28/8/10

Τα σκιάχτρα

Όπως έγραφα και στην προηγούμενη ανάρτηση, η εμπάθεια, αντιπάθεια, απέχθεια ή δεν ξέρω πώς αλλιώς περιγράφεται αυτό που αισθάνομαι για τον Σαμαρά είναι αδύνατον να κρυφτούν. Ακόμα και να το ήθελα δε θα μπορούσα να το καταφέρω. Όχι ότι το θέλω κιόλας.

Η εύκολη και ανόητη εξήγηση είναι ότι πρόκειται για την απογοήτευση ενός οπαδού της ηττημένης Ντόρας. Ανόητη και εσφαλμένη, καθώς από την πρώτη στιγμή (όταν ακόμα εφέρετο ως φαβορί) έκρινα ότι δεν είναι κατάλληλη για την ηγεσία, και το έγραψα. Οπότε πας δύσπιστος μπορεί να ανατρέξει και να το διαπιστώσει.

Είναι εύκολος στόχος ίσως ο Σαμαράς. Με μια ΝΔ διασπασμένη, ταπεινωμένη και ανίσχυρη, ο λόγος του δε βρίσκει πρόθυμα ώτα. Μπορώ λοιπόν να ομολογήσω ότι το πρόβλημα δεν το έχω με τον ίδιο τον Σαμαρά, αλλά με όσα αυτός εκπροσωπεί, όσα καλύτερα η εκλογή του αποκαλύπτει για τη συμπεριφορά του εκλογικού σώματος.

Οι θεωρίες συνωμοσίας ήρθαν στην επικαιρότητα. Σήμερα κανείς δε θυμάται ότι επί χρόνια κάθε νεοδημοκράτης που σεβόταν τον εαυτό του καθύβριζε τον Σαμαρά ως ενεργούμενο του Κόκαλη, για τη διάσπαση του 1993. Και αυτό μια συνωμοσία ήταν. Η στάση των ΜΜΕ επίσης πάντα προβληματίζει, για τα συμφέροντα που αυτά υπηρετούν. Οι φίλοι του κ. Σαμαρά σήμερα με ευκολία αποκαλούν τον κ. Μητσοτάκη Δρακουμέλ, γκαντέμη, βρώμικο κ.λπ. Παρότι αυτή η εικόνα του είναι καθαρά αποτέλεσμα της πολιτικής σάτιρας της εποχής, δηλαδή δημιούργημα των ΜΜΕ, κανείς δεν προβληματίστηκε ποτέ για τη σκοπιμότητά της. Το ίδιο και με την Ντόρα, την υπονομεύτρια, που κανείς δεν κατάφερε να εντοπίσει συγκεκριμένα την υπονόμευση. Πρόσφατα ακούγαμε συνεχώς ότι ο Χριστοφοράκος "συναντήθηκε με μέλη της οικογένειας Μητσοτάκη και άλλα πολιτικά πρόσωπα". Οι Μητσοτάκηδες επώνυμα, τα άλλα πολιτικά πρόσωπα δεν είχαν ποτέ όνομα.

Όπως δεν είχε όνομα το "μικρό κεντροδεξιό κόμμα" που υποτίθεται ότι "τα έπαιρνε" από τη Siemens προ ιδρύσεως ΛαΟΣ. Το ακούσαμε, αλλά συνέχεια δε δόθηκε ποτέ. Τα σιχαμένα πασοκοκάναλα, με τα οποία και εγώ πολλές φορές τα έχω βάλει, άφησαν την υπόθεση να πέσει. Και δεν έχει καμία σημασία αν ήταν ψέμα. Δε θα ήταν το πρώτο. Παράλληλα τα φιλικά προς τη ΝΔ μέσα είχαν μήνες πριν την παραίτηση Καραμανλή αρχίσει να πλέκουν το εγκώμιο του τότε υπουργού Πολιτισμού, κ. Σαμαρά. Το συγκρότημα Αλαφούζου, συγκεκριμένα... Το καλό ρεπορτάζ, ίσως;

Αν αφήσουμε στην άκρη τις σκοτεινές συνωμοσίες και περάσουμε στην πραγματική πολιτική, τα πράγματα γίνονται χειρότερα. Είναι εμφανές ότι ο Σαμαράς δεν είναι ένας πολιτικός που μπορεί να εμπνεύσει, αλλά αυτό είναι υποκειμενικό. Μόνο που ο κ. Σαμαράς δοκιμάστηκε. Με μονοψήφια ποσοστά αποδοχής ως πρόεδρος της ΠολΑν και αδυναμία εκπροσώπησης στο Κοινοβούλιο, ο Σαμαράς από το 1999 ως το 2004 ιδιώτευε. Ουδέποτε ομολόγησε ότι η ίδρυση της ΠολΑν ήταν λάθος. Μέχρι σήμερα υποστηρίζει ότι επρόκειτο για θέμα αρχής, για το "εθνικό" μας θέμα.

Μόνο που και εκεί είχε κάνει εγκληματικό λάθος, και έχει αναιρέσει χωρίς ποτέ να απολογηθεί. 20 χρόνια μετά, ένα ζήτημα ανόητο, το όνομα ενός κρατιδίου, συνεχίζει να θεωρείται εθνικό. Λέω ανόητο, διότι το αληθινό πρόβλημα είναι η "μακεδονική" εθνική ταυτότητα, και όχι τι θα γράφουν τα διαβατήρια. Στο μεταξύ τα Σκόπια αποκαλούνται Μακεδονία παγκοσμίως και ο εθνικισμός κατά της Ελλάδας αποτελεί το μόνο ίσως συνεκτικό στοιχείο για τον γειτονικό λαό. Η χώρα μας σήμερα αγωνίζεται να επιτύχει λύση χειρότερη από αυτήν που ο Σαμαράς θεωρούσε προδοσία το 1993. Η εθνική κόκκινη γραμμή, "μία ονομασία, με τον όρο Μακεδονία ή παράγωγο και γεωγραφικό προσδιορισμό, erga omnes", είναι ή όχι αποδεκτή από τον πατριώτη Σαμαρά; Τότε έλεγε άλλα...

Μπορώ να συνεχίσω. Η παρασκηνιακή μπόχα της εκλογής του από το πουθενά, η απαράδεκτη στελέχωση της ηγετικής ομάδας, ο παραγκωνισμός αξιόλογων στελεχών, η αποξένωση από το τμήμα της βάσης που δεν τον στήριξε, η εθνικά ανεύθυνη στάση για το μνημόνιο (που έναν χρόνο πριν ήταν τα "σκληρά αλλά αναγκαία μέτρα" του κ. Καραμανλή). Η απαρίθμηση των λαθών του κ. Σαμαρά δε θα είχε νόημα αν έβλαπταν μόνο τον ίδιο, και όχι τη χώρα. Δε θα το κάνω, γιατί όλα αυτά είναι συχνά στην πολιτική. Και ο Καραμανλής, ένας κάκιστος Πρωθυπουργός, αλλά εξαιρετικός ως αρχηγός κόμματος, έκανε πολλά, ο Παπανδρέου, θου Κύριε... Το πρόβλημα με τον Σαμαρά είναι άλλο.

Κάθε φορά που τον βλέπω έρχεται στο μυαλό μου η εικόνα του πολίτη που απεχθάνομαι, του ψηφοφόρου - σκιάχτρου. Των ανθρώπων, δηλαδή, που, ενώ δεν έχουν άμεσο συμφέρον από τη νίκη κάποιου κόμματος (δεν είναι υποψήφιοι, συνεργάτες υποψηφίων, αμειβόμενοι από το κόμμα κ.λπ.), χωρίς ποτέ να σκεφτούν, χωρίς ποτέ να προβληματιστούν, θα είναι πάντα ταγμένοι στις υπηρεσίες του κόμματος, παρότι κανείς δεν τους το ζήτησε. Σκιάχτρα. Μπηγμένα στους πασάλους τους, άβουλα, προστατεύουν τον αρχηγό, όποιον αρχηγό, από όσους γυρεύουν να τον ζημιώσουν.

Δεν πρόκειται για τον κλασικό "πρασινοφρουρό", αυτός ξέρει τι προσδοκά, ούτε για το "κομμούνι" και τον "δεξιό", που ίσως τους έχει ξεμείνει κάτι από ιδεολογία. Πρόκειται για τους φίλους μας, τους συγγενείς μας, ένα σωρό έξυπνους ανθρώπους που αρνούνται να δεχθούν ότι αξίζουν κάτι καλύτερο. Όταν ο Σαμαράς έριχνε τον Μητσοτάκη ήταν κακός. Όταν ο Καραμανλής κατέρρεε πάντα έπρεπε να βρεθεί μια γελοία δικαιολογία. Τα συμφέροντα, οι Αμερικάνοι, τα ΜΜΕ. Ποτέ δεν έφταιγε το κόμμα, ποτέ ο αρχηγός. Όταν ο Καραμανλής επέβαλε τον Σαμαρά, κακή έγινε η Ντόρα. Και ο Σαμαράς ο γενναίος υπερασπιστής των εθνικών δικαίων.

Με αυτούς εξοργίζομαι. Με όλους αυτούς που αισθάνονται πλήρεις μόνο στην ασφάλεια του κόμματος. Που θα ψηφίζουν πάντα το ίδιο και όχι μόνο δεν ομολογούν τη μονολιθικότητά τους, αλλά έχουν αναγάγει σε έγκλημα κάθε καλόπιστη κριτική. "Εσύ δεν ήσουν ποτέ νεοδημοκράτης" αναφωνεί διαρκώς στενότατος φίλος μου όταν η κουβέντα έρχεται στον Σαμαρά. Ναι δεν ήμουν και δε θέλω να γίνω ποτέ, αν αυτό σημαίνει ότι θα καταπίνω αμάσητο ό,τι αποφασίζει ο αρχηγός. Το τραγικό δεν είναι βέβαια ότι αρχηγός είναι ο συγκεκριμένος, ανεπαρκέστατος, πολιτικός. Το τραγικό είναι ότι θα είχα ακριβώς την ίδια συζήτηση αν είχε κερδίσει η Μητσοτάκη. Πάλι δε θα ήμουν νεοδημοκράτης, αλλά ο φίλος θα ήταν. Με την Ντόρα.

Προς επίρρωσιν των ανωτέρω, μια ιστορία. Κατά την προεκλογική διαδικασία του Νοεμβρίου κάποιος πλησίασε (κατά το... ρεπορτάζ) τον Σαμαρά και του είπε: "Θυμάσαι το '93 που κάποιος πέταξε εναντίον σου αντικείμενα (σ.σ.: νομίζω ότι είχε πετάξει ένα τούβλο); Ήμουν εγώ. Σήμερα είμαι μαζί σου". Τόσο απλά. Χθες πετούσαμε πέτρες και τούβλα και μιλούσαμε για τον Κόκαλη και τον ΟΤΕ. Σήμερα είμαστε μαζί σου.

Εγώ, λοιπόν, στον Σαμαρά πέτρες δεν πέταξα. Και δεν πρόκειται ποτέ να πετάξω σε κανέναν και για κανέναν. Αν ήμουν στη θέση του, τον εν λόγω κύριο θα τον έδιωχνα λέγοντας του απλά ότι άνθρωποι σαν και αυτόν δίπλα του τού κάνουν κακό. Τόσο απλά. Βέβαια, τα λάθη του είναι δικά του, και τα σωστά, πάλι δικά του, και ας είναι προς όφελος του λαού και τη χώρας.

Εγώ δεν πρόκειται ποτέ να απολογηθώ εκ μέρους του ή όποιου άλλου. Γιατί δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσω να σκέφτομαι. Και, νομοτελειακά, θα κάνω λάθη, θα κρίνω βιαστικά, αυστηρά, άδικα. Αλλά θα έχω το θάρρος να το ομολογήσω. Κάθε φορά όμως που θα τον βλέπω, θα θυμάμαι τον ανεγκέφαλο που πετάει πέτρες και όλους τους άλλους ανεγκέφαλους, που δεν έχουν πάρει χαμπάρι ότι τους χρησιμοποίησαν στο στημένο πανηγυράκι της "βάσης".

Αυτοί είναι άλλωστε η βάση. Τα πιστά, πρόθυμα και άβουλα στρατιωτάκια. Τα σκιάχτρα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: