττηθεί. Πολιτικοί αυτού του ύφους μόνο ζημιά μπορούν να κάνουν. Δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη από την κωλοτούμπα που έκανε: Από τη μια διακήρυττε ότι η υποψηφιότητά του είναι "ανεξάρτητη" και ετοίμαζε μπαϊράκι, από την άλλη έφυγε με την ουρά στα σκέλια. Κρίμα που παρίστανε τον μάγκα και τον ντόμπρο...

Αλλά άλλο είναι το πραγματικό πολιτικό πρόβλημα. Ο Σαμαράς τώρα έχει αρχίσει να καταλαβαίνει ότι με την πολιτική της ιδεολογικής περιχαράκωσης του κόμματος έχει δημιουργήσει μόνο δυσαρέσκεια. Τα μπαϊράκια σηκώνονται το ένα πίσω από το άλλο, και μάλιστα από στελέχη όχι πρωτοκλασάτα. Η λύση δεν είναι να παριστάνει τον μπαμπούλα και να απειλεί με διαγραφές, ούτε να καλεί σε τετ-α-τετ για να τραβάει αυτιά. Ο Σαμαράς από τις "αταξίες" της τριάδας Παπαδημητρίου, Γιαννόπουλου και Ψωμιάδη βγήκε περισσότερο ζημιωμένος απ' ό,τι αν τους διέγραφε. Όχι μόνο τον εμπαίζουν, αλλά ξεμπερδεύουν και με μερικές διευκρινίσεις, ενώ ο αρχηγός φαίνεται πως διστάζει να επιδείξει πυγμή.

Αυτοί που σίγουρα βγήκαν χαμένοι είναι οι τρεις τους. Διότι οι διαφοροποιήσεις είναι τζάμπα μαγκιές αν ακολουθούνται από κωλοτούμπα. Έστω και υποκριτική.

28/8/10

Τα σκιάχτρα

Όπως έγραφα και στην προηγούμενη ανάρτηση, η εμπάθεια, αντιπάθεια, απέχθεια ή δεν ξέρω πώς αλλιώς περιγράφεται αυτό που αισθάνομαι για τον Σαμαρά είναι αδύνατον να κρυφτούν. Ακόμα και να το ήθελα δε θα μπορούσα να το καταφέρω. Όχι ότι το θέλω κιόλας.

Η εύκολη και ανόητη εξήγηση είναι ότι πρόκειται για την απογοήτευση ενός οπαδού της ηττημένης Ντόρας. Ανόητη και εσφαλμένη, καθώς από την πρώτη στιγμή (όταν ακόμα εφέρετο ως φαβορί) έκρινα ότι δεν είναι κατάλληλη για την ηγεσία, και το έγραψα. Οπότε πας δύσπιστος μπορεί να ανατρέξει και να το διαπιστώσει.

Είναι εύκολος στόχος ίσως ο Σαμαράς. Με μια ΝΔ διασπασμένη, ταπεινωμένη και ανίσχυρη, ο λόγος του δε βρίσκει πρόθυμα ώτα. Μπορώ λοιπόν να ομολογήσω ότι το πρόβλημα δεν το έχω με τον ίδιο τον Σαμαρά, αλλά με όσα αυτός εκπροσωπεί, όσα καλύτερα η εκλογή του αποκαλύπτει για τη συμπεριφορά του εκλογικού σώματος.

Οι θεωρίες συνωμοσίας ήρθαν στην επικαιρότητα. Σήμερα κανείς δε θυμάται ότι επί χρόνια κάθε νεοδημοκράτης που σεβόταν τον εαυτό του καθύβριζε τον Σαμαρά ως ενεργούμενο του Κόκαλη, για τη διάσπαση του 1993. Και αυτό μια συνωμοσία ήταν. Η στάση των ΜΜΕ επίσης πάντα προβληματίζει, για τα συμφέροντα που αυτά υπηρετούν. Οι φίλοι του κ. Σαμαρά σήμερα με ευκολία αποκαλούν τον κ. Μητσοτάκη Δρακουμέλ, γκαντέμη, βρώμικο κ.λπ. Παρότι αυτή η εικόνα του είναι καθαρά αποτέλεσμα της πολιτικής σάτιρας της εποχής, δηλαδή δημιούργημα των ΜΜΕ, κανείς δεν προβληματίστηκε ποτέ για τη σκοπιμότητά της. Το ίδιο και με την Ντόρα, την υπονομεύτρια, που κανείς δεν κατάφερε να εντοπίσει συγκεκριμένα την υπονόμευση. Πρόσφατα ακούγαμε συνεχώς ότι ο Χριστοφοράκος "συναντήθηκε με μέλη της οικογένειας Μητσοτάκη και άλλα πολιτικά πρόσωπα". Οι Μητσοτάκηδες επώνυμα, τα άλλα πολιτικά πρόσωπα δεν είχαν ποτέ όνομα.

Όπως δεν είχε όνομα το "μικρό κεντροδεξιό κόμμα" που υποτίθεται ότι "τα έπαιρνε" από τη Siemens προ ιδρύσεως ΛαΟΣ. Το ακούσαμε, αλλά συνέχεια δε δόθηκε ποτέ. Τα σιχαμένα πασοκοκάναλα, με τα οποία και εγώ πολλές φορές τα έχω βάλει, άφησαν την υπόθεση να πέσει. Και δεν έχει καμία σημασία αν ήταν ψέμα. Δε θα ήταν το πρώτο. Παράλληλα τα φιλικά προς τη ΝΔ μέσα είχαν μήνες πριν την παραίτηση Καραμανλή αρχίσει να πλέκουν το εγκώμιο του τότε υπουργού Πολιτισμού, κ. Σαμαρά. Το συγκρότημα Αλαφούζου, συγκεκριμένα... Το καλό ρεπορτάζ, ίσως;

Αν αφήσουμε στην άκρη τις σκοτεινές συνωμοσίες και περάσουμε στην πραγματική πολιτική, τα πράγματα γίνονται χειρότερα. Είναι εμφανές ότι ο Σαμαράς δεν είναι ένας πολιτικός που μπορεί να εμπνεύσει, αλλά αυτό είναι υποκειμενικό. Μόνο που ο κ. Σαμαράς δοκιμάστηκε. Με μονοψήφια ποσοστά αποδοχής ως πρόεδρος της ΠολΑν και αδυναμία εκπροσώπησης στο Κοινοβούλιο, ο Σαμαράς από το 1999 ως το 2004 ιδιώτευε. Ουδέποτε ομολόγησε ότι η ίδρυση της ΠολΑν ήταν λάθος. Μέχρι σήμερα υποστηρίζει ότι επρόκειτο για θέμα αρχής, για το "εθνικό" μας θέμα.

Μόνο που και εκεί είχε κάνει εγκληματικό λάθος, και έχει αναιρέσει χωρίς ποτέ να απολογηθεί. 20 χρόνια μετά, ένα ζήτημα ανόητο, το όνομα ενός κρατιδίου, συνεχίζει να θεωρείται εθνικό. Λέω ανόητο, διότι το αληθινό πρόβλημα είναι η "μακεδονική" εθνική ταυτότητα, και όχι τι θα γράφουν τα διαβατήρια. Στο μεταξύ τα Σκόπια αποκαλούνται Μακεδονία παγκοσμίως και ο εθνικισμός κατά της Ελλάδας αποτελεί το μόνο ίσως συνεκτικό στοιχείο για τον γειτονικό λαό. Η χώρα μας σήμερα αγωνίζεται να επιτύχει λύση χειρότερη από αυτήν που ο Σαμαράς θεωρούσε προδοσία το 1993. Η εθνική κόκκινη γραμμή, "μία ονομασία, με τον όρο Μακεδονία ή παράγωγο και γεωγραφικό προσδιορισμό, erga omnes", είναι ή όχι αποδεκτή από τον πατριώτη Σαμαρά; Τότε έλεγε άλλα...

Μπορώ να συνεχίσω. Η παρασκηνιακή μπόχα της εκλογής του από το πουθενά, η απαράδεκτη στελέχωση της ηγετικής ομάδας, ο παραγκωνισμός αξιόλογων στελεχών, η αποξένωση από το τμήμα της βάσης που δεν τον στήριξε, η εθνικά ανεύθυνη στάση για το μνημόνιο (που έναν χρόνο πριν ήταν τα "σκληρά αλλά αναγκαία μέτρα" του κ. Καραμανλή). Η απαρίθμηση των λαθών του κ. Σαμαρά δε θα είχε νόημα αν έβλαπταν μόνο τον ίδιο, και όχι τη χώρα. Δε θα το κάνω, γιατί όλα αυτά είναι συχνά στην πολιτική. Και ο Καραμανλής, ένας κάκιστος Πρωθυπουργός, αλλά εξαιρετικός ως αρχηγός κόμματος, έκανε πολλά, ο Παπανδρέου, θου Κύριε... Το πρόβλημα με τον Σαμαρά είναι άλλο.

Κάθε φορά που τον βλέπω έρχεται στο μυαλό μου η εικόνα του πολίτη που απεχθάνομαι, του ψηφοφόρου - σκιάχτρου. Των ανθρώπων, δηλαδή, που, ενώ δεν έχουν άμεσο συμφέρον από τη νίκη κάποιου κόμματος (δεν είναι υποψήφιοι, συνεργάτες υποψηφίων, αμειβόμενοι από το κόμμα κ.λπ.), χωρίς ποτέ να σκεφτούν, χωρίς ποτέ να προβληματιστούν, θα είναι πάντα ταγμένοι στις υπηρεσίες του κόμματος, παρότι κανείς δεν τους το ζήτησε. Σκιάχτρα. Μπηγμένα στους πασάλους τους, άβουλα, προστατεύουν τον αρχηγό, όποιον αρχηγό, από όσους γυρεύουν να τον ζημιώσουν.

Δεν πρόκειται για τον κλασικό "πρασινοφρουρό", αυτός ξέρει τι προσδοκά, ούτε για το "κομμούνι" και τον "δεξιό", που ίσως τους έχει ξεμείνει κάτι από ιδεολογία. Πρόκειται για τους φίλους μας, τους συγγενείς μας, ένα σωρό έξυπνους ανθρώπους που αρνούνται να δεχθούν ότι αξίζουν κάτι καλύτερο. Όταν ο Σαμαράς έριχνε τον Μητσοτάκη ήταν κακός. Όταν ο Καραμανλής κατέρρεε πάντα έπρεπε να βρεθεί μια γελοία δικαιολογία. Τα συμφέροντα, οι Αμερικάνοι, τα ΜΜΕ. Ποτέ δεν έφταιγε το κόμμα, ποτέ ο αρχηγός. Όταν ο Καραμανλής επέβαλε τον Σαμαρά, κακή έγινε η Ντόρα. Και ο Σαμαράς ο γενναίος υπερασπιστής των εθνικών δικαίων.

Με αυτούς εξοργίζομαι. Με όλους αυτούς που αισθάνονται πλήρεις μόνο στην ασφάλεια του κόμματος. Που θα ψηφίζουν πάντα το ίδιο και όχι μόνο δεν ομολογούν τη μονολιθικότητά τους, αλλά έχουν αναγάγει σε έγκλημα κάθε καλόπιστη κριτική. "Εσύ δεν ήσουν ποτέ νεοδημοκράτης" αναφωνεί διαρκώς στενότατος φίλος μου όταν η κουβέντα έρχεται στον Σαμαρά. Ναι δεν ήμουν και δε θέλω να γίνω ποτέ, αν αυτό σημαίνει ότι θα καταπίνω αμάσητο ό,τι αποφασίζει ο αρχηγός. Το τραγικό δεν είναι βέβαια ότι αρχηγός είναι ο συγκεκριμένος, ανεπαρκέστατος, πολιτικός. Το τραγικό είναι ότι θα είχα ακριβώς την ίδια συζήτηση αν είχε κερδίσει η Μητσοτάκη. Πάλι δε θα ήμουν νεοδημοκράτης, αλλά ο φίλος θα ήταν. Με την Ντόρα.

Προς επίρρωσιν των ανωτέρω, μια ιστορία. Κατά την προεκλογική διαδικασία του Νοεμβρίου κάποιος πλησίασε (κατά το... ρεπορτάζ) τον Σαμαρά και του είπε: "Θυμάσαι το '93 που κάποιος πέταξε εναντίον σου αντικείμενα (σ.σ.: νομίζω ότι είχε πετάξει ένα τούβλο); Ήμουν εγώ. Σήμερα είμαι μαζί σου". Τόσο απλά. Χθες πετούσαμε πέτρες και τούβλα και μιλούσαμε για τον Κόκαλη και τον ΟΤΕ. Σήμερα είμαστε μαζί σου.

Εγώ, λοιπόν, στον Σαμαρά πέτρες δεν πέταξα. Και δεν πρόκειται ποτέ να πετάξω σε κανέναν και για κανέναν. Αν ήμουν στη θέση του, τον εν λόγω κύριο θα τον έδιωχνα λέγοντας του απλά ότι άνθρωποι σαν και αυτόν δίπλα του τού κάνουν κακό. Τόσο απλά. Βέβαια, τα λάθη του είναι δικά του, και τα σωστά, πάλι δικά του, και ας είναι προς όφελος του λαού και τη χώρας.

Εγώ δεν πρόκειται ποτέ να απολογηθώ εκ μέρους του ή όποιου άλλου. Γιατί δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσω να σκέφτομαι. Και, νομοτελειακά, θα κάνω λάθη, θα κρίνω βιαστικά, αυστηρά, άδικα. Αλλά θα έχω το θάρρος να το ομολογήσω. Κάθε φορά όμως που θα τον βλέπω, θα θυμάμαι τον ανεγκέφαλο που πετάει πέτρες και όλους τους άλλους ανεγκέφαλους, που δεν έχουν πάρει χαμπάρι ότι τους χρησιμοποίησαν στο στημένο πανηγυράκι της "βάσης".

Αυτοί είναι άλλωστε η βάση. Τα πιστά, πρόθυμα και άβουλα στρατιωτάκια. Τα σκιάχτρα.

26/8/10

Μια ντόμπρα εξήγηση

Τα αισθήματά μου και η άποψή μου για τον τέως Πρωθυπουργό και τη Νέα Δημοκρατία έχουν αναφανδόν μεταβληθεί το τελευταίο εξάμηνο. Ο λόγος δεν ήταν άλλος από την απογοήτευση για την κυβερνητική πενταετία. Απογοήτευση που έχει εξελιχθεί σε οργή, αντιπάθεια προς τον τέως και εμπάθεια, ασυγκράτητη, προς τον νυν αρχηγό της ΝΔ. Τα αισθήματά μου αυτά έχουν οδηγήσει σε οξύτατη κριτική προς το κόμμα που, διά της ανευθυνότητας και ανεπάρκειας των στελεχών του, έφερε τη χώρα στο χείλος της καταστροφής, και διά του ιστολογίου αυτού.

Είναι ξεκάθαρο ότι αυτή η αλλαγή του ύφους του μπλογκ επηρεάζει αρνητικά και την αναγνωσιμότητά του, καθώς πολλοί από τους φίλους δε βρίσκουν πια σημείο επαφής στις σκέψεις μας. Πολλές ενστάσεις μπορούμε να συζητήσουμε, και για τις ευθύνες της ΝΔ και για τα λάθη του ΠαΣοΚ και για τη στάση του κ. Καραμανλή μετά τη λαϊκή αποδοκιμασία. Σήμερα όμως θέλω να μιλήσω περισσότερο προσωπικά, παρά πολιτικά.

Δε χρειάζεται να μελετήσει κανείς τις αναρτήσεις τριών ετών για να αντιληφθεί ότι η Νέα Δημοκρατία ήταν ο πολιτικός χώρος τον οποίο αισθανόμουν πάντα κοντά μου. Το ψυχολογικό βάρος της οριακής ήττας του 2000 ξεπέρασα μόνο 4 χρόνια μετά. Τον Καραμανλή όσο κανέναν άλλον ήθελα να δω στην εξουσία, και η ήττα με πόνεσε προσωπικά, όχι απλά ως οπαδό και ψηφοφόρο (μέλος δεν υπήρξα ποτέ ούτως ή άλλως), αλλά διότι τον εμπιστεύθηκα σα δικό μου άνθρωπο. Η νίκη του 2004 απετέλεσε ανάσα μετά από 11 χρόνια κακής σε γενικές γραμμές διακυβέρνησης από το ΠαΣοΚ, με πλήθος αληθινών σκανδάλων, και όχι φτιαχτών ανοησιών τύπου Ζαχόπουλου.

Τα οπαδικά αισθήματα τα γνωρίζω πολύ καλά. Το 2000 και εγώ έσπευσα να υιοθετήσω τη συνωμοσιολογία της εποχής: την αλλοίωση του εκλογικού αποτελέσματος από τους παράνομα ελληνοποιημένους του κ. Φλωρίδη. Από τότε "κάποιοι" δεν ήθελαν τον Καραμανλή στην εξουσία*... Ας μην ξεφύγουμε όμως.

Αυτό που κυρίως με ενδιαφέρει να γίνει αντιληπτό είναι ότι δεν έχω κανέναν, μα κανέναν, μυστήριο τύπο πάνω από το κεφάλι μου για να μου κάνει πλύση εγκεφάλου. Ούτε τα ΜΜΕ, ούτε κάποιο προσωπικό ή άλλο συμφέρον. Όσα γράφω το τελευταίο εξάμηνο έχουν μία και μόνη πηγή: τη βαθύτατη απογοήτευση από την πενταετία του κ. Καραμανλή.

Δε με ενδιαφέρει ποια συμφέροντα τον πολέμησαν. Είχε την εξουσία, αλλά και τη λαϊκή νομιμοποίηση να τα πατάξει από το 2004. Εξαντλήθηκε σε λεονταρισμούς (νταβατζήδες). Δε θεωρώ ότι έβλαψε την υπερδύναμη με τη στάση του, πολύ περισσότερο δεν μπορώ να δεχθώ ότι οι ΗΠΑ αισθάνθηκαν την ανάγκη να τον εξοντώσουν.

Περά από αυτά όμως, η απογοήτευση εξελίσσεται, όπως είπα, σε οργή όσο ο τέως ψηφίζει από τα ορεινά της Βουλής και παριστά τον Βούδα, στην ήρεμη σιωπή του. Αντί να υποστηρίζει μεταξύ ορεκτικών και ανεκδότων ότι οι ξένοι "θα τον έτρωγαν", ας μιλήσει συγκεκριμένα. Και ας αντιληφθεί ότι όσα εμείς, τα αγνά, πιστά, ηλίθια κορόιδα που τον πίστεψαν, λέγαμε και γράφαμε επί 5 χρόνια, τώρα μας κυνηγάνε ως εφιάλτες.

Εμείς τον στηρίξαμε και σε εμάς οφείλει μια ντόμπρα εξήγηση.

_____
*Αδυνατώ να καταλάβω γιατί αυτοί οι "κάποιοι" αλλάζουν γνώμη κατά διαστήματα. Π.χ. γιατί οι Αμερικάνοι άφησαν τον κ. Σημίτη να "πέσει", ενώ το Ανάν ήταν στην τελική φάση του, και επέτρεψαν την ανέλιξη της ΝΔ στην εξουσία, αφού τόσο καίγονταν για το Κυπριακό; Είναι εύκολο να αποδίδουμε την πτώση του κ. Καραμανλή στις "γενναίες" επιλογές, αλλά μην ξεχνάμε ότι ο κ. Σημίτης δεν εξάντλησε τη θητεία του. Κάλλιστα θα μπορούσε να φτάσει ως τις 9 Απριλίου, οι διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό έγιναν τον Μάρτιο -και ο Καραμανλής δεν επέδειξε ιδιαίτερο δυναμισμό... Τον Σημίτη ποιο σκοτεινό κέντρο τον έριξε; Άλλωστε Όχι ψήφισαν 313.000 Κύπριοι. Γιατί είναι πιο εύκολο να επηρεαστεί ένα εκλογικό σώμα 7.000.000 Ελλαδιτών και όχι 400.000 Κυπρίων;

24/8/10

Συνωμοσία ανικανότητας

Οι συνωμοσίες είναι δημοφιλείς και στην Ελλάδα, όπως και παντού. Για τον ρόλο των ΗΠΑ στις υποθέσεις που μας αφορούν ως Έθνος ίσως έχουμε τις περισσότερες και γνωστότερες. Να πιάσουμε την περίφημη "ρήση" του Κίσινγκερ ότι θα μάς εξαφανίσει καταστρέφοντας τη γλώσσα και τη θρησκεία μας (παρότι τα καταφέρνουμε υπέροχα μόνοι μας); Τη χούντα; Την ανατροπή του Παπαδόπουλου επειδή "έκλεισε" τα αεροδρόμια; Πίσω από τις συνωμοσίες ίσως κρύβονται και αλήθειες, όμως ο παραλογισμός δεν κρύβεται ποτέ. Αν πράγματι ο Ιωαννίδης κατέλαβε την εξουσία λόγω της μακράς αμερικανο-ισραηλινής χειρός (όπως με την αφορμή του θανάτου του ξαναδιαβάσαμε πρόσφατα), δεν προκύπτει ότι και η εξέγερση του Πολυτεχνείου κατευθύνθηκε από τα ύπουλα κέντρα; Τυχαία σύμπτωση ήταν, παρότι απετέλεσε το πρόσχημα για την ανατροπή του δικτάτορα; Τέλος πάντων, είναι εύλογο σε θέματα πολύπλοκα και με κρυφές μέχρι και σήμερα πτυχές να αναπτύσσεται η συνωμοσιολογία. Αλλά τα παράλογα κάποτε πρέπει να τα επισημαίνουμε.

Η πιο πρόσφατη συνωμοσία έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την κοινή λογική. Συνεργάτες του κ. Καραμανλή (μόνο με μεσάζοντες απευθύνεται πλέον στο ευρύ κοινό ο τέως Πρωθυπουργός) διοχετεύουν προς τα ΜΜΕ το εξωφρενικό: Η ΝΔ δεν ανατράπηκε λόγω της ανικανότητάς της και της διάψευσης των προσδοκιών όσων την στήριξαν, αλλά λόγω του Όχι στο σχέδιο Ανάν, της πολιτικής των αγωγών, της προσέγγισης με τη Ρωσία, του βέτο στα Σκόπια, της στάσης για το Κόσοβο. Χαριτωμένο. Άλλωστε ο τέως, αν διακρίθηκε σε έναν τομέα, αυτός ήταν σίγουρα τα ανέκδοτα.

Το να αναλύσουμε τη σκοπιμότητα της "ανατροπής" είναι λίγο δύσκολο. Η πολιτική του κ. Καραμανλή δε ζημίωσε σε τίποτε τις ΗΠΑ. Τα όπλα μας πάλι από εκεί τα πήραμε, οι αγωγοί δε γίνανε, αλλά η Ρωσία αποτελεί ισχυρότατο παίκτη στο ενεργειακό πεδίο ούτως ή άλλως. Ο ανύπαρκτης γεωστρατηγικής σημασίας για τη Μόσχα αγωγός Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολης καρκινοβατούσε έτσι κι αλλώς, λόγω Βουλγαρίας. Το Όχι στο Ανάν δεν ήταν καθόλου ηχηρό και η στήριξη προς τον Τάσσο Παπαδόπουλο ήταν ανύπαρκτη, ενώ εξυφαίνεται νέο, χειρότερο σχέδιο. Για τα Σκόπια, ούτε λόγος.

Μόνο που... Αν οι ΗΠΑ μπήκαν στον κόπο να επηρεάσουν 6 και βάλε εκατομμύρια ψηφοφόρους το 2009, γιατί δεν το έκαναν από το 2004, ώστε να βγάζαν μια ώρα αρχίτερα τον εκλεκτό τους; Γιατί δεν κατηύθυναν 800 χιλιάδες, κατά πολύ λιγότερους δηλαδή, ώστε η άλλη "αμερικανόφιλη", η Ντόρα, να βρισκόταν σήμερα αρχηγός της ΝΔ; Εκτός και αν ήθελαν να εξασφαλίσουν την μακροημέρευση του Παπανδρέου, λόγω ανυπαρξίας σοβαρού αντιπάλου. Είναι δυνατόν οι ίδιοι που ορκίζονταν τον Νοέμβριο στο όνομα των συλλογικών διαδικασιών, να αντιμετωπίζουν τον κυρίαρχο λαό ως άβουλο πιόνι που άγεται και φέρεται κατά τις ορέξεις των ισχυρών;

Ότι η Ντόρα Μπακογιάννη ήταν υπουργός Εξωτερικών επί χρόνια και η εχθρική (λέμε τώρα) προς τις ΗΠΑ πολιτική Καραμανλή παρέμεινε το προσπερνάμε. Μήπως την... υπονόμευε; Αλλά τότε τι ανάγκη ανατροπής του τέως και της Κυβέρνησής του θα υπήρχε, αφού ο "δούρειος ίππος" είχε περάσει τα τείχη; Και για να μην ξεχνιόμαστε... Το 1993 η Κυβέρνηση του άλλου αμερικανόφιλου γιατί ανατράπηκε; Οι Αμερικάνοι μόνο σήμερα ενοχλήθηκαν για τα Σκόπια, πριν 20 χρόνια δεν ανεβοκατέβαζαν κυβερνήσεις; Εκτός αν τελικά ο εκλεκτός των Αμερικανών δεν είναι άλλος από τον Σαμαρά, πράγμα που θα εξηγούσε την πρόσφατη νεκρανάστασή του.

Καλό είναι να σοβαρευτούμε κάποια στιγμή. Είναι βολικό να αποδίδουν την ευθύνη της αποτυχίας σε σκοτεινά κέντρα αποφάσεων, και λογικό ως έναν βαθμό. Στην πολιτική όμως ορισμένα πράγματα δεν μπορεί να λέγονται χωρίς να μοιάζουν ανόητοι όσοι τα υποστηρίζουν.

Η ΝΔ δεν ανατράπηκε όπως θέλουν να μας πείσουν. Βασιζόταν σε 2 έδρες μετά το 2007 και δεν μπορούσε να κυβερνήσει. Το 2004 που μπορούσε, ο τέως επέλεξε να μην το κάνει. Επιλογή, αδυναμία, ανικανότητα, μικρή σημασία έχει. Αλλά ούτε οι αλλοδαποί, ούτε οι εγχώριοι εχθροί τον εμπόδισαν. Τα κατάφερε μόνος του.

Για το τέλος μια μικρή ιστορία, έτσι για να φανεί η αληθινή συνωμοσία των ανίκανων: Τον Φεβρουάριο του 2009, δηλαδή παραπάνω από έναν χρόνο πριν την προσφυγή στο ΔΝΤ, το αμερικανικό περιοδικό Newsweek φιλοξενούσε σε άρθρο για την παγκόσμια ύφεση μία παράγραφο στην οποία υπήρχε και το περίφημο PIGS, αλλά και η πληροφορία ότι η Ελλάδα προετοιμάζει τον δανεισμό της από το Ταμείο, λόγω κατάρρευσης των δημοσιονομικών.

Τι γινόταν στη χώρα μας; Ο τέως μιλούσε για δύσκολη (γενικώς και αορίστως) συγκυρία σε παγκόσμιο επίπεδο και μέχρι τον Οκτώβριο υποστήριζε ότι χάρη στην πολιτική του η Ελλάδα βίωσε πολύ πιο ήπια την κρίση! Ήταν τότε που αυτό το "πιόνι" των Αμερικανών, η Ντόρα, τον συμβούλευε να διαλύσει τη Βουλή και να στήσει διπλές κάλπες με τις Ευρωεκλογές για να αποφευχθεί η συντριβή. Οι εξελίξεις τη δικαίωσαν, αλλά δεν έχει καμία σημασία. Στο τέλος πάλι ότι υπονόμευε τον τέως κατηγορήθηκε.

Οι ίδιοι που παράτησαν να βουλιάζει το πλοίο που πέταξαν στην ξέρα κατηγόρησαν το ΠαΣοΚ ότι έφερε τη χώρα στο χείλος της χρεοκοπίας. Ναι, έγιναν τερατώδη λάθη. Και η πραγματική ευθύνη του ΠαΣοΚ ανάγεται ως το πραγματικά βρώμικο 81. Αλλά ο τέως και ο περίγυρος του πρέπει να αναλάβουν το μερίδιο της ευθύνης που τους αναλογεί και να ομολογήσουν ότι στον μονόδρομο του ΔΝΤ βρισκόμαστε εδώ και 2 χρόνια εξαιτίας της πολιτικής τους, αντί να αναλώνονται σε ανοησίες που προσβάλλουν τη νοημοσύνη του κόσμου που κάποτε τους εμπιστεύθηκε.

10/8/10

Αναζητώντας τη χαμένη μπλογκόσφαιρα

Λένε ότι ο αληθινός χαρακτήρας κάποιου αποκαλύπτεται παρακολουθώντας τη συμπεριφορά του όταν νομίζει ότι δεν τον βλέπει κανείς. Αν το δεχτούμε, τότε το Διαδίκτυο αποκαλύπτει πολλά για την κοινωνία μας, αφού αποτελεί τον κατ' εξοχήν τόπο όπου (νομίζουμε ότι) περνάμε απαρατήρητοι. Δεν πρόκειται φυσικά να ασχοληθώ με τους σταθερά, εδώ και χρόνια, πρώτους όρους των μηχανών αναζήτησης ("sex", "free porn" κ.λπ.) ή ο,τιδήποτε άλλο "πονηρό". Ίσως από αυτά που δε θεωρούμε ιδιαίτερα σοβαρά προκύπτουν τα χρησιμότερα συμπεράσματα.

Αν θέλουμε π.χ. να ασχοληθούμε με την ευφυία και την απληστία των χρηστών του Διαδικτύου, δεν υπάρχει σοβαρότερη αιτία προβληματισμού από το phising. Αν στη μέση του δρόμου σάς πλησιάσει Νιγηριανός το πλέον πιθανό είναι ότι ο νους σας θα τρέξει σε ρολόγια (και μάλιστα "μαϊμούδες" ή κλεμμένα) και πειρατικά CD. Στο Ίντερνετ όμως, εκεί όπου κάθε κίνηση περνά απαρατήρητη, ένας Νιγηριανός εκατομμυριούχος χρειάζεται βοήθεια για να επενδύσει στην Ελλάδα το κεφάλαιο του ή να μοιραστεί μαζί σας τη δεσμευμένη κληρονομιά του μπάρμπα του. Και κάποιοι ακόμα τσιμπάνε.

Όπως τσιμπάνε σε κάθε ανοησία (χάπια, κρέμες, περίεργες συσκευές) που εγγυάται ποικιλοτρόπως καλύτερη σεξουαλική ζωή. Γιατροί, φαρμακοποιοί, ΕΟΦ είναι απλά καθίκια που κοιτάνε την πάρτη τους. Εδώ οι φαρμακευτικές εταιρίες κρύβουν τη θεραπεία του καρκίνου για να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους, είναι δυνατόν να τους πιστέψεις;

Μιλώντας για την υγεία, πιάνουμε φλέβα χρυσού. Πόσες και πόσες φορές δε λάβατε το μήνυμα ότι η κόκα-κόλα διαλύει το πουρί από την τουαλέτα; Ότι πειράματα απέδειξαν πως καίει το στομάχι και κόκκαλα διαλύονται όταν εμβαπτισθούν στον δηλητηριώδη ζωμό; Φυσικά, η Χημεία θα μένει πάντα απ'έξω μπροστά στην ανθρώπινη ανοησία -οι ιδιότητες των οξέων συγκεκριμένα. Το ίδιο και η Βιολογία -που σε πείσμα όλων θα επιμένει ότι το γαστρικό οξύ είναι δεκάδες φορές πιο δραστικό από το ανθρακικό του αναψυκτικού. Όποιος επιχείρησε να καθιερώσει την κόκα-κόλα ως καθαριστικό για το WC αποδείχθηκε κακονοικοκύρης, ενώ τα καζανάκια συνεχίζουν να γεμίζουν με νερό, χωρίς κανείς να υποστηρίζει ότι δε βάζει στο στόμα του το υγρό που απομακρύνει τις ακαθαρσίες... Σαφέστατα και τα ζαχαρούχα αναψυκτικά δεν αποτελούν υπόδειγμα υγιεινής διατροφής. Όμως στο πλαίσιο μιας μη ισορροπημένης και προσεκτικής δίαιτας κάνουν ζημιά πιο βαριά από ό,τι στο πουρί: παχαίνουν, με όλες τις συνέπειες. Από την κόκα-κόλα μόνο δε θα βρείτε κανέναν στα νοσοκομεία. Αλλά το βλακώδες e-mail συνεχίζει να κυκλοφορεί και να αναπαράγεται.

Την ίδια στιγμή χιλιάδες άνθρωποι πεθαίνουν από το κάπνισμα, την απουσία σωματικής δραστηριότητας και την κακή διατροφή (coke, guilty as charged) χωρίς κανένα μήνυμα να περιφέρεται από υπολογιστή σε υπολογιστή, σε αντίθεση με διάφορες άλλες παγκόσμιες συνωμοσίες (ακόμα έχεις την μπαταρία στο κινητό;). Απλή ανοησία, πλάκα ή ο,τιδήποτε άλλο, αποδεικνύεται ότι σε έναν χώρο ανεξέλεγκτο πολλοί είναι ευεπίφοροι σε ό,τι βρεθεί στο διάβα τους. Και αυτό πρέπει να μάς απασχολήσει.

Τα τελευταία 3 χρόνια που υπάρχει αυτό το μπλογκ, αλλά και νωρίτερα, παρακολουθώ στενά, όπως όλοι μας, τη γέννηση και την εξέλιξη των σύχρονων μέσων επικοινωνίας. Ότι δε θα έπρεπε να θεωρούνται πηγές ενημέρωσης αιρετικά υποστηρίζω με έντονο τρόπο, αφού καθένας μπορεί να γράψει ανεξέλεγκτα ό,τι θέλει, χωρίς να απολογηθεί ποτέ και χωρίς καν υπογραφή να παίξει το (όποιο) παιχνίδι του.

Η έκρηξη των μπλογκ (περί το 2007) συνδέθηκε με την προβολή από τα ΜΜΕ ιστολογίου καταγγελτικού για ιατρικά λάθη και κολάσιμη (ποινικά, δεοντολογικά και ηθικά) συμπεριφορά των θεραπόντων. Η υπόθεση συγκίνησε και ξεχάστηκε (ως συνήθως), αλλά δείχνει και τον στρεβλό τρόπο με τον οποίο έγινε αντιληπτό το νέο μέσο. Κάποιοι τότε υποστηρίξαμε ότι η δημόσια διαπόμπευση, έστω και διά του Διαδικτύου, όχι απλά δεν είναι λύση, αλλά θα εξελιχθεί σε όπλο στα χέρια κάθε επιτήδειου. Δεν επρόκειτο ούτε για το "σινάφι", ούτε για απανθρωπιά, αλλά για έναν βάσιμο προβληματισμό. Σήμερα κανείς δεν μπορεί να ξέρει πότε ένα μπλογκ θα βρεθεί να τον βρίζει ανώνυμα ή να εκθέτει την προσωπική του ζωή. Και, τελικά, πότε θα εξαναγκαστεί στο δικό του άλμα στο κενό.

Για τα ΜΜΕ το θέμα ήταν πιασάρικο. Ο μπλόγκερ δεν ήταν απλά ένας πολίτης, ήταν κάτι άλλο. Ενημερωμένος για όλα, προβληματισμένος, αξιόπιστος... Σύγχρονος. Γρήγορα - γρήγορα διάφοροι περίεργοι κύριοι άρχισαν να συστήνονται απλά ως "μπλόγκερ", τελεία. Τίποτε άλλο. Δεν είχαν δουλειά, δεν είχαν προβλήματα, δεν είχαν εξαρτήσεις και, όλως περιέργως, δεν αποτελούσαν τμήμα καμίας συνωμοσίας, ακόμα και όταν έγραφαν μέσες - άκρες ακριβώς τα ίδια: λίγο από Αριστερά, λίγο από Οικολογία, κάτι κόντρα στο σύστημα και σκοποί πάντα ευγενείς. Πολλοί τέτοιοι ευγενείς πήραν θέση σε προεκλογικά πάνελ για να ανακρίνουν πολιτικούς ή εξελίχθηκαν σε συγγραφείς, σεναριογράφους, συνεργάτες εφημερίδων και περιοδικών -και το αντίθετο, πολλά ιστολόγια ανήκαν σε συγγραφείς και δημοσιογράφους, που πρόβαλλαν τα διαδικτυακά τους πονήματα μέσω του έντυπου όπου εργάζονταν!

Τα "αυτοδίκαια" δημοφιλή ιστολόγια ήταν πάντα ελάχιστα. Άνθρωποι απλοί, της διπλανής πόρτας, και όχι διανοούμενοι που χαμηλώνουν επίπεδο, προβληματισμένοι πολίτες που ανταλλάσσουν απόψεις, και όχι links. Ούτε γκέτο ομοϊδεατών που θεωρούν υποχρέωσή τους να υπεραμύνονται των θέσεων του συντάκτη. Έχετε προσέξει πόσο "ανεβαίνουν" κάποια μπλογκ όταν εμπλουτισθούν με ακραίες θέσεις (αμφοτέρων των άκρων) ή με το έμβλημα κάποιας ποδοσφαιρικής ομάδας; Πρόκειται για έναν διαδικτυακό χουλιγκανισμό που τροφοδοτεί κάθε είδους αντικοινωνική συμπεριφορά.

Είναι σχεδόν γελοίο να "κατατάσσονται" τα μπλογκ με κριτήρια hits, σχολίων και συνδέσμων. Μέτρο επιτυχίας θα έπρεπε να είναι ένα και μόνο: Η συνεισφορά στον δημόσιο διάλογο. Αλήθεια, πότε ήταν η τελευταία φορά που ένα μπλογκ σάς εξέπληξε, πότε βρήκατε κάτι πραγματικά ενδιαφέρον, που να προβληματίσει και να μεταβάλει τη θεώρηση των καταστάσεων έστω και λίγο; Για μένα η απάντηση μετράται σε... μήνες. Το χειρότερο όμως είναι ότι μπλογκ με δυναμική παρουσία ολοένα και φθίνουν. Οι πραγματικοί μπλόγκερ, ακριβώς επειδή δεν είναι πνεύματα που αιωρούνται στον ουρανό, επιστρέφουν στα προβλήματά τους και αφήνουν στην άκρη αυτό το χόμπι. Διότι τέτοιο είναι για τους περισσότερους.

Στο μεταξύ το "κοινό" ενδιαφέρεται για γαργαλιστικές ιστορίες, από αυτές που οι αποτυχημένοι δημοσιογράφοι ξέρουν να ανεβάζουν αθόρυβα. Χωρίς κανόνες και περιορισμούς, ψέματα αναπαράγονται, άνθρωποι ξευτιλίζονται και ζωές καταστρέφονται. Στη λίστα των δημοφιλών "social media" θα βρίσκουμε πάντα τα ψευτοενημερωτικά κουτσομπολίστικα των δειλών δημοσιογραφίσκων, τα site διαφόρων "επωνύμων", αλλά και ιστοσελίδες χαμηλού επιπέδου όπου διάφοροι χούλιγκαν (πασόκοι - σαμαρικοί - ντορικοί - αναρχικοί - εθνικιστές, θρήσκοι - άθεοι - αγνωστικιστές, γαύροι - βάζελοι - αρειανοί και ό,τι άλλο) αλληλοευλογούν τα γένια τους και κατακεραυνώνουν τους αλλόπιστους.

Ας μιλήσουμε για το κίνημα των μπλόγκερ. Ας θαυμάσουμε τα social media. Οι ίδιοι κρυβόμαστε πίσω από αυτές τις βαρύγδουπες υπερβολές και τις ανοησίες. Και με πρόσχημα την ελευθερία και όχημα την ανωνυμία δείχνουμε το αληθινό μας πρόσωπο.

8/8/10

3 χρόνια μετά

Είναι κι αυτός ένας ειρμός της σκέψης, ένας τρόπος ν' αρχίσεις να μιλάς για πράγματα που ομολογείς δύσκολα...

Δεν ξέρω πώς πρέπει να αρχίσω αυτήν την ανάρτηση! Έχω ήδη σβήσει 3-4 δακρύβρεχτες εισαγωγές, αλλά τίποτα δε μου κάνει, θέλω κάτι ξεχωριστό... Το μπλογκ γίνεται σήμερα 3 ετών!

Δυσκολεύομαι. Δεν ξέρω τι πρέπει να πω. Ξεκίνησα μέρα και μ'έπιασε η νύχτα. Φράσεις σκόρπιες, πρόσωπα, καταστάσεις... Ολόκληρες παραγράφους γράφω και σβήνω, ξανά και ξανά. 3 χρόνια. Και μια μετάδοση του καναλιού της Μητρόπολης με αποσυντονίζει εντελώς: Οι αγώνες από το στρατόπεδο της Νάουσας όπου υπηρέτησα τη θητεία μου στέλνουν το μυαλό μου πίσω... Αλλάξαν τόσα πολλά από τότε. Αλλάξαν πολλά σε αυτά τα 3 χρόνια.

Ναι, αλλάζουν οι άνθρωποι, αλλάζουν οι συνθήκες. Οι καταστάσεις αλλάζουν. Δόξα σοι ο Θεός. Οι υποψιασμένοι του μπλογκ ξέρουν πόσο ειρωνικά ηχούν σήμερα οι λεξούλες στα italics. Δε σηκώνει όμως η μέρα πολιτικά σχόλια!

Οι πολλές λεξούλες, πάλι στα italics αλλά στην αρχή, προέρχονται από τον "Τελευταίο Σταθμό" του Σεφέρη, που υπήρξε ο πρώτος σταθμός αυτού του ιστολογίου, 3 χρόνια πριν. Και δηλώνουν τι σημαίνει αυτός ο διαδικτυακός χώρος για μένα και γιατί συνεχίζει να... υπάρχει.

Πώς στο καλό βρέθηκα να παρακολουθώ στην τηλεόραση 4Ε; Τι ξεκίνησα να γράφω; Πώς μπορεί να μη νοιάζομαι για τα hits και τα σχόλια, να ασχολούμαι πια σπάνια με το μπλογκ, αλλά να νιώθω τόσο περίεργα σήμερα;

Άλλα ξεκίνησα να γράψω και άλλα έγραψα... Πάλι. Και μάλλον δε βγάζουν νόημα. Δεν μπόρεσα να βάλω σε τάξη το μυαλό μου. Μα δε με νοιάζει, δεν το προσπάθησα κιόλας.

Μία σκέψη με παρηγορεί: Μόνο εγώ θα τα διαβάσω.

Πάλι.

25/7/10

Ανωνυμία. Δικαίωμα;

Στα μπλογκ, η ανωνυμία είναι δικαίωμα.

Ο άτυπος κανόνας των social media ετέθη εν αμφιβόλω πιο έντονα από ποτέ μετά τη δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια. Ίσως αποτελεί ειρωνεία ότι τα ίδια (συμβατικά) ΜΜΕ που πριν από 3-4 χρόνια απέδιδαν διαστάσεις κινήματος στα ιστολόγια, σήμερα βάλλουν εναντίον τους. Εκδήλωση φόβου απέναντι στο νέο, αντίδραση σε μια απειλή ή κάτι βαθύτερο;

Στην υπερβολή του "κινήματος" αντέδρασα πολύ νωρίς. Πάντοτε υποστήριζα ότι τα ιστολόγια έχουν τόση αξία και δύναμη, όση το κοινωνικό κενό που είχαν τη δυναμική να καλύψουν: την απουσία ουσιαστικού διαλόγου. Η επιχειρηματολογία έχει εκλείψει -σαν η "ξύλινη" γλώσσα των πολιτικών να έχει υιοθετηθεί από όλους μας. Δεν ήταν μόνο η δυνατότητα, για πρώτη φορά, να απευθυνόμαστε σε απεριόριστο πρακτικά κοινό, αλλά η ελευθερία! Η ανωνυμία... Απαλλαγμένος από κάθε περιορισμό, αφήνοντας στην άκρη το παρελθόν του, ο καθένας μπορεί να μοιραστεί τις σκέψεις του. Δεν πρόκειται απλά για ατολμία, για φόβο να αναλάβουμε την ευθύνη των λόγων μας, αλλά για κάτι πολύ ουσιαστικότερο, κυριολεκτικά. Η προσοχή επικεντρώνεται στην ουσία ενός κειμένου, και όχι στο πρόσωπο που υπογράφει.

Αυτό το πλεονέκτημα των μπλογκ φαίνεται πως τίθεται στο επίκεντρο μιας συζήτησης που γίνεται σε λάθος βάση, και ίσως στο άμεσο μέλλον η ισοπεδωτική λογική της κυβερνητικής γραφειοκρατίας το αφαιρέσει από όλους μας. Η έννοια του "κατά τον νόμο υπεύθυνου", δηλαδή ενός προσώπου που θα μπορεί να... δέχεται μηνύσεις (!) φαίνεται πως υπάρχουν σκέψεις να εισαχθεί και στην μπλογκόσφαιρα. Ανέφικτο ή όχι, δικαιολογείται;

Αγανακτισμένοι από την κατάντια των συμβατικών ΜΜΕ, ολοένα και περισσότεροι πολίτες επιλέγουν, όχι απλά το Διαδίκτυο, αλλά τα μπλογκ για την ενημέρωσή τους -και αυτό είναι επικίνδυνο. Και σπεύδω να εξηγήσω τι εννοώ...

Ορισμένες δραστηριότητες μάθαμε να τις χαρακτηρίζουμε ως λειτουργήματα. Αυτό (πέρα από την απροθυμία ένταξης στο ΙΚΑ, όπως εσχάτως μας δίδαξαν οι δικαστικοί) γεννά σειρά πρόσθετων υποχρεώσεων που συνοψίζονται ως δεοντολογία και, ενίοτε, δεν αποτελούν απλά αφηρημένες οδηγίες, αλλά σαφέστατα νομοθετήματα (ο κώδικας ιατρικής δεοντολογίας π.χ. αποτελεί νόμο του Κράτους). Όπως ο γιατρός προασπίζει την ίδια τη ζωή, ο δικαστής απονέμει δικαιοσύνη, ο συνήγορος υπερασπίζεται τον πελάτη του ακόμη και αν γνωρίζει ότι είναι ένοχος και ο ιερέας καθοδηγεί όσους τον εμπιστεύονται σε μια ζωή πιο ενάρετη, έτσι και ο δημοσιογράφος υπηρετεί την αλήθεια.

Στην πράξη η κατάσταση διαφοροποιείται. Φακελάκια, κυκλώματα, εξαρτήσεις από συμφέροντα... Ακόμα όμως κι αν έρθει μια στιγμή που η παρακμή της κοινωνίας μας διαφθείρει όλους τους κατ' όνομα λειτουργούς, ακόμα και τότε, θα έχουμε τη δυνατότητα να διαχωρίσουμε το σωστό από το λάθος, με μόνο κριτήριο, ακριβώς, τη δεοντολογία -το "δέον είναι".

Γιατί τα γράφω όλα αυτά;

Η άνθηση των ενημερωτικών ιστολογίων είναι ένα φαινόμενο ανεξήγητο. Δε χρειάζεται παρά κοινός νους για να αντιληφθεί κανείς ότι πίσω τους κρύβονται επαγγελματίες δημοσιογράφοι. Δεν υπάρχει τίποτα το μεμπτό σε αυτό. Μόνο που δεν πρόκειται για ιστολόγια, αλλά για ενημερωτικά σάιτ. Το μπλόγκινγκ προϋποθέτει τον ερασιτεχνισμό. Μπορεί να αποσπά πάρα πολύ χρόνο, αλλά, όταν εξελίσσεται σε κύρια δραστηριότητα, εκφυλίζεται.

Η διαφορά του σάιτ από το μπλογκ είναι χαώδης. Ο μπλόγκερ μοιράζεται τις σκέψεις του και γεγονότα, στα οποία είτε συμμετείχε, είτε έτυχε να τα γνωρίζει άμεσα. Αυτή είναι και η έννοια του μπλογκ: να μοιράζεσαι κομμάτια της δικής σου ζωής και σκέψεις δικές σου σε ένα διαδικτυακό ημερολόγιο (web-log), που απετέλεσε την αρχική έννοια του όρου. Η ιντερνετική δημοσιογραφία είναι κάτι άλλο, σημαντικότερο ίσως, αλλά πολύ διαφορετικό. Ένα ενημερωτικό μπλογκ δεν μπορεί να είναι μπλογκ. Είναι απλά αποφυγή των κανόνων δεοντολογίας που διέπουν το δημοσιογραφικό λειτούργημα.

Όχι, ούτε κι εγώ πιστεύω ότι η δημοσιογραφία είναι υγιής. Όμως είναι το λιγότερο ανόητο να βρίζω και να αμφισβητώ όσα διαβάζω και ακούω ενυπόγραφα από μεγαλοδημοσιογράφους, και ταυτόχρονα να πιστεύω ό,τι ανώνυμα διαβάζω στο ίντερνετ νομίζοντας αφελέστατα ότι πολεμώ το σύστημα. Και εκείνα δημοσιογράφοι τα γράφουν άλλωστε, χωρίς κανείς να γνωρίζει ποια συμφέροντα υπηρετούν και ποιες εξαρτήσεις τους καθοδηγούν.

Όλοι μας έχουμε και εξαρτήσεις, και εμμονές. Άλλο όμως είναι το να γράφουμε απλά τη γνώμη μας, και άλλο να παρουσιάζουμε ειδήσεις. Άνθρωποι που δεν εκτιμώ καθόλου, όπως ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος ή η Έλλη Στάη, χωρίς να κρύβονται πίσω από την ανωνυμία των ιστολογίων, επώνυμα και τίμια, διατηρούν ενημερωτικές ιστοσελίδες.

Δεν τα βάζω με όσους αρθρογραφούν στα δημοφιλή ενημερωτικά ιστολόγια -πώς θα μπορούσα άλλωστε, με την ανύπαρκτη δυναμική αυτού του μπλογκ... Πολύ περισσότερο δε θα μπορούσα να στραφώ κατά ενός ανθρώπου που έπεσε νεκρός από τις σφαίρες της ηλιθιότητας. Όχι εγώ, που τόσες φορές και τόσο έντονα έχω καταδικάσει τη βία.

Δεν μπορώ, ωστόσο, παρά να καταλήξω στο συμπέρασμα ότι η ενημέρωση από τα μπλογκ αποτελεί νοσηρή εξέλιξη, που εκφυλίζει το μέσο. Με αυτή την έννοια, ναι, έχουν δίκιο οι κήνσορες της ηθικής και της δεοντολογίας. Όποιος τίθεται στην υπηρεσία της ενημέρωσης οφείλει να σέβεται τους κανόνες. Ακόμα, όμως, και αν ορισμένοι εκμεταλλεύονται τη δύναμη των μπλογκ, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να καταδικάζουμε το μέσο και να βάλλουμε συλλήβδην εναντίον του.

Πίσω από όλη την υποκρισία ίσως πραγματικά αυτήν τη φορά να κρύβεται κάτι άλλο: Η προσπάθεια τιθάσευσης της σκέψης και αποχαύνωσης του κόσμου.

24/7/10

Αποτυχημένος πολιτικός, μικρός άνθρωπος

Ο Κώστας Καραμανλής πιθανότατα είναι απογοητευμένος από την εξέλιξη της πολιτικής του πορείας. Ίσως πικραμένος και αδικημένος να αισθάνεται ότι δεν τον άφησαν να μεγαλουργήσει, ότι τον πολέμησαν, ότι δεν είχε πάγκο. Σήμερα σιωπά. Ίσως στο μυαλό του να έχει την εικόνα ενός ηγέτη που σιωπηρά στοχάζεται αναμένοντας να δικαιωθεί στη συνέχεια, με πιστό λαό να αναμένει τα περισπούδαστα λόγια του, όταν αποφασίσει να τον καθοδηγήσει και πάλι με τη σοφία του...

Ο καθένας μπορεί να κρίνει αν και πόσο αποτυχημένος ή αδικημένος υπήρξε ως ηγέτης ο κ. Καραμανλής. Το τελευταίο όμως διάστημα αποδεικνύεται πολύ "μικρός" άνθρωπος, ως προσωπικότητα, ως χαρακτήρας. Διότι το να ανέχεται τις ύβρεις και την αδικία όταν αφορούν τον ίδιο δεν είναι απλά σεβαστό, αλλά και αξιέπαινο, αν συνοδεύεται από ειλικρινή ανάληψη ευθυνών ή την ψύχραιμη προεργασία αντίκρουσης της αδικίας. Βέβαια, δεν κάνει τίποτα από τα δύο και ας κατηγορείται ότι άφησε τη χώρα να χρεοκοπήσει, και ας υβρίζεται καθημερινά.

Όταν όμως ο στενότατος συνεργάτης του κ. Αγγέλου βρίσκεται μια ανάσα από την προφυλάκισή του, για λόγους όχι προσωπικούς αλλά εξαιτίας της σχέσης του με τον ίδιο και τη δράση του στο πλευρό του πρώην Πρωθυπουργού, καμία δικαιολογία δεν είναι ανεκτή. Ο κ. Καραμανλής δεν μπορεί να σιωπά, κι ας μην ενδιαφέρεται πια κανείς να τον ακούσει. Οι ανακοινώσεις "συνεργατών του" δεν αρκούν. Αν θεωρεί ότι πρόκειται για πολιτική δίωξη, ο στόχος είναι προφανώς ο ίδιος και δεν επιτρέπεται να αφήνει συνεργάτες και φίλους του εκτεθειμένους και ακάλυπτους κατ' αυτόν τον τρόπο. Ήρθε η ώρα να αναλάβει τις ευθύνες του.

Όσο για την μπηχτή του κ. Βουλγαράκη κατά του Σαμαρά (με την υπόνοια της εμπλοκής του στο Βατοπέδι), ήταν απλά αναμενόμενο να σχετιστεί και σημερινός αρχηγός της ΝΔ με κάποιο σκάνδαλο. Ο κ. Σαμαράς ίσως να έχει μια εξίσου αποστασιοποιημένη από την πραγματικότητα εικόνα για τον εαυτό του όπως και ο κ. Καραμανλής, και να πείστηκε ότι προήλθε από παρθενογένεση. Πού και να επαναφέρει ο Καρατζαφέρης τα της Siemens και το 1993...

Όμως πολύ σημαντικότερο από τη χολή Βουλγαράκη είναι το καπέλωμα του Σαμαρά από τον πρώην, που τείνει να τον μετατρέψει σε αρχηγό - μαριονέτα. Η ΝΔ, και πάλι καραμανλικότερη του βασιλέως, έσπευσε να υπερασπισθεί αμαρτωλά έργα και ημέρες και να επιτεθεί στη Δικαιοσύνη. Που βεβαίως και δεν είναι άσπιλη και αμόλυντη (μην ξεχνάμε ότι χθες αποφάνθηκε ότι δεν υπήρξε ποτέ το παραδικαστικό κύκλωμα!), αλλά ο κ. Σαμαράς ας αποφασίσει πόσο θεσμικά θα κινείται. Μέχρι τότε ίσως αντιληφθεί ότι δεν πρόκειται να απαλλαγεί από τα βαρίδια αν συνεχώς το κόμμα του δέχεται συλλογικά την ευθύνη για τις ανομίες που κάποιοι διέπραξαν κατά το διάστημα που κυβέρνησε.

Μήπως, όμως, η εσωκομματική εκλογή άφησε αμανάτι στον κ. Σαμαρά και δεύτερη (γραπτή;) συμφωνία, με τον κ. Καραμανλή, και την υποχρέωση να απολογείται για τα σκάνδαλα; Πιθανόν. Άλλωστε ο πρώην Πρωθυπουργός προσέφερε χρησιμότερες υπηρεσίες από τον κ. Αβραμόπουλο...