24/3/10

Η δικτατορία του Αριστερισμού στην Ελλάδα

Ο Λάκης Λαζόπουλος το υποσχέθηκε και δεν αθέτησε τον λόγο του. Ένας 15χρονος, λέει, δεχόμενος κάποιου είδους φώτιση προφανώς, τού αποκάλυψε τη μεγάλη αλήθεια και εκείνος έπρεπε να τη μοιραστεί με το πολυάριθμο κοινό του: Για την ενίσχυση της Ακροδεξιάς υπεύθυνη είναι η Αριστερά, διά της ανεπαρκείας της.

Τα ερωτήματα που τίθενται δεν είναι καινούργια: Ποια είναι η τόσο ωφέλιμη γνήσια Αριστερά και ποια η επικίνδυνη Δεξιά; Τι είναι ακραίο σε μία Δημοκρατία; Γιατί υπάρχει μόνο Ακροδεξιά και όχι Ακροαριστερά στο πολιτικό μας λεξιλόγιο; Γιατί τα έκτροπα γίνονται μόνο από "αριστεριστές", ήτοι μη-αριστερούς που ασχημονούν στο όνομα της αγνής ιδεολογίας; Και τελικά, τι είναι αυτό που διαχωρίζει τον προοδευτικό από τον συντηρητικό λόγο και ποια τα όρια του φιλολαϊκού από το λαϊκιστικό;

Φυσικά το τι λέει ο κ. Λαζόπουλος σε μία σατιρική εκπομπή, που δε θα έπρεπε να διαμορφώνει πολιτικές συνειδήσεις, είναι το λιγότερο. Δεν παύει όμως να εκφράζει την άποψη μιας σημαντικής μερίδας συμπολιτών μας. Σύμφωνα, λοιπόν, με αυτούς οι όροι Αριστερά, πρόοδος και κοινωνική μέριμνα είναι ταυτόσημοι. Είναι έτσι;

Η επικράτηση του Αριστερισμού στην Ελλάδα ως της κυρίαρχης ιδεολογίας αποτελεί μία αναντίρρητη πραγματικότητα, ειδικά από το 1981 και μετά. Το σχήμα πρόοδος εναντίον συντήρησης είναι ωστόσο επικίνδυνα απλοϊκό. Το ιδεολογικό πακέτο της "προόδου" περιλαμβάνει για παράδειγμα ρήξη ουσιαστικά και με τα τρία σκέλη του τριπτύχου των "αντιπάλων". Και με την πατρίδα, και με την θρησκεία, και με την οικογένεια. Ας εξηγήσω όμως σε τι αναφέρομαι, πριν κατηγορηθώ ότι πέφτω στην ίδια παγίδα της απλούστευσης και γενίκευσης.

Από το 1974 η κλασική Δεξιά αποτελεί είδος υπό αφανισμό. Η επιτυχημένη καλλιέργεια ενοχικού συνδρόμου τόσο για τον Εμφύλιο (καίτοι εξωφρενικό) όσο, και κυρίως, για ό,τι ακολούθησε μέχρι τη Μεταπολίτευση οδήγησε σε καταπίεση σχεδόν το ήμισυ του πολιτικού (δημοκρατικού) φάσματος. Στο σημείο αυτό πρέπει να επισημάνουμε ότι ενώ η εξέλιξη και προσαρμογή στα σύγχρονα δεδομένα μιας ιδεολογίας είναι επιβεβλημένη για την επιβίωσή της, η καταπίεσή της είναι χειρότερη ακόμα και από τη στασιμότητα, καθώς συσπειρώνει δυνάμεις και συμπλέγματα που εκτονώνονται με απροσδόκητο τρόπο.

Σήμερα ούτε η Δημοκρατία απειλείται από τη Δεξιά, ούτε υπάρχει φόβος το καθεστώς να μεταπέσει σε μιλιταριστικό ή θεοκρατικό. Παρόλ' αυτά, επί 35 χρόνια η δεσπόζουσα Αριστερά κυνηγά τα ίδια φαντάσματα. Η Εκκλησία αντιμετωπίζεται ως θεσμός αναχρονιστικός και συντηρητικός (εν μέρει ορθώς, αλλά αυτό θα έπρεπε να προβληματίζει όσους αισθάνονται μέλη της), ο,τιδήποτε σχετίζεται με το στράτευμα καλλιεργεί υποτίθεται μιλιταριστικά αισθήματα στον λαό και η ιστορία επαναλαμβάνεται μέχρι και σήμερα.

Η υπόθεση της φορολόγησης της Εκκλησίας αποτελεί τυπικό παράδειγμα λαϊκισμού. Κατ' αρχήν αναφέρονται αυθαίρετα εκτιμήσεις για την περιουσία της, συλλήβδην χωρίς να παρέχεται καμία διευκρίνιση για το ποσοστό της που είναι αξιοποιούμενο ή έστω αξιοποιήσιμο, χωρίς καν να αναφέρεται τι ανήκει σε Μητροπόλεις, τι σε Μονές και τι σε μετόχια. Ό,τι σχετίζεται με "ράσα" είναι το ίδιο!

Φυσικά αυτό δεν αναιρεί την υποχρέωση της Εκκλησίας να καταβάλει φόρο, ούτε την ηθική απογύμνωση (ορισμένων εκ) των ταγών της. Όμως η υψηλότερη φορολόγησή της από τις Τράπεζες αν μη τι άλλο προξενεί απορία για τα κίνητρα της Κυβέρνησης, που ούτως ή άλλως νομοθετεί αυθαίρετα και κατά περίπτωση αναδιπλώνεται βάσει των αντιδράσεων.

Ας δεχθούμε όμως ότι η φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας όχι μόνο θα αποφέρει έσοδα, αλλά αποτελεί και λαϊκή απαίτηση. Η περικοπή των παρελάσεων τι είναι αν όχι λαϊκίστικος αριστερισμός; Ποιο αμύθητο ποσό θα εξοικονομηθεί; Και γιατί σε αυτήν την περίπτωση η Κυβέρνηση δεν αφουγκράζεται το λαϊκό αίσθημα, περικόπτωντας τις συναλλαγές κάτω από το τραπέζι στις προμήθειες και επανιδρύοντας την εγχώρια πολεμική βιομηχανία; Με την επισήμανση ότι πράγματι οι παρελάσεις διεξάγονται (τουλάχιστον στα μεγάλα αστικά κέντρα) εν είδει αγγαρείας που σε καμία περίπτωση δεν εξυπηρετεί τους σκοπούς τους.

Ταυτόχρονα δαπανώνται τεράστια ποσά για την υποδοχή και περίθαλψη προσφύγων, σε αντίθεση και πάλι με το λαϊκό αίσθημα, διότι αποτελεί το λιγότερο παράδοξο η κοινωνική πολιτική στην Ελλάδα να αποτελεί έννοια άσχετη με το επίσημο Κράτος και να έχει αφεθεί σε τρίτους (την Εκκλησία..!) και ο κ. Παπανδρέου να κόπτεται για τους λαθρομετανάστες. Αποτελεί ταυτόχρονα και κοινωνική πρόκληση για κάθε άστεγο, ανασφάλιστο και άνεργο, και αυτό είναι πολύ εύκολο να το διαπιστώσει κανείς.

Είναι λοιπόν συντηρητικό και ακροδεξιό να ζητάται ελεγχόμενη είσοδος μεταναστών, αφού πρώτα δημιουργηθούν οι δομές συντήρησής τους και προοδευτικό να στιβάζονται οπουδήποτε ανά την χώρα, έστω και σε καλές εγκαταστάσεις; Μία φυλακή 5 αστέρων δεν στερεί λιγότερο την ελευθερία, ούτε η απόδοση ιθαγένειας βελτιώνει το βιοτικό επίπεδο. Μάλλον το αντίθετο...

Η μεγαλύτερη, ωστόσο, βλάβη που ο Αριστερισμός προξένησε στην κοινωνία είναι η κατάλυση των ηθικών δομών. Το προσωπικό όφελος προτάχθηκε του γενικότερου. Οι ανθρώπινες σχέσεις δηλητηριάστηκαν διότι το σεξ ανήχθη σε μέτρο κοινωνικής καταξίωσης. Η παραδοσιακή οικογένεια (νάτο και το τρίτο μέρος του τριπτύχου) αντιμετωπίσθηκε ως οπισθοδρομική. Το κριτήριο αριστείας βιαίως αποσπάσθηκε από το εργασιακό περιβάλλον και κάθε προσπάθεια αξιολόγησης πολεμάται αγρίως.

Ο κ. Λαζόπουλος και ο κ. Τσίπρας μπορούν να συνεχίσουν να αποζητούν την γνήσια Αριστερά τους. Αν δεν τη βρουν στη Βουλγαρία και τη Ρουμανία προ 1989, ίσως τη βρουν ανάμεσα σε καμένα αυτοκίνητα και κατεβασμένες βιτρίνες, καθώς οι επαναλαμβανόμενες παραινέσεις στους νέους να αντιδράσουν και η μνεία στις ασχήμιες του Δεκεμβρίου του 2008 υποδαυλίζουν κοινωνικές εκρήξεις που μόνο κακό μπορούν να προξενήσουν.

Εχθρός δεν είναι η Αριστερά -ποτέ δεν ήταν-, ούτε βέβαια η ξεδοντιασμένη Δεξιά. Εχθροί είναι οι άνθρωποι που εκφράζουν τις πιο νοσηρές εκφάνσεις τους, διότι έτσι, νοσηρά, αντιλαμβάνονται οποιοδήποτε αξιακό σύστημα.

Μακάρι να μπορούσαν να κάνουν κι αλλιώς.

Δεν υπάρχουν σχόλια: