24/3/10

Η δικτατορία του Αριστερισμού στην Ελλάδα

Ο Λάκης Λαζόπουλος το υποσχέθηκε και δεν αθέτησε τον λόγο του. Ένας 15χρονος, λέει, δεχόμενος κάποιου είδους φώτιση προφανώς, τού αποκάλυψε τη μεγάλη αλήθεια και εκείνος έπρεπε να τη μοιραστεί με το πολυάριθμο κοινό του: Για την ενίσχυση της Ακροδεξιάς υπεύθυνη είναι η Αριστερά, διά της ανεπαρκείας της.

Τα ερωτήματα που τίθενται δεν είναι καινούργια: Ποια είναι η τόσο ωφέλιμη γνήσια Αριστερά και ποια η επικίνδυνη Δεξιά; Τι είναι ακραίο σε μία Δημοκρατία; Γιατί υπάρχει μόνο Ακροδεξιά και όχι Ακροαριστερά στο πολιτικό μας λεξιλόγιο; Γιατί τα έκτροπα γίνονται μόνο από "αριστεριστές", ήτοι μη-αριστερούς που ασχημονούν στο όνομα της αγνής ιδεολογίας; Και τελικά, τι είναι αυτό που διαχωρίζει τον προοδευτικό από τον συντηρητικό λόγο και ποια τα όρια του φιλολαϊκού από το λαϊκιστικό;

Φυσικά το τι λέει ο κ. Λαζόπουλος σε μία σατιρική εκπομπή, που δε θα έπρεπε να διαμορφώνει πολιτικές συνειδήσεις, είναι το λιγότερο. Δεν παύει όμως να εκφράζει την άποψη μιας σημαντικής μερίδας συμπολιτών μας. Σύμφωνα, λοιπόν, με αυτούς οι όροι Αριστερά, πρόοδος και κοινωνική μέριμνα είναι ταυτόσημοι. Είναι έτσι;

Η επικράτηση του Αριστερισμού στην Ελλάδα ως της κυρίαρχης ιδεολογίας αποτελεί μία αναντίρρητη πραγματικότητα, ειδικά από το 1981 και μετά. Το σχήμα πρόοδος εναντίον συντήρησης είναι ωστόσο επικίνδυνα απλοϊκό. Το ιδεολογικό πακέτο της "προόδου" περιλαμβάνει για παράδειγμα ρήξη ουσιαστικά και με τα τρία σκέλη του τριπτύχου των "αντιπάλων". Και με την πατρίδα, και με την θρησκεία, και με την οικογένεια. Ας εξηγήσω όμως σε τι αναφέρομαι, πριν κατηγορηθώ ότι πέφτω στην ίδια παγίδα της απλούστευσης και γενίκευσης.

Από το 1974 η κλασική Δεξιά αποτελεί είδος υπό αφανισμό. Η επιτυχημένη καλλιέργεια ενοχικού συνδρόμου τόσο για τον Εμφύλιο (καίτοι εξωφρενικό) όσο, και κυρίως, για ό,τι ακολούθησε μέχρι τη Μεταπολίτευση οδήγησε σε καταπίεση σχεδόν το ήμισυ του πολιτικού (δημοκρατικού) φάσματος. Στο σημείο αυτό πρέπει να επισημάνουμε ότι ενώ η εξέλιξη και προσαρμογή στα σύγχρονα δεδομένα μιας ιδεολογίας είναι επιβεβλημένη για την επιβίωσή της, η καταπίεσή της είναι χειρότερη ακόμα και από τη στασιμότητα, καθώς συσπειρώνει δυνάμεις και συμπλέγματα που εκτονώνονται με απροσδόκητο τρόπο.

Σήμερα ούτε η Δημοκρατία απειλείται από τη Δεξιά, ούτε υπάρχει φόβος το καθεστώς να μεταπέσει σε μιλιταριστικό ή θεοκρατικό. Παρόλ' αυτά, επί 35 χρόνια η δεσπόζουσα Αριστερά κυνηγά τα ίδια φαντάσματα. Η Εκκλησία αντιμετωπίζεται ως θεσμός αναχρονιστικός και συντηρητικός (εν μέρει ορθώς, αλλά αυτό θα έπρεπε να προβληματίζει όσους αισθάνονται μέλη της), ο,τιδήποτε σχετίζεται με το στράτευμα καλλιεργεί υποτίθεται μιλιταριστικά αισθήματα στον λαό και η ιστορία επαναλαμβάνεται μέχρι και σήμερα.

Η υπόθεση της φορολόγησης της Εκκλησίας αποτελεί τυπικό παράδειγμα λαϊκισμού. Κατ' αρχήν αναφέρονται αυθαίρετα εκτιμήσεις για την περιουσία της, συλλήβδην χωρίς να παρέχεται καμία διευκρίνιση για το ποσοστό της που είναι αξιοποιούμενο ή έστω αξιοποιήσιμο, χωρίς καν να αναφέρεται τι ανήκει σε Μητροπόλεις, τι σε Μονές και τι σε μετόχια. Ό,τι σχετίζεται με "ράσα" είναι το ίδιο!

Φυσικά αυτό δεν αναιρεί την υποχρέωση της Εκκλησίας να καταβάλει φόρο, ούτε την ηθική απογύμνωση (ορισμένων εκ) των ταγών της. Όμως η υψηλότερη φορολόγησή της από τις Τράπεζες αν μη τι άλλο προξενεί απορία για τα κίνητρα της Κυβέρνησης, που ούτως ή άλλως νομοθετεί αυθαίρετα και κατά περίπτωση αναδιπλώνεται βάσει των αντιδράσεων.

Ας δεχθούμε όμως ότι η φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας όχι μόνο θα αποφέρει έσοδα, αλλά αποτελεί και λαϊκή απαίτηση. Η περικοπή των παρελάσεων τι είναι αν όχι λαϊκίστικος αριστερισμός; Ποιο αμύθητο ποσό θα εξοικονομηθεί; Και γιατί σε αυτήν την περίπτωση η Κυβέρνηση δεν αφουγκράζεται το λαϊκό αίσθημα, περικόπτωντας τις συναλλαγές κάτω από το τραπέζι στις προμήθειες και επανιδρύοντας την εγχώρια πολεμική βιομηχανία; Με την επισήμανση ότι πράγματι οι παρελάσεις διεξάγονται (τουλάχιστον στα μεγάλα αστικά κέντρα) εν είδει αγγαρείας που σε καμία περίπτωση δεν εξυπηρετεί τους σκοπούς τους.

Ταυτόχρονα δαπανώνται τεράστια ποσά για την υποδοχή και περίθαλψη προσφύγων, σε αντίθεση και πάλι με το λαϊκό αίσθημα, διότι αποτελεί το λιγότερο παράδοξο η κοινωνική πολιτική στην Ελλάδα να αποτελεί έννοια άσχετη με το επίσημο Κράτος και να έχει αφεθεί σε τρίτους (την Εκκλησία..!) και ο κ. Παπανδρέου να κόπτεται για τους λαθρομετανάστες. Αποτελεί ταυτόχρονα και κοινωνική πρόκληση για κάθε άστεγο, ανασφάλιστο και άνεργο, και αυτό είναι πολύ εύκολο να το διαπιστώσει κανείς.

Είναι λοιπόν συντηρητικό και ακροδεξιό να ζητάται ελεγχόμενη είσοδος μεταναστών, αφού πρώτα δημιουργηθούν οι δομές συντήρησής τους και προοδευτικό να στιβάζονται οπουδήποτε ανά την χώρα, έστω και σε καλές εγκαταστάσεις; Μία φυλακή 5 αστέρων δεν στερεί λιγότερο την ελευθερία, ούτε η απόδοση ιθαγένειας βελτιώνει το βιοτικό επίπεδο. Μάλλον το αντίθετο...

Η μεγαλύτερη, ωστόσο, βλάβη που ο Αριστερισμός προξένησε στην κοινωνία είναι η κατάλυση των ηθικών δομών. Το προσωπικό όφελος προτάχθηκε του γενικότερου. Οι ανθρώπινες σχέσεις δηλητηριάστηκαν διότι το σεξ ανήχθη σε μέτρο κοινωνικής καταξίωσης. Η παραδοσιακή οικογένεια (νάτο και το τρίτο μέρος του τριπτύχου) αντιμετωπίσθηκε ως οπισθοδρομική. Το κριτήριο αριστείας βιαίως αποσπάσθηκε από το εργασιακό περιβάλλον και κάθε προσπάθεια αξιολόγησης πολεμάται αγρίως.

Ο κ. Λαζόπουλος και ο κ. Τσίπρας μπορούν να συνεχίσουν να αποζητούν την γνήσια Αριστερά τους. Αν δεν τη βρουν στη Βουλγαρία και τη Ρουμανία προ 1989, ίσως τη βρουν ανάμεσα σε καμένα αυτοκίνητα και κατεβασμένες βιτρίνες, καθώς οι επαναλαμβανόμενες παραινέσεις στους νέους να αντιδράσουν και η μνεία στις ασχήμιες του Δεκεμβρίου του 2008 υποδαυλίζουν κοινωνικές εκρήξεις που μόνο κακό μπορούν να προξενήσουν.

Εχθρός δεν είναι η Αριστερά -ποτέ δεν ήταν-, ούτε βέβαια η ξεδοντιασμένη Δεξιά. Εχθροί είναι οι άνθρωποι που εκφράζουν τις πιο νοσηρές εκφάνσεις τους, διότι έτσι, νοσηρά, αντιλαμβάνονται οποιοδήποτε αξιακό σύστημα.

Μακάρι να μπορούσαν να κάνουν κι αλλιώς.

9/3/10

Ενώπιον κοινωνικού μετασχηματισμού;

Τα μέτρα που η Κυβέρνηση έχει εξαγγείλει, υπό την καθοδήγηση των Βρυξελλών, θα έπρεπε να έχουν προκαλέσει πολύ πιο δυναμικές και έντονες αντιδράσεις -σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου και όχι απλά στην Ελλάδα, όπου οι πορείες και οι καταλήψεις αποτελούν ημερήσια διάταξη. Η κοινωνική αναταραχή που πολλοί αναμένουν σαφώς δεν μπορεί να αποκλεισθεί, καθώς στις περισσότερες περιπτώσεις αρκεί μια ασήμαντη σπίθα για να εκδηλωθεί η σωρευμένη αγανάκτηση και οργή. Όμως αποτελεί γεγονός άξιον, όχι απλά απορίας, αλλά οργανωμένης κοινωνικής μελέτης ότι οι πολίτες αυτής της χώρας υπομένουν τόσο στωικά τα άδικα μέτρα της σοσιαλιστικής νεοεκλεγείσας Κυβέρνησης. Πολύ περισσότερο όταν πριν από έναν χρόνο το δυναμικότερο κομμάτι της κοινωνίας, η νεολαία, υποτίθεται ότι εξεγειρόταν εναντίον του εγκαθιδρυθέντος κοινωνικο-πολιτικο-οικονομικού συστήματος. Σήμερα οι συνέπειες αυτού του σαθρού και ανήθικου συστήματος δεν είναι απλά ορατές, αλλά τις βιώνουμε στην καθημερινότητά μας. Οι αντιδράσεις πού κρύβονται;

Δε σκοπεύουμε σήμερα βεβαίως να πάμε... κόντρα σε όλα αυτά για τα οποία επιμένουμε τόσον καιρό, αλλά είναι κομματάκι δύσκολο να δεχθούμε ότι η ελληνική κοινωνία ωρίμασε τόσο πολύ και τόσο απότομα -ειδικά όταν οι πηγές χρηματοδότησης του δημοσίου χρέους δεν είναι κάποια βρώμικα κεφάλαια που θησαύρισαν το προηγούμενο διάστημα, αλλά οι μισθωτοί και συνταξιούχοι.

Η περίοδος χάριτος την οποία απολαμβάνει κάθε Κυβέρνηση μετά την εκλογή της δεν αποτελεί ικανή εξήγηση, μάλλον γεννά περισσότερα ερωτηματικά: Μια παράταξη σοσιαλιστική κατ' όνομα, αμέσως μετεκλογικά αθετεί κάθε μια από τις εξαγγελίες της. Αυτό και μόνο αποτελεί αιτία αντιδράσεων.

Χωρίς λοιπόν να μπορούμε να προεξοφλήσουμε πιθανή μεταστροφή της κοινής γνώμης (όταν μάλιστα θίγονται γενικευμένα συμφέροντα), μπορούμε ενδεχομένως να μιλήσουμε για έναν κοινωνικό μετασχηματισμό;

Η μερίδα της κοινωνίας που αναγνώρισε τον τρόπο με τον οποίο δραστηριοποιούνταν επί χρόνια η πολιτική ηγεσία ως αδιέξοδο και επικίνδυνο και δεν επεδίωκε απλά να "βολευτεί" μέσω αυτού γιγαντώνεται μέρα με την ημέρα. Δεν έχει σημασία πώς θα βαφτίσουμε πολιτικά αυτούς τους ανθρώπους, αν δηλαδή θα μιλήσουμε για νεοφιλελευθερισμό, μεσαίο χώρο ή ο,τιδήποτε άλλο. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι εξέφραζαν και εκφράζουν με δυναμικό τρόπο την αξίωση για μεταρρυθμίσεις και αποτελέσματα. Οι νεοφιλελεύθερες τάσεις της κοινωνίας έχουν γίνει σαφείς από τις χλιαρές αντιδράσεις (αν όχι αποδοχή) των δυσβάσταχτων οικονομικών μέτρων.

Φυσικά δε λείπουν τα συμπλέγματα του παρελθόντος. Για παράδειγμα ενώ είναι ξεκάθαρο ότι στον εκτροχιασμό της εθνικής οικονομίας βαρύτατη ευθύνη φέρει το ΠαΣοΚ του '81, είναι ευρέως διαδεδομένη η πεποίθηση ότι επί Ανδρέα "ο λαός χόρτασε ψωμί". Ο λογαριασμός μάλλον έρχεται σήμερα...

Οι Κυβερνήσεις Μητσοτάκη και Σημίτη σε ζητήματα οικονομικής πολιτικής αποτελούν τυπικά παραδείγματα νεοφιλελευθερισμού. Ο Καραμανλής εξελέγη το 2004 για να προχωρήσει σε γενναίες μεταρρυθμίσεις και να πλήξει οργανωμένα συμφέροντα. Η εκλογή του ΠαΣοΚ το 2009, παρά τις λαϊκιστικές εξαγγελίες, αποτέλεσε περισσότερο συνέπεια της αποτυχίας του Καραμανλή και όχι δικαίωση του "σοσιαλισμού". Ποια ακριβώς εκδοχή, άλλωστε, του σοσιαλισμού βιώνουμε σήμερα είναι μάλλον κάπως ασαφές!

Αυτό που είναι σαφές είναι ότι οι υπάρχουσες κομματικές δομές δεν εκφράζουν τον (κατά Λούλη) "μεσαίο χώρο", γι' αυτό και βλέπουμε ψηφοφόρους με τελείως διαφορετικές πολιτικές καταβολές να παλινδρομούν μεταξύ της ΝΔ και του ΠαΣοΚ.

Το 2007 δόθηκε στο ΠαΣοΚ η μεγάλη ευκαιρία να απαλλαγεί από το βαρύ παρελθόν του, να μετασχηματισθεί, να εκσυγχρονισθεί και να εκφράσει τις κοινωνικές ανάγκες μακριά από ταμπέλες και ιδεολογικά όρια. Η ήττα Βενιζέλου έφερε στασιμότητα. Έστω και έτσι όμως, υπό το βάρος των συνθηκών, ο Παπανδρέου φέρεται πια πολύ πιο υπεύθυνα. Δεν είναι τυχαίο ότι οι μόνες οργανωμένες αντιδράσεις προήλθαν από το ίδιο το ΠαΣοΚ και από πολιτικές περσόνες - απολιθώματα που συνεχίζουν να το βαραίνουν. Η προσπάθεια του Πρωθυπουργού, ανεξάρτητα από τα αισθήματα καθενός εξ ημών εναντί του και ανεξάρτητα από το σαφές έλλειμμα ηγετικών προσόντων που τον διακρίνει, προκαλεί αισθήματα συμπάθειας.

Εάν το ΠαΣοΚ μπορέσει να εκσυγχρονίσει τον λόγο του και να απαλλαγεί από τις σοσιαλίζουσες ανοησίες του θα αποτελέσει τον χώρο έκφρασης του αξιολογότερου τμήματος της κοινωνίας.

Την ίδια στιγμή η ΝΔ απευθύνεται σε συνταξιούχους και νοσταλγούς της Δεξιάς του 1950. Η ίδια ευκαιρία που χάθηκε για το ΠαΣοΚ το 2007, χάθηκε τον Νοέμβριο και για τη ΝΔ -όχι βέβαια με την ήττα Μπακογιάννη, αλλά με την ιδεολογική πλατφόρμα που οδήγησε στη νίκη τον Αντώνη Σαμαρά.

Πολλάκις έχουμε επισημάνει ότι ο Καραμανλής συμπεριφέρθηκε προσβλητικά απέναντι στην ιδεολογία της βάσης του κόμματος. Όμως είναι ευθύνη της πολιτικής ηγεσίας να συνθέτει την ιδεολογική ταυτότητα και όχι να σέρνεται πίσω από τις ιδεοληψίες των ψηφοφόρων. Όσο εσφαλμένη ήταν η πολιτική του "μεσαίου χώρου", το ίδιο εσφαλμένη είναι και η επιλογή της παλαιολιθικής σαμαρικής ιδεολογίας. Παρόλο που συνέβαλε στην νίκη του Νοεμβρίου.

Ας μην είμαστε όμως άδικοι. Το τι λέγεται προεκλογικά δε σχετίζεται απαραίτητα με όσα γίνονται μετεκλογικά. Αν ο κ. Σαμαράς αντιληφθεί εγκαίρως ότι δε χάνει ψήφους επειδή δεν είναι αρκετά δεξιός, αλλά ότι το ΠαΣοΚ αλωνίζει στο κέντρο και στη μητσοτακική Δεξιά, ίσως προλάβει να εγκαταλείψει τη στείρα και αδιέξοδη πολιτική που έχει επιλέξει.