11/1/10

Με τη γλώσσα της αλήθειας

Όσο αρνητικά διακείμενος και αν αισθάνεται κανείς απέναντι στο ΠαΣοΚ, τον ανεπαρκέστατο Πρόεδρό του και τους αμφιβόλων ικανοτήτων υπυργούς του, η οργή κι αποδοκιμασία του εκλογικού σώματος εξακολουθεί να στρέφεται κατά της ΝΔ. Δεν είναι άλλωστε καθόλου τυχαίο ότι η δημοσκοπική διαφορά κινείται στα εκλογικά ύψη του 10%, αμετάβλητη παρά την αλλαγή ηγεσίας στη ΝΔ.

Εάν δεχθούμε ότι τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων απεικονίζουν με αξιόπιστο τρόπο την πολιτική συγκυρία, προκύπτουν διαπιστώσεις που αντιτίθενται στις εκτιμήσεις των αναλυτών. Για παράδειγμα, οι πολίτες δε μοιάζουν να καταπίνουν τα περί ρήξης Σαμαρά με το κυβερνητικό παρελθόν τής ΝΔ, που θεωρητικά έφεραν τον θρίαμβο στις εσωκομματικές εκλογές. Η ΝΔ δεν κερδίζει ψήφο, το θετικό κλίμα ανανέωσης της ηγεσίας εκφυλίσθηκε ταχύτερα και από το αντίστοιχο του ΠαΣοΚ μετά την 4η Οκτωβρίου και ο κόσμος δε βλέπει κάτι ριζικά καινούργιο και ανατρεπτικό, αλλά μόνο τη συνέχεια της αποτυχημένης διακυβέρνησης των 6 ετών.

Φυσικά θα είναι άδικο να κρίνουμε τη νέα ηγεσία της ΝΔ τόσο πρόωρα. Ωστόσο το μεγαλύτερο πρόβλημά της είναι αυτή η ρήξη με το παρελθόν. Όσο το κόμμα του κ. Σαμαρά δεν εισέρχεται σε διαδικασία αυτοκριτικής, συγκεκριμένης και ουσιαστικής και όχι αφηρημένης (όπως έκανε ο κ. Καραμανλής την προεκλογική περίοδο), αλλά επιμένει σε μία καθολική άρνηση όσων προηγήθηκαν, θα παραμείνει ευάλωτο στην κυβερνητική κριτική, όσο ισοπεδωτικά και άδικα αυτή μπορεί να εξελιχθεί. Όταν η ΝΔ δέχεται σιωπηρά να τής αποδίδεται π.χ. η δημοσιονομική διάλυση της χώρας και δεν αμύνεται με κανέναν τρόπο, τόσο και περισσσότερο αποδεκτή θα γίνεται αυτή η θέση από το εκλογικό σώμα.

Τη βαρύτερη ευθύνη φέρει ο πρώην Πρωθυπουργός. Με τον κ. Καραμανλή να παραμένει εξαφανισμένος και να μην αισθάνεται την ανάγκη να υπερασπισθεί το (όποιο) έργο του, η αντιπολιτευτική δύναμη της ΝΔ θα είναι ισχνή και στη συνείδηση του κόσμου θα πρόκειται απλά για το κόμμα που διέλυσε τον τόπο.

Η "ρήξη" με τους αποτυχημένους της εξαετίας σαφώς και δεν αρκεί όσο οι αιτίες και ευθύνες της αποτυχίας δεν προσδιορίζονται και δεν αποδίδονται με ακρίβεια. Πολλοί από τους υπαίτιους τιμωρήθηκαν στην κάλπη, όμως κάποιοι πρόλαβαν να σαλτάρουν στο πλοίο του νικητή. Για παράδειγμα, ο κ. Μανώλης που δημιούργησε πλείστα όσα προβλήματα στη συνοχή της ΚΟ της ΝΔ το προηγούμενο διάστημα έχει σήμερα αναχθεί σε φωνή του Προέδρου! Το αυτό ισχύει με πλειάδα άλλων πολιτευτών της ΝΔ, ξεκινώντας (για να μην πάμε μακριά) με τον κ. Αβραμόπουλο. Το γεγονός ότι ετάχθησαν με τον κ. Σαμαρά ουδόλως τους απαλλάσσει από τις ευθύνες της άθλιας διακυβέρνησης. Και το ίδιο ισχύει με όσους αφελείς νεοδημοκράτες στηρίζουν τη νέα ηγεσία (που έρχεται σε "ρήξη" με το καραμανλικό παρελθόν), ενώ ταυτόχρονα συνεχίζουν να ομνύουν στο όνομα του εν αφανεία τέως...

Η αθλιότητα της προηγούμενης Κυβέρνησης δίνει ανάσα σε μία εξ ίσου ανίκανη ηγεσία υπό τον κ. Παπανδρέου. Κανένας Έλληνας, όσο παράλογος και φανατισμένος αν είναι, δεν μπορεί να αποδώσει στο ΠαΣοΚ την κύρια ευθύνη για την κατάντια (έστω και αν φέρει πολύ μεγάλο μερίδιο γι' αυτήν) όταν η ίδια η ΝΔ αποδέχεται τον ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου.

Σήμερα οι αναλυτές διαπιστώνουν ότι η ελπίδα έσβησε στα χείλη των πράσινων ψηφοφόρων. Μόνο που αυτή δεν υπήρξε ποτέ. Το ΠαΣοΚ άλωσε το Δημόσιο με τις κομματικές επιλογές, τίναξε τα ταμεία στο όνομα της αναδιανομής εισοδήματος, κατασπατάλησε εθνικό και κοινοτικό πλούτο για την εξυπηρέτηση βρώμικων συμφερόντων. Ακόμα και οι αφόρητα αφελείς δύσκολα θα πίστευαν ότι οι ίδιοι άνθρωποι που υμνούν τον παπανδρεϊσμό του 1981 θα εξυγιάνουν το Κράτος. Έτσι η αναμενόμενη αποτυχία, μαζί με την εξ ίσου αναμενόμενη αβουλία του Πρωθυπουργού, συνθέτουν τη συνέχεια μιας τραγικής εξαετίας χαμένων ευκαιριών.

Είναι πάρα πολύ νωρίς για να αγανακτήσει εκ νέου ο κόσμος. Και ίσως ένα απρόσμενο γεγονός, όπως ο Δεκέμβρης του 2008, να είναι και πάλι αυτό που θα γύρει την πλάστιγγα από την άλλη, για να συνεχισθεί η ομαλή πορεία των πολιτικών εξελίξεων και η ανώμαλη πορεία της χώρας.

Δεν υπάρχουν σχόλια: