13/7/10

Δεξιά στροφή

Η Νέα Δημοκρατία μετά από μία μακρά περίοδο αποξένωσής της από την ιδεολογία της λαϊκής Δεξιάς πραγματοποίησε μία θεαματική στροφή -η οποία δεν πέρασε απαρατήρητη από τα ΜΜΕ. Τα σχόλια για τον ρόλο που διαδραματίζει το Δίκτυο 21 στο κόμμα είναι συχνότατα, και όχι ιδιαίτερα θετικά.

Πολλάκις στηλιτεύσαμε την αποϊδεολογικοποίηση των πολιτικών κομμάτων, όχι μόνο της ΝΔ επί Καραμανλή με την κενολογία του "μεσαίου χώρου", αλλά π.χ. και του Συν επί Κωνσταντόπουλου. Όμως τα όρια ανάμεσα στην πίστη σε ιδέες και ιδανικά από τη μια και την απώλεια της επαφής με την πραγματικότητα και τη γραφικότητα από την άλλη φαίνεται πως είναι δυσδιάκριτα.

Η ΝΔ του κ. Σαμαρά οδεύει στα χνάρια του ΣυΡιζΑ του κ. Αλαβάνου. Ο τελευταίος συνετέλεσε σε μία άγρια αριστερή στροφή του κόμματός του, το οποίο ουδέποτε αποτέλεσε πραγματικό εναλλακτικό πόλο εξουσίας. Αντιθέτως, προσήλκυε την απολίτικη ψήφο και την ψήφο διαμαρτυρίας από τον χώρο του ΠαΣοΚ. Με δεδομένο τον μεγαλοαριστερισμό που διέπει αυτόν τον πολιτικό χώρο, οι μεγαλοστομίες και η επαναστατική γυμναστική του κ. Αλαβάνου δε ζημίωσε εκλογικά: απορρόφησε και άλλους δυσαρεστημένους, παρότι αποξενώθηκε από τη χαλαρή ψήφο.

Σε επίπεδο όμως πραγματικής πολιτικής ο ΣυΡιζΑ καταρρακώθηκε, διότι κινήθηκε σε χώρο που το ΚΚΕ εργολαβικά έχει καταλάβει. Και τελικά, ένα σχήμα συμμαχικό που θεωρητικά επεδίωκε τη σύνθεση, διεσπάσθη εκκωφαντικά.

Η αναλογία με τη ΝΔ εξαντλείται, μόνο που ίσως τα πράγματα να είναι λίγο χειρότερα. Ούτε ο μεσαίος χώρος ούτε μία μεταμοντέρνα εκδοχή του "Πατρίς - Θρησκεία - Οικογένεια" συνιστούν αληθινή ιδεολογία. Πολύ, δε, περισσότερο δεν αποτελούν λύση στα προβλήματα του τόπου, αλλά ούτε καν φόρμουλα επίλυσης. Αν π.χ. η στήριξη από το ΔΝΤ και την ΕΕ εκληφθεί ως ο "ξένος" που πατάει πόδι στην Ελλάδα και κάθε πατριώτης πρέπει να πολεμήσει τον νέο κατακτητή... Ανατριχίλα. Και αυτή είναι μία μάλλον δημοφιλής θέση, όχι μόνο στον χώρο της Δεξιάς.

Η ΝΔ ορθώς αποφάσισε να ανακτήσει την επαφή της με το ιστορικό παρελθόν της. Ακόμη ορθότερο θα ήταν να αποβάλει και τα ενοχικά συμπλέγματα που τής έχουν επιβληθεί. Αν όμως ο Σαμαράς περιχαρακώσει το κόμμα θα βρεθεί να διεκδικεί μερίδιο στην πίτα του 10% μαζί με τον ΛαΟΣ. Παράλληλα, ο Παπανδρέου, η Ντόρα ή ακόμα και ο Κουβέλης, θα μοιράζονται το υπόλοιπο 30% που έφερε κάποτε τη ΝΔ στην Κυβέρνηση.

Δε μας έπιασε ο πόνος για τον Σαμαρά και το κόμμα του. Αν μάλιστα ευθύς εξαρχής στόχος του είναι ακριβώς αυτός, δηλαδή μια ΝΔ του 10%, αλλά ιδεολογικά καθαρή, πτωχή πλην τίμια, θα πρέπει να τον επαινέσουμε. Αν όμως νομίζει ότι απευθύνεται στο κοινό του 35-40% και ότι διεκδικεί την εξουσία έχει διαπράξει εγκληματικά λάθη. Με κορυφαίο ότι, αντί να έρθει σε ρήξη με τις δυνάμεις που τον ανέδειξαν στην ηγεσία και τώρα αγωνίζονται να τον καπελώσουν (τον Καραμανλή, δηλαδή, και το διεφθαρμένο κομμάτι των υποστηρικτών του), απέβαλε από το κόμμα τη μειοψηφία που ήδη είχε ηττηθεί -και αποξενώθηκε έτσι από τον "μεσαίο χώρο". Πώς γίνεται να τιμά τον Καραμανλή, αλλά να ξορκίζει τον μεσαίο χώρο;

Στη σημερινή εποχή οι ιδεολογίες δε μετρούν σχεδόν καθόλου. Και το ΠαΣοΚ άλλωστε σοσιαλιστικό είναι. Το ό,τι αναγκάζεται να ασκήσει την πιο σκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική κάτι σημαίνει: τουλάχιστον ότι δεν είναι η ώρα για ιδεολογικές αναζητήσεις και εξάρσεις, αλλά για ουσία και γενναίες αποφάσεις.

Δεν υπάρχουν σχόλια: