28/9/10

Το μαρτύριο των σκέψεων

Με τον ήλιο να μην έχει καλά-καλά ανατείλει και την πρωινή δροσιά να με έχει κάνει να μετανιώσω για την καλοκαιρινή μου περιβολή, αντικρύζω καθημερινά την ίδια άθλια κατάσταση βγαίνοντας από το σπίτι μου: δεκάδες παράνομους μικροπωλητές, των οποίων τόσο η πραμάτεια, σκόρπια, στη μέση του δρόμου και στα σκαλοπάτια των εισόδων, όσο και η απλή παρουσία, αποτελούν απειλή για τη δημόσια υγεία. Ό,τι πετάμε στα σκουπίδια το ένα βράδυ πωλείται την επόμενη μέρα μπροστά στα πόδια μας.

"Τι θέλεις κύριος; Να 'ρθω να σε κλέψω;" ακούγεται με αφοπλιστικό θράσος να λέει σε διαμαρτυρόμενο διερχόμενο ένας από αυτούς. Λίγο πιο δίπλα η "διακριτική" (αδιάφορη) παρουσία της Δημοτικής Αστυνομίας τούς αναγκάζει να αρχίσουν να τα μαζεύουν -μέχρι οι δημοτικοί αναρμόδιοι να φύγουν, για να ξαναστρώσουν. Η κυρία που απαιτεί από τον αστυνομικό να κατασχέσει το σκουπιδολόι λαμβάνει την αφοπλιστική απάντηση ότι η Δημοτική Αστυνομία είναι αναρμόδια. Περίεργο, αλήθεια. Μερικές μέρες νωρίτερα το ίδιο αναρμόδιος δήλωνε και ο αστυνομικός της ΕΛΑΣ... Κατεβαίνω προς το άγαλμα του Βενιζέλου και γελάω με τη σκέψη ότι οι κύριοι αυτοί, εκτός των άλλων, φοροδιαφεύγουν. Φαντάσου να κόβανε και απόδειξη για να πουλήσουν τα σκουπίδια μου!

Μία άλλη όμως εικόνα με κάνει και εξοργίζομαι. Δεν ξέρω αν η βιασύνη μου πηγαίνοντας στη δουλειά κάθε πρωί ή η έμφυτη αφηρημάδα μου φταίνε. Ίσως το φαινόμενο να έχει ενταθεί λόγω και της σχετικής καλοκαιρίας -ή μήπως της κρίσης; Πάντως ποτέ δεν είχα δει τόσους ανθρώπους να κοιμούνται στο γρασίδι...

Κανονικότατα, με μαξιλάρια και κουβέρτες! Συλλαμβάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται γιατί δεν τους έχει μαζέψει κάποιος, ο Δήμος, η Αστυνομία. Μια μικρή ενοχή για τη σκληρότητά μου την αισθάνομαι. Οι άνθρωποι είναι απόλυτα εξαθλιωμένοι. Όπως και να 'χει πάντως η εικόνα είναι απαράδεκτη. Μιλάμε για το κεντρικότερο σημείο της πόλης! Τα πολυδιαφημισμένα προγράμματα στήριξης των αστέγων μάλλον δεν αποδίδουν...

Καθώς κατεβαίνω προς την Εγνατία, οι σκέψεις μου διακόπτονται από το θαυμάσιο θέαμα των ποτιστικών της χλόης. Όσα δε στρέφονται κατά των αφηρημένων περαστικών, είναι τοποθετημένα μπροστά σε... δένδρα, των οποίων ο κορμός προφανώς απαιτεί ειδική περιποίηση. Αλλά μιλάμε για μία χώρα όπου οι υπάνθρωποι, για να κόψουν δρόμο, περνάνε συστηματικά μέσα από τα χορτάρια και ο Δήμος αποφάσισε να στρώσει πλακάκια, φτιάχνοντας μονοπάτια μέσα στο πράσινο! Προτιμότερο από τη μάταια προσπάθεια να ξαναφυτέψει το χορταράκι. Κι εγώ απαιτώ κάποιος να σκεφτεί να ρυθμίσει τα ποτιστικά... Πράσινη ανάπτυξη, εξοικονόμηση νερού, οικολογική συνείδηση. Συνθήματα - ανέκδοτα μέσα σε 100 μέτρα.

Το λεωφορείο έρχεται, όπως με ειδοποιεί και η φωτεινή επιγραφή στη στάση. Μέσα στην απάνθρωπη κατάσταση της πόλης το λεωφορείο μοιάζει με όαση. Απορώ με τον εαυτό μου για την αλλόκοτη παρομοίωση, αλλά η αλήθεια είναι ότι ο ΟΑΣΘ προσφέρει αξιοπρεπέστατες υπηρεσίες, κι ας ανεβάζει κάθε 5 μήνες το εισιτήριο. Εγώ πάλι λεωφορείο θα παίρνω, τολμώ να κάνω κι αλλιώς; Βενζίνη, παρκάρισμα, ξυσίματα... πού να βγάλεις αυτοκίνητο; Να μια πράσινη απόφαση. Με το στανιό, αλλά πράσινη.

Χαζεύω από το παράθυρο. Ο φοιτητόκοσμος δεν έχει ξυπνήσει ακόμα. Η βραδινή εικόνα του αδιαχώρητου που επικρατεί σε καφετέριες, ταβέρνες και κλαμπ, με νέα παιδιά κυριολεκτικά να στιβάζονται το ένα πάνω στο άλλο, με αναγκάζει να αναρωτιέμαι ποιους έχει πλήξει η κρίση και τι θεωρείται πια ανελαστική δαπάνη για τον Έλληνα. Αφηρημένος κοντεύω να χάσω τη στάση μου. Ούτως ή άλλως, ο χωρισμός μου από το κάθισμα είναι πάντα επώδυνος και γίνεται τελευταία στιγμή!

Μπαίνοντας στο νοσοκομείο 3 καθηγητές της Ιατρικής έχουν ξεκαρδιστεί στα γέλια. Η λέξη "μαλακίες" έχει ακουστεί 20 φορές ανάμεσα στα χάχανα, καθώς ανεβαίνω βαρύθυμα πίσω τους τη σκάλα. Μιλάνε για το νέο σύστημα εισαγωγής σε Πανεπιστήμιο ή Σχολή, και όχι σε Τμήμα. Δίκιο έχουνε να γελάνε. Αν μείνει στο χέρι τους να γίνει το ξεσκαρτάρισμα, δε θα χρειαστεί να ξαναστείλουν τα τέκνα τους στην Μπρατισλάβα. Αν όμως ακόμα και αυτοί, οι μόνοι ευνοούμενοι, το θεωρούνε "μαλακία", απορώ και εγώ ποιος είναι ο... μαλάκας που το σκέφτηκε και σε τι νομίζει ότι πλεονεκτεί.

Επιτέλους κάποια στιγμή η κλινική ξεπροβάλλει. Νιώθω ότι μου βγαίνει η ψυχή από τη μύτη. Από αύριο ή αρχίζω τρέξιμο ή θα παίρνω το ασανσέρ σκέφτομαι και, κατόπιν ωρίμου επεξεργασίας δύο δευτερολέπτων, καταλήγω στο δεύτερο. Μου μένει μήπως και καθόλου ελεύθερος χρόνος;

Στην πρωινή σύσκεψη η συζήτηση είναι σταθερή. Και το νέο σύστημα εφημεριών, πληρώνεσαι 7 κάνεις 12, είναι να απορείς ποιος μαλάκας το σκέφτηκε. Οι μάχιμοι γιατροί δεν πληρώνονται για υπηρεσίες που προσφέρουν, την ίδια στιγμή που το προσωπικό των διαφόρων εργαστηρίων άρχισε να εφημερεύει σε τριάδες για να μην πέσει κάτω από το όριο και μείνει κανένα ευρωσέντ περίσσευμα.

Μετά τη συζήτηση για τα περιστατικά, ο Καθηγητής μάς καλεί να λύσουμε την απορία του: γιατί, σύμφωνα με τον κ. Λοβέρδο, ένας γιατρός θα διώκεται και με την υποψία χρηματισμού (τεκμήριο ενοχής, μ' άλλα λόγια), ενώ ο εφοριακός, ακόμα και αν συλληφθεί με το φακελάκι στο χέρι, θεωρείται αθώος; Απάντηση δε βρήκα, αλλά καθώς αφήνουμε την αίθουσα συσκέψεων σκέφτομαι πόσες βλακείες μπορώ να αντέξω σε ένα πρωινό. Αυτά τα έξυπνα οι υπουργοί τα σκέφτονται άραγε μόνοι τους ή είναι κάποιος από τους ακριβοπληρωμένους συμβούλους;

Με τη βεβαιότητα ότι οι πραγματικοί κλέφτες δεν αφήνουν ούτε καν υπόνοιες πίσω τους, αρχίζω να ασχολούμαι με τους ασθενείς. Καθώς όμως οι φοιτητές μαζεύονται μέσα στους θαλάμους, με βασανίζει κάθε μέρα η ίδια σκέψη: αν άξιζε τον κόπο. Όπως τους βλέπω να μπαίνουν με την ευτυχισμένη αφέλεια της νιότης, καταπνίγω με προσπάθεια την επιθυμία να ουρλιάξω "τρέξτε να σωθείτε όσο είναι καιρός".

Τι κατάντια και τι ασέβεια σε κόπους και αγώνες μιας ζωής... Οι έξω βλέπουν μόνο φακελάκηδες, απατεώνες. Οι μέσα... δεν ξέρω τι πρέπει να σκεφτόμαστε. Στο μυαλό μου τώρα γυρνά η εικόνα ενός σουβλατζή! Περνώντας μπροστά από το μαγαζί του πριν μερικούς μήνες έκανα την πιο ταπεινή σκέψη της ζωής μου: τον ζήλεψα... Ποιος ξέρει τι αγώνα δίνει αυτός ο άνθρωπος κάθε μέρα για να τα φέρει βόλτα, κι εγώ ένιωσα ότι θα προτιμούσα τη δουλειά του;

Τι κοινωνία είναι αυτή που μετατρέπει τα όνειρά σου σε φαντάσματα, σε δαίμονες που σε κυνηγάνε; Τι συνθήκες εργασίας, όταν παίζεις με τις ζωές ανθρώπων (με 12 εφημερίες κάθε μήνα, χωρίς ρεπό), σε αναγκάζουν να μετανιώσεις για ό,τι λαχταρούσες; Και είμαι ακόμα στην αρχή!

Η δουλειά σου, οι γνώσεις σου, η εντιμότητά σου, μετρώνται με παρουσιάσεις σε συνέδρια και "μονάδες". Μόνη έγνοια πότε θα βγουν οι εφημερίες, αν θα βολεύουν οι ημερομηνίες των συνεδρίων, πόστερ, περιλήψεις, υποχρεωτικός εξευτελισμός σε αντιπροσώπους φαρμακευτικών για τα χρήματα της συμμετοχής, παρακάλια σε καθηγητές για μεταπτυχιακά και διδακτορικά... Αυτή είναι η Ιατρική που διάλεξα; Αυτό θα κάνω μια ζωή;

Υπομονή, σκέφτομαι, εδώ μέσα είσαι περαστικός. Στα καραβάνια των νέων επιστημόνων που φεύγουν για το εξωτερικό ίσως προστεθώ κι εγώ... Τι μέλλον να έχω σε μία χώρα όπου πρέπει να γίνεις λακές για να προοδεύσεις;

Στο βάθος του διαδρόμου μια γνώριμη φωνή με ξυπνά από το μαρτύριο των σκέψεων: είναι ώρα για επίσκεψη...

Δεν υπάρχουν σχόλια: