28/9/10

Το μαρτύριο των σκέψεων

Με τον ήλιο να μην έχει καλά-καλά ανατείλει και την πρωινή δροσιά να με έχει κάνει να μετανιώσω για την καλοκαιρινή μου περιβολή, αντικρύζω καθημερινά την ίδια άθλια κατάσταση βγαίνοντας από το σπίτι μου: δεκάδες παράνομους μικροπωλητές, των οποίων τόσο η πραμάτεια, σκόρπια, στη μέση του δρόμου και στα σκαλοπάτια των εισόδων, όσο και η απλή παρουσία, αποτελούν απειλή για τη δημόσια υγεία. Ό,τι πετάμε στα σκουπίδια το ένα βράδυ πωλείται την επόμενη μέρα μπροστά στα πόδια μας.

"Τι θέλεις κύριος; Να 'ρθω να σε κλέψω;" ακούγεται με αφοπλιστικό θράσος να λέει σε διαμαρτυρόμενο διερχόμενο ένας από αυτούς. Λίγο πιο δίπλα η "διακριτική" (αδιάφορη) παρουσία της Δημοτικής Αστυνομίας τούς αναγκάζει να αρχίσουν να τα μαζεύουν -μέχρι οι δημοτικοί αναρμόδιοι να φύγουν, για να ξαναστρώσουν. Η κυρία που απαιτεί από τον αστυνομικό να κατασχέσει το σκουπιδολόι λαμβάνει την αφοπλιστική απάντηση ότι η Δημοτική Αστυνομία είναι αναρμόδια. Περίεργο, αλήθεια. Μερικές μέρες νωρίτερα το ίδιο αναρμόδιος δήλωνε και ο αστυνομικός της ΕΛΑΣ... Κατεβαίνω προς το άγαλμα του Βενιζέλου και γελάω με τη σκέψη ότι οι κύριοι αυτοί, εκτός των άλλων, φοροδιαφεύγουν. Φαντάσου να κόβανε και απόδειξη για να πουλήσουν τα σκουπίδια μου!

Μία άλλη όμως εικόνα με κάνει και εξοργίζομαι. Δεν ξέρω αν η βιασύνη μου πηγαίνοντας στη δουλειά κάθε πρωί ή η έμφυτη αφηρημάδα μου φταίνε. Ίσως το φαινόμενο να έχει ενταθεί λόγω και της σχετικής καλοκαιρίας -ή μήπως της κρίσης; Πάντως ποτέ δεν είχα δει τόσους ανθρώπους να κοιμούνται στο γρασίδι...

Κανονικότατα, με μαξιλάρια και κουβέρτες! Συλλαμβάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται γιατί δεν τους έχει μαζέψει κάποιος, ο Δήμος, η Αστυνομία. Μια μικρή ενοχή για τη σκληρότητά μου την αισθάνομαι. Οι άνθρωποι είναι απόλυτα εξαθλιωμένοι. Όπως και να 'χει πάντως η εικόνα είναι απαράδεκτη. Μιλάμε για το κεντρικότερο σημείο της πόλης! Τα πολυδιαφημισμένα προγράμματα στήριξης των αστέγων μάλλον δεν αποδίδουν...

Καθώς κατεβαίνω προς την Εγνατία, οι σκέψεις μου διακόπτονται από το θαυμάσιο θέαμα των ποτιστικών της χλόης. Όσα δε στρέφονται κατά των αφηρημένων περαστικών, είναι τοποθετημένα μπροστά σε... δένδρα, των οποίων ο κορμός προφανώς απαιτεί ειδική περιποίηση. Αλλά μιλάμε για μία χώρα όπου οι υπάνθρωποι, για να κόψουν δρόμο, περνάνε συστηματικά μέσα από τα χορτάρια και ο Δήμος αποφάσισε να στρώσει πλακάκια, φτιάχνοντας μονοπάτια μέσα στο πράσινο! Προτιμότερο από τη μάταια προσπάθεια να ξαναφυτέψει το χορταράκι. Κι εγώ απαιτώ κάποιος να σκεφτεί να ρυθμίσει τα ποτιστικά... Πράσινη ανάπτυξη, εξοικονόμηση νερού, οικολογική συνείδηση. Συνθήματα - ανέκδοτα μέσα σε 100 μέτρα.

Το λεωφορείο έρχεται, όπως με ειδοποιεί και η φωτεινή επιγραφή στη στάση. Μέσα στην απάνθρωπη κατάσταση της πόλης το λεωφορείο μοιάζει με όαση. Απορώ με τον εαυτό μου για την αλλόκοτη παρομοίωση, αλλά η αλήθεια είναι ότι ο ΟΑΣΘ προσφέρει αξιοπρεπέστατες υπηρεσίες, κι ας ανεβάζει κάθε 5 μήνες το εισιτήριο. Εγώ πάλι λεωφορείο θα παίρνω, τολμώ να κάνω κι αλλιώς; Βενζίνη, παρκάρισμα, ξυσίματα... πού να βγάλεις αυτοκίνητο; Να μια πράσινη απόφαση. Με το στανιό, αλλά πράσινη.

Χαζεύω από το παράθυρο. Ο φοιτητόκοσμος δεν έχει ξυπνήσει ακόμα. Η βραδινή εικόνα του αδιαχώρητου που επικρατεί σε καφετέριες, ταβέρνες και κλαμπ, με νέα παιδιά κυριολεκτικά να στιβάζονται το ένα πάνω στο άλλο, με αναγκάζει να αναρωτιέμαι ποιους έχει πλήξει η κρίση και τι θεωρείται πια ανελαστική δαπάνη για τον Έλληνα. Αφηρημένος κοντεύω να χάσω τη στάση μου. Ούτως ή άλλως, ο χωρισμός μου από το κάθισμα είναι πάντα επώδυνος και γίνεται τελευταία στιγμή!

Μπαίνοντας στο νοσοκομείο 3 καθηγητές της Ιατρικής έχουν ξεκαρδιστεί στα γέλια. Η λέξη "μαλακίες" έχει ακουστεί 20 φορές ανάμεσα στα χάχανα, καθώς ανεβαίνω βαρύθυμα πίσω τους τη σκάλα. Μιλάνε για το νέο σύστημα εισαγωγής σε Πανεπιστήμιο ή Σχολή, και όχι σε Τμήμα. Δίκιο έχουνε να γελάνε. Αν μείνει στο χέρι τους να γίνει το ξεσκαρτάρισμα, δε θα χρειαστεί να ξαναστείλουν τα τέκνα τους στην Μπρατισλάβα. Αν όμως ακόμα και αυτοί, οι μόνοι ευνοούμενοι, το θεωρούνε "μαλακία", απορώ και εγώ ποιος είναι ο... μαλάκας που το σκέφτηκε και σε τι νομίζει ότι πλεονεκτεί.

Επιτέλους κάποια στιγμή η κλινική ξεπροβάλλει. Νιώθω ότι μου βγαίνει η ψυχή από τη μύτη. Από αύριο ή αρχίζω τρέξιμο ή θα παίρνω το ασανσέρ σκέφτομαι και, κατόπιν ωρίμου επεξεργασίας δύο δευτερολέπτων, καταλήγω στο δεύτερο. Μου μένει μήπως και καθόλου ελεύθερος χρόνος;

Στην πρωινή σύσκεψη η συζήτηση είναι σταθερή. Και το νέο σύστημα εφημεριών, πληρώνεσαι 7 κάνεις 12, είναι να απορείς ποιος μαλάκας το σκέφτηκε. Οι μάχιμοι γιατροί δεν πληρώνονται για υπηρεσίες που προσφέρουν, την ίδια στιγμή που το προσωπικό των διαφόρων εργαστηρίων άρχισε να εφημερεύει σε τριάδες για να μην πέσει κάτω από το όριο και μείνει κανένα ευρωσέντ περίσσευμα.

Μετά τη συζήτηση για τα περιστατικά, ο Καθηγητής μάς καλεί να λύσουμε την απορία του: γιατί, σύμφωνα με τον κ. Λοβέρδο, ένας γιατρός θα διώκεται και με την υποψία χρηματισμού (τεκμήριο ενοχής, μ' άλλα λόγια), ενώ ο εφοριακός, ακόμα και αν συλληφθεί με το φακελάκι στο χέρι, θεωρείται αθώος; Απάντηση δε βρήκα, αλλά καθώς αφήνουμε την αίθουσα συσκέψεων σκέφτομαι πόσες βλακείες μπορώ να αντέξω σε ένα πρωινό. Αυτά τα έξυπνα οι υπουργοί τα σκέφτονται άραγε μόνοι τους ή είναι κάποιος από τους ακριβοπληρωμένους συμβούλους;

Με τη βεβαιότητα ότι οι πραγματικοί κλέφτες δεν αφήνουν ούτε καν υπόνοιες πίσω τους, αρχίζω να ασχολούμαι με τους ασθενείς. Καθώς όμως οι φοιτητές μαζεύονται μέσα στους θαλάμους, με βασανίζει κάθε μέρα η ίδια σκέψη: αν άξιζε τον κόπο. Όπως τους βλέπω να μπαίνουν με την ευτυχισμένη αφέλεια της νιότης, καταπνίγω με προσπάθεια την επιθυμία να ουρλιάξω "τρέξτε να σωθείτε όσο είναι καιρός".

Τι κατάντια και τι ασέβεια σε κόπους και αγώνες μιας ζωής... Οι έξω βλέπουν μόνο φακελάκηδες, απατεώνες. Οι μέσα... δεν ξέρω τι πρέπει να σκεφτόμαστε. Στο μυαλό μου τώρα γυρνά η εικόνα ενός σουβλατζή! Περνώντας μπροστά από το μαγαζί του πριν μερικούς μήνες έκανα την πιο ταπεινή σκέψη της ζωής μου: τον ζήλεψα... Ποιος ξέρει τι αγώνα δίνει αυτός ο άνθρωπος κάθε μέρα για να τα φέρει βόλτα, κι εγώ ένιωσα ότι θα προτιμούσα τη δουλειά του;

Τι κοινωνία είναι αυτή που μετατρέπει τα όνειρά σου σε φαντάσματα, σε δαίμονες που σε κυνηγάνε; Τι συνθήκες εργασίας, όταν παίζεις με τις ζωές ανθρώπων (με 12 εφημερίες κάθε μήνα, χωρίς ρεπό), σε αναγκάζουν να μετανιώσεις για ό,τι λαχταρούσες; Και είμαι ακόμα στην αρχή!

Η δουλειά σου, οι γνώσεις σου, η εντιμότητά σου, μετρώνται με παρουσιάσεις σε συνέδρια και "μονάδες". Μόνη έγνοια πότε θα βγουν οι εφημερίες, αν θα βολεύουν οι ημερομηνίες των συνεδρίων, πόστερ, περιλήψεις, υποχρεωτικός εξευτελισμός σε αντιπροσώπους φαρμακευτικών για τα χρήματα της συμμετοχής, παρακάλια σε καθηγητές για μεταπτυχιακά και διδακτορικά... Αυτή είναι η Ιατρική που διάλεξα; Αυτό θα κάνω μια ζωή;

Υπομονή, σκέφτομαι, εδώ μέσα είσαι περαστικός. Στα καραβάνια των νέων επιστημόνων που φεύγουν για το εξωτερικό ίσως προστεθώ κι εγώ... Τι μέλλον να έχω σε μία χώρα όπου πρέπει να γίνεις λακές για να προοδεύσεις;

Στο βάθος του διαδρόμου μια γνώριμη φωνή με ξυπνά από το μαρτύριο των σκέψεων: είναι ώρα για επίσκεψη...

Δεν κατάλαβα Χριστό!

Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη (Καθημερινή, 26/09/10)

26/9/10

Το διακύβευμα των εκλογών

Είναι εξαιρετικά εύστοχη η παρατήρηση αρκετών αρθρογράφων ότι το διακύβευμα των Αυτοδιοικητικών εκλογών δεν έχει να κάνει με την κεντρική πολιτική στρατηγική, εν προκειμένω κυρίως με το Μνημόνιο, αλλά με την καθαριότητα των πόλεων, την αποκομιδή των σκουπιδιών, τη σχέση των υπηρεσιών με τον πολίτη και γενικά τη λειτουργία, ακριβώς, των αυτοδιοικητικών οργάνων.

Βέβαια, αν και αυτό σίγουρα ισχύει για τους δήμους, σε επίπεδο δευτέρου βαθμού, ακόμα και με τις παλιές Νομαρχίες και πολύ περισσότερο με τις διευρυμένες Περιφέρειες, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι χρήσιμο για την εξαγωγή συμπερασμάτων και για την κεντρική πολιτική σκηνή. Πάντως η εμπειρία παλαιότερων αναμετρήσεων δείχνει ότι το αποτέλεσμα των τοπικών εκλογών μάλλον απηχεί την τρέχουσα πολιτική συγκυρία, παρά προμηνύει μεταβολή του γενικού σκηνικού, ειδικά φέτος, έναν μόλις χρόνο μετά τις βουλευτικές εκλογές.

Έτσι, π.χ. το 2002 (όταν, αξίζει να θυμηθούμε, ο κ. Καραμανλής είχε δώσει χαρακτήρα αντικυβερνητικού δημοψηφίσματος στις δημοτικές εκλογές με την τηλεοπτική καμπάνια "Στείλε Μήνυμα"), ενάμιση χρόνο πριν την εκλογική συντριβή τού, ήδη άλλωστε υπό κατάρρευση, ΠαΣοΚ, η επικράτηση της ΝΔ κάθε άλλο παρά σαρωτική ήταν. Αποτέλεσε τη συνέχεια των εκλογών του 1998, όπου επίσης η ΝΔ είχε, κατά γενική ομολογία, βγει κερδισμένη, παρόλο που στις βουλευτικές του 2000 ηττήθηκε. Στη μάχη του 2002 την παράσταση είχε κλέψει η αλλαγή στην Υπερνομαρχία Αθηνών - Πειραιώς, όπου η Φώφη Γεννηματά σάρωσε τον κ. Τζανεττάκο, με αποτέλεσμα όλη η στρατηγική της ΝΔ να καταρρεύσει. Εν ολίγοις, μία εσφαλμένη επιλογή υποψηφίου από τον κ. Καραμανλή τού στέρησε το δικαίωμα να μιλήσει για εκπεφρασμένη δυσαρμονία Βουλής - εκλογικού σώματος, οδήγησε σε επικοινωνιακή ήττα και μετέτρεψε σε πολιτικό παράγοντα τον κ. Καρατζαφέρη (με την αλήστου μνήμης διά βοής στήριξη στον συνδυασμό της Φώφης, από ακροατήριό του στη... Θεσσαλονίκη, αφού είχε προηγηθεί το πρωτοφανές ποσοστό του στον πρώτο γύρο και ημέρες πιέσεων από την πλευρά της ΝΔ). Όπου Τζανεττάκος βάλτε Κικίλιας...

Και το 2006 όμως αντίστοιχη προσπάθεια του ΠαΣοΚ να μιλήσει για "αλλαγή του πολιτικού σκηνικού" έπεσε στο κενό ήδη πριν οριστικοποιηθούν τα αποτελέσματα (που δεν έκρυβαν και ιδιαίτερες εκπλήξεις), με τον ΑΝΤ1 να φιλοξενεί δημοσκόπηση με τη ΝΔ πρώτη στην πρόθεση ψήφου. Η ΝΔ πράγματι κέρδισε τις εκλογές έναν χρόνο αργότερα, αλλά δε χρειαζόταν η ανάλυση του αποτελέσματος των δημοτικών εκλογών για να το προβλέψει κανείς: αυτή ήταν η κυρίαρχη τάση του εκλογικού σώματος.

Η σημερινή κυρίαρχη τάση παραμένει πράσινη. Γι' αυτόν τον λόγο έχουμε αρκετές φορές χαρακτηρίσει τη στρατηγική του "αντι-Μνημονίου" που έχει επιλέξει ο κ. Σαμαράς ως επιλογή αυτοκτονίας. Το τι θα επικαλεστεί το βράδυ των εκλογών δεν έχει μεγάλη σημασία. Άλλωστε αυτού του τύπου οι αναμετρήσεις έχουν πολλούς νικητές. Αξίζει, ωστόσο, να αναλύσουμε την ουσία της τακτικής του αντιμνημονιακού μετώπου.

Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι οι πολίτες προσέρχονται στις κάλπες έχοντας αφήσει στην άκρη τα τοπικά θέματα, την επιλογή των προσώπων, αλλά και τις ιδεολογικές καταβολές τους. Στο μυαλό τους το δίλημμα είναι Ναι ή Όχι στο Μνημόνιο. Τι πρέπει να κάνουν;

Η επιχειρηματολογία είναι γνωστή. Ένα Όχι στο Μνημόνιο θα "χαραμίσει" τις θυσίες του λαού, θα χρεοκοπήσει τη χώρα, θα ρίξει την Κυβέρνηση. Το Ναι θα επιτρέψει στον Παπανδρέου να νιώσει πανίσχυρος και να προχωρήσει σε νέα αντιλαϊκά μέτρα. Και οι δύο ακραίες αυτές θέσεις μοιάζουν με τον δράκο του παραμυθιού.

Ο ώριμος προβληματισμός πάνω στην επιτήρηση της χώρας από την Τρόικα πρέπει πάντα να ξεκινάει από την παταγώδη αποτυχία του εγχώριου πολιτικού συστήματος. Όσο υπάρχουν πολίτες που επιμένουν ότι "ο Ανδρέας έδωσε ψωμί στον λαό" ή ότι "οι ξένοι δεν άφησαν τον Καραμανλή να κυβερνήσει" τόσο πιο έντονη θα μοιάζει η ανάγκη ενός από μηχανής θεού που θα επιβάλει τα μέτρα εξυγίανσης. Διότι, όσο προκλητική κι αν είναι, η δήλωση Πάγκαλου "μαζί τα φάγαμε" κρύβει και μια αλήθεια: αν όχι ότι πολλοί από μας χρησιμοποιήσαμε το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα για "μια θεσούλα", τουλάχιστον ότι με δική μας εντολή οι πολιτικοί μας ασχημόνησαν σε βάρος της χώρας. Όσο τρώγανε εμείς σερβίραμε τους δίσκους και λαχταρούσαμε τα ψίχουλα που τους πέφτανε στο πάτωμα...

Θα αργήσουμε να μάθουμε αν το Μνημόνιο ήταν πράγματι μονόδρομος ή πόσο κοντά στη χρεοκοπία φτάσαμε, τις κρυφές διαπραγματεύσεις, τους λάθος χειρισμούς που εμφανέστατα έκανε η ανεπαρκής μας Κυβέρνηση. Ωστόσο, ο Παπανδρέου, έστω και αν σύρθηκε σε αυτή την απόφαση, εγκατέλειψε τις προεκλογικές λαϊκιστικές θέσεις του και συμπεριφέρθηκε υπεύθυνα. Όσοι εν έτει 2010 αναζητούν τον δρόμο προς τον σοσιαλισμό έχουν κάθε λόγο να τον ψέγουν. Για όλους τους υπόλοιπους η πρωτοφανής κρίση αποτελεί την ευκαιρία για τον επώδυνο εκσυγχρονισμό, εξορθολογισμό καλύτερα, της χώρας και για την ανάδειξη νέων πολιτικών δυνάμεων με την ικανότητα να εκφράσουν τους πολίτες αυθεντικότερα.

Φυσικά ο κ. Σαμαράς δεν έχει καμία σχέση με τη σύγχρονη άσκηση της πολιτικής. Με λόγο και νοοτροπία παλαιολιθικού κομματάρχη πέφτει και αυτός στην παγίδα του λαϊκισμού. Αν πέρυσι "λεφτά υπήρχαν", κατά την ανεκδοτολογικού πια χαρακτήρα αποστροφή του Πρωθυπουργού, από το ίδιο βήμα ο κ. Σαμαράς ισοσκέλισε φέτος τον προϋπολογισμό σε 15 μήνες.

Δεν τολμώ να σκεφτώ ότι υπάρχουν άνθρωποι που τον πιστεύουν. Αλλά, με το χέρι στην καρδιά, αν ο κ. Σαμαράς αύριο γίνει Κυβέρνηση τι θα κάνει; Θα γυρίσει το Μνημόνιο πίσω; Να μιλάμε και σοβαρά. Τόσο ο κ. Βάρδας, ξεκάθαρα, όσο και ο κ. Αβραμόπουλος, πιο διπλωματικά, έχουν ομολογήσει την ανάγκη συνομολόγησης ενός "μνημονίου". Πολλοί βουλευτές του κόμματος έχουν αναγκασθεί να καταπιούν τη γλώσσα τους για να μη μείνουν άστεγοι. Το αν οι όροι θα ήταν καλύτεροι με μια διαπραγμάτευση από τη ΝΔ ας το κρίνει ο καθένας, με βάση την εμπειρία από την... ικανότητα διακυβέρνησης των δύο μεγάλων κομμάτων.

Όπως έχω ξαναγράψει, ο κ. Σαμαράς ενσαρκώνει τον απόλυτο εξευτελισμό του κεντροδεξιού ψηφοφόρου, διότι όσοι μέχρι το 2004 τον θεωρούσαν πιόνι του Κόκκαλη που έφερε το ΠαΣοΚ στην εξουσία για 11 χρόνια σήμερα τον υμνούν και τον δοξάζουν. Βέβαια στην Ελλάδα η επικρατούσα λογική της ισοπέδωσης κόβει τα κεφάλια όσων ξεχωρίζουν. Ο Παπανδρέου επικράτησε ενός Βενιζέλου, ο Σαμαράς της Ντόρας. Παρότι δε θα ήθελα ούτε τον έναν ούτε την άλλη στο τιμόνι της χώρας, η σύγκριση είναι χαοτική σε σχέση με τους πολιτικούς αρχηγούς που ο λαός επέλεξε.

Αυτός ο λαός, η βάση της ΝΔ που πίνει νερό στο όνομα του Καραμανλή, στήριξε στις εκλογές του 2009 έναν αποφασισμένο (τάχα) Πρωθυπουργό στην επιλογή των "επώδυνων, αλλά αναγκαίων" μέτρων οικονομικής εξυγίανσης. Σήμερα πώς θα στηρίξει τον κ. Σαμαρά; Αν μέχρι το τέλος του 2011 υπάρχει δυνατότητα οικονομικής εξυγίανσης με ήπια μέτρα, γιατί ο κ. Καραμανλής δεν ολοκλήρωνε τη θητεία του, ακολουθώντας τη συνταγή Σαμαρά, και δραπέτευσε διά της παραιτήσεως και σιωπής;

Ομοίως, ο λαός του ΠαΣοΚ προδόθηκε από την ηγεσία του. Βέβαια η δικαιολογία υπάρχει: η ΝΔ έκρυβε τα ελλείμματα και ξεμπερδεύουμε. Μόνο που ο λαός που σήμερα θα στηρίξει τον κ. Παπανδρέου, σε πέντε χρόνια, όταν ένας γαλάζιος Πρωθυπουργός (ελπίζω όχι ο Σαμαράς) ανακαλύψει νέα κρυφά χρέη, θα ορκίζεται στο όνομα του νέου πράσινου ηγέτη του. Τότε θα είναι κάποια άλλη επικοινωνιακή πολιτική μετριότητα, ας πούμε ο κ. Λοβέρδος (που... λέει ο λόγος;), που θα ανακαλύπτει μαγικούς τρόπους μηδενισμού του ελλείμματος και με καρατζαφερικές κρυάδες (όπους αυτές περί Χάρι Πότερ, που υιοθέτησε εσχάτως ο Σαμαράς) θα ασκεί... γόνιμη αντιπολίτευση. Ο κύκλος θα διαιωνίζεται και η χώρα θα μοιάζει με το φίδι του Κέκουλε που κυνηγάει την ουρά του.

Στο ερώτημα λοιπόν Ναι ή Όχι στο Μνημόνιο, όποτε και αν τεθεί, είτε τον Νοέμβριο (έστω και αν είναι λάθος), είτε στην κάλπη των εθνικών εκλογών, η υπεύθυνη απάντηση είναι το Ναι. Όχι τόσο διότι η επιτυχία είναι εξασφαλισμένη, όσο επειδή αν είναι να μάς κυβερνούν τέτοιοι πολιτικοί, καλύτερα να μάς κυβερνάει η Τρόικα, και την υποκριτική εθνική αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια ορισμένοι ας την κρατήσουν για το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ. Στην εθνική ξεφτίλα και υποδούλωση αυτοί μάς οδήγησαν.

21/9/10

Ξεκαθάρισμα

Η αποπομπή Σκυλακάκη από τη ΝΔ ήταν προδιαγεγραμμένη. Ο Σαμαράς είναι συνεπής στην τακτική του να εκκαθαρίσει το κόμμα από τα στελέχη που δεν τον στηρίζουν και έχει επιλέξει τον δρόμο του. Παρόλο που χρειάζεται αφέλεια στα όρια της ανοησίας για να δεχθεί κανείς ότι η προτεινόμενη οικονομική πολιτική θα φέρει πλεονάσματα σε ενάμιση χρόνο, η δημόσια διαφοροποίηση από όσα (ανόητα, ενίοτε) λέει ο (όποιος) αρχηγός καταπίνεται δύσκολα.

Και ο Σκυλακάκης είχε κάνει την επιλογή του. Μόνο που, σε αντίθεση με τον Γιαννόπουλο και την Έλσα, οι δηλώσεις δεν οδήγησαν σε τετ-α-τετ για συμμόρφωση, αλλά σε διαγραφή με συνοπτικές διαδικασίες. Αυτό αποδεικνύει ότι η κατηγορία για εσωκομματικές προγραφές είναι μάλλον βάσιμη.

Σε κάθε περίπτωση, είναι απόλυτο δικαίωμα του αρχηγού να διαγράφει όποιον θέλει. Έτσι λειτουργούν τα κόμματα στην Ελλάδα και η δημοκρατικότητα εξαντλείται στις ανοησίες της "βάσης". Ο Σαμαράς όμως δεν πρέπει να ξεχνάει ότι κανένα από τα σημαντικά στελέχη της ΝΔ δεν τον στήριξε απέναντι στην Ντόρα. Η λυκοφιλία με τον Αβραμόπουλο είναι ενδεικτική. Όλοι αυτοί στην πρώτη ευκαιρία θα γυρίσουν (ίσως δικαίως) εναντίον του.

Αυτή η ευκαιρία θα δοθεί στις Αυτοδιοικητικές εκλογές του Νοεμβρίου. Η ΝΔ δε θα διαλυθεί, πιθανότατα η τακτική του χαμηλού πήχη των 2-3 περιφερειών θα αποδώσει. Αλλά μια ήττα στην Πελοπόννησο, μια συντριβή του Κικίλια, μεγάλες απώλειες στην Κρήτη ή ο συνδυασμός όλων των ανωτέρω που είναι πολύ πιθανός, θα φέρει αναταράξεις.

Η ΝΔ δεν ήταν ποτέ περισσότερο διχασμένη και απομονωμένη. Οι σύμβουλοι του κ. Σαμαρά ίσως τον έχουν πείσει για την επιτυχία του αντιμνημονιακού μετώπου, αλλά ξεχνάνε ότι μέσα σε έναν χρόνο είναι πολύ δύσκολο να έρθει τόσο ραγδαία ανατροπή. Το 2006 αντίστοιχη απόπειρα του ΠαΣοΚ έπεσε στο κενό. Η γενική εικόνα του χάρτη, η γενική ιδέα του αποτελέσματος σίγουρα θα έχει πράσινη απόχρωση.

Πράττει, λοιπόν, σωστά ο Σαμαράς βγάζοντας από το κόμμα τους ντορικούς. Ας είναι όμως έτοιμος να υποστεί και τις συνέπειες, γιατί τις δυνάμεις του τις έχει υπερεκτιμήσει.

17/9/10

Η τέχνη του παραλόγου

Το σουρεαλιστικό ανάγνωσμα έφερε τον τίτλο Hellenic Lobby και διανέμονταν δωρεάν, προφανώς με βάση κάποιο μητρώο μελών (ή φίλων), παρότι φερόταν ως "το πολιτικό περιοδικό με τους περισσότερους συνδρομητές". Εξώφυλλο; "Ο Μάκης Στεργίου προηγείται σε όλες τις δημοσκοπήσεις για τον δήμο Θεσσαλονίκης".

Ότι απευθυνόταν σε περιορισμένης πνευματικής ευθύνης αναγνώστες ήταν μάλλον δεδομένο, αλλά και η σαχλαμάρα έχει όρια. Εις τα ενδότερα μαθαίναμε ότι ο κ. Στεργίου χρημάτισε επί μακρόν πρόεδρος της μεγαλύτερης νομαρχιακής της ΝΔ στην Ελλάδα και ότι, αν το αντελήφθην σωστά, αποσύρθηκε υποχρεωτικά λόγω καταστατικής ρήτρας. Οι κομματικές περγαμηνές αναμφισβήτητες, αλλά και τα σαμαρικά γαλόνια λαμπερά και απαστράπτοντα. Πέρα από τον βίο και την πολιτεία του κ. Στεργίου, το έντυπο που σαγήνευσε το αναγνωστικό κοινό φιλοξενούσε και την ιστορία των αρχηγών της ΝΔ... ξεχνώντας τον Έβερτ (δικαίως, ίσως;), αλλά και αφιερώνοντας δυσανάλογα περισσότερο χώρο στα "σκάνδαλα" της διακυβέρνησης Μητσοτάκη από τα ίδια τα πεπραγμένα της. Και φυσικά την κλασική ωραιοποιημένη εκδοχή της ΠολΑν...

Τώρα πού το θυμήθηκα θα πει κανείς... Ο κ. Στεργίου κατέρχεται ως ανεξάρτητος υποψήφιος δήμαρχος Θεσσαλονίκης με τη στήριξη του κ. Καρατζαφέρη, ο οποίος φυσικά τον υποχρέωσε να τα μαζέψει από τη ΝΔ. Χαράμι το προεδριλίκι τόσα χρόνια.

Τέλος πάντων, αν ξεπεράσουμε την προσβλητική γελοιότητα του εξωφύλλου, μια κωλοτουμπίτσα ενός ακόμα αγνού ιδεολόγου δεν προκαλεί έκπληξη. Σε αντίθεση με την καμπάνια της Καθημερινής για τον αξιότιμο κ. Ευθυμιάδη...

Δεν τρέφω ψευδαισθήσεις ότι τα μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα υπηρετούν με αγνότητα την αλήθεια και την πληροφόρηση. Σίγουρα η επιχείρηση του κ. Αλαφούζου κάποιο λόγο θα είχε όταν φιλοξενούσε επί δύο μήνες φωτογραφίες του κ. Ευθυμιάδη στα άρθρα για τον δήμο Θεσσαλονίκης ή όταν του προσέφερε το βήμα του ΣΚΑΪ. Όχι απαραίτητα κάτι βρώμικο, μπορεί να ήταν φίλοι, συμμαθητές ή να είχε εκτιμήσει τα προσόντα του. Όμως είναι διαφορετικό αυτό και διαφορετικό να φέρεται ο κ. Ευθυμιάδης ως η κεφαλή μιας ευρύτατα υποστηριζόμενης κίνησης πολιτών που αγανάκτησε με τη διοίκηση του δήμου κ.λπ. κ.λπ.... Ειδικά όταν ο κ. Ευθυμιάδης ήταν πράγματι πολύ γνωστός -στον συγγενικό και επαγγελματικό του κύκλο. Διότι, ζώντας 20 χρόνια σε αυτή την πόλη και παρακολουθώντας από παιδί τα πολιτικά, εγώ δεν τον είχα ξανακούσει ποτέ.

Αυτό βέβαια ίσως είναι καλό για τον ίδιο, καθώς υπάρχουν άλλοι πασίγνωστοι από τα τηλεοπτικά τους καραγκιοζιλίκια και πασίγνωστα ανίκανοι. Εάν επρόκειτο για ένα έντυπο που εξέδιδε ο ίδιος ας έγραφε ό,τι ήθελε -ακόμα και ότι οι δημοσκοπήσεις τον φέρνουν μπροστά και από τον κ. Στεργίου, πράγμα σχεδόν ακατόρθωτο. Όταν όμως πρόκειται για ένα σοβαρό και έγκυρο φύλλο, όπως η Καθημερινή, κάτι βρωμάει -με όλον τον σεβασμό στον κ. Ευθυμιάδη και τις τεράστιες μάζες που εκπροσωπεί. Πάντως το ΠαΣοΚ τελικά δεν τσίμπησε...

Μήπως όμως έχουν δίκιο να μας περνάνε για ηλίθιους; Δεν ξέρω αν ο Ευθυμιάδης ή ο Στεργίου θα ήταν καλοί δήμαρχοι. Ξέρω ότι δε θα εκλεγούν, όπως ξέρω ότι καμία δημοσκόπηση δεν μπορεί να πήρε ποτέ στα σοβαρά τις υποψηφιότητές τους και ότι δεν εκπροσωπούν κανέναν εκτός του εαυτού και των φίλων τους. Αν όμως μπορεί να γράφονται τέτοιες αηδίες, είτε απευθύνονται σε φανατικό κομματικό κοινό, είτε σε "σοβαρούς" αναγνώστες, μάλλον η τέχνη του εφικτού (όρος εντελώς άστοχος κατά τη γνώμη μου) έχει αντικατασταθεί από την τέχνη του παραλόγου σε όλο το μεγαλείο του.

16/9/10

Οι άντρες φοράνε παντελόνια

Η κατάθεση της συζύγου του κ. Βουλγαράκη δίνει θαυμάσια ευκαίρια στον τέως να λύσει την περίφημη σιωπή του. Για την ακρίβεια, αν δεν τη λύσει ούτε τώρα, δε θα έχει απομείνει κανένας που να μη θεωρεί τον κ. Καραμανλή την απόλυτη προσωποποίηση της ξεφτίλας.

Δεν έχω κανένα ενδιαφέρον να ακούσω τι έχει να πει. Όσο ξεκάθαρο είναι ότι η βολική εκδοχή της μισής Κυβέρνησής του να δρα ανεξάρτητα από τον ίδιο δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, άλλο τόσο ξεκάθαρο είναι και ότι το κοινό αίσθημα περί τιμωρίας των ενόχων δεν πρόκειται να ικανοποιηθεί.

Τα πρώτα δείγματα γραφής μάς τα έχει δώσει από την υπόθεση Αγγέλου, όταν έκανε με απόλυτη επιτυχία την πάπια. Τότε ο κ. Αγγέλου ήταν ένας ακόμα σύμβουλος. Σήμερα η κ. Πελέκη είναι μία ακόμη κατηγορούμενη, ωσάν αυτό να απαλλάσσει τη Νέα Δημοκρατία, ακόμα και αν είναι αλήθεια ότι η υπόθεση του Βατοπεδίου είναι ασήμαντη μπροστά σε άλλα σκάνδαλα πράσινης απόχρωσης.

Αλήθεια ο κ. Σαμαράς μέχρι πότε θα καπελώνεται από τον τέως; Πότε θα τιμήσει τα δικά του παντελόνια αποτινάσσοντας τον καραμανλικό ζυγό από τον σβέρκο του; Όση ευγνωμοσύνη και αν αισθάνεται στο σύστημα που τον στήριξε και τον ανέδειξε. Ακόμα και ο "Γιωργάκης" κάποια στιγμή αντελήφθη τον μονόδρομο της ρήξης με τον Σημίτη...

9/9/10

Ταγμένοι στην υπεράσπιση του Συντάγματος

Η υποψηφιότητα του Αλέκου Αλαβάνου για την περιφέρεια Αττικής αποτελεί την πιο πρόσφατη εξέλιξη στο σίριαλ της διάλυσης του ΣυΡιζΑ. Δεν αποτελεί είδηση και οι πολιτικοί ελιγμοί του δεν παρουσιάζουν πλέον κανένα ενδιαφέρον, σε αντίθεση με όσα κωμικοτραγικά είπε στη συνέντευξη τύπου.

Από σήμερα, λοιπόν, οι κάτοικοι του λεκανοπεδίου μπορούν να αισθάνονται ασφαλείς. Ο Αλαβάνος θα κλείσει τις πόρτες στην τρόικα και θα υπερασπισθεί το Σύνταγμα της χώρας. Είναι άλλωστε γνωστός ο σεβασμός του προς τον καταστατικό χάρτη της, όπως και στο σύνολο της νομοθεσίας της. Μας το υπενθύμισε σχολιάζοντας ότι το μέτωπο κατά του άρθρου 16 έχει διασπασθεί. Αν οι καταλήψεις, οι πορείες και οι τραμπουκισμοί δεν αρκούσαν για να αντιληφθούμε πώς προστατεύει το Σύνταγμα ο εν λόγω, μπορούμε να του δώσουμε την ευκαιρία να ζημιώσει τη χώρα και από νέο πόστο.

Πάντως, για να ασχοληθούμε και με κάτι πιο σοβαρό, η προσπάθεια να λάβουν οι αυτοδιοικητικές εκλογές χαρακτήρα δημοψηφίσματος κατά του Μνημονίου κατά πάσα πιθανότητα θα ζημιώσει τους εμπνευστές της. Ειδικά τη ΝΔ, από την οποία θα περίμενε κανείς να αρθρώσει λόγο θετικό, δημιουργικό και όχι να ταυτίζεται με την Ακροαριστερά.

Οι λόγοι είναι σχετικά απλοί. Η ΝΔ φέρει μερίδιο της ευθύνης της χρεοκοπίας και γι' αυτό πολλά στελέχη της έστω και με υπαινιγμούς έχουν ταχθεί υπέρ του (μονοδρόμου του) Μνημονίου. Έπειτα, και για πολλούς πολίτες η διεθνής εποπτεία μοιάζει αναγκαίο κακό. Η ημεδαπή ηγεσία ούτως ή άλλως απέτυχε... Τέλος, και κυριότερο, επειδή είναι αδύνατον μέσα σε έναν χρόνο να μεταβληθεί η πολιτική κατάσταση, το ΠαΣοΚ όλα δείχνουν πως θα νομιμοποιηθεί να διεκδικήσει τη "νίκη" τη Δευτέρα μετά τον β' γύρο.

Αν λοιπόν το αντικυβερνητικό μέτωπο επικρατήσει, η Αριστερά θα δικαιωθεί, αλλά η ΝΔ δεν πρόκειται να καρπωθεί κανένα όφελος. Ούτως ή άλλως η εσωκομματική συγκυρία καθιστά το εκλογικό μέλλον της ζοφερό. Αν φυσικά το ΠαΣοΚ επικρατήσει, ούτε λόγος να γίνει. Θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον η ερμηνεία του αποτελέσματος σε αυτήν την περίπτωση...

Για τον Αλαβάνο η επιλογή είναι εύκολη και εύλογη. Για τον Σαμαρά είναι άλλο ένα πολιτικό λάθος. Ας παραδειγματιστεί όμως από τον πρώην πρόεδρο της ΚΟ του ΣυΡιζΑ, τη δόξα και τις κωλοτούμπες του οποίου ζήλεψε. Και ο Τσίπρας κέρδισε τον Κουβέλη, αλλά σήμερα οι πρωτοβουλίες του δεύτερου είναι ελκυστικές για όλο το πολιτικό φάσμα, ενώ ο "νικητής" βλέπει τη συμμαχία της οποίας ηγείται να διαλύεται -με ευθύνη του.

Αυτό για όσους νομίζουν ότι το κομματικό brandname αρκεί για την επιτυχία.

7/9/10

Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα...

Δεν τολμώ να σκεφτώ τι θα γινόταν αν ο ανασχηματισμός δεν είχε προαναγγελθεί από εβδομάδων και ο Πρωθυπουργός δεν είχε λάβει τις αποφάσεις του -αφού ήταν από τις σπάνιες περιπτώσεις που οι δημοσιογραφικές πηγές ευστόχησαν. Ευστόχησαν τόσο, που κάποια στιγμή κατά τις 12 αναρωτήθηκα αν οι αλλαγές είχαν ανακοινωθεί επισήμως και έχασα την εμφάνιση του κ. Πεταλωτή, αλλά τελικά οι διαρροές την είχαν καταστήσει περιττή.

Όπως και να 'χει ούτε επικοινωνιακά διέπρεψε ο κ. Παπανδρέου, ούτε υπάρχει ιδιαίτερο περιθώριο αισιοδοξίας. Με μία μόνο "αποπομπή", της κ. Μπατζελή, και μάλιστα όχι λόγω αναποτελεσματικότητας (αφού ο Πρωθυπουργός την προόριζε για θέση περιφερειάρχου), αναρωτιέμαι ποιο είναι το έργο της Κυβέρνησης που έχει τόσο ικανοποιήσει τον Πρόεδρό της ώστε να έχει κρατήσει τους πάντες, έστω με νέα καθήκοντα. Δεν απομάκρυνε ούτε καν τα φθαρμένα και καμένα πρόσωπα, όπως η κ. Κατσέλη, επιλογή που προξενεί απορία.

Το δε υπουργείο Λοβέρδου προκαλεί γέλωτα, που αδυνατούν να καταπνίξουν ακόμα και οι πασοκόφιλοι δημοσιογράφοι. Η ανακατωσούρα των νοσοκομείων με τον αθλητισμό απλά βαραίνει περισσότερο τον νέο υπουργό, ενώ η συνύπαρξη του υπουργείου Υγείας - Διατροφής - Άθλησης με το Αγροτικής Ανάπτυξης - Τροφίμων καταδεικνύει διά γυμνού οφθαλμού τη σύγχυση αρμοδιοτήτων, με τα "φαγώσιμα" να περιλαμβάνονται στην ονομασία δύο υπουργείων. Και που να πιάσουμε τα άλλα: τις επενδύσεις (μεταξύ Παμπούκη και Χρυσοχοΐδη), το ξαναμάζεμα της ναυτιλίας, τα θέματα καταναλωτικής προστασίας (στο Εργασίας!), τη μετακίνηση των κοινωνικών ασφαλίσεων στο Υγείας με διατήρηση του Εργασίας... Εκτός αν η τελευταία δεν έγινε ποτέ και δεν το μάθαμε.

Αυτή, δε, η γελοιότητα με τις μετονομασίες των υπουργείων πρέπει να σταματήσει, ακόμα και αν αποφασίζεται μετακύλιση αρμοδιοτήτων. Σκεφτείτε τα ανόητα έξοδα της αλλαγής σφραγίδων σε κάθε δημόσια υπηρεσία... Χαμένα λεφτά.

Τέλος πάντων, όπως και αν βαφτιστούν, οι τομείς άσκησης του κυβερνητικού έργου χοντρικά ταξινομούνται σε δέκα:
1) Εσωτερικών - Δημόσιας Διοίκησης,
2) Εξωτερικών,
3) Άμυνας,
4) Δικαιοσύνης - Δημόσιας Τάξης,
5) Οικονομικών,
6) Εμπορίου - Βιομηχανίας - Ανάπτυξης,
7) Υποδομών - Μεταφορών - Επικοινωνιών,
8) Υγείας - Κοινωνικών (Εργασίας - Ασφάλισης),
9) Πολιτισμού - Παιδείας - Νεολαίας - Αθλητισμού και
10) Περιβάλλοντος - Ενέργειας - Φυσικών Πόρων (Αγροτικά, Αλιεία κ.λπ.).

Δεν πρόκειται βέβαια να υποδείξω στον Πρωθυπουργό πώς θα σχηματίσει την Κυβέρνηση, ούτε, φυσικά, έχω το νοσηρό όνειρο να σχηματίσω μια μέρα τη δική μου! Όμως, μέσες - άκρες, αυτοί είναι οι τομείς, με λίγα περιθώρια αλλαγών (π.χ. ο τομέας της ενέργειας στο Ανάπτυξης ή η Ναυτιλία).

Βέβαια, ιστορικά, ο Πρωθυπουργός, αξιολογώντας ορισμένους τομείς ως πιο σημαντικούς, αυτονομεί κάποια υπουργεία. Έτσι έχουμε χωριστό Πολιτισμού, Ναυτιλίας, παλαιότερα Τουρισμού κ.λπ. Αυτές οι επιλογές συνήθως υπαγορεύονται από αίτια άλλης φύσεως, επικοινωνιακής ή εκλογικής (βλέπε Αιγαίου και Μακεδονίας - Θράκης). Δε νομίζω ότι αλλάζει κάτι στην πράξη αν οι υπογραφές πέφτουν από υπουργό, υφυπουργό, γενικό γραμματέα ή οποιονδήποτε άλλον.

Το πρόβλημα είναι η ανυπαρξία πολιτικής στρατηγικής και όχι η ανυπαρξία υπουργείων. 3, 13 ή 23, η διαφορά είναι μικρή όταν υπάρχει συγκεκριμένη στρατηγική σε κάθε θέμα. Δεν ήταν π.χ. η κατάργηση του υπουργείου Ναυτιλίας ή του Τουρισμού που έφερε αρνητικά αποτελέσματα, αλλά η απουσία σαφούς πολιτικής και ο κατακερματισμός αρμοδιοτήτων.

Πρόβλημα υπάρχει, πάντως, όταν οι αρμοδιότητες των τομέων ανακατεύονται. Ο αθλητισμός δεν έχει δουλειά με τα νοσοκομεία και το επιχείρημα της μαζικής άθλησης για λόγους πρόληψης είναι το λιγότερο γελοίο. Εκτός αν περάσει και η εποπτεία των σχολείων στο Υγείας, ώστε να προωθηθεί η αγωγή υγείας στο πρόγραμμα των μαθητών. Αντίστοιχα παραδείγματα, όπως η συγχώνευση του Δημόσιας Τάξης στο Εσωτερικών επί Καραμανλή ή παλαιότερη πρόταση του κ. Παπανδρέου για συγχώνευση Παιδείας και Εργασίας (για σύνδεση με την αγορά!) εξυπηρετούν λόγους εντυπωσιασμού και όχι ουσίας, επιφέροντας σύγχυση αρμοδιοτήτων.

Χάθηκε όμως μια μεγάλη ευκαιρία, η συσχέτιση με τον Καλλικράτη. Περιορισμός του αριθμού των υπουργείων σε συνδυασμό με αποκέντρωση αρμοδιοτήτων προς τους περιφερειάρχες θα εξυπηρετούσε την καταπολέμηση της γραφειοκρατίας, θα αποτελούσε αποκέντρωση στην πράξη (και όχι στη σφραγίδα του υπουργείου), αλλά θα επέτρεπε και την πιο εύρυθμη λειτουργία της Κυβέρνησης, καθαρά στη χάραξη πολιτικών. Αλλά με σαράντα τόσα μέλη, η εύρυθμη λειτουργία του υπουργικού συμβουλίου τίθεται εξ αρχής εν αμφιβόλω.

Σε κάθε περίπτωση ας ευχηθούμε οι επιλογές του κ. Παπανδρέου να αποδειχθούν εύστοχες, παρότι υποκρύπτουν σκοπιμότητες εσωκομματικές, προεκλογικές και γεωγραφικές, για το καλό όλων μας.

1/9/10

Τζάμπα μάγκες

Ο κ. Σαμαράς τα έκανε μαντάρα τελικά και στη μόνη Περιφέρεια όπου το ψηφοδέλτιο της ΝΔ ετύγχανε της γενικής αποδοχής των στελεχών του κόμματος.

Ο Παναγιώτης Ψωμιάδης πριν από 8 χρόνια εξελέγη Νομάρχης απέναντι στον κ. Χατζησάββα, ο οποίος είχε επιχειρήσει να τρομοκρατήσει με την καμπάνια του τον κόσμο με τα αξέχαστα τανκ... Τότε κάθε σοβαρός άνθρωπος αντέδρασε, και γι' αυτό ο νομός Θεσσαλονίκης, πράσινος επί χρόνια, γύρισε στο γαλάζιο από την πρώτη Κυριακή. Σήμερα ο Νομάρχης έχει εξελιχθεί σε φιγούρα γραφική. Εξετέθη, εξέθεσε το κόμμα του, εξέθεσε και όσους τον ψήφισαν για τη Νομαρχία. Και βρέθηκε και ένα 10% των Νεοδημοκρατών με περίεργη αίσθηση του χιούμορ που τον έκρινε άξιο για την ηγεσία του κόμματος. Δυστυχώς αυτό μαρτυρά τα κριτήρια με τα οποία οι πολίτες αυτής της χώρας επιλέγουν την ηγεσία τους.

Αν λοιπόν ο κ. Σαμαράς ήθελε να τηρήσει τις "αρχές" του ή να κάνει επίδειξη δύναμης θα έπρεπε προ καιρού να έχει αποσύρει τον Νομάρχη. Με τα σημερινά τερτίπια του απλά έδειξε την ανασφάλεια που αισθάνεται.

Ο Διονύσης Ψωμιάδης είναι επί οκταετία Αντινομάρχης. Τα καθήκοντα τα ανέλαβε με απόφαση του αδερφού του, αλλά στο νομαρχιακό συμβούλιο εξελέγη δύο φορές με τον σταυρό των ψηφοφόρων. Επί 8 χρόνια η ΝΔ δεν ενοχλήθηκε. Δεν ενοχλήθηκε ούτε ο κ. Σαμαράς ώστε να κλείσει προ μηνών το θέμα, αφού ήταν γνωστή η πρόθεση του κ. Π. Ψωμιάδη να περιλάβει τον αδερφό του στο ψηφοδέλτιο.

Αποτελεί όμως αποθέωση της υποκρισίας η αποδοχή του κ. Τζιτζικώστα, ο οποίος όχι μόνο αποτελεί τυπικό γέννημα της οικογενειοκρατίας που ενοχλεί τον Σαμαρά, αλλά αποδοκιμάστηκε και από τον κόσμο αποτυγχάνοντας να εκλεγεί βουλευτής... Και τον ενόχλησε ο Διονύσης, που έβγαινε με την ψήφο του λαού.

Τον Ψωμιάδη δε θα τον ψηφίσω και ελπίζω για το καλό όλων μας στην Κεντρική Μακεδονία να ηττηθεί. Πολιτικοί αυτού του ύφους μόνο ζημιά μπορούν να κάνουν. Δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη από την κωλοτούμπα που έκανε: Από τη μια διακήρυττε ότι η υποψηφιότητά του είναι "ανεξάρτητη" και ετοίμαζε μπαϊράκι, από την άλλη έφυγε με την ουρά στα σκέλια. Κρίμα που παρίστανε τον μάγκα και τον ντόμπρο...

Αλλά άλλο είναι το πραγματικό πολιτικό πρόβλημα. Ο Σαμαράς τώρα έχει αρχίσει να καταλαβαίνει ότι με την πολιτική της ιδεολογικής περιχαράκωσης του κόμματος έχει δημιουργήσει μόνο δυσαρέσκεια. Τα μπαϊράκια σηκώνονται το ένα πίσω από το άλλο, και μάλιστα από στελέχη όχι πρωτοκλασάτα. Η λύση δεν είναι να παριστάνει τον μπαμπούλα και να απειλεί με διαγραφές, ούτε να καλεί σε τετ-α-τετ για να τραβάει αυτιά. Ο Σαμαράς από τις "αταξίες" της τριάδας Παπαδημητρίου, Γιαννόπουλου και Ψωμιάδη βγήκε περισσότερο ζημιωμένος απ' ό,τι αν τους διέγραφε. Όχι μόνο τον εμπαίζουν, αλλά ξεμπερδεύουν και με μερικές διευκρινίσεις, ενώ ο αρχηγός φαίνεται πως διστάζει να επιδείξει πυγμή.

Αυτοί που σίγουρα βγήκαν χαμένοι είναι οι τρεις τους. Διότι οι διαφοροποιήσεις είναι τζάμπα μαγκιές αν ακολουθούνται από κωλοτούμπα. Έστω και υποκριτική.