28/8/10

Τα σκιάχτρα

Όπως έγραφα και στην προηγούμενη ανάρτηση, η εμπάθεια, αντιπάθεια, απέχθεια ή δεν ξέρω πώς αλλιώς περιγράφεται αυτό που αισθάνομαι για τον Σαμαρά είναι αδύνατον να κρυφτούν. Ακόμα και να το ήθελα δε θα μπορούσα να το καταφέρω. Όχι ότι το θέλω κιόλας.

Η εύκολη και ανόητη εξήγηση είναι ότι πρόκειται για την απογοήτευση ενός οπαδού της ηττημένης Ντόρας. Ανόητη και εσφαλμένη, καθώς από την πρώτη στιγμή (όταν ακόμα εφέρετο ως φαβορί) έκρινα ότι δεν είναι κατάλληλη για την ηγεσία, και το έγραψα. Οπότε πας δύσπιστος μπορεί να ανατρέξει και να το διαπιστώσει.

Είναι εύκολος στόχος ίσως ο Σαμαράς. Με μια ΝΔ διασπασμένη, ταπεινωμένη και ανίσχυρη, ο λόγος του δε βρίσκει πρόθυμα ώτα. Μπορώ λοιπόν να ομολογήσω ότι το πρόβλημα δεν το έχω με τον ίδιο τον Σαμαρά, αλλά με όσα αυτός εκπροσωπεί, όσα καλύτερα η εκλογή του αποκαλύπτει για τη συμπεριφορά του εκλογικού σώματος.

Οι θεωρίες συνωμοσίας ήρθαν στην επικαιρότητα. Σήμερα κανείς δε θυμάται ότι επί χρόνια κάθε νεοδημοκράτης που σεβόταν τον εαυτό του καθύβριζε τον Σαμαρά ως ενεργούμενο του Κόκαλη, για τη διάσπαση του 1993. Και αυτό μια συνωμοσία ήταν. Η στάση των ΜΜΕ επίσης πάντα προβληματίζει, για τα συμφέροντα που αυτά υπηρετούν. Οι φίλοι του κ. Σαμαρά σήμερα με ευκολία αποκαλούν τον κ. Μητσοτάκη Δρακουμέλ, γκαντέμη, βρώμικο κ.λπ. Παρότι αυτή η εικόνα του είναι καθαρά αποτέλεσμα της πολιτικής σάτιρας της εποχής, δηλαδή δημιούργημα των ΜΜΕ, κανείς δεν προβληματίστηκε ποτέ για τη σκοπιμότητά της. Το ίδιο και με την Ντόρα, την υπονομεύτρια, που κανείς δεν κατάφερε να εντοπίσει συγκεκριμένα την υπονόμευση. Πρόσφατα ακούγαμε συνεχώς ότι ο Χριστοφοράκος "συναντήθηκε με μέλη της οικογένειας Μητσοτάκη και άλλα πολιτικά πρόσωπα". Οι Μητσοτάκηδες επώνυμα, τα άλλα πολιτικά πρόσωπα δεν είχαν ποτέ όνομα.

Όπως δεν είχε όνομα το "μικρό κεντροδεξιό κόμμα" που υποτίθεται ότι "τα έπαιρνε" από τη Siemens προ ιδρύσεως ΛαΟΣ. Το ακούσαμε, αλλά συνέχεια δε δόθηκε ποτέ. Τα σιχαμένα πασοκοκάναλα, με τα οποία και εγώ πολλές φορές τα έχω βάλει, άφησαν την υπόθεση να πέσει. Και δεν έχει καμία σημασία αν ήταν ψέμα. Δε θα ήταν το πρώτο. Παράλληλα τα φιλικά προς τη ΝΔ μέσα είχαν μήνες πριν την παραίτηση Καραμανλή αρχίσει να πλέκουν το εγκώμιο του τότε υπουργού Πολιτισμού, κ. Σαμαρά. Το συγκρότημα Αλαφούζου, συγκεκριμένα... Το καλό ρεπορτάζ, ίσως;

Αν αφήσουμε στην άκρη τις σκοτεινές συνωμοσίες και περάσουμε στην πραγματική πολιτική, τα πράγματα γίνονται χειρότερα. Είναι εμφανές ότι ο Σαμαράς δεν είναι ένας πολιτικός που μπορεί να εμπνεύσει, αλλά αυτό είναι υποκειμενικό. Μόνο που ο κ. Σαμαράς δοκιμάστηκε. Με μονοψήφια ποσοστά αποδοχής ως πρόεδρος της ΠολΑν και αδυναμία εκπροσώπησης στο Κοινοβούλιο, ο Σαμαράς από το 1999 ως το 2004 ιδιώτευε. Ουδέποτε ομολόγησε ότι η ίδρυση της ΠολΑν ήταν λάθος. Μέχρι σήμερα υποστηρίζει ότι επρόκειτο για θέμα αρχής, για το "εθνικό" μας θέμα.

Μόνο που και εκεί είχε κάνει εγκληματικό λάθος, και έχει αναιρέσει χωρίς ποτέ να απολογηθεί. 20 χρόνια μετά, ένα ζήτημα ανόητο, το όνομα ενός κρατιδίου, συνεχίζει να θεωρείται εθνικό. Λέω ανόητο, διότι το αληθινό πρόβλημα είναι η "μακεδονική" εθνική ταυτότητα, και όχι τι θα γράφουν τα διαβατήρια. Στο μεταξύ τα Σκόπια αποκαλούνται Μακεδονία παγκοσμίως και ο εθνικισμός κατά της Ελλάδας αποτελεί το μόνο ίσως συνεκτικό στοιχείο για τον γειτονικό λαό. Η χώρα μας σήμερα αγωνίζεται να επιτύχει λύση χειρότερη από αυτήν που ο Σαμαράς θεωρούσε προδοσία το 1993. Η εθνική κόκκινη γραμμή, "μία ονομασία, με τον όρο Μακεδονία ή παράγωγο και γεωγραφικό προσδιορισμό, erga omnes", είναι ή όχι αποδεκτή από τον πατριώτη Σαμαρά; Τότε έλεγε άλλα...

Μπορώ να συνεχίσω. Η παρασκηνιακή μπόχα της εκλογής του από το πουθενά, η απαράδεκτη στελέχωση της ηγετικής ομάδας, ο παραγκωνισμός αξιόλογων στελεχών, η αποξένωση από το τμήμα της βάσης που δεν τον στήριξε, η εθνικά ανεύθυνη στάση για το μνημόνιο (που έναν χρόνο πριν ήταν τα "σκληρά αλλά αναγκαία μέτρα" του κ. Καραμανλή). Η απαρίθμηση των λαθών του κ. Σαμαρά δε θα είχε νόημα αν έβλαπταν μόνο τον ίδιο, και όχι τη χώρα. Δε θα το κάνω, γιατί όλα αυτά είναι συχνά στην πολιτική. Και ο Καραμανλής, ένας κάκιστος Πρωθυπουργός, αλλά εξαιρετικός ως αρχηγός κόμματος, έκανε πολλά, ο Παπανδρέου, θου Κύριε... Το πρόβλημα με τον Σαμαρά είναι άλλο.

Κάθε φορά που τον βλέπω έρχεται στο μυαλό μου η εικόνα του πολίτη που απεχθάνομαι, του ψηφοφόρου - σκιάχτρου. Των ανθρώπων, δηλαδή, που, ενώ δεν έχουν άμεσο συμφέρον από τη νίκη κάποιου κόμματος (δεν είναι υποψήφιοι, συνεργάτες υποψηφίων, αμειβόμενοι από το κόμμα κ.λπ.), χωρίς ποτέ να σκεφτούν, χωρίς ποτέ να προβληματιστούν, θα είναι πάντα ταγμένοι στις υπηρεσίες του κόμματος, παρότι κανείς δεν τους το ζήτησε. Σκιάχτρα. Μπηγμένα στους πασάλους τους, άβουλα, προστατεύουν τον αρχηγό, όποιον αρχηγό, από όσους γυρεύουν να τον ζημιώσουν.

Δεν πρόκειται για τον κλασικό "πρασινοφρουρό", αυτός ξέρει τι προσδοκά, ούτε για το "κομμούνι" και τον "δεξιό", που ίσως τους έχει ξεμείνει κάτι από ιδεολογία. Πρόκειται για τους φίλους μας, τους συγγενείς μας, ένα σωρό έξυπνους ανθρώπους που αρνούνται να δεχθούν ότι αξίζουν κάτι καλύτερο. Όταν ο Σαμαράς έριχνε τον Μητσοτάκη ήταν κακός. Όταν ο Καραμανλής κατέρρεε πάντα έπρεπε να βρεθεί μια γελοία δικαιολογία. Τα συμφέροντα, οι Αμερικάνοι, τα ΜΜΕ. Ποτέ δεν έφταιγε το κόμμα, ποτέ ο αρχηγός. Όταν ο Καραμανλής επέβαλε τον Σαμαρά, κακή έγινε η Ντόρα. Και ο Σαμαράς ο γενναίος υπερασπιστής των εθνικών δικαίων.

Με αυτούς εξοργίζομαι. Με όλους αυτούς που αισθάνονται πλήρεις μόνο στην ασφάλεια του κόμματος. Που θα ψηφίζουν πάντα το ίδιο και όχι μόνο δεν ομολογούν τη μονολιθικότητά τους, αλλά έχουν αναγάγει σε έγκλημα κάθε καλόπιστη κριτική. "Εσύ δεν ήσουν ποτέ νεοδημοκράτης" αναφωνεί διαρκώς στενότατος φίλος μου όταν η κουβέντα έρχεται στον Σαμαρά. Ναι δεν ήμουν και δε θέλω να γίνω ποτέ, αν αυτό σημαίνει ότι θα καταπίνω αμάσητο ό,τι αποφασίζει ο αρχηγός. Το τραγικό δεν είναι βέβαια ότι αρχηγός είναι ο συγκεκριμένος, ανεπαρκέστατος, πολιτικός. Το τραγικό είναι ότι θα είχα ακριβώς την ίδια συζήτηση αν είχε κερδίσει η Μητσοτάκη. Πάλι δε θα ήμουν νεοδημοκράτης, αλλά ο φίλος θα ήταν. Με την Ντόρα.

Προς επίρρωσιν των ανωτέρω, μια ιστορία. Κατά την προεκλογική διαδικασία του Νοεμβρίου κάποιος πλησίασε (κατά το... ρεπορτάζ) τον Σαμαρά και του είπε: "Θυμάσαι το '93 που κάποιος πέταξε εναντίον σου αντικείμενα (σ.σ.: νομίζω ότι είχε πετάξει ένα τούβλο); Ήμουν εγώ. Σήμερα είμαι μαζί σου". Τόσο απλά. Χθες πετούσαμε πέτρες και τούβλα και μιλούσαμε για τον Κόκαλη και τον ΟΤΕ. Σήμερα είμαστε μαζί σου.

Εγώ, λοιπόν, στον Σαμαρά πέτρες δεν πέταξα. Και δεν πρόκειται ποτέ να πετάξω σε κανέναν και για κανέναν. Αν ήμουν στη θέση του, τον εν λόγω κύριο θα τον έδιωχνα λέγοντας του απλά ότι άνθρωποι σαν και αυτόν δίπλα του τού κάνουν κακό. Τόσο απλά. Βέβαια, τα λάθη του είναι δικά του, και τα σωστά, πάλι δικά του, και ας είναι προς όφελος του λαού και τη χώρας.

Εγώ δεν πρόκειται ποτέ να απολογηθώ εκ μέρους του ή όποιου άλλου. Γιατί δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσω να σκέφτομαι. Και, νομοτελειακά, θα κάνω λάθη, θα κρίνω βιαστικά, αυστηρά, άδικα. Αλλά θα έχω το θάρρος να το ομολογήσω. Κάθε φορά όμως που θα τον βλέπω, θα θυμάμαι τον ανεγκέφαλο που πετάει πέτρες και όλους τους άλλους ανεγκέφαλους, που δεν έχουν πάρει χαμπάρι ότι τους χρησιμοποίησαν στο στημένο πανηγυράκι της "βάσης".

Αυτοί είναι άλλωστε η βάση. Τα πιστά, πρόθυμα και άβουλα στρατιωτάκια. Τα σκιάχτρα.

26/8/10

Μια ντόμπρα εξήγηση

Τα αισθήματά μου και η άποψή μου για τον τέως Πρωθυπουργό και τη Νέα Δημοκρατία έχουν αναφανδόν μεταβληθεί το τελευταίο εξάμηνο. Ο λόγος δεν ήταν άλλος από την απογοήτευση για την κυβερνητική πενταετία. Απογοήτευση που έχει εξελιχθεί σε οργή, αντιπάθεια προς τον τέως και εμπάθεια, ασυγκράτητη, προς τον νυν αρχηγό της ΝΔ. Τα αισθήματά μου αυτά έχουν οδηγήσει σε οξύτατη κριτική προς το κόμμα που, διά της ανευθυνότητας και ανεπάρκειας των στελεχών του, έφερε τη χώρα στο χείλος της καταστροφής, και διά του ιστολογίου αυτού.

Είναι ξεκάθαρο ότι αυτή η αλλαγή του ύφους του μπλογκ επηρεάζει αρνητικά και την αναγνωσιμότητά του, καθώς πολλοί από τους φίλους δε βρίσκουν πια σημείο επαφής στις σκέψεις μας. Πολλές ενστάσεις μπορούμε να συζητήσουμε, και για τις ευθύνες της ΝΔ και για τα λάθη του ΠαΣοΚ και για τη στάση του κ. Καραμανλή μετά τη λαϊκή αποδοκιμασία. Σήμερα όμως θέλω να μιλήσω περισσότερο προσωπικά, παρά πολιτικά.

Δε χρειάζεται να μελετήσει κανείς τις αναρτήσεις τριών ετών για να αντιληφθεί ότι η Νέα Δημοκρατία ήταν ο πολιτικός χώρος τον οποίο αισθανόμουν πάντα κοντά μου. Το ψυχολογικό βάρος της οριακής ήττας του 2000 ξεπέρασα μόνο 4 χρόνια μετά. Τον Καραμανλή όσο κανέναν άλλον ήθελα να δω στην εξουσία, και η ήττα με πόνεσε προσωπικά, όχι απλά ως οπαδό και ψηφοφόρο (μέλος δεν υπήρξα ποτέ ούτως ή άλλως), αλλά διότι τον εμπιστεύθηκα σα δικό μου άνθρωπο. Η νίκη του 2004 απετέλεσε ανάσα μετά από 11 χρόνια κακής σε γενικές γραμμές διακυβέρνησης από το ΠαΣοΚ, με πλήθος αληθινών σκανδάλων, και όχι φτιαχτών ανοησιών τύπου Ζαχόπουλου.

Τα οπαδικά αισθήματα τα γνωρίζω πολύ καλά. Το 2000 και εγώ έσπευσα να υιοθετήσω τη συνωμοσιολογία της εποχής: την αλλοίωση του εκλογικού αποτελέσματος από τους παράνομα ελληνοποιημένους του κ. Φλωρίδη. Από τότε "κάποιοι" δεν ήθελαν τον Καραμανλή στην εξουσία*... Ας μην ξεφύγουμε όμως.

Αυτό που κυρίως με ενδιαφέρει να γίνει αντιληπτό είναι ότι δεν έχω κανέναν, μα κανέναν, μυστήριο τύπο πάνω από το κεφάλι μου για να μου κάνει πλύση εγκεφάλου. Ούτε τα ΜΜΕ, ούτε κάποιο προσωπικό ή άλλο συμφέρον. Όσα γράφω το τελευταίο εξάμηνο έχουν μία και μόνη πηγή: τη βαθύτατη απογοήτευση από την πενταετία του κ. Καραμανλή.

Δε με ενδιαφέρει ποια συμφέροντα τον πολέμησαν. Είχε την εξουσία, αλλά και τη λαϊκή νομιμοποίηση να τα πατάξει από το 2004. Εξαντλήθηκε σε λεονταρισμούς (νταβατζήδες). Δε θεωρώ ότι έβλαψε την υπερδύναμη με τη στάση του, πολύ περισσότερο δεν μπορώ να δεχθώ ότι οι ΗΠΑ αισθάνθηκαν την ανάγκη να τον εξοντώσουν.

Περά από αυτά όμως, η απογοήτευση εξελίσσεται, όπως είπα, σε οργή όσο ο τέως ψηφίζει από τα ορεινά της Βουλής και παριστά τον Βούδα, στην ήρεμη σιωπή του. Αντί να υποστηρίζει μεταξύ ορεκτικών και ανεκδότων ότι οι ξένοι "θα τον έτρωγαν", ας μιλήσει συγκεκριμένα. Και ας αντιληφθεί ότι όσα εμείς, τα αγνά, πιστά, ηλίθια κορόιδα που τον πίστεψαν, λέγαμε και γράφαμε επί 5 χρόνια, τώρα μας κυνηγάνε ως εφιάλτες.

Εμείς τον στηρίξαμε και σε εμάς οφείλει μια ντόμπρα εξήγηση.

_____
*Αδυνατώ να καταλάβω γιατί αυτοί οι "κάποιοι" αλλάζουν γνώμη κατά διαστήματα. Π.χ. γιατί οι Αμερικάνοι άφησαν τον κ. Σημίτη να "πέσει", ενώ το Ανάν ήταν στην τελική φάση του, και επέτρεψαν την ανέλιξη της ΝΔ στην εξουσία, αφού τόσο καίγονταν για το Κυπριακό; Είναι εύκολο να αποδίδουμε την πτώση του κ. Καραμανλή στις "γενναίες" επιλογές, αλλά μην ξεχνάμε ότι ο κ. Σημίτης δεν εξάντλησε τη θητεία του. Κάλλιστα θα μπορούσε να φτάσει ως τις 9 Απριλίου, οι διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό έγιναν τον Μάρτιο -και ο Καραμανλής δεν επέδειξε ιδιαίτερο δυναμισμό... Τον Σημίτη ποιο σκοτεινό κέντρο τον έριξε; Άλλωστε Όχι ψήφισαν 313.000 Κύπριοι. Γιατί είναι πιο εύκολο να επηρεαστεί ένα εκλογικό σώμα 7.000.000 Ελλαδιτών και όχι 400.000 Κυπρίων;

24/8/10

Συνωμοσία ανικανότητας

Οι συνωμοσίες είναι δημοφιλείς και στην Ελλάδα, όπως και παντού. Για τον ρόλο των ΗΠΑ στις υποθέσεις που μας αφορούν ως Έθνος ίσως έχουμε τις περισσότερες και γνωστότερες. Να πιάσουμε την περίφημη "ρήση" του Κίσινγκερ ότι θα μάς εξαφανίσει καταστρέφοντας τη γλώσσα και τη θρησκεία μας (παρότι τα καταφέρνουμε υπέροχα μόνοι μας); Τη χούντα; Την ανατροπή του Παπαδόπουλου επειδή "έκλεισε" τα αεροδρόμια; Πίσω από τις συνωμοσίες ίσως κρύβονται και αλήθειες, όμως ο παραλογισμός δεν κρύβεται ποτέ. Αν πράγματι ο Ιωαννίδης κατέλαβε την εξουσία λόγω της μακράς αμερικανο-ισραηλινής χειρός (όπως με την αφορμή του θανάτου του ξαναδιαβάσαμε πρόσφατα), δεν προκύπτει ότι και η εξέγερση του Πολυτεχνείου κατευθύνθηκε από τα ύπουλα κέντρα; Τυχαία σύμπτωση ήταν, παρότι απετέλεσε το πρόσχημα για την ανατροπή του δικτάτορα; Τέλος πάντων, είναι εύλογο σε θέματα πολύπλοκα και με κρυφές μέχρι και σήμερα πτυχές να αναπτύσσεται η συνωμοσιολογία. Αλλά τα παράλογα κάποτε πρέπει να τα επισημαίνουμε.

Η πιο πρόσφατη συνωμοσία έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την κοινή λογική. Συνεργάτες του κ. Καραμανλή (μόνο με μεσάζοντες απευθύνεται πλέον στο ευρύ κοινό ο τέως Πρωθυπουργός) διοχετεύουν προς τα ΜΜΕ το εξωφρενικό: Η ΝΔ δεν ανατράπηκε λόγω της ανικανότητάς της και της διάψευσης των προσδοκιών όσων την στήριξαν, αλλά λόγω του Όχι στο σχέδιο Ανάν, της πολιτικής των αγωγών, της προσέγγισης με τη Ρωσία, του βέτο στα Σκόπια, της στάσης για το Κόσοβο. Χαριτωμένο. Άλλωστε ο τέως, αν διακρίθηκε σε έναν τομέα, αυτός ήταν σίγουρα τα ανέκδοτα.

Το να αναλύσουμε τη σκοπιμότητα της "ανατροπής" είναι λίγο δύσκολο. Η πολιτική του κ. Καραμανλή δε ζημίωσε σε τίποτε τις ΗΠΑ. Τα όπλα μας πάλι από εκεί τα πήραμε, οι αγωγοί δε γίνανε, αλλά η Ρωσία αποτελεί ισχυρότατο παίκτη στο ενεργειακό πεδίο ούτως ή άλλως. Ο ανύπαρκτης γεωστρατηγικής σημασίας για τη Μόσχα αγωγός Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολης καρκινοβατούσε έτσι κι αλλώς, λόγω Βουλγαρίας. Το Όχι στο Ανάν δεν ήταν καθόλου ηχηρό και η στήριξη προς τον Τάσσο Παπαδόπουλο ήταν ανύπαρκτη, ενώ εξυφαίνεται νέο, χειρότερο σχέδιο. Για τα Σκόπια, ούτε λόγος.

Μόνο που... Αν οι ΗΠΑ μπήκαν στον κόπο να επηρεάσουν 6 και βάλε εκατομμύρια ψηφοφόρους το 2009, γιατί δεν το έκαναν από το 2004, ώστε να βγάζαν μια ώρα αρχίτερα τον εκλεκτό τους; Γιατί δεν κατηύθυναν 800 χιλιάδες, κατά πολύ λιγότερους δηλαδή, ώστε η άλλη "αμερικανόφιλη", η Ντόρα, να βρισκόταν σήμερα αρχηγός της ΝΔ; Εκτός και αν ήθελαν να εξασφαλίσουν την μακροημέρευση του Παπανδρέου, λόγω ανυπαρξίας σοβαρού αντιπάλου. Είναι δυνατόν οι ίδιοι που ορκίζονταν τον Νοέμβριο στο όνομα των συλλογικών διαδικασιών, να αντιμετωπίζουν τον κυρίαρχο λαό ως άβουλο πιόνι που άγεται και φέρεται κατά τις ορέξεις των ισχυρών;

Ότι η Ντόρα Μπακογιάννη ήταν υπουργός Εξωτερικών επί χρόνια και η εχθρική (λέμε τώρα) προς τις ΗΠΑ πολιτική Καραμανλή παρέμεινε το προσπερνάμε. Μήπως την... υπονόμευε; Αλλά τότε τι ανάγκη ανατροπής του τέως και της Κυβέρνησής του θα υπήρχε, αφού ο "δούρειος ίππος" είχε περάσει τα τείχη; Και για να μην ξεχνιόμαστε... Το 1993 η Κυβέρνηση του άλλου αμερικανόφιλου γιατί ανατράπηκε; Οι Αμερικάνοι μόνο σήμερα ενοχλήθηκαν για τα Σκόπια, πριν 20 χρόνια δεν ανεβοκατέβαζαν κυβερνήσεις; Εκτός αν τελικά ο εκλεκτός των Αμερικανών δεν είναι άλλος από τον Σαμαρά, πράγμα που θα εξηγούσε την πρόσφατη νεκρανάστασή του.

Καλό είναι να σοβαρευτούμε κάποια στιγμή. Είναι βολικό να αποδίδουν την ευθύνη της αποτυχίας σε σκοτεινά κέντρα αποφάσεων, και λογικό ως έναν βαθμό. Στην πολιτική όμως ορισμένα πράγματα δεν μπορεί να λέγονται χωρίς να μοιάζουν ανόητοι όσοι τα υποστηρίζουν.

Η ΝΔ δεν ανατράπηκε όπως θέλουν να μας πείσουν. Βασιζόταν σε 2 έδρες μετά το 2007 και δεν μπορούσε να κυβερνήσει. Το 2004 που μπορούσε, ο τέως επέλεξε να μην το κάνει. Επιλογή, αδυναμία, ανικανότητα, μικρή σημασία έχει. Αλλά ούτε οι αλλοδαποί, ούτε οι εγχώριοι εχθροί τον εμπόδισαν. Τα κατάφερε μόνος του.

Για το τέλος μια μικρή ιστορία, έτσι για να φανεί η αληθινή συνωμοσία των ανίκανων: Τον Φεβρουάριο του 2009, δηλαδή παραπάνω από έναν χρόνο πριν την προσφυγή στο ΔΝΤ, το αμερικανικό περιοδικό Newsweek φιλοξενούσε σε άρθρο για την παγκόσμια ύφεση μία παράγραφο στην οποία υπήρχε και το περίφημο PIGS, αλλά και η πληροφορία ότι η Ελλάδα προετοιμάζει τον δανεισμό της από το Ταμείο, λόγω κατάρρευσης των δημοσιονομικών.

Τι γινόταν στη χώρα μας; Ο τέως μιλούσε για δύσκολη (γενικώς και αορίστως) συγκυρία σε παγκόσμιο επίπεδο και μέχρι τον Οκτώβριο υποστήριζε ότι χάρη στην πολιτική του η Ελλάδα βίωσε πολύ πιο ήπια την κρίση! Ήταν τότε που αυτό το "πιόνι" των Αμερικανών, η Ντόρα, τον συμβούλευε να διαλύσει τη Βουλή και να στήσει διπλές κάλπες με τις Ευρωεκλογές για να αποφευχθεί η συντριβή. Οι εξελίξεις τη δικαίωσαν, αλλά δεν έχει καμία σημασία. Στο τέλος πάλι ότι υπονόμευε τον τέως κατηγορήθηκε.

Οι ίδιοι που παράτησαν να βουλιάζει το πλοίο που πέταξαν στην ξέρα κατηγόρησαν το ΠαΣοΚ ότι έφερε τη χώρα στο χείλος της χρεοκοπίας. Ναι, έγιναν τερατώδη λάθη. Και η πραγματική ευθύνη του ΠαΣοΚ ανάγεται ως το πραγματικά βρώμικο 81. Αλλά ο τέως και ο περίγυρος του πρέπει να αναλάβουν το μερίδιο της ευθύνης που τους αναλογεί και να ομολογήσουν ότι στον μονόδρομο του ΔΝΤ βρισκόμαστε εδώ και 2 χρόνια εξαιτίας της πολιτικής τους, αντί να αναλώνονται σε ανοησίες που προσβάλλουν τη νοημοσύνη του κόσμου που κάποτε τους εμπιστεύθηκε.

10/8/10

Αναζητώντας τη χαμένη μπλογκόσφαιρα

Λένε ότι ο αληθινός χαρακτήρας κάποιου αποκαλύπτεται παρακολουθώντας τη συμπεριφορά του όταν νομίζει ότι δεν τον βλέπει κανείς. Αν το δεχτούμε, τότε το Διαδίκτυο αποκαλύπτει πολλά για την κοινωνία μας, αφού αποτελεί τον κατ' εξοχήν τόπο όπου (νομίζουμε ότι) περνάμε απαρατήρητοι. Δεν πρόκειται φυσικά να ασχοληθώ με τους σταθερά, εδώ και χρόνια, πρώτους όρους των μηχανών αναζήτησης ("sex", "free porn" κ.λπ.) ή ο,τιδήποτε άλλο "πονηρό". Ίσως από αυτά που δε θεωρούμε ιδιαίτερα σοβαρά προκύπτουν τα χρησιμότερα συμπεράσματα.

Αν θέλουμε π.χ. να ασχοληθούμε με την ευφυία και την απληστία των χρηστών του Διαδικτύου, δεν υπάρχει σοβαρότερη αιτία προβληματισμού από το phising. Αν στη μέση του δρόμου σάς πλησιάσει Νιγηριανός το πλέον πιθανό είναι ότι ο νους σας θα τρέξει σε ρολόγια (και μάλιστα "μαϊμούδες" ή κλεμμένα) και πειρατικά CD. Στο Ίντερνετ όμως, εκεί όπου κάθε κίνηση περνά απαρατήρητη, ένας Νιγηριανός εκατομμυριούχος χρειάζεται βοήθεια για να επενδύσει στην Ελλάδα το κεφάλαιο του ή να μοιραστεί μαζί σας τη δεσμευμένη κληρονομιά του μπάρμπα του. Και κάποιοι ακόμα τσιμπάνε.

Όπως τσιμπάνε σε κάθε ανοησία (χάπια, κρέμες, περίεργες συσκευές) που εγγυάται ποικιλοτρόπως καλύτερη σεξουαλική ζωή. Γιατροί, φαρμακοποιοί, ΕΟΦ είναι απλά καθίκια που κοιτάνε την πάρτη τους. Εδώ οι φαρμακευτικές εταιρίες κρύβουν τη θεραπεία του καρκίνου για να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους, είναι δυνατόν να τους πιστέψεις;

Μιλώντας για την υγεία, πιάνουμε φλέβα χρυσού. Πόσες και πόσες φορές δε λάβατε το μήνυμα ότι η κόκα-κόλα διαλύει το πουρί από την τουαλέτα; Ότι πειράματα απέδειξαν πως καίει το στομάχι και κόκκαλα διαλύονται όταν εμβαπτισθούν στον δηλητηριώδη ζωμό; Φυσικά, η Χημεία θα μένει πάντα απ'έξω μπροστά στην ανθρώπινη ανοησία -οι ιδιότητες των οξέων συγκεκριμένα. Το ίδιο και η Βιολογία -που σε πείσμα όλων θα επιμένει ότι το γαστρικό οξύ είναι δεκάδες φορές πιο δραστικό από το ανθρακικό του αναψυκτικού. Όποιος επιχείρησε να καθιερώσει την κόκα-κόλα ως καθαριστικό για το WC αποδείχθηκε κακονοικοκύρης, ενώ τα καζανάκια συνεχίζουν να γεμίζουν με νερό, χωρίς κανείς να υποστηρίζει ότι δε βάζει στο στόμα του το υγρό που απομακρύνει τις ακαθαρσίες... Σαφέστατα και τα ζαχαρούχα αναψυκτικά δεν αποτελούν υπόδειγμα υγιεινής διατροφής. Όμως στο πλαίσιο μιας μη ισορροπημένης και προσεκτικής δίαιτας κάνουν ζημιά πιο βαριά από ό,τι στο πουρί: παχαίνουν, με όλες τις συνέπειες. Από την κόκα-κόλα μόνο δε θα βρείτε κανέναν στα νοσοκομεία. Αλλά το βλακώδες e-mail συνεχίζει να κυκλοφορεί και να αναπαράγεται.

Την ίδια στιγμή χιλιάδες άνθρωποι πεθαίνουν από το κάπνισμα, την απουσία σωματικής δραστηριότητας και την κακή διατροφή (coke, guilty as charged) χωρίς κανένα μήνυμα να περιφέρεται από υπολογιστή σε υπολογιστή, σε αντίθεση με διάφορες άλλες παγκόσμιες συνωμοσίες (ακόμα έχεις την μπαταρία στο κινητό;). Απλή ανοησία, πλάκα ή ο,τιδήποτε άλλο, αποδεικνύεται ότι σε έναν χώρο ανεξέλεγκτο πολλοί είναι ευεπίφοροι σε ό,τι βρεθεί στο διάβα τους. Και αυτό πρέπει να μάς απασχολήσει.

Τα τελευταία 3 χρόνια που υπάρχει αυτό το μπλογκ, αλλά και νωρίτερα, παρακολουθώ στενά, όπως όλοι μας, τη γέννηση και την εξέλιξη των σύχρονων μέσων επικοινωνίας. Ότι δε θα έπρεπε να θεωρούνται πηγές ενημέρωσης αιρετικά υποστηρίζω με έντονο τρόπο, αφού καθένας μπορεί να γράψει ανεξέλεγκτα ό,τι θέλει, χωρίς να απολογηθεί ποτέ και χωρίς καν υπογραφή να παίξει το (όποιο) παιχνίδι του.

Η έκρηξη των μπλογκ (περί το 2007) συνδέθηκε με την προβολή από τα ΜΜΕ ιστολογίου καταγγελτικού για ιατρικά λάθη και κολάσιμη (ποινικά, δεοντολογικά και ηθικά) συμπεριφορά των θεραπόντων. Η υπόθεση συγκίνησε και ξεχάστηκε (ως συνήθως), αλλά δείχνει και τον στρεβλό τρόπο με τον οποίο έγινε αντιληπτό το νέο μέσο. Κάποιοι τότε υποστηρίξαμε ότι η δημόσια διαπόμπευση, έστω και διά του Διαδικτύου, όχι απλά δεν είναι λύση, αλλά θα εξελιχθεί σε όπλο στα χέρια κάθε επιτήδειου. Δεν επρόκειτο ούτε για το "σινάφι", ούτε για απανθρωπιά, αλλά για έναν βάσιμο προβληματισμό. Σήμερα κανείς δεν μπορεί να ξέρει πότε ένα μπλογκ θα βρεθεί να τον βρίζει ανώνυμα ή να εκθέτει την προσωπική του ζωή. Και, τελικά, πότε θα εξαναγκαστεί στο δικό του άλμα στο κενό.

Για τα ΜΜΕ το θέμα ήταν πιασάρικο. Ο μπλόγκερ δεν ήταν απλά ένας πολίτης, ήταν κάτι άλλο. Ενημερωμένος για όλα, προβληματισμένος, αξιόπιστος... Σύγχρονος. Γρήγορα - γρήγορα διάφοροι περίεργοι κύριοι άρχισαν να συστήνονται απλά ως "μπλόγκερ", τελεία. Τίποτε άλλο. Δεν είχαν δουλειά, δεν είχαν προβλήματα, δεν είχαν εξαρτήσεις και, όλως περιέργως, δεν αποτελούσαν τμήμα καμίας συνωμοσίας, ακόμα και όταν έγραφαν μέσες - άκρες ακριβώς τα ίδια: λίγο από Αριστερά, λίγο από Οικολογία, κάτι κόντρα στο σύστημα και σκοποί πάντα ευγενείς. Πολλοί τέτοιοι ευγενείς πήραν θέση σε προεκλογικά πάνελ για να ανακρίνουν πολιτικούς ή εξελίχθηκαν σε συγγραφείς, σεναριογράφους, συνεργάτες εφημερίδων και περιοδικών -και το αντίθετο, πολλά ιστολόγια ανήκαν σε συγγραφείς και δημοσιογράφους, που πρόβαλλαν τα διαδικτυακά τους πονήματα μέσω του έντυπου όπου εργάζονταν!

Τα "αυτοδίκαια" δημοφιλή ιστολόγια ήταν πάντα ελάχιστα. Άνθρωποι απλοί, της διπλανής πόρτας, και όχι διανοούμενοι που χαμηλώνουν επίπεδο, προβληματισμένοι πολίτες που ανταλλάσσουν απόψεις, και όχι links. Ούτε γκέτο ομοϊδεατών που θεωρούν υποχρέωσή τους να υπεραμύνονται των θέσεων του συντάκτη. Έχετε προσέξει πόσο "ανεβαίνουν" κάποια μπλογκ όταν εμπλουτισθούν με ακραίες θέσεις (αμφοτέρων των άκρων) ή με το έμβλημα κάποιας ποδοσφαιρικής ομάδας; Πρόκειται για έναν διαδικτυακό χουλιγκανισμό που τροφοδοτεί κάθε είδους αντικοινωνική συμπεριφορά.

Είναι σχεδόν γελοίο να "κατατάσσονται" τα μπλογκ με κριτήρια hits, σχολίων και συνδέσμων. Μέτρο επιτυχίας θα έπρεπε να είναι ένα και μόνο: Η συνεισφορά στον δημόσιο διάλογο. Αλήθεια, πότε ήταν η τελευταία φορά που ένα μπλογκ σάς εξέπληξε, πότε βρήκατε κάτι πραγματικά ενδιαφέρον, που να προβληματίσει και να μεταβάλει τη θεώρηση των καταστάσεων έστω και λίγο; Για μένα η απάντηση μετράται σε... μήνες. Το χειρότερο όμως είναι ότι μπλογκ με δυναμική παρουσία ολοένα και φθίνουν. Οι πραγματικοί μπλόγκερ, ακριβώς επειδή δεν είναι πνεύματα που αιωρούνται στον ουρανό, επιστρέφουν στα προβλήματά τους και αφήνουν στην άκρη αυτό το χόμπι. Διότι τέτοιο είναι για τους περισσότερους.

Στο μεταξύ το "κοινό" ενδιαφέρεται για γαργαλιστικές ιστορίες, από αυτές που οι αποτυχημένοι δημοσιογράφοι ξέρουν να ανεβάζουν αθόρυβα. Χωρίς κανόνες και περιορισμούς, ψέματα αναπαράγονται, άνθρωποι ξευτιλίζονται και ζωές καταστρέφονται. Στη λίστα των δημοφιλών "social media" θα βρίσκουμε πάντα τα ψευτοενημερωτικά κουτσομπολίστικα των δειλών δημοσιογραφίσκων, τα site διαφόρων "επωνύμων", αλλά και ιστοσελίδες χαμηλού επιπέδου όπου διάφοροι χούλιγκαν (πασόκοι - σαμαρικοί - ντορικοί - αναρχικοί - εθνικιστές, θρήσκοι - άθεοι - αγνωστικιστές, γαύροι - βάζελοι - αρειανοί και ό,τι άλλο) αλληλοευλογούν τα γένια τους και κατακεραυνώνουν τους αλλόπιστους.

Ας μιλήσουμε για το κίνημα των μπλόγκερ. Ας θαυμάσουμε τα social media. Οι ίδιοι κρυβόμαστε πίσω από αυτές τις βαρύγδουπες υπερβολές και τις ανοησίες. Και με πρόσχημα την ελευθερία και όχημα την ανωνυμία δείχνουμε το αληθινό μας πρόσωπο.

8/8/10

3 χρόνια μετά

Είναι κι αυτός ένας ειρμός της σκέψης, ένας τρόπος ν' αρχίσεις να μιλάς για πράγματα που ομολογείς δύσκολα...

Δεν ξέρω πώς πρέπει να αρχίσω αυτήν την ανάρτηση! Έχω ήδη σβήσει 3-4 δακρύβρεχτες εισαγωγές, αλλά τίποτα δε μου κάνει, θέλω κάτι ξεχωριστό... Το μπλογκ γίνεται σήμερα 3 ετών!

Δυσκολεύομαι. Δεν ξέρω τι πρέπει να πω. Ξεκίνησα μέρα και μ'έπιασε η νύχτα. Φράσεις σκόρπιες, πρόσωπα, καταστάσεις... Ολόκληρες παραγράφους γράφω και σβήνω, ξανά και ξανά. 3 χρόνια. Και μια μετάδοση του καναλιού της Μητρόπολης με αποσυντονίζει εντελώς: Οι αγώνες από το στρατόπεδο της Νάουσας όπου υπηρέτησα τη θητεία μου στέλνουν το μυαλό μου πίσω... Αλλάξαν τόσα πολλά από τότε. Αλλάξαν πολλά σε αυτά τα 3 χρόνια.

Ναι, αλλάζουν οι άνθρωποι, αλλάζουν οι συνθήκες. Οι καταστάσεις αλλάζουν. Δόξα σοι ο Θεός. Οι υποψιασμένοι του μπλογκ ξέρουν πόσο ειρωνικά ηχούν σήμερα οι λεξούλες στα italics. Δε σηκώνει όμως η μέρα πολιτικά σχόλια!

Οι πολλές λεξούλες, πάλι στα italics αλλά στην αρχή, προέρχονται από τον "Τελευταίο Σταθμό" του Σεφέρη, που υπήρξε ο πρώτος σταθμός αυτού του ιστολογίου, 3 χρόνια πριν. Και δηλώνουν τι σημαίνει αυτός ο διαδικτυακός χώρος για μένα και γιατί συνεχίζει να... υπάρχει.

Πώς στο καλό βρέθηκα να παρακολουθώ στην τηλεόραση 4Ε; Τι ξεκίνησα να γράφω; Πώς μπορεί να μη νοιάζομαι για τα hits και τα σχόλια, να ασχολούμαι πια σπάνια με το μπλογκ, αλλά να νιώθω τόσο περίεργα σήμερα;

Άλλα ξεκίνησα να γράψω και άλλα έγραψα... Πάλι. Και μάλλον δε βγάζουν νόημα. Δεν μπόρεσα να βάλω σε τάξη το μυαλό μου. Μα δε με νοιάζει, δεν το προσπάθησα κιόλας.

Μία σκέψη με παρηγορεί: Μόνο εγώ θα τα διαβάσω.

Πάλι.