13/4/10

Μερικές δεκάδες

Είδαμε ανθρώπους να συρρέουν σε πορείες και διαδηλώσεις για να αποδοκιμάσουν τις "δολοφονίες παιδιών" (sic), ωσάν να χρειάζεται πορεία για το αυτονόητο.

Μάλλον είχαμε άδικο. Τέτοιες πορείες έχουν ενίοτε νόημα.

Τον νεκρό Αφγανό της Κυριακής των Βαΐων τον γνωρίζουμε ως τέτοιο. Ως "Αφγανό". Αυτός δεν έχει όνομα. Δεν είναι ο "μικρός Αλέξης" για τον οποίον χύθηκαν ποταμοί δακρύων. Αυτός δεν είναι 15χρονος, δεν είναι παιδί και κανείς δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να διαδηλώσει στη μνήμη του. Ούτε καν ο παραπάνω νεαρός, που τον Δεκέμβρη δήλωνε ότι αποδοκιμάζει τις "δολοφονίες παιδιών". Όταν όμως ο νεκρός δεν είναι Έλληνας, γόνος εύπορης οικογένειας και δολοφονημένος από τη σφαίρα αστυνομικού, είναι απλά μια παράπλευρη απώλεια. Στη μνήμη μένει ως απλά ένας Αφγανός, ένας αλλοδαπός. Που λόγω της εξαθλίωσης (εδώ κολλά ο καπιταλισμός) αναγκάζεται να σκαλίζει στα σκουπίδια. Μέχρι εκεί.

Άλλη μία πορεία είχε νόημα, η χθεσινή κατά τη διάρκεια της μεταγωγής των συλληφθέντων. Ήταν πολύ χρήσιμη, διότι επιβεβαιώθηκε η υποψία όλων μας. Οι 150 που μαζεύτηκαν απάντησαν στο ερώτημα πόσοι πια είναι οι θιασώτες του "ένοπλου αγώνα": Αριθμούν μερικές δεκάδες.

Στον βαθμό που οι κατηγορίες ευσταθούν είναι και άλλες οι υποψίες που επιβεβαιώνονται. Ότι, π.χ., οι εμπλεκόμενοι είναι οι ίδιοι και οι ίδιοι. Είναι οι ίδιοι που καταστρέφουν τα Πανεπιστήμια στις καταλήψεις, είναι οι ίδιοι που κρύβονται πίσω από πάσης φύσεως επεισόδια, είναι οι ίδιοι που βάζουν βόμβες και γκαζάκια να σκάνε. Και είναι οι ίδιοι που καταγγέλλουν την κρατική αυθαιρεσία και καλούν σε "πάλη" κατά της Δημοκρατίας, όρο τον οποίο χρησιμοποιούν με εισαγωγικά και ειρωνείες. Αυτή όμως η Δημοκρατία τούς επιτρέπει να ξανακυκλοφορήσουν ελεύθεροι, ακόμα και όταν έχουν ομολογήσει.

Μόλις βγουν από τη φυλακή κάνουν και πάλι τα ίδια, δηλαδή όσα καταγγέλλουν. Διότι και χρήση βίας κάνουν, και παρακολουθήσεις, και σχέδια καταστρώνουν. Αλλά είπαμε, είναι η έννομη τάξη που καταπιέζει.

Τι όμως περιμένουμε σε μία χώρα που ο Πρωθυπουργός της φοβάται τις λέξεις; Η "Προστασία του Πολίτη", αυτή η απίστευτη κακογουστιά, προέκυψε διότι ο κ. Παπανδρέου φοβήθηκε να χρησιμοποιήσει τους όρους τάξη και ασφάλεια, θεωρώντας τους πολιτικά φορτισμένους! Η σημερινή μας επίτροπος στην ΕΕ (!) θεώρησε ότι δεν ταιριάζει στο αριστερό παρελθόν της να κυνηγά κακοποιούς και να προασπίζει την ασφάλεια και την περιουσία των πολιτών -και αρνήθηκε το σχετικό υφυπουργείο! Όταν η ίδια η πολιτική ηγεσία μοιάζει να ντρέπεται για έναν νευραλγικό τομέα της κρατικής εξουσίας, πώς περιμένουμε να λειτουργήσει σωστά;

Το πρόβλημα είναι για πολλοστή φορά ιδεολογικό. Ο Έλληνας μεγαλώνει με την αδιαφορία για το Κράτος, χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι αυτή η αδιαφορία στρέφεται και κατά του κοινωνικού συνόλου. Μάθαμε να εκλαμβάνουμε πολλές από τις πτυχές της εξουσίας ως καταπιεστικές: Φόροι, διόδια, πρόστιμα. Αυτό δεν έγινε τυχαία. Όμως παραμένει γεγονός ότι στο πλαίσιο ενός, δυσλειτουργικού έστω, πολιτεύματος μπορούμε με μεγάλη άνεση και ασφάλεια να δραστηριοποιηθούμε, ακόμα και να απαιτήσουμε. Σε ένα καθεστώς αναρχίας όπως το ονειρεύονται ορισμένοι, όπου π.χ. δεν πληρώνουμε διόδια διότι έτσι γουστάρουμε και απαλλοτριώνουμε τράπεζες, τι θα κάναμε;

Σήμερα η Δημοκρατία δίνει στον δολοφόνο μια δεύτερη ευκαιρία. Αν αυτός βγαίνοντας από τη φυλακή αρχίζει να σχεδιάζει την επόμενη δολοφονία δε φταίει ούτε το Κράτος που δεν τον σωφρόνισε, ούτε η κοινωνία.

Δεν υπάρχουν σχόλια: