10/4/10

Αλήθειες

Οι οπαδοί του Σαμαρά είναι καιρός να αποδεχτούν ορισμένες αλήθειες για τον νέο αρχηγό τους.

Ξεφύτρωσε από το πουθενά
Ο κ. Σαμαράς ήταν πράγματι η φυσική συνέχεια στη διαδοχή της ηγεσίας της ΝΔ το 1993, ο ίδιος ωστόσο επέλεξε να πορευθεί εκτός του κόμματος. Η επαναφορά της προ 20ετίας εσωκομματικής ισχύος του Σαμαρά στη συλλογική μνήμη θα έπρεπε μάλλον να εκλαμβάνεται ως χαμένη ευκαιρία και όχι να χρησιμοποιείται ως απόδειξη των ικανοτήτων του σημερινού αρχηγού. Η αλήθεια λοιπόν είναι ότι ο κ. Σαμαράς κάθε άλλο παρά ξεχώρισε για τις ικανότητές του. Και δεν αναφερόμαστε στο εγχείρημα της ΠολΑν, αλλά και στο διάστημα μετά το 2004. Ο κ. Σαμαράς εξελέγη ευρωβουλευτής της ΝΔ και το 2007 βουλευτής (ως δεύτερος στην εκλογική του περιφέρεια...), πριν υπουργοποιηθεί στους τελευταίους μήνες του Καραμανλή. Στο διάστημα αυτό κάθε άλλο παρά διακρίθηκε για το έργο και τις πολιτικές του παρεμβάσεις. Σαφέστατα διατήρησε προσωπικό πολιτικό κοινό, αλλά δεν ήταν στέλεχος πρώτης γραμμής -τουλάχιστον από αυτά που αξίζουν να θεωρηθούν διάδοχοι.

Στηρίχθηκε από τα ΜΜΕ
Σε αντίθεση με το λειψό πολιτικό του έργο, ειδικά μέσα στο 2009 όταν είχε διαφανεί η κατάρρευση της ΝΔ και του Καραμανλή, η προβολή του από τα ΜΜΕ ήταν δυσανάλογα μεγάλη. Αυτονόητες αποφάσεις, όπως ο περιορισμός των πανηγύρεων για το Μουσείο Ακροπόλεως, παρουσιάστηκαν ως κοσμοϊστορικές μεταρρυθμίσεις. Οι ψηφοθηρικές του επιλογές (π.χ. οι αρχαιότητες που αίφνης άρχισαν να βολτάρουν προς τον νομό Μεσσηνίας) προβλήθηκαν, στο πλαίσιο της αντιπολιτευτικής προπαγάνδας, αλλά δεν πάψαμε ποτέ να διαβάζουμε και να ακούμε για τη σοβαρότητα, την αποφασιστικότητα κλπ του κ. Σαμαρά. Αρετές που πιθανότατα τον χαρακτηρίζουν, όπως και πολλούς άλλους που δε χρειάζεται να το βλέπουν γραμμένο στις φιλικές προς τη ΝΔ εφημερίδες.

Απλά κόντρα στην Ντόρα
Ο Σαμαράς δεν αναδείχθηκε από καμία εσωκομματική ζύμωση και πολιτική διεργασία (έννοιες ξένες άλλωστε προς τη λειτουργία των ελληνικών κομμάτων), αλλά επελέγη. Η δεδομένη από το 1993 αρχομανία του δε θα μπορούσε φυσικά να του επιτρέψει να αντιληφθεί ότι δεν είναι ο κατάλληλος για τη θέση. Ο δεδομένος προαιωνίως αντιμητσοτακισμός στο εσωτερικό της ΝΔ κατέστησε τον Σαμαρά σύμβολο: Είναι ο άνθρωπος που ήρθε σε ρήξη με τον σατανικό Μητσοτάκη και άρα ο καταλληλότερος για να συσπειρώσει το καραμανλικό μπλοκ -την εσωκομματική πλειοψηφία δηλαδή.

Στηρίχθηκε από τους μηχανισμούς
Πολλές σαχλαμάρες ακούγαμε τον Νοέμβριο για την επανάσταση του Σαμαρά κόντρα στο κατεστημένο, και έπρεπε να περάσουν μήνες για να διαπιστώσουν όλοι ότι η διάχυτη εντύπωση πως η Ντόρα πολεμήθηκε από τους κομματικούς μηχανισμούς ήταν πέρα για πέρα αληθινή. Πλέον ο Καραμανλής φέρεται να ομολογεί ότι ήταν αδύνατο να ελέγξει τους μηχανισμούς που ορκίζονταν πίστη σε αυτόν, παρότι ο ίδιος κράτησε απόλυτη ουδετερότητα. Αν θέλουμε τον πιστεύουμε, αλλά η ομολογία παραμένει: Οι μηχανισμοί ήταν με τον Σαμαρά.

...και μαγκιά του.
Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι είστε ένας πολιτικά ανύπαρκτος, με το βεβαρημένο παρελθόν να έχετε ρήξει μια Κυβέρνηση κατηγορούμενος ότι δρούσατε ως πιόνι πολιτικών και επιχειρηματικών, σκοτεινών συμφερόντων και κέντρων όταν φέρνατε τον αντίπαλο 11 χρόνια στην εξουσία και διαλύατε το δικό σας κόμμα και, ξαφνικά, ξεπετάγεστε ως ο αδιάφθορος πολεμιστής στη μάχη κατά της διαφθοράς. Ο εχθρός κατηγορείται για τη στήριξη από εξωθεσμικούς παράγοντες (παρότι κι εσείς δεν πάτε πίσω), φέρεται ως "κόρη του αποστάτη" (αποστάτης είστε ο ίδιος), εγκαλείται για τη χρήση μηχανισμών (οι οποίοι είναι με το μέρος σας).

Και τελικά, παρά τα παραπάνω, κερδίζετε με 50 και %, σε μία επιζήμια μεν διαδικασία, που ωστόσο δεν παύει να είναι δημοκρατική (όσο αρρωστημένα καταλαβαίνουμε στην Ελλάδα τη Δημοκρατία) και να εκφράζει τη λαϊκή βούληση. Δεν είναι εξωφρενικά μεγάλη μαγκιά;

Είναι.

Και η Ντόρα έχει κάθε λόγο να αισθάνεται και ριγμένη, και αδικημένη, και αποξενωμένη. Το καταλαβαίνουμε όλοι, δε χρειάζεται ούτε συνέχεια να το δείχνει, ούτε συνέχεια να το λέει. Έχει δίκιο. Όλη η διαδικασία ήταν ένα στημένο σχέδιο, μια παγαποντιά, για να την εξουδετερώσουν, παρότι πολιτικά πλεονεκτούσε. Κάθε σοβαρό στέλεχος του κόμματος ήταν μαζί της, τη στιγμή που ο Σαμαράς συμμαχούσε με τους παλιούς συντρόφους της ΠολΑν και με γελοίες πολιτικές τηλεπερσόνες.

Όμως φτάνει. Αν η κ. Μπακογιάννη δεν αισθάνεται τη ΝΔ ως τον δικό της χώρο πρέπει να αποφασίσει ή να κάνει υπομονή ή να φύγει. Το έχουμε ξαναπεί. Θα ήταν ανόητο να ιδρύσει κόμμα. Είναι όμως και ανόητο να προσπαθεί με τη στάση της να προκαλέσει τη διαγραφή της. Ούτε οι δικοί της υποστηρικτές είναι αφελείς. Καταλαβαίνουν ότι μόνη επιδίωξη της είναι να εμφανιστεί ως θύμα πολιτικών προγραφών. Γι' αυτόν τον λόγο η υπομονή των "οπαδών" της θα εξαντληθεί πολύ πριν του Σαμαρά.

Ο οποίος θα έπρεπε από την αρχή να έχει καταλάβει ότι η διαδικασία που τον έφερε στην αρχηγία στερούσε από την Ντόρα κάθε περιθώριο ελιγμών σε περίπτωση ήττας της. Μπορεί να δήλωνε στρατιώτης της παράταξης, αλλά σοβαρά μπορεί κανείς να τη φανταστεί να κάνει δηλώσεις και να χρησιμοποιεί τη λέξη "πρόεδρος" αναφερόμενη στον Σαμαρά; Τον άνθρωπο που θεωρεί (ίσως δικαίως) το απόλυτο τίποτα, χωρίς να κάνει την παραμικρή προσπάθεια να το κρύψει;

Πολλές φορές το έχουμε γράψει. Οι ανοικτές διαδικασίες γίνονται με έναν τρόπο εξόχως διασπαστικό. Όταν ο ισχυρός πόλος ηττάται είναι αδύνατον να παραμείνει και να δραστηριοποιηθεί υπό τις εντολές του υποδεέστερου. Αν ο Βενιζέλος είχε κερδίσει το 2007, θα μπορούσε ο Παπανδρέου να μείνει στο ΠαΣοΚ; Ποιον ρόλο θα μπορούσε να διεκδικήσει; Η Ντόρα δεν έχει θέση στη ΝΔ, ακριβώς διότι δεν ανέχεται, δεν της ταιριάζει και, εν τέλει, δεν της αξίζει (ή, εν πάση περιπτώσει, έτσι νομίζει) να βρίσκεται υπό τον Σαμαρά, τον Μαρκόπουλο και τον Παναγιωτόπουλο.

Αν ο Σαμαράς διέθετε τη στοιχειώδη πολιτική οξύνοια, τον διακριτό κομματικό ρόλο δε θα τον φύλαγε για τον... Αβραμόπουλο (!!!) εξοφλώντας το γραμμάτιο, αλλά για την Ντόρα. Όχι από αγάπη ή μακροθυμία, αλλά για να την εξουδετερώσει πολιτικά. Με την ανόητη πρότασή του να την κάνει Τομεάρχη εκτέθηκε πρώτα ο ίδιος. Μην ξεχνάμε ότι και ο Καραμανλής, που επίσης δε διακρίθηκε για τα αντανακλαστικά του, ούτε διέγραψε τον Μητσοτάκη, ούτε ήρθε σε ευθεία ρήξη μαζί του. Κάθε κουβέντα κριτικής αντιμετωπιζόταν σα να ειπώθηκε από πρόσωπο εκτός ΝΔ, ούτε λίγο ούτε πολύ ο Μητσοτάκης αναδείχθηκε σε υπερκομματική προσωπικότητα, ακριβώς για να μην προκαλούνται εσωκομματικά προβλήματα.

Με τους αδέξιους χειρισμούς του ο Σαμαράς επιτάχυνε το αναπόφευκτο. Η διάσπαση του κόμματος έχει ήδη συντελεσθεί στη βάση του. Οι 400.000 πιστοί του Σαμαρά είναι στο πλευρό του και εκεί θα παραμείνουν όσο ανεπαρκής και αν αποδειχθεί. Οι 300.000 της Ντόρας όμως έφυγαν. ΠαΣοΚ και ΛαΟΣ δεν έμοιαζαν ποτέ περισσότερο ελκυστικές επιλογές απ'ό,τι σήμερα.

Το μόνο που απομένει είναι να δούμε πόσο ηρωική θα είναι η έξοδος της Ντόρας. Από αυτό θα εξαρτηθεί το δικό της πολιτικό αύριο.

Δεν υπάρχουν σχόλια: