13/4/10

Μερικές δεκάδες

Είδαμε ανθρώπους να συρρέουν σε πορείες και διαδηλώσεις για να αποδοκιμάσουν τις "δολοφονίες παιδιών" (sic), ωσάν να χρειάζεται πορεία για το αυτονόητο.

Μάλλον είχαμε άδικο. Τέτοιες πορείες έχουν ενίοτε νόημα.

Τον νεκρό Αφγανό της Κυριακής των Βαΐων τον γνωρίζουμε ως τέτοιο. Ως "Αφγανό". Αυτός δεν έχει όνομα. Δεν είναι ο "μικρός Αλέξης" για τον οποίον χύθηκαν ποταμοί δακρύων. Αυτός δεν είναι 15χρονος, δεν είναι παιδί και κανείς δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να διαδηλώσει στη μνήμη του. Ούτε καν ο παραπάνω νεαρός, που τον Δεκέμβρη δήλωνε ότι αποδοκιμάζει τις "δολοφονίες παιδιών". Όταν όμως ο νεκρός δεν είναι Έλληνας, γόνος εύπορης οικογένειας και δολοφονημένος από τη σφαίρα αστυνομικού, είναι απλά μια παράπλευρη απώλεια. Στη μνήμη μένει ως απλά ένας Αφγανός, ένας αλλοδαπός. Που λόγω της εξαθλίωσης (εδώ κολλά ο καπιταλισμός) αναγκάζεται να σκαλίζει στα σκουπίδια. Μέχρι εκεί.

Άλλη μία πορεία είχε νόημα, η χθεσινή κατά τη διάρκεια της μεταγωγής των συλληφθέντων. Ήταν πολύ χρήσιμη, διότι επιβεβαιώθηκε η υποψία όλων μας. Οι 150 που μαζεύτηκαν απάντησαν στο ερώτημα πόσοι πια είναι οι θιασώτες του "ένοπλου αγώνα": Αριθμούν μερικές δεκάδες.

Στον βαθμό που οι κατηγορίες ευσταθούν είναι και άλλες οι υποψίες που επιβεβαιώνονται. Ότι, π.χ., οι εμπλεκόμενοι είναι οι ίδιοι και οι ίδιοι. Είναι οι ίδιοι που καταστρέφουν τα Πανεπιστήμια στις καταλήψεις, είναι οι ίδιοι που κρύβονται πίσω από πάσης φύσεως επεισόδια, είναι οι ίδιοι που βάζουν βόμβες και γκαζάκια να σκάνε. Και είναι οι ίδιοι που καταγγέλλουν την κρατική αυθαιρεσία και καλούν σε "πάλη" κατά της Δημοκρατίας, όρο τον οποίο χρησιμοποιούν με εισαγωγικά και ειρωνείες. Αυτή όμως η Δημοκρατία τούς επιτρέπει να ξανακυκλοφορήσουν ελεύθεροι, ακόμα και όταν έχουν ομολογήσει.

Μόλις βγουν από τη φυλακή κάνουν και πάλι τα ίδια, δηλαδή όσα καταγγέλλουν. Διότι και χρήση βίας κάνουν, και παρακολουθήσεις, και σχέδια καταστρώνουν. Αλλά είπαμε, είναι η έννομη τάξη που καταπιέζει.

Τι όμως περιμένουμε σε μία χώρα που ο Πρωθυπουργός της φοβάται τις λέξεις; Η "Προστασία του Πολίτη", αυτή η απίστευτη κακογουστιά, προέκυψε διότι ο κ. Παπανδρέου φοβήθηκε να χρησιμοποιήσει τους όρους τάξη και ασφάλεια, θεωρώντας τους πολιτικά φορτισμένους! Η σημερινή μας επίτροπος στην ΕΕ (!) θεώρησε ότι δεν ταιριάζει στο αριστερό παρελθόν της να κυνηγά κακοποιούς και να προασπίζει την ασφάλεια και την περιουσία των πολιτών -και αρνήθηκε το σχετικό υφυπουργείο! Όταν η ίδια η πολιτική ηγεσία μοιάζει να ντρέπεται για έναν νευραλγικό τομέα της κρατικής εξουσίας, πώς περιμένουμε να λειτουργήσει σωστά;

Το πρόβλημα είναι για πολλοστή φορά ιδεολογικό. Ο Έλληνας μεγαλώνει με την αδιαφορία για το Κράτος, χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι αυτή η αδιαφορία στρέφεται και κατά του κοινωνικού συνόλου. Μάθαμε να εκλαμβάνουμε πολλές από τις πτυχές της εξουσίας ως καταπιεστικές: Φόροι, διόδια, πρόστιμα. Αυτό δεν έγινε τυχαία. Όμως παραμένει γεγονός ότι στο πλαίσιο ενός, δυσλειτουργικού έστω, πολιτεύματος μπορούμε με μεγάλη άνεση και ασφάλεια να δραστηριοποιηθούμε, ακόμα και να απαιτήσουμε. Σε ένα καθεστώς αναρχίας όπως το ονειρεύονται ορισμένοι, όπου π.χ. δεν πληρώνουμε διόδια διότι έτσι γουστάρουμε και απαλλοτριώνουμε τράπεζες, τι θα κάναμε;

Σήμερα η Δημοκρατία δίνει στον δολοφόνο μια δεύτερη ευκαιρία. Αν αυτός βγαίνοντας από τη φυλακή αρχίζει να σχεδιάζει την επόμενη δολοφονία δε φταίει ούτε το Κράτος που δεν τον σωφρόνισε, ούτε η κοινωνία.

10/4/10

Αλήθειες

Οι οπαδοί του Σαμαρά είναι καιρός να αποδεχτούν ορισμένες αλήθειες για τον νέο αρχηγό τους.

Ξεφύτρωσε από το πουθενά
Ο κ. Σαμαράς ήταν πράγματι η φυσική συνέχεια στη διαδοχή της ηγεσίας της ΝΔ το 1993, ο ίδιος ωστόσο επέλεξε να πορευθεί εκτός του κόμματος. Η επαναφορά της προ 20ετίας εσωκομματικής ισχύος του Σαμαρά στη συλλογική μνήμη θα έπρεπε μάλλον να εκλαμβάνεται ως χαμένη ευκαιρία και όχι να χρησιμοποιείται ως απόδειξη των ικανοτήτων του σημερινού αρχηγού. Η αλήθεια λοιπόν είναι ότι ο κ. Σαμαράς κάθε άλλο παρά ξεχώρισε για τις ικανότητές του. Και δεν αναφερόμαστε στο εγχείρημα της ΠολΑν, αλλά και στο διάστημα μετά το 2004. Ο κ. Σαμαράς εξελέγη ευρωβουλευτής της ΝΔ και το 2007 βουλευτής (ως δεύτερος στην εκλογική του περιφέρεια...), πριν υπουργοποιηθεί στους τελευταίους μήνες του Καραμανλή. Στο διάστημα αυτό κάθε άλλο παρά διακρίθηκε για το έργο και τις πολιτικές του παρεμβάσεις. Σαφέστατα διατήρησε προσωπικό πολιτικό κοινό, αλλά δεν ήταν στέλεχος πρώτης γραμμής -τουλάχιστον από αυτά που αξίζουν να θεωρηθούν διάδοχοι.

Στηρίχθηκε από τα ΜΜΕ
Σε αντίθεση με το λειψό πολιτικό του έργο, ειδικά μέσα στο 2009 όταν είχε διαφανεί η κατάρρευση της ΝΔ και του Καραμανλή, η προβολή του από τα ΜΜΕ ήταν δυσανάλογα μεγάλη. Αυτονόητες αποφάσεις, όπως ο περιορισμός των πανηγύρεων για το Μουσείο Ακροπόλεως, παρουσιάστηκαν ως κοσμοϊστορικές μεταρρυθμίσεις. Οι ψηφοθηρικές του επιλογές (π.χ. οι αρχαιότητες που αίφνης άρχισαν να βολτάρουν προς τον νομό Μεσσηνίας) προβλήθηκαν, στο πλαίσιο της αντιπολιτευτικής προπαγάνδας, αλλά δεν πάψαμε ποτέ να διαβάζουμε και να ακούμε για τη σοβαρότητα, την αποφασιστικότητα κλπ του κ. Σαμαρά. Αρετές που πιθανότατα τον χαρακτηρίζουν, όπως και πολλούς άλλους που δε χρειάζεται να το βλέπουν γραμμένο στις φιλικές προς τη ΝΔ εφημερίδες.

Απλά κόντρα στην Ντόρα
Ο Σαμαράς δεν αναδείχθηκε από καμία εσωκομματική ζύμωση και πολιτική διεργασία (έννοιες ξένες άλλωστε προς τη λειτουργία των ελληνικών κομμάτων), αλλά επελέγη. Η δεδομένη από το 1993 αρχομανία του δε θα μπορούσε φυσικά να του επιτρέψει να αντιληφθεί ότι δεν είναι ο κατάλληλος για τη θέση. Ο δεδομένος προαιωνίως αντιμητσοτακισμός στο εσωτερικό της ΝΔ κατέστησε τον Σαμαρά σύμβολο: Είναι ο άνθρωπος που ήρθε σε ρήξη με τον σατανικό Μητσοτάκη και άρα ο καταλληλότερος για να συσπειρώσει το καραμανλικό μπλοκ -την εσωκομματική πλειοψηφία δηλαδή.

Στηρίχθηκε από τους μηχανισμούς
Πολλές σαχλαμάρες ακούγαμε τον Νοέμβριο για την επανάσταση του Σαμαρά κόντρα στο κατεστημένο, και έπρεπε να περάσουν μήνες για να διαπιστώσουν όλοι ότι η διάχυτη εντύπωση πως η Ντόρα πολεμήθηκε από τους κομματικούς μηχανισμούς ήταν πέρα για πέρα αληθινή. Πλέον ο Καραμανλής φέρεται να ομολογεί ότι ήταν αδύνατο να ελέγξει τους μηχανισμούς που ορκίζονταν πίστη σε αυτόν, παρότι ο ίδιος κράτησε απόλυτη ουδετερότητα. Αν θέλουμε τον πιστεύουμε, αλλά η ομολογία παραμένει: Οι μηχανισμοί ήταν με τον Σαμαρά.

...και μαγκιά του.
Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι είστε ένας πολιτικά ανύπαρκτος, με το βεβαρημένο παρελθόν να έχετε ρήξει μια Κυβέρνηση κατηγορούμενος ότι δρούσατε ως πιόνι πολιτικών και επιχειρηματικών, σκοτεινών συμφερόντων και κέντρων όταν φέρνατε τον αντίπαλο 11 χρόνια στην εξουσία και διαλύατε το δικό σας κόμμα και, ξαφνικά, ξεπετάγεστε ως ο αδιάφθορος πολεμιστής στη μάχη κατά της διαφθοράς. Ο εχθρός κατηγορείται για τη στήριξη από εξωθεσμικούς παράγοντες (παρότι κι εσείς δεν πάτε πίσω), φέρεται ως "κόρη του αποστάτη" (αποστάτης είστε ο ίδιος), εγκαλείται για τη χρήση μηχανισμών (οι οποίοι είναι με το μέρος σας).

Και τελικά, παρά τα παραπάνω, κερδίζετε με 50 και %, σε μία επιζήμια μεν διαδικασία, που ωστόσο δεν παύει να είναι δημοκρατική (όσο αρρωστημένα καταλαβαίνουμε στην Ελλάδα τη Δημοκρατία) και να εκφράζει τη λαϊκή βούληση. Δεν είναι εξωφρενικά μεγάλη μαγκιά;

Είναι.

Και η Ντόρα έχει κάθε λόγο να αισθάνεται και ριγμένη, και αδικημένη, και αποξενωμένη. Το καταλαβαίνουμε όλοι, δε χρειάζεται ούτε συνέχεια να το δείχνει, ούτε συνέχεια να το λέει. Έχει δίκιο. Όλη η διαδικασία ήταν ένα στημένο σχέδιο, μια παγαποντιά, για να την εξουδετερώσουν, παρότι πολιτικά πλεονεκτούσε. Κάθε σοβαρό στέλεχος του κόμματος ήταν μαζί της, τη στιγμή που ο Σαμαράς συμμαχούσε με τους παλιούς συντρόφους της ΠολΑν και με γελοίες πολιτικές τηλεπερσόνες.

Όμως φτάνει. Αν η κ. Μπακογιάννη δεν αισθάνεται τη ΝΔ ως τον δικό της χώρο πρέπει να αποφασίσει ή να κάνει υπομονή ή να φύγει. Το έχουμε ξαναπεί. Θα ήταν ανόητο να ιδρύσει κόμμα. Είναι όμως και ανόητο να προσπαθεί με τη στάση της να προκαλέσει τη διαγραφή της. Ούτε οι δικοί της υποστηρικτές είναι αφελείς. Καταλαβαίνουν ότι μόνη επιδίωξη της είναι να εμφανιστεί ως θύμα πολιτικών προγραφών. Γι' αυτόν τον λόγο η υπομονή των "οπαδών" της θα εξαντληθεί πολύ πριν του Σαμαρά.

Ο οποίος θα έπρεπε από την αρχή να έχει καταλάβει ότι η διαδικασία που τον έφερε στην αρχηγία στερούσε από την Ντόρα κάθε περιθώριο ελιγμών σε περίπτωση ήττας της. Μπορεί να δήλωνε στρατιώτης της παράταξης, αλλά σοβαρά μπορεί κανείς να τη φανταστεί να κάνει δηλώσεις και να χρησιμοποιεί τη λέξη "πρόεδρος" αναφερόμενη στον Σαμαρά; Τον άνθρωπο που θεωρεί (ίσως δικαίως) το απόλυτο τίποτα, χωρίς να κάνει την παραμικρή προσπάθεια να το κρύψει;

Πολλές φορές το έχουμε γράψει. Οι ανοικτές διαδικασίες γίνονται με έναν τρόπο εξόχως διασπαστικό. Όταν ο ισχυρός πόλος ηττάται είναι αδύνατον να παραμείνει και να δραστηριοποιηθεί υπό τις εντολές του υποδεέστερου. Αν ο Βενιζέλος είχε κερδίσει το 2007, θα μπορούσε ο Παπανδρέου να μείνει στο ΠαΣοΚ; Ποιον ρόλο θα μπορούσε να διεκδικήσει; Η Ντόρα δεν έχει θέση στη ΝΔ, ακριβώς διότι δεν ανέχεται, δεν της ταιριάζει και, εν τέλει, δεν της αξίζει (ή, εν πάση περιπτώσει, έτσι νομίζει) να βρίσκεται υπό τον Σαμαρά, τον Μαρκόπουλο και τον Παναγιωτόπουλο.

Αν ο Σαμαράς διέθετε τη στοιχειώδη πολιτική οξύνοια, τον διακριτό κομματικό ρόλο δε θα τον φύλαγε για τον... Αβραμόπουλο (!!!) εξοφλώντας το γραμμάτιο, αλλά για την Ντόρα. Όχι από αγάπη ή μακροθυμία, αλλά για να την εξουδετερώσει πολιτικά. Με την ανόητη πρότασή του να την κάνει Τομεάρχη εκτέθηκε πρώτα ο ίδιος. Μην ξεχνάμε ότι και ο Καραμανλής, που επίσης δε διακρίθηκε για τα αντανακλαστικά του, ούτε διέγραψε τον Μητσοτάκη, ούτε ήρθε σε ευθεία ρήξη μαζί του. Κάθε κουβέντα κριτικής αντιμετωπιζόταν σα να ειπώθηκε από πρόσωπο εκτός ΝΔ, ούτε λίγο ούτε πολύ ο Μητσοτάκης αναδείχθηκε σε υπερκομματική προσωπικότητα, ακριβώς για να μην προκαλούνται εσωκομματικά προβλήματα.

Με τους αδέξιους χειρισμούς του ο Σαμαράς επιτάχυνε το αναπόφευκτο. Η διάσπαση του κόμματος έχει ήδη συντελεσθεί στη βάση του. Οι 400.000 πιστοί του Σαμαρά είναι στο πλευρό του και εκεί θα παραμείνουν όσο ανεπαρκής και αν αποδειχθεί. Οι 300.000 της Ντόρας όμως έφυγαν. ΠαΣοΚ και ΛαΟΣ δεν έμοιαζαν ποτέ περισσότερο ελκυστικές επιλογές απ'ό,τι σήμερα.

Το μόνο που απομένει είναι να δούμε πόσο ηρωική θα είναι η έξοδος της Ντόρας. Από αυτό θα εξαρτηθεί το δικό της πολιτικό αύριο.

7/4/10

"Δεν τον άφησαν"

Δεν πρόκειται να πέσουμε κι εμείς στην παγίδα της εντρύφησης σε επιστημονικά πεδία εκτός των γνώσεών μας. Αν όμως ήταν η πτώση του επιτοκίου διεθνούς δανεισμού ο στόχος των μέτρων και η προσδοκώμενη απήχηση αυτών στις "αγορές", δεν απαιτούνται πτυχία Οικονομικών για να αντιληφθεί κανείς ότι κάτι δεν πάει καλά. Τα spread συνεχίζουν να ανεβαίνουν και, στο βαθμό που πράγματι αυτά είναι ο δαίμονάς μας, αυτό σημαίνει ότι η δημοσιονομική πολιτική είτε δεν κινείται στη σωστή κατεύθυνση, είτε δεν είναι (φευ) επαρκής, είτε (και πιθανότερο) δε θωράκισε τη χώρα απέναντι στους "κερδοσκόπους".

Όσο όμως αυστηρός και αν θέλει να είναι κανείς με την Κυβέρνηση, όσο δίκιο κι αν έχει όποιος μιλά για ερασιτεχνισμούς και προχειρότητα, γίνεται μία προσπάθεια. Η επιτυχία ή η αποτυχία της θα αξιολογηθεί εν τέλει -όχι οι καλές προθέσεις. Όμως η αποφασιστικότητα της σημερινής Κυβέρνησης έρχεται σε αντίθεση με τα πεπραγμένα των προηγουμένων ετών.

Η ΝΔ κυβέρνησε επί 5,5 χρόνια τον τόπο και άφησε ελάχιστο, αν όχι καθόλου, έργο πίσω της. Δύο καλές στιγμές είχε η περίοδος Καραμανλή: το βέτο στα Σκόπια και την πώληση της Ολυμπιακής. Σποραδικά μέτρα προς τη σωστή κατεύθυνση, όπως η βάση του 10, ο νόμος για τις κουκούλες, η απόσυρση των ΙΧ και τα πράσινα τέλη, ήσαν αποσπασματικά, πρόχειρα και αποκομμένα από ευρύτερα νομοσχέδια που θα μπορούσαν να λύσουν προβλήματα του τόπου. Ακόμα χειρότερα πολλά εξ αυτών ήσαν αποτέλεσμα προσωπικών πολιτικών και όχι συνειδητές κυβερνητικές επιλογές. Η διστακτικότητα και οι καθυστερήσεις έδωσαν τη δυνατότητα στην επόμενη Κυβέρνηση, στο διάστημα που διένυε την απερίσκεπτη μετεκλογική ευφορία της, να υποπέσει σε πισωγυρίσματα που έβλαψαν το δημόσιο συμφέρον (βλ. Cosco) έστω και αν κάποια από τα μέτρα της ΝΔ επανέρχονται (βλ. τακτοποίηση ημιυπαιθρίων).

Όπως, όμως, προείπαμε η σούμα βγαίνει από τα απτά αποτελέσματα της πολιτικής. Και είναι το λιγότερο γελοίο ακόμα και σήμερα να υπάρχουν "γαλάζιοι" ψηφοφόροι που πιστεύουν ότι τη ΝΔ "δεν την άφησαν" να δουλέψει, ότι τα ΜΜΕ "την πολέμησαν" και ότι αν τα ίδια μέτρα είχε λάβει ο Καραμανλής το 2004, θα είχαν ξηλωθεί τα πεζοδρόμια.

Κανένα σκοτεινό κέντρο δεν εμπόδισε τον τότε Πρωθυπουργό να υλοποίησει τα σχέδιά του, παρά μόνο ο φόβος του εκλογικού κόστους. Σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα το εκλογικό κόστος υπερίσχυσε και του ίδιου του κοινωνικού κόστους, όπως στην αλλαγή του νομικού πλαισίου στα ΑΕΙ και ΤΕΙ (τα ημίμετρα που πλασαρίστηκαν ως "μεταρρύθμιση") -με την κυβερνητική ατολμία να αφήνει τα ιδρύματα έρμαια καταλήψεων επί έναν χρόνο- ή τα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 2008 -όπου προτιμήθηκε η παθητική στάση αντί της επιβολής της τάξης και η χώρα καιγόταν επί 10 μέρες.

Όποιος ακόμα και σήμερα ψάχνει δικαιολογίες για τα πεπραγμένα Καραμανλή απλά αρνείται την αλήθεια. Και είναι κρίμα να υπάρχουν άνθρωποι τόσο φανατισμένοι που καταντούν οι "μωροί και τυφλοί" των Γραφών τη στιγμή που το ίδιο το κόμμα, ο ίδιος ο πρώην Πρωθυπουργός, σιωπηρά δέχονται ότι απέτυχαν. Θέλετε αποδείξεις;

Ο κ. Καραμανλής ταπεινώνεται διαρκώς με όσα ακούγονται εναντίον της πολιτικής του, αλλά και του ιδίου προσωπικά. Τα στελέχη των Κυβερνήσεών του αντιμετωπίζονται ως βαρίδια που η βάση ζητά από τον Σαμαρά να αποτινάξει. Όμως οι ίδιοι οι πρώην υπουργοί δεν κρύβονται. Εμφανίζονται στα ΜΜΕ και, άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο, ρίχνουν το μπαλάκι στον πρώην καταλληλότερο.

Ο Καραμανλής όμως κρύβεται. Δε συμμετέχει στα κομματικά όργανα. Δεν παρεμβαίνει και δεν απαντά! Ούτε καν στη γελοιοποίησή του από μερίδα του τύπου, που έχει συστηματικά ρεπορτάζ για τις δραστηριότητες με τις οποίες αναπαύεται από τον κουραστικό κυβερνητικό του βίο. Μόνο που δε μιλάμε για τα πράσινα ΜΜΕ, αλλά για φιλικά στη ΝΔ έντυπα, όπως η εφημερίδα Real News (Νίκου Χατζηνικολάου) που φιλοξενεί άρθρα, ενίοτε στο σαλόνι της, για τα κοψίδια του Καραμανλή στο Μέτσοβο, το χρονικό της εκδρομής στην Ιταλία και την ταινία "Βρέχει κεφτεδάκια" που ο πρώην είδε με τα παιδιά του! Αν αυτό δε συνιστά οργανωμένη γελοιοποίηση τότε τι είναι;

Ο πρώην Πρωθυπουργός πρέπει να μιλήσει, όχι για να υμνήσει τον εαυτό του αλλά για να απολογηθεί. Να απολογηθεί στους ψηφοφόρους την εμπιστοσύνη των οποίων πρόδωσε, όχι στην ΕΕ και το ΔΝΤ. Αν οι αυτόκλητοι υπερασπιστές του έχουν δίκιο και πολεμήθηκε, ας καταγγείλει τους εχθρούς του. Ίσως αυτό να απαλύνει τις εντυπώσεις της αποτυχίας του. Όσο κρύβεται, δικαιώνει τους επικριτές του.

Η ευθύνη του παραμένει τεράστια. Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι Έλληνες ανέχονται και τις γκάφες της σημερινής Κυβέρνησης και την αδικία των μέτρων. Όχι γιατί τα ΜΜΕ υμνούν τον Παπακωνσταντίνου (που δεν τον υμνούν) ούτε γιατί ωραιοποιούν τις ενδοπασοκικές έριδες (πώς θα μπορούσαν όταν Παπουτσής, Λούκα και η παρέα τους αδυνατούν να κλείσουν το στόμα τους;).

Η κοινή γνωμή εκτιμά ότι γίνεται η προσπάθεια. Αλλά αναμένει για το αποτέλεσμα. Και όπως έχει δείξει η εμπειρία, η ετυμηγορία μπορεί να είναι πάρα πολύ σκληρή.