3/10/10

Η μεγάλη επιστροφή

Η ιστορία της φημολογούμενης επανόδου στην κεντρική πολιτική σκηνή του πρώην Πρωθυπουργού κ. Καραμανλή είναι αστεία και τραγική ταυτόχρονα. Τραγική, διότι τέτοια ήταν η κατάληξη της πολιτικής σταδιοδρομίας του. Αστεία, διότι όσοι τη διακινούν ή τη δέχονται (ως υπόθεση εργασίας, έστω) λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο. Η εκκωφαντική αποδοκιμασία των πεπραγμένων του, πριν από έναν χρόνο σαν αύριο, αποτελεί την καλύτερη απόδειξη.

Βέβαια, το εκλογικό σώμα είναι ευμετάβλητο (ακόμα και σήμερα, με τόσο πρόσφατο το εκλογικό αποτέλεσμα, ο κ. Σαμαράς τολμά να προφητεύει ότι η στιγμή που ο ελληνικός λαός θα φτάσει να ανυπομονεί για την ανάληψη της εξουσίας από τον ίδιο και το κόμμα του πλησιάζει!). Κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει το εκλογικό αποτέλεσμα. Το οριστικό, όμως, τέλος του Καραμανλή, αν και σηματοδοτήθηκε από την ήττα, δεν προήλθε από αυτήν. Προήλθε από την οριστική αποξένωσή του από την πραγματική βάση του -όχι τον κομματικό στρατό, αλλά από όσους, ίσως αδόκιμα, ο ίδιος και οι συνεργάτες του κατέταξαν στον "μεσαίο χώρο". Η αποτυχημένη πολιτική του, η κακή επικοινωνιακή τακτική, τα σκάνδαλα ή η οργανωμένη προσπάθεια αποδόμησης του πρώην Πρωθυπουργού από τους αντιπάλους του, όλα σε κάποιο βαθμό, έφεραν αυτήν την κατάσταση.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο κ. Καραμανλής δεν μπορεί σοβαρά να διεκδικήσει τον ρόλο του γεφυροποιού της πολυκατοικίας, και να την οδηγήσει στη νίκη. Ακόμα και αν το πολιτικό προϊόν που πλασάρει η ΝΔ δεν ήταν τόσο μπαγιάτικο, ο Καραμανλής δε θα ήταν ο κατάλληλος για να ηγηθεί μιας ενωμένης κεντροδεξιάς.

Η απώλεια επαφής της Ρηγίλλης με την πργματικότητα είναι διαπιστωμένη εδώ και καιρό, αλλά η αμηχανία (αν όχι ο πανικός) του κ. Σαμαρά στη σκέψη και μόνο της επιστροφής του Καραμανλή τον οδηγούν σε νέες αστειότητες. Ακόμα και αν έχει δίκιο στο ότι το εν λόγω σενάριο επανέρχεται με ευθύνη του ΛαΟς και του ΠαΣοΚ, η εκτίμηση ότι πρόκειται για οργανωμένο σχέδιο, λόγω της επιτυχημένης εμφάνισης στη ΔΕΘ, είναι αβάσιμη και παράλογη. Δεν προέκυψε από πουθενά ότι η ομιλία του αρχηγού της ΝΔ στη Θεσσαλονίκη συγκίνησε τα πλήθη, αλλά, και έτσι να ήταν, η υπενθύμιση ότι ο Σαμαράς δύναται να εξαφανίσει το έλλειμμα σε ενάμιση χρόνο αρκούσε για να την επισκιάσει στα μάτια οποιουδήποτε έλλογου όντος. Νισάφι, όμως, πέρασε σχεδόν ένας μήνας! Η διαρκής επανάληψη της επωδού "επιτυχημένη εμφάνιση στη ΔΕΘ" επιθυμούν στη Ρηγίλλης να εξελιχθεί σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία: λέγε-λέγε, στο τέλος θα ξεχάσουμε τι είπε ο Σαμαράς, και θα μείνει μόνο η αίσθηση της "επιτυχημένης εμφάνισης".

Για όσους, λοιπόν, γνωρίζουν την ανθρωπογεωγραφία εντός του κόμματος, η πηγή των σεναρίων πρέπει να αναζητηθεί στους πιστούς του πρώην Πρωθυπουργού, μέσα στη ΝΔ. Οι περισσότεροι από αυτούς στήριξαν και συνεχίζουν να στηρίζουν τον κ. Σαμαρά, αλλά, όπως η προοπτική της εξουσίας ενώνει, έτσι και η αδυναμία διεκδίκησής της υπερτονίζει τις διαφωνίες. Ο Σαμαράς ήδη φαντάζει αναλώσιμος (το ίδιο θα ίσχυε αντίστοιχα και για την Ντόρα, δεν έχει να κάνει, δηλαδή, με το πρόσωπο, όσο με την τρέχουσα πολιτική συγκυρία) στα μάτια αυτών που αναζητούν κιόλας τον ηγέτη της επόμενης ημέρας. Ισχύει ό,τι και για το ΠαΣοΚ πριν μερικά χρόνια, μόνο που είναι τραγικό για ένα τόσο μεγάλο κόμμα να μην υπάρχει φρέσκο και ικανό στέλεχος που να μπορεί να εμπνεύσει.

Ο Καραμανλής, και από το σπίτι του ακόμα, θα συνεχίσει να ελέγχει απόλυτα τα εσωκομματικά. Όσο, όμως, η ΝΔ αρνείται να αντικρύσει κατάματα το κυβερνητικό παρελθόν της, όσο κρύβεται από τα αίτια της ήττας, μόνη ελπίδα θα απομένει η φυσική φθορά και κατάρρευση του ΠαΣοΚ. Μόνο που πια θα πρόκειται για κατάρρευση και ολόκληρης της χώρας.

Δεν υπάρχουν σχόλια: