10/6/10

Η έξοδος των τεσσάρων

Η ανεξαρτητοποίηση των 4 βουλευτών της Ανανεωτικής Πτέρυγας του ΣυΡιζΑ θα ήταν άδικο να αποδοθεί σε αρχομανία, σκοπιμότητες και πολιτικά παιχνίδια, που συνήθως κρύβονται πίσω από αντίστοιχες κινήσεις. Η επιχειρηματολογία του Φώτη Κουβέλη, ότι ο Συνασπισμός "ετεροκαθορίστηκε" από τις συνιστώσες του ΣυΡιζΑ με αποτέλεσμα να "στρεβλωθεί" ο ανανεωτικός, ριζοσπαστικός και φιλοευρωπαϊκός χαρακτήρας του κόμματος και να συρθεί σε στείρο αριστερισμό (με αποκορύφωμα τη στάση του το Δεκέμβριο του 2008), συμπυκνώνει με τον καλύτερο και ουσιαστικότερο τρόπο την κριτική που ασκείται τόσο στον νυν όσο και (κυρίως) τον πρώην Πρόεδρο του κόμματος.

Πρόκειται καθαρά για θέμα πολιτικής ουσίας, αξίζει να το ξανατονίσουμε. Και θα επαναλάβουμε ότι ο χειρισμός των γεγονότων του Δεκεμβρίου του 2008 έφερε την οριστική ρήξη με τον ΣυΡιζΑ, αλλά και την αποξένωσή του από την κοινωνική βάση. Από τότε το ρολόι μέτραγε αντίστροφα.

Η εσφαλμένη πορεία είχε επισημανθεί από πολύ νωρίς. Ήδη το 2007 είχε διαφανεί η μετατόπιση του κόμματος προς την κατεύθυνση της στείρας διαμαρτυρίας. Το αποϊδεολογικοποιημένο συνονθύλευμα του Κωνσταντόπουλου, η αθώα και ακίνδυνη επιλογή αποδοκιμασίας του διπολισμού, αποκτούσε ολοένα και πιο σκληροπυρηνικά χαρακτηριστικά.

Ο Αλέκος Αλαβάνος θα ήταν χρήσιμο κάποια στιγμή να αναφερθεί στα μεγάλα και κρίσιμα λάθη του, δύο εκ των οποίων θεωρούμε σοβαρότερα: Την αψυχολόγητη επιβολή ενός άπειρου νεαρού στην ηγεσία του Συνασπισμού (καπελωμένου μέσω μίας ιδιότυπης διαρχίας για μεγάλο διάστημα) και την υπερεκτίμηση της εκλογικής απήχησης του κόμματος προ διετίας (χωρίς να συνυπολογισθούν οι φυγόκεντρες τάσεις στο ΠαΣοΚ, έπεσε στις παγίδες των δημοσκοπήσεων). Ακόμα και αν ο μεγαλοϊδεατισμός για τον οποίο πολλάκις κατηγορήθηκε δεν του επέτρεψε να αντιληφθεί το προφανές (τον αναπότρεπτο επαναπατρισμό των πράσινων ψήφων στη στέγη του ΠαΣοΚ), το δαχτυλίδι στον Αλέξη Τσίπρα αποτελεί μυστήριο -ειδικά σε μια περίοδο που ο κ. Αλαβάνος αποτελούσε τον απόλυτο κυρίαρχο εσωκομματικά.

Επιστρέφοντας στα του παρόντος, η επιχειρηματολογία του κ. Τσίπρα δικαίως χαρακτηρίστηκε αφελής, ειδικά η απαίτηση για απόδοση των εδρών των 4. Μην ξεχνάμε ότι ο ΣυΡιζΑ είναι συνασπισμός κομμάτων. Αν υπήρχε μία κοινοβουλευτική ομάδα ξεκάθαρα ανομοιογενής και με εμφανείς τις περιχαρακώσεις μεταξύ των μελών της, αυτή ήταν του ΣυΡιζΑ. Όταν οι διαφορές στην ιδεολογική τοποθέτηση των βουλευτών είναι ξεκάθαρες δεν μπορεί να φέρεται σαν επιχείρημα η αλλοίωση της λαϊκής ετυμηγορίας. Μάλλον ισχύει το αντίθετο: Με την αποχώρηση των ανανεωτικών θα ήταν αδύνατη η κοινοβουλευτική έκφραση του συγκεκριμένου ρεύματος. Οι βουλευτές αυτοί εξελέγησαν ακριβώς για να εκπροσωπήσουν το εν λόγω τμήμα της βάσης του κόμματος. Άλλωστε μην ξεχνάμε ότι παρά την ανάδειξη μέσω κομματικών σχηματισμών, η εκλογή των βουλευτών δεν παύει να είναι προσωπική.

Εκεί όμως που σίγουρα έχει δίκιο ο Αλέξης Τσίπρας είναι η στάση του κ. Αλαβάνου. Ότι μετάνιωσε για την αυτόβουλη αποδυνάμωσή του είναι εμφανές. Το ίδιο και για την επιλογή του συγκεκριμένου διαδόχου. Το να τον υπονομεύει διαρκώς, ωστόσο, δεν αποτελεί δικαίωμά του. Αν μη τι άλλο είναι ξεκάθαρη η διαφορά στη στάση του Φώτη Κουβέλη...

Έναν άνθρωπο για τον οποίο δεν κρύψαμε ποτέ τη συμπάθειά μας. Θα είναι ευχής έργον η συγκρότηση του νέου κόμματος να αποτελέσει την οδό έκφρασης μιας σύγχρονης Αριστεράς. Και θα επαναλάβουμε ότι γράψαμε παλαιότερα για την Ντόρα Μπακογιάννη και τον αντίστοιχο κυοφορούμενο σχηματισμό στον χώρο του κέντρου: Οι σύγχρονες συγκυρίες απαιτούν ανατρεπτικές επιλογές σε πρόσωπα, λογικές και νοοτροπία.

7/6/10

Ο μπατζανάκης

Η επικαιρότητα των τελευταίων ημερών είναι τόσο πικρή στη γελοιότητά της που δεν αντέχει ούτε σε σάτιρα ούτε σε σοβαρή κριτική. Τι να πει κανείς για τον cabinet man, τον μπατζανάκη και τον Άκη; Για τα φοβερά αυτά θέματα δύο μόνο σχόλια.

Ο lux βίος που διάγει εδώ και πολλά χρόνια ο κ. Τζοχατζόπουλος είναι γνωστός και δεν μπορεί να εκπλήσσει κανέναν. Το αυτό ισχύει και για τα άλλα πρόσωπα του πασοκικού δράματος (Τσουκάτο, Μαντέλη κ.λπ.): κανείς δε δικαιούται να παριστάνει τον έκπληκτο. Αλλά αυτό που ξεχωρίζει είναι η κατάντια αυτών των κάποτε πανίσχυρων ανθρώπων. Μην ξεχνάμε ότι ο Άκης παραλίγο να εκλεγεί Πρωθυπουργός το 1996. Ότι η επικράτηση Σημίτη αποδόθηκε εκ των υστέρων σε σύμπραξη με τις μεγάλες δυνάμεις των ΜΜΕ μάλλον αποτελεί την ειρωνεία της υπόθεσης.

Όσο για την εμπλοκή του κ. Σαμαρά στο σκάνδαλο Siemens, σαφώς και εντάσσεται στο πλαίσιο του κομματικού ανταγωνισμού και αποτελεί απόπειρα συμψηφισμού. Με μία διαφορά.

Ο κ. Σαμαράς δεν αρκεί να αναρωτιέται "γιατί τώρα", αλλά και να απαντήσει στο "γιατί όχι νωρίτερα". Τόσον καιρό δε βρέθηκε κανείς να παρατηρήσει τη συγγενική σχέση του με στέλεχος της Siemens; Κανείς δε βρήκε το e-mail; Γιατί η υπόθεση καλύφθηκε; Πολύ δε περισσότερο όταν αποδεικνύεται φούσκα.

Δεν αρκεί να ευαγγελίζεσαι την κάθαρση, αλλά να την υπηρετείς με το παράδειγμά σου. Και η αλήθεια είναι ότι ο Σαμαράς, όχι με την ουσία αλλά με τον ενοχικό χειρισμό του, ενεπλάκη σε μια υπόθεση που μόνο ζημιωμένο μπορεί να τον βγάλει. Ειδικά όταν επί μήνες τα ΜΜΕ ασχολούνταν με τα μίξερ και τα τηλέφωνα του Μητσοτάκη, είναι το λιγότερο εύλογο να αναρωτηθεί κανείς πώς και γιατί ξεχάστηκε ο μπατζανάκης. Πολλώ δε μάλλον αν η υπόθεση είναι τόσο ρηχή όσο ο κ. Σαμαράς υποστηρίζει.