8/8/10

3 χρόνια μετά

Είναι κι αυτός ένας ειρμός της σκέψης, ένας τρόπος ν' αρχίσεις να μιλάς για πράγματα που ομολογείς δύσκολα...

Δεν ξέρω πώς πρέπει να αρχίσω αυτήν την ανάρτηση! Έχω ήδη σβήσει 3-4 δακρύβρεχτες εισαγωγές, αλλά τίποτα δε μου κάνει, θέλω κάτι ξεχωριστό... Το μπλογκ γίνεται σήμερα 3 ετών!

Δυσκολεύομαι. Δεν ξέρω τι πρέπει να πω. Ξεκίνησα μέρα και μ'έπιασε η νύχτα. Φράσεις σκόρπιες, πρόσωπα, καταστάσεις... Ολόκληρες παραγράφους γράφω και σβήνω, ξανά και ξανά. 3 χρόνια. Και μια μετάδοση του καναλιού της Μητρόπολης με αποσυντονίζει εντελώς: Οι αγώνες από το στρατόπεδο της Νάουσας όπου υπηρέτησα τη θητεία μου στέλνουν το μυαλό μου πίσω... Αλλάξαν τόσα πολλά από τότε. Αλλάξαν πολλά σε αυτά τα 3 χρόνια.

Ναι, αλλάζουν οι άνθρωποι, αλλάζουν οι συνθήκες. Οι καταστάσεις αλλάζουν. Δόξα σοι ο Θεός. Οι υποψιασμένοι του μπλογκ ξέρουν πόσο ειρωνικά ηχούν σήμερα οι λεξούλες στα italics. Δε σηκώνει όμως η μέρα πολιτικά σχόλια!

Οι πολλές λεξούλες, πάλι στα italics αλλά στην αρχή, προέρχονται από τον "Τελευταίο Σταθμό" του Σεφέρη, που υπήρξε ο πρώτος σταθμός αυτού του ιστολογίου, 3 χρόνια πριν. Και δηλώνουν τι σημαίνει αυτός ο διαδικτυακός χώρος για μένα και γιατί συνεχίζει να... υπάρχει.

Πώς στο καλό βρέθηκα να παρακολουθώ στην τηλεόραση 4Ε; Τι ξεκίνησα να γράφω; Πώς μπορεί να μη νοιάζομαι για τα hits και τα σχόλια, να ασχολούμαι πια σπάνια με το μπλογκ, αλλά να νιώθω τόσο περίεργα σήμερα;

Άλλα ξεκίνησα να γράψω και άλλα έγραψα... Πάλι. Και μάλλον δε βγάζουν νόημα. Δεν μπόρεσα να βάλω σε τάξη το μυαλό μου. Μα δε με νοιάζει, δεν το προσπάθησα κιόλας.

Μία σκέψη με παρηγορεί: Μόνο εγώ θα τα διαβάσω.

Πάλι.

Δεν υπάρχουν σχόλια: