5/5/10

"Ας καούν, είναι υπάλληλοι της τράπεζας"

Μία ολόκληρη χώρα σε παρακμή. Δεν είναι οι πολιτικοί υπεύθυνοι, είμαστε όλοι μας. Όχι μόνο γιατί ανεχτήκαμε τις ορδές ανικάνων να μάς κυβερνούν, ούτε για τη χλιδάτη ζωή -προνόμιο λίγων ούτως ή άλλως. Είμαστε υπεύθυνοι διότι ανεχτήκαμε και υποθάλψαμε επί σειράν ετών την κατάλυση της δημοκρατικής νομιμότητας.

Καταλήψεις, επεισόδια, μολότωφ και ξυλοδαρμοί αποτέλεσαν και αποτελούν αποδεκτές μορφές διαμαρτυρίας. Η απουσία σεβασμού της περιουσίας γρήγορα εξελίχθηκε σε περιφρόνηση και της ανθρώπινης ζωής. Ο θάνατος ενός 16χρονου πριν από 1,5 χρόνο οδήγησε στην πιο παράλογη έκφραση παράνοιας των καλοζωισμένων νεαρών, όμως έγινε σχεδόν με ανακούφιση δεκτή ως "εξέγερση". Κάθε κατάπτυστη πράξη περιβαλλόταν με τον μανδύα του κοινωνικού αγώνα. Αποκλεισμοί σε κρουαζιερόπλοια, ξενοδοχεία, την Ακρόπολη, τα λιμάνια... Διαρκής και συστηματική υπονόμευση του τουρισμού, της επιχειρηματικότητας, της παιδείας. Υπονόμευση του ίδιου του πολιτεύματος, όταν ένα δημοκρατικό τάχα κόμμα ανοικτά δηλώνει απείθια προς το Σύνταγμα της χώρας! Τι ειρωνεία... Κάποτε το ΚΚΕ ήταν εκτός νόμου και εθεωρείτο επικίνδυνο για το πολίτευμα. Σήμερα θέτει εαυτόν εκτός της νομιμότητας.

Κανείς μας δεν αντέδρασε. Όλοι ξυπνήσαμε όταν θίχτηκε η τσέπη μας, όταν κόπηκαν οι μισθοί και τα επιδόματα. Επί δεκαετίες αντιμετωπίζαμε το Κράτος ως δυνάστη και δε χάναμε καμία ευκαιρία να το απομυζήσουμε. Αργά ή γρήγορα η κατάρρευσή του θα ερχόταν.

Όμως η πλήρης αποσύνθεση της κοινωνίας αποτελεί ένα ξεχωριστό φαινόμενο. Πολλές φορές έχουμε αναφερθεί στην αποδόμηση του κοινωνικού ιστού, όπως αυτή προέκυπτε από τα διάφορα εγκληματικά χάπενινγκ της Αριστεράς. Η κοινωνία μας μετατράπηκε σε αγέλη κτηνών που το ένα επιβιώνει σε βάρος του άλλου.

Οι νέοι γαλουχούνται στην περιφρόνηση της νομιμότητας. Ο διεστραμμένος εγκέφαλος το εξέφρασε συμβολικά. Όσοι εργάζονται για το "κεφάλαιο" πρέπει να εξοντωθούν μαζί του. Δεν έχει σημασία αν πρόκειται για μεροκαματιάρηδες οικογενειάρχες, για δακτυλογράφους και καθαρίστριες. Όσοι νιώθουν να πνίγονται από τις κυβερνητικές "αυθαιρεσίες", τις κάμερες ασφαλείας, τους αστυνομικούς, δεν έχουν κανέναν απολύτως δισταγμό να αφαιρέσουν ανθρώπινες ζωές.

Πριν μερικές εβδομάδες ο θάνατος του 16χρονου Πακιστανού δεν συγκίνησε κανέναν. Αν και σήμερα οι 3 νεκροί μάς αφήσουν εικονικά θλιμμένους και δεν καταδικάσουμε ηχηρά τη βία, τα θύματα την επόμενη φορά θα είναι περισσότερα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: