11/2/10

Δες πώς τα φέρνει η ζωή...

Η ειρωνεία είναι διάχυτη στην πολιτική μας ζωή καθώς ο γιος του ανθρώπου που διέλυσε κοινωνικές δομές δεκαετιών και κατασπατάλησε το δημόσιο χρήμα επωμίζεται πλέον το δυσβάσταχτο βάρος της εξυγίανσης των δημοσιονομικών και της επανίδρυσης του Κράτους. Στη ΝΔ, ο πολιτικά ανύπαρκτος Σαμαράς μετατράπηκε σε απόλυτο άρχοντα μέσα από μια διαδικασία που συμμετείχαν 800.000 άνθρωποι, αλλά το κόμμα αιμορραγεί προς όλες τις κατευθύνσεις.

Το τελευταίο έτος σίγουρα δεν προκάλεσε πλήξη. Δεν είναι ότι ένας καταφανώς ανεπαρκής πολιτικός, με μοναδικό όπλο του το βαρύ (ως αμαρτία) όνομα κέρδισε την πρωθυπουργία. Η νίκη επί του Βενιζέλου το 2007, σε συνδυασμό με την καθιερωμένη εναλλαγή στην εξουσία των δύο μεγάλων κομμάτων, αυτή την εξέλιξη είχαν καταστήσει αυτονόητη. Η μετατροπή του όμως στον άνθρωπο που λαμβάνει τα σκληρά και επώδυνα μέτρα για την αποφυγή της χρεωκοπίας, σε έναν υπεύθυνο και αποφασιστικό ηγέτη δηλαδή, προξενεί εύλογα εντύπωση.

Φυσικά η εξήγηση είναι απλή. Η δυσκολία των συνθηκών και οι έξωθεν επιταγές υπερίσχυσαν του έμφυτου λαϊκισμού του κ. Παπανδρέου. Η ατολμία των πρώτων μηνών, η άρνηση της ζοφερής πραγματικότητας των δημοσίων οικονομικών, οι προεκλογικές λαϊκιστικές εξαγγελίες, δεν έρχονται απλά σε αντίθεση με τη μετεκλογική πρακτική, αλλά καταμαρτυρούν ότι ο Πρωθυπουργός αναγκάστηκε να φορέσει ένα κοστούμι που δεν του αρέσει, δεν του ταιριάζει και δεν είναι για τα μέτρα του.

Ο Γιώργος Παπανδρέου παραμένει το ίδιο ανεπαρκής για την εξουσία όσο και πριν από έναν χρόνο. Όμως η ιστορία θα γράψει ότι είναι ο άνθρωπος που τόλμησε, έστω αργά, να αναγνωρίσει την κατάσταση και, όχι να λάβει αποφάσεις, αλλά να εκτελέσει τις εντολές της ΕΕ και του ΔΝΤ. Έτσι ή αλλιώς, όμως, το όνομα που θα φαίνεται το δικό του θα είναι. Και, αν τα καταφέρει, αυτός θα καρπωθεί τα οφέλη.

Εκείνου που το όνομα σίγουρα θα ξεχαστεί είναι του Καραμανλή. Πού να βρίσκεται άραγε ο πρώην Πρωθυπουργός; Ο πάντα λαλίστατος; Αυτός που "φτάχνεται" από τις προεκλογικές ομιλίες, δεν μπορεί να βρει λίγο χρόνο για να υπεραμυνθεί των πεπραγμένων του; Ή μήπως δεν μπορεί να βρεί τα λόγια; Ο πιο αποτυχημένος Πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης είναι ο άνθρωπος που ξεγέλασε εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες, που τον πίστεψαν και τον στήριξαν. Σε αντίθεση με τον διάδοχό του, ο Καραμανλής έμεινε απαθής παρότι γνώριζε. Στα δύσκολα τα μάζεψε και έφυγε. Τόσο απλά...

Το κόμμα του τελεί υπό διάλυση και κατέληξε ουρά του ΛαΟΣ και διαρκώς απολογούμενο έναντι του ΠαΣοΚ! Η αφέλεια και η ευκαιριακή χαζοχαρούμενη προσέγγιση των πραγμάτων οδηγούν τη ΝΔ στη διάλυση. Η υποτίμηση της Ντόρας, στελέχους με κύρος και ιστορία στην παράταξη, έχει ήδη θανάσιμα υπονομεύσει την προεδρία Σαμαρά. Η Μπακογιάννη δεν είναι ο Βενιζέλος της ΝΔ, που θα σιγήσει, ούτε το 1,5% των Νεοφιλελευθέρων του πατέρα της. Αποτελεί ένα πανίσχυρο κεφάλαιο της πολιτικής ζωής της χώρας, με πολυάριθμο προσωπικό κοινό, το οποίο σιχαίνεται τον Σαμαρά. Παράμετρος που υποτιμάται συνεχώς...

Με τον Παπανδρέου να υποκύπτει στον νεοφιλελευθερισμό, που για μεγάλη μερίδα ψηφοφόρων του πολυθρύλητου μεσαίου χώρου κάθε άλλο παρά δημιούργημα του Σατανά είναι, τη σιωπηρή εξομάλυνση των σχέσεων Καρατζαφέρη - Μητσοτάκη, αλλά και την αρκετά επιτυχή προσπάθεια του πρώτου να αναδειχθεί σε αξιόπιστη και υπεύθυνη εναλλακτική λύση, στις εκλογές κάποιοι θα τρίβουν τα μάτια τους και ίσως αναρωτηθούν τι απέγιναν οι 800.000 των εκλογών της παγαποντιάς του Νοεμβρίου.

Αν ο Παπανδρέου σύρεται από τα γεγονότα, ο Σαμαράς βρίσκεται διαρκώς πίσω από αυτά. Σαφές δεξιό ιδεολογικό στίγμα δεν κατάφερε να εκπέμψει, αλλά κατάφερε να χάνει μέχρι στιγμής τόσο τους κλασικούς δεξιούς όσο και τους κεντρώους που σκιάχτηκαν από τις προεκλογικές φλυαρίες του. Στην πράξη η συναίνεσή του στα μέτρα αξιολογείται θετικά, αλλά πώς αλλιώς θα μπορούσε να κινηθεί; Ποια δύναμη και απήχηση έχει στην κοινωνία η ΝΔ σήμερα; Τη λογική της σκληρής Αντιπολίτευσης ποιος αντέχει να ακολουθήσει;

Οι θεαματικές αλλαγές του πολιτικού σκηνικού που συντελέστηκαν τον τελευταίο χρόνο ίσως φαντάζουν ένα τίποτα σε λίγο καιρό, καθώς υπάρχουν πολλά που πρέπει να γίνουν ακόμα. Και πρώτα απ'όλα η αναδιαμόρφωση του σκηνικού με την εμφάνιση νέων δυνάμεων στον χωρο του Κέντρου και της Δεξιάς.

Δε μιλώ φυσικά για το φημολογούμενο κόμμα της Ντόρας -είναι πολύ πιο έξυπνη ώστε να αναμείνει (και να επιταχύνει...) την κατάρρευση του Σαμαρά, χωρίς να φορτωθεί τη διάσπαση. Αυτό που απαιτείται είναι η διάλυση της ΝΔ, διότι η καθολικά απαιτούμενη εκκαθάρισή της από την κόπρο δεν μπορεί να γίνει με τη διατήρηση των υπαρχουσών δομών. Και δε συμφωνώ ότι η διαφθορά των στελεχών της είναι τόσο προχωρημένη -το ΠαΣοΚ βρωμά περισσότερο και από παντού. Είναι η ανικανότητά τους που σοκάρει και που έχει πνίξει τους λίγους άξιους, αν δεν τους έχει ήδη εξοντώσει.

Τούτων δοθέντων, ο Σαμαράς είναι ο μόνος που ταιριάζει να ηγηθεί αυτής της σαπίλας. Και αφού προφανώς και δε διαθέτει την ικανότητα να έρθει σε ρήξη με το κομματικό κατεστημένο, αλλά ούτε καν τη ρητορική δεινότητα του προκατόχου του, το τέλος του είναι προδιαγεγραμμένο. Ευτυχώς.