7/6/10

Ο μπατζανάκης

Η επικαιρότητα των τελευταίων ημερών είναι τόσο πικρή στη γελοιότητά της που δεν αντέχει ούτε σε σάτιρα ούτε σε σοβαρή κριτική. Τι να πει κανείς για τον cabinet man, τον μπατζανάκη και τον Άκη; Για τα φοβερά αυτά θέματα δύο μόνο σχόλια.

Ο lux βίος που διάγει εδώ και πολλά χρόνια ο κ. Τζοχατζόπουλος είναι γνωστός και δεν μπορεί να εκπλήσσει κανέναν. Το αυτό ισχύει και για τα άλλα πρόσωπα του πασοκικού δράματος (Τσουκάτο, Μαντέλη κ.λπ.): κανείς δε δικαιούται να παριστάνει τον έκπληκτο. Αλλά αυτό που ξεχωρίζει είναι η κατάντια αυτών των κάποτε πανίσχυρων ανθρώπων. Μην ξεχνάμε ότι ο Άκης παραλίγο να εκλεγεί Πρωθυπουργός το 1996. Ότι η επικράτηση Σημίτη αποδόθηκε εκ των υστέρων σε σύμπραξη με τις μεγάλες δυνάμεις των ΜΜΕ μάλλον αποτελεί την ειρωνεία της υπόθεσης.

Όσο για την εμπλοκή του κ. Σαμαρά στο σκάνδαλο Siemens, σαφώς και εντάσσεται στο πλαίσιο του κομματικού ανταγωνισμού και αποτελεί απόπειρα συμψηφισμού. Με μία διαφορά.

Ο κ. Σαμαράς δεν αρκεί να αναρωτιέται "γιατί τώρα", αλλά και να απαντήσει στο "γιατί όχι νωρίτερα". Τόσον καιρό δε βρέθηκε κανείς να παρατηρήσει τη συγγενική σχέση του με στέλεχος της Siemens; Κανείς δε βρήκε το e-mail; Γιατί η υπόθεση καλύφθηκε; Πολύ δε περισσότερο όταν αποδεικνύεται φούσκα.

Δεν αρκεί να ευαγγελίζεσαι την κάθαρση, αλλά να την υπηρετείς με το παράδειγμά σου. Και η αλήθεια είναι ότι ο Σαμαράς, όχι με την ουσία αλλά με τον ενοχικό χειρισμό του, ενεπλάκη σε μια υπόθεση που μόνο ζημιωμένο μπορεί να τον βγάλει. Ειδικά όταν επί μήνες τα ΜΜΕ ασχολούνταν με τα μίξερ και τα τηλέφωνα του Μητσοτάκη, είναι το λιγότερο εύλογο να αναρωτηθεί κανείς πώς και γιατί ξεχάστηκε ο μπατζανάκης. Πολλώ δε μάλλον αν η υπόθεση είναι τόσο ρηχή όσο ο κ. Σαμαράς υποστηρίζει.

Δεν υπάρχουν σχόλια: