11/10/10

Περί Πρωθυπουργού σκιάς

Μας έπιασε ξαφνικά η περιέργεια για τον Πρωθυπουργό που αποτόλμησε να χαρακτηρίσει τη χώρα μας "χώρα διεφθαρμένων". Κι όμως... Ακόμα και αν το όλο θέμα αποδίδεται 2 μέρες μετά σε "παρεξήγηση", και οι 3 υποψήφιοι, καθένας με τον τρόπο του, έχουν ομολογήσει το ίδιο ακριβώς -και μάλιστα δημοσίως.

Ο Κώστας Σημίτης είχε αναφωνήσει στη Βουλή το περίφημο "αυτή είναι η Ελλάδα", παραιτούμενος μάλλον από το εκσυγχρονιστικό πνεύμα που διέπνεε την πολιτική του.

Ο κ. Καραμανλής αναφέρθηκε σε "νταβατζήδες" λίγο πριν (διά συνεργατών του) αποδώσει την αποτυχία των κυβερνήσεών του σε πόλεμο από σκοτεινά επιχειρηματικά συμφέροντα και ξένους δακτύλους που "δεν τον άφησαν" να κυβερνήσει. Αν η Ελλάδα είναι μια χώρα που ανερυθρίαστα ένας πρώην Πρωθυπουργός ομολογεί ότι δεν είχε τη δύναμη να τα βάλει με τα ΜΜΕ και τα (αδιευκρίνιστα) συμφέροντα, ποιος ενοχλείται από τη διαπίστωση περί διεφθαρμένης χώρας; Ο ίδιος ο κ. Καραμανλής χρησιμοποίησε τη διαφθορά ως δικαιολογία αποτυχίας, παρότι αυτήν εξελέγη για να πατάξει!

Αλλά και ο κ. Παπανδρέου δε μένει πίσω. Όταν η μία εξεταστική διαδέχεται την άλλη, με εύλογο ή μη λόγο, δε χρειάζεται πιο καθαρή ομολογία για τη διαφθορά. Ομολογία που ούτως ή άλλως προσέφερε ο κ. Πάγκαλος, λέγοντας ότι "μαζί τα φάγαμε".

Αν αφήσουμε στην άκρη την υποκρισία, όλοι το ίδιο ομολογούμε. Η κοινή διαπίστωση των μελετών περί απαξίωσης και αναξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος αυτό ακριβώς σημαίνει. Μεταξύ μας όλοι τα ίδια λέμε. Και έχουμε και τον δικό μας ρόλο στη διαφθορά, με τα φακελάκια σε γιατρούς, εφοριακούς, πολεοδομίες, με τη φοροδιαφυγή, με τα κλεμμένα ένσημα -για να δώσω ελάχιστα παραδείγματα.

Αυτό που ενοχλεί εν προκειμένω είναι η τάση παραίτησης. Όταν ένας Πρωθυπουργός ομολογεί ότι η χώρα είναι διεφθαρμένη, αυτομάτως ομολογεί και ότι αδυνατεί να αντιμετωπίσει τη νοσηρή κατάσταση. Εδώ λοιπόν διαφαίνεται το μέγιστο της διαφθοράς: η πολιτική αποχαύνωση, ο εκμαυλισμός της πολιτικής συνείδησης. Αν αυτοί οι μικροί και ανάξιοι βρέθηκαν σε θέσεις εξουσίας, δε βρέθηκαν επειδή τους επέλεξε ο Θεός. Εμείς τους επιλέξαμε. Με τα υψηλά κριτήρια που όλοι καλά γνωρίζουμε. Το επώνυμο, τη φωτογένεια, τη "λαμπερή" προσωπικότητα, την κομματική πειθαρχία ή, χειρότερα, το "βόλεμα" συγγενών και φίλων.

Είναι πράγματι απαξιωμένο το πολιτικό σύστημα. Ή όμως είμαστε και χώρα ανίκανων εκτός από χώρα διεφθαρμένων ώστε να μην υπάρχει κανείς άξιος ηγέτης, ή οι όσοι ικανοί γνωρίζουν ότι δεν έχουν ελπίδες επιτυχίας.

Σήμερα οι υποψήφιοι Πρωθυπουργοί εκλέγονται από τη βάση και μετατρέπονται σε πανίσχυρους εσωκομματικούς δικτάτορες που μπορούν να διαγράφουν όποιους γουστάρουν, να αλλάζουν ιδεολογία όποτε γουστάρουν, να δηλώνουν ό,τι γουστάρουν, χωρίς να απολογούνται σε κανέναν. Με το "γερμανικό" σύστημα θα μπορούν να καθορίζουν και τη σύνθεση της κοινοβουλευτικής ομάδας. Μόνο που έτσι η συνταγματική εκλογική διαδικασία υποκαθίσταται από μια αμφισβητούμενη εσωκομματική εκλογή αρχηγού - εκλέκτορα στελεχών, και όλα αυτά για να παταχθούν οι πελατειακές σχέσεις!

Καθημερινά ομολογούμε τη διαφθορά. Δεν έχει νόημα να κρυβόμαστε. Όποιος κι αν το είπε, αν το είπε, είχε δίκιο. Το ζήτημα είναι πότε θα αποφασίσουμε να κάνουμε κάτι γι' αυτό. Κάτι ουσιαστικό και όχι με κριτήριο τις ειδήσεις των 8, όπως ήταν το ασυμβίβαστο, ο νόμος περί ευθύνης υπουργών, ο βασικός μέτοχος ή σήμερα η γερμανική λίστα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: