27/10/10

Το στοίχημα Σαμαρά

Η παρατήρηση ότι ο κ. Σαμαράς έχει καταφέρει να επιβάλει την ατζέντα των αυτοδιοικητικών εκλογών είναι ορθή και αυτό τονίστηκε από το δίλημμα του Πρωθυπουργού "Μνημόνιο ή εκλογές", όπως σχηματικά αποδόθηκε η ουσία της διακαναλικής συνέντευξης. Το κρίσιμο ζήτημα είναι αν η ΝΔ έχει τη δυνατότητα να δώσει μέχρι το τέλος αυτήν τη μάχη.

Η αντίφαση δεν κρύβεται. Οι επιλογές της σε καμία περίπτωση δε συνάδουν με τον κεντρικό πολιτικό χαρακτήρα που η ρητορική της αποδίδει στις επικείμενες εκλογές. Οι υποψηφιότητες δεν "κολλάνε" με το αντιμνημονιακό μήνυμα του Σαμαρά. Για παράδειγμα, ο Δράκος στην Πελοπόννησο είναι καθαρά αυτοδιοικητικός. Ο Παυλίδης στη Θράκη το ίδιο, και μάλιστα θεωρείται προσκείμενος στην Ντόρα Μπακογιάννη που στηρίζει το Μνημόνιο. Ακόμα και ο σίγουρος Ψωμιάδης δεν είναι προσωπικότητα ειδικού βάρους, το αντίθετο μάλλον. Όσο για τη μεγαλύτερη Περιφέρεια, την Αττική, η ΝΔ κατέρχεται χωρίς υποψήφιο (είναι αδύνατον να εκληφθεί ως σοβαρή η υποψηφιότητα Κικίλια) και το ομολογεί το ίδιο το κόμμα, θέτοντας ως μακρινό στόχο τον δεύτερο γύρο και ως εφικτό την ήττα Σγουρού!

Η θέση της ΝΔ έρχεται ως συνέχεια της γενικής άποψης ότι οι τοπικές εκλογές, και μάλιστα οι νομαρχιακές, πλέον περιφερειακές, χρησιμεύουν για την εξαγωγή γενικών πολιτικών μηνυμάτων. Μόνο που είναι παράλογη η απαίτηση οι πολίτες να ψηφίσουν τον Κικίλια ή τον αποτυχημένο και φθαρμένο Ψωμιάδη για να αποδοκιμάσουν το Μνημόνιο. Οι υποψήφιοι της ΝΔ θα έπρεπε να έχουν την προσωπικότητα, το ειδικό βάρος, να στηρίξουν αυτήν την επιλογή του κ. Σαμαρά. Κάτι τέτοιο δεν έχει γίνει. Το πιο βαρύ όνομα είναι ο υποψήφιος για τον Πειραιά κ. Μιχαλολιάκος (που καταρρακώνεται στα γκάλοπ) και ο κ. Γκιουλέκας για τη Θεσσαλονίκη! Από την άλλη, στελέχη με λόγο και κύρος, όπως π.χ. ο Σταύρος Δήμας και ο Νίκος Δένδιας, είναι χαμένα. Κανείς δε δίνει τη μάχη που έχει επιλέξει ο Πρόεδρος...

Παράλληλα, η στάση έναντι της κεντρικής πολιτικής της Κυβέρνησης δεν μπορεί να κριθεί από το άθροισμα των ψήφων υπέρ των "αντιμνημονιακών" υποψηφίων. Ο κ. Δημαράς προσφέρει το καλύτερο παράδειγμα. Η πιθανή εκλογή του στον δεύτερο γύρο παρουσιάζεται ως αποδοκιμασία του ΠαΣοΚ. Μόνο που ο κ. Δημαράς το έχει ξανακάνει. Το 2002 στον δήμο Αθηναίων ξεπέρασε το 11%, ποσοστό κοντά στο 15% που θεωρητικά θα τον φέρει στην δεύτερη Κυριακή σύμφωνα με τα γκάλοπ (λόγω της διασποράς των υπολοίπων ψήφων). Δεν υπάρχει δηλαδή μόνο το Μνημόνιο, αλλά και η απήχηση που πράγματι διαθέτει ο συγκεκριμένος πολιτικός. Άλλωστε, το εκλογικό σώμα των Αθηνών αρέσκεται στις εκπλήξεις. Τσίπρας και Καρατζαφέρης αποδεικνύουν ότι το ποσοστό των ψηφοφόρων που στις δημοτικές ξεφεύγουν από τα δύο μεγάλα κόμματα είναι ούτως ή άλλως σημαντικό -ειδικά όταν υπάρχουν υποψήφιοι τύπου Κικίλια.

Έχουμε ξαναγράψει ότι το στοίχημα του κ. Σαμαρά δύσκολα θα κερδηθεί, λόγω της πολύ πρόσφατης και σαρωτικής νίκης του ΠαΣοΚ. Και τότε η επόμενη μέρα θα είναι δύσκολη. Αν, δηλαδή, ο κ. Παπανδρέου δει τον χάρτη να πρασινίζει, ποια αντιπολιτευτική γραμμή μπορεί η ΝΔ να ακολουθήσει; Ακόμα, όμως, και αν το Μνημόνιο αποδοκιμαστεί στην κάλπη, τι θα μπορεί να κάνει ο Σαμαράς;

Το Μνημόνιο, είτε καταψηφιστεί είτε όχι, είτε με τον Παπανδρέου είτε με τον Σαμαρά, με αυτήν τη μορφή ή με αναδιαπραγμάτευση, θα εφαρμοστεί -κατ' αρχήν διότι η Ελλάς δεν έχει τη δυνατότητα να επιστρέψει τις δύο δόσεις που ήδη έχει λάβει και λογική νταή "δανείστηκα, σας δούλεψα, δεν πληρώνω" δεν μπορεί να εφαρμοστεί από ένα σοβαρό Κράτος. Τα υπόλοιπα είναι ανοησίες.

Εκεί που ο Σαμαράς έπρεπε να έχει εργαστεί είναι στην εξειδίκευση των μέτρων. Αντί να αναλώνεται στον αδιέξοδο αγώνα κατά της εφαρμογής του Μνημονίου θα έπρεπε να προσφέρει στον αγώνα της κοινωνικά δίκαιης εφαρμογής του. Μόνο τότε θα μπορούσε να αποτελέσει εναλλακτική λύση. Γιατί το να ανατραπεί ο Παπανδρέου απλά για να επανεκλεγεί με μικρότερη πλειοψηφία ή χωρίς αυτοδυναμία μόνο αποσταθεροποιητικά μπορεί να λειτουργήσει για την εύθραυστη οικονομία της χώρας.

13/10/10

Στον αστερισμό του λαϊκισμού

Τι είναι ο "λαϊκισμός"; Μήπως δεν είναι να λες όσα οι ψηφοφόροι θέλουν να ακούσουν; Αυτά που αρέσουν και χαϊδεύουν αυτιά; Μήπως δεν είναι να προσδοκάς το θετικό εκλογικό αποτέλεσμα αδιαφορώντας για τις συνέπειες της επόμενης ημέρας; Μήπως δεν είναι οι γενικολογίες και αοριστολογίες;

Αν δεν είναι όλα αυτά, τότε πράγματι "λεφτά υπάρχουν" και ο κ. Παπανδρέου δεν ήξερε, δεν ώφειλε να ρωτήσει και δικαίως υποστηρίζει ότι πλανήθηκε από τον Καραμανλή που έκρυβε τα χρέη. Επειδή όμως είναι όλα τα παραπάνω, καθώς και πολλά ακόμα που δεν κολακεύουν τους (πολλούς) πολιτικούς που υποκύπτουν στον πειρασμό του, και ο κ. Σαμαράς είναι ένας λαϊκιστής του αισχίστου είσδους, όπως ήταν και ο σημερινός Πρωθυπουργός παραμονές των περσινών εκλογών.

Μόνο που πάντα υπάρχει πρόβλημα όταν μιλάει ο Μητσοτάκης. Όπως όταν επί χρόνια, με σταθερότητα και συνέπεια, επεσήμαινε την εσφαλμένη πορεία της οικονομικής πολιτικής. Τότε γινόταν αντικείμενο επιθεωρήσεων, με την ανοχή του (πρώην;) κόμματός του. Αλίμονο στις Κασσάνδρες, που προβλέπουν τα δυσάρεστα μελλούμενα. Μόνο που η Κασσάνδρα, κατά τη μυθολογία, περιοριζόταν μεν στις "μαύρες" προβλέψεις, αλλά αυτές ήταν ακριβείς -κάτι που βολεύει να παραλείπουμε...

Κατά τα πολιτικά ήθη της χώρας μας, ο Σαμαράς αρκεί να αναμείνει τη σταδιακή κυβερνητική φθορά, που λόγω συγκυρίας θα είναι και πιο γρήγορη από ό,τι θα περίμενε κανείς, και το "ένα" μεγάλο γεγονός που θα επισπεύσει την κατάρρευση. Κάτι δηλαδή σαν τα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 2008 ή τις φωτιές του 2007. Μόνο που, πέρα από τις διάφορες ηλιθιότητες των κειμενογράφων του, καιρός είναι να σκεφτεί την επόμενη ημέρα.

Διότι, αν ποτέ κληθεί να κυβερνήσει, ο λαός δεν πρόκειται να ανεχθεί άλλον εμπαιγμό του τύπου "παρέλαβα χάος, δεν ήξερα τίποτα".

11/10/10

Περί Πρωθυπουργού σκιάς

Μας έπιασε ξαφνικά η περιέργεια για τον Πρωθυπουργό που αποτόλμησε να χαρακτηρίσει τη χώρα μας "χώρα διεφθαρμένων". Κι όμως... Ακόμα και αν το όλο θέμα αποδίδεται 2 μέρες μετά σε "παρεξήγηση", και οι 3 υποψήφιοι, καθένας με τον τρόπο του, έχουν ομολογήσει το ίδιο ακριβώς -και μάλιστα δημοσίως.

Ο Κώστας Σημίτης είχε αναφωνήσει στη Βουλή το περίφημο "αυτή είναι η Ελλάδα", παραιτούμενος μάλλον από το εκσυγχρονιστικό πνεύμα που διέπνεε την πολιτική του.

Ο κ. Καραμανλής αναφέρθηκε σε "νταβατζήδες" λίγο πριν (διά συνεργατών του) αποδώσει την αποτυχία των κυβερνήσεών του σε πόλεμο από σκοτεινά επιχειρηματικά συμφέροντα και ξένους δακτύλους που "δεν τον άφησαν" να κυβερνήσει. Αν η Ελλάδα είναι μια χώρα που ανερυθρίαστα ένας πρώην Πρωθυπουργός ομολογεί ότι δεν είχε τη δύναμη να τα βάλει με τα ΜΜΕ και τα (αδιευκρίνιστα) συμφέροντα, ποιος ενοχλείται από τη διαπίστωση περί διεφθαρμένης χώρας; Ο ίδιος ο κ. Καραμανλής χρησιμοποίησε τη διαφθορά ως δικαιολογία αποτυχίας, παρότι αυτήν εξελέγη για να πατάξει!

Αλλά και ο κ. Παπανδρέου δε μένει πίσω. Όταν η μία εξεταστική διαδέχεται την άλλη, με εύλογο ή μη λόγο, δε χρειάζεται πιο καθαρή ομολογία για τη διαφθορά. Ομολογία που ούτως ή άλλως προσέφερε ο κ. Πάγκαλος, λέγοντας ότι "μαζί τα φάγαμε".

Αν αφήσουμε στην άκρη την υποκρισία, όλοι το ίδιο ομολογούμε. Η κοινή διαπίστωση των μελετών περί απαξίωσης και αναξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος αυτό ακριβώς σημαίνει. Μεταξύ μας όλοι τα ίδια λέμε. Και έχουμε και τον δικό μας ρόλο στη διαφθορά, με τα φακελάκια σε γιατρούς, εφοριακούς, πολεοδομίες, με τη φοροδιαφυγή, με τα κλεμμένα ένσημα -για να δώσω ελάχιστα παραδείγματα.

Αυτό που ενοχλεί εν προκειμένω είναι η τάση παραίτησης. Όταν ένας Πρωθυπουργός ομολογεί ότι η χώρα είναι διεφθαρμένη, αυτομάτως ομολογεί και ότι αδυνατεί να αντιμετωπίσει τη νοσηρή κατάσταση. Εδώ λοιπόν διαφαίνεται το μέγιστο της διαφθοράς: η πολιτική αποχαύνωση, ο εκμαυλισμός της πολιτικής συνείδησης. Αν αυτοί οι μικροί και ανάξιοι βρέθηκαν σε θέσεις εξουσίας, δε βρέθηκαν επειδή τους επέλεξε ο Θεός. Εμείς τους επιλέξαμε. Με τα υψηλά κριτήρια που όλοι καλά γνωρίζουμε. Το επώνυμο, τη φωτογένεια, τη "λαμπερή" προσωπικότητα, την κομματική πειθαρχία ή, χειρότερα, το "βόλεμα" συγγενών και φίλων.

Είναι πράγματι απαξιωμένο το πολιτικό σύστημα. Ή όμως είμαστε και χώρα ανίκανων εκτός από χώρα διεφθαρμένων ώστε να μην υπάρχει κανείς άξιος ηγέτης, ή οι όσοι ικανοί γνωρίζουν ότι δεν έχουν ελπίδες επιτυχίας.

Σήμερα οι υποψήφιοι Πρωθυπουργοί εκλέγονται από τη βάση και μετατρέπονται σε πανίσχυρους εσωκομματικούς δικτάτορες που μπορούν να διαγράφουν όποιους γουστάρουν, να αλλάζουν ιδεολογία όποτε γουστάρουν, να δηλώνουν ό,τι γουστάρουν, χωρίς να απολογούνται σε κανέναν. Με το "γερμανικό" σύστημα θα μπορούν να καθορίζουν και τη σύνθεση της κοινοβουλευτικής ομάδας. Μόνο που έτσι η συνταγματική εκλογική διαδικασία υποκαθίσταται από μια αμφισβητούμενη εσωκομματική εκλογή αρχηγού - εκλέκτορα στελεχών, και όλα αυτά για να παταχθούν οι πελατειακές σχέσεις!

Καθημερινά ομολογούμε τη διαφθορά. Δεν έχει νόημα να κρυβόμαστε. Όποιος κι αν το είπε, αν το είπε, είχε δίκιο. Το ζήτημα είναι πότε θα αποφασίσουμε να κάνουμε κάτι γι' αυτό. Κάτι ουσιαστικό και όχι με κριτήριο τις ειδήσεις των 8, όπως ήταν το ασυμβίβαστο, ο νόμος περί ευθύνης υπουργών, ο βασικός μέτοχος ή σήμερα η γερμανική λίστα.

3/10/10

Η μεγάλη επιστροφή

Η ιστορία της φημολογούμενης επανόδου στην κεντρική πολιτική σκηνή του πρώην Πρωθυπουργού κ. Καραμανλή είναι αστεία και τραγική ταυτόχρονα. Τραγική, διότι τέτοια ήταν η κατάληξη της πολιτικής σταδιοδρομίας του. Αστεία, διότι όσοι τη διακινούν ή τη δέχονται (ως υπόθεση εργασίας, έστω) λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο. Η εκκωφαντική αποδοκιμασία των πεπραγμένων του, πριν από έναν χρόνο σαν αύριο, αποτελεί την καλύτερη απόδειξη.

Βέβαια, το εκλογικό σώμα είναι ευμετάβλητο (ακόμα και σήμερα, με τόσο πρόσφατο το εκλογικό αποτέλεσμα, ο κ. Σαμαράς τολμά να προφητεύει ότι η στιγμή που ο ελληνικός λαός θα φτάσει να ανυπομονεί για την ανάληψη της εξουσίας από τον ίδιο και το κόμμα του πλησιάζει!). Κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει το εκλογικό αποτέλεσμα. Το οριστικό, όμως, τέλος του Καραμανλή, αν και σηματοδοτήθηκε από την ήττα, δεν προήλθε από αυτήν. Προήλθε από την οριστική αποξένωσή του από την πραγματική βάση του -όχι τον κομματικό στρατό, αλλά από όσους, ίσως αδόκιμα, ο ίδιος και οι συνεργάτες του κατέταξαν στον "μεσαίο χώρο". Η αποτυχημένη πολιτική του, η κακή επικοινωνιακή τακτική, τα σκάνδαλα ή η οργανωμένη προσπάθεια αποδόμησης του πρώην Πρωθυπουργού από τους αντιπάλους του, όλα σε κάποιο βαθμό, έφεραν αυτήν την κατάσταση.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο κ. Καραμανλής δεν μπορεί σοβαρά να διεκδικήσει τον ρόλο του γεφυροποιού της πολυκατοικίας, και να την οδηγήσει στη νίκη. Ακόμα και αν το πολιτικό προϊόν που πλασάρει η ΝΔ δεν ήταν τόσο μπαγιάτικο, ο Καραμανλής δε θα ήταν ο κατάλληλος για να ηγηθεί μιας ενωμένης κεντροδεξιάς.

Η απώλεια επαφής της Ρηγίλλης με την πργματικότητα είναι διαπιστωμένη εδώ και καιρό, αλλά η αμηχανία (αν όχι ο πανικός) του κ. Σαμαρά στη σκέψη και μόνο της επιστροφής του Καραμανλή τον οδηγούν σε νέες αστειότητες. Ακόμα και αν έχει δίκιο στο ότι το εν λόγω σενάριο επανέρχεται με ευθύνη του ΛαΟς και του ΠαΣοΚ, η εκτίμηση ότι πρόκειται για οργανωμένο σχέδιο, λόγω της επιτυχημένης εμφάνισης στη ΔΕΘ, είναι αβάσιμη και παράλογη. Δεν προέκυψε από πουθενά ότι η ομιλία του αρχηγού της ΝΔ στη Θεσσαλονίκη συγκίνησε τα πλήθη, αλλά, και έτσι να ήταν, η υπενθύμιση ότι ο Σαμαράς δύναται να εξαφανίσει το έλλειμμα σε ενάμιση χρόνο αρκούσε για να την επισκιάσει στα μάτια οποιουδήποτε έλλογου όντος. Νισάφι, όμως, πέρασε σχεδόν ένας μήνας! Η διαρκής επανάληψη της επωδού "επιτυχημένη εμφάνιση στη ΔΕΘ" επιθυμούν στη Ρηγίλλης να εξελιχθεί σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία: λέγε-λέγε, στο τέλος θα ξεχάσουμε τι είπε ο Σαμαράς, και θα μείνει μόνο η αίσθηση της "επιτυχημένης εμφάνισης".

Για όσους, λοιπόν, γνωρίζουν την ανθρωπογεωγραφία εντός του κόμματος, η πηγή των σεναρίων πρέπει να αναζητηθεί στους πιστούς του πρώην Πρωθυπουργού, μέσα στη ΝΔ. Οι περισσότεροι από αυτούς στήριξαν και συνεχίζουν να στηρίζουν τον κ. Σαμαρά, αλλά, όπως η προοπτική της εξουσίας ενώνει, έτσι και η αδυναμία διεκδίκησής της υπερτονίζει τις διαφωνίες. Ο Σαμαράς ήδη φαντάζει αναλώσιμος (το ίδιο θα ίσχυε αντίστοιχα και για την Ντόρα, δεν έχει να κάνει, δηλαδή, με το πρόσωπο, όσο με την τρέχουσα πολιτική συγκυρία) στα μάτια αυτών που αναζητούν κιόλας τον ηγέτη της επόμενης ημέρας. Ισχύει ό,τι και για το ΠαΣοΚ πριν μερικά χρόνια, μόνο που είναι τραγικό για ένα τόσο μεγάλο κόμμα να μην υπάρχει φρέσκο και ικανό στέλεχος που να μπορεί να εμπνεύσει.

Ο Καραμανλής, και από το σπίτι του ακόμα, θα συνεχίσει να ελέγχει απόλυτα τα εσωκομματικά. Όσο, όμως, η ΝΔ αρνείται να αντικρύσει κατάματα το κυβερνητικό παρελθόν της, όσο κρύβεται από τα αίτια της ήττας, μόνη ελπίδα θα απομένει η φυσική φθορά και κατάρρευση του ΠαΣοΚ. Μόνο που πια θα πρόκειται για κατάρρευση και ολόκληρης της χώρας.