15/11/10

Δεινή ήττα Σαμαρά

Ο δεύτερος γύρος των Αυτοδιοικητικών εκλογών επεφύλασσε σασπένς και εκπλήξεις, αλλά η συνολική εικόνα αποτελεί ψυχρολουσία για τη Νέα Δημοκρατία. Επικοινωνιακά το παιχνίδι χάθηκε στους δύο μεγάλους δήμους, επισκιάζοντας ακόμα και την καθαρή ήττα στις περιφέρειες.

Στην Αθήνα ο Νικήτας Κακλαμάνης φέρει τη μεγάλη ευθύνη της ήττας του. Είχαμε επισημάνει την καθοδική τάση του νυν δημάρχου, αλλά, για να είμαστε ειλικρινείς, η σαφής ήττα του δεν μπορούσε να προβλεφθεί για τον απλό λόγο ότι το προφίλ του κ. Καμίνη δεν "ταιριάζει" με αυτό που ο κόσμος συνήθως έχει στο μυαλό του όταν ψηφίζει. Πλέον με τεράστιο ενδιαφέρον περιμένουμε την εναλλακτική πρόταση Καμίνη στην πράξη.

Παρότι η Αθήνα κρίθηκε σε επίπεδο προσώπων, με τη γνωστή πια συνέντευξη στον κ. Χατζηνικολάου να καταρρακώνει τον κ. Κακλαμάνη, η αποδοκιμασία για τη ΝΔ είναι σαφής. Το κόμμα, έστω και αν ο Κακλαμάνης δεν ήταν (πλέον, διότι ξεχνάμε πάλι το παρελθόν του στην ΠολΑν...) του σαμαρικού περιβάλλοντος, η ΝΔ έχασε στο κάστρο της.

Στον Πειραιά επίσης είχαμε προσωπική ήττα του Μίχα, με την αλλαγή κλίματος εμφανή κατά τη διάρκεια της εβδομάδας. Νίκη για τη ΝΔ - εξαίρεση στον κανόνα.

Εκεί που το παιχνίδι χάθηκε για τον Σαμαρά ήταν στη Θεσσαλονίκη. Πρόβλημα δεν υπήρχε με την υποψηφιότητα Γκιουλέκα, όπως με τον Κακλαμάνη, αλλά διαφορετικό.

Εάν είχαμε ερωτηθεί πριν δύο μήνες για την έκβαση των εκλογών στη Θεσσαλονίκη θα απαντούσαμε ότι η νίκη του κ. Μπουτάρη ήταν η πλέον πιθανή. Η δυσαρέσκεια των Θεσσαλονικέων από τη δωδεκαετία Παπαγεωργόπουλου δεν είχε αιτία την κακοδιαχείριση (όπως τα ΜΜΕ επιμένουν), αλλά την αναποτελεσματικότητα. Μερικοί φανοστάτες και κάποια πεζοδρόμια δεν αρκούσαν για να αλλάξουν πρόσημο στην κακή περίοδο του απερχόμενου δημάρχου, ειδικά την τελευταία θητεία του.

Η υποβάθμιση του κέντρου της πόλης (που τείνει να εξελιχθεί σε Άγιο Παντελεήμονα της συμπρωτεύουσας) είτε κράτησε μερίδιο του εκλογικού σώματος μακράν της κάλπης είτε το οδήγησε στον Μπουτάρη. Η μικρή πλειοψηφία Γκιουλέκα σε πρώτο και δεύτερο διαμέρισμα έχει πολιτικά χαρακτηριστικά πιο σημαντικά από την ψήφο π.χ. της Τούμπας, διότι πρόκειται για κλασικά "συντηρητικά" εκλογικά τμήματα.

Η ΝΔ συνελήφθη κοιμώμενη κατά τον σχεδιασμό του Καλλικράτη με την προσθήκη της Τριανδρίας στον νέο δήμο (ο οποίος κρίθηκε από 400 ψήφους). Η Καλαμαριά π.χ. έμεινε ανέγγιχτη, καθώς πρόκειται για άπαρτο πασοκικό κάστρο. Σε τίνος τον νου φάνηκε... μικρός και κατάλληλος για συγχώνευση ο δήμος Θεσσαλονίκης, αλλά μεγάλος ο Καλαμαριάς, θα μας μείνει η απορία.

Παρ' όλα αυτά προβλέπαμε νίκη Γκιουλέκα. Ο λόγος ήταν η σύγκρουση του Μπουτάρη με τον Άνθιμο και η απαξιωτική στάση του προς τους "συντηρητικούς" ψηφοφόρους της πόλης. Παρότι οι αναλυτές σήμερα κρίνουν ότι αυτή ακριβώς η τακτική συσπείρωσε τους αριστερούς, δεν έχουν δίκιο. Για το "προοδευτικό" μειοψηφικό κομμάτι των ψηφοφόρων της Θεσσαλονίκης η τρόικα Παπαγεωργόπουλος - Ψωμιάδης - Άνθιμος ούτως ή άλλως ήταν κόκκινο πανί και, αντιθέτως, οι συνέπειες αυτής της σύγκρουσης ήταν η συμπίεση Στεργίου - Παπαθεμελή υπέρ του Γκιουλέκα στον πρώτο γύρο.

Η αλήθεια βρίσκεται στο μέσον. Η εσφαλμένη εκτίμησή μας πηγάζει από την επικράτηση ενός προσβλητικού για τους Θεσσαλονικείς στερεοτύπου ("χαλαρά", καφεδάκι, ποδόσφαιρο και... εκκλησία). Τελικά, και για εμάς, πιο μεγάλη σημασία έχει η καθημερινότητα στην πόλη παρά το σκοπιανό -τουλάχιστον σε ό,τι έχει να κάνει με την εκλογή δημάρχου.

Εάν στα παραπάνω συνυπολογίσουμε τη δυσαρέσκεια για τον Ψωμιάδη (που οδήγησε πολύ κόσμο από τη "δεξιά" δεξαμενή σε στάση αποχής -ο Ψωμιάδης είχε στον νομό Θεσσαλονίκης τα χαμηλότερα ποσοστά του) και την ανυπαρξία κινητοποίησης από τη ΝΔ στο πλευρό του Γκιουλέκα, που έχει κάθε λόγο να αισθάνεται δυσαρεστημένος από την απουσία κομματικής στήριξης, στη λογική μιας αναμενόμενης "εύκολης νίκης", το αποτέλεσμα είναι μάλλον ευεξήγητο.

Το τσαλάκωμα Σαμαρά στη Θεσσαλονίκη δεν έχει να κάνει μόνο με την απώλεια του κάστρου του. Έχει να κάνει και με την Ντόρα Μπακογιάννη, που ο κ. Μπουτάρης ευχαρίστησε χθες το βράδυ... Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι Μπουτάρης και Καμίνης δεν προέρχονται από τον στενό κομματικό πυρήνα του ΠαΣοΚ, αλλά απετέλεσαν προσωπικά στοιχήματα του κ. Παπανδρέου (ειδικά ο δεύτερος). Ο Πρωθυπουργός τα δικά του στοιχήματα τα κέρδισε, ο Σαμαράς όχι.

Ο Κικίλιας ηττήθηκε κατά κράτος, παρά την προσπάθεια της ΝΔ να χρυσώσει το χάπι. Πόσο πιο κάτω θα μπορούσε να πέσει, με τέτοια αποχή και αντίπαλο έναν φθαρμένο εν ενεργεία νομάρχη; Το αντίστοιχο είναι ο κ. Μπόλαρης, με παραπλήσια (λίγο καλύτερα μάλιστα!) ποσοστά, όπου το ΠαΣοΚ θα πρέπει να πανηγυρίζει έξαλλα (με βάση τα επιχειρήματα τής ΝΔ για τον Κικίλια), καθώς ο Μπόλαρης επιστρατεύτηκε άκων την τελευταία στιγμή, απέναντι σε ένα τηλεοπτικό πολιτικό τερατούργημα και σε μια περιφέρεια με γαλάζια πλειοψηφία ούτως ή άλλως! Η επιλογή Κικίλια ήταν προσωπική γκάφα του Σαμαρά, όλα τα υπόλοιπα αποτελούν ανοησίες.

Για τον κ. Ψωμιάδη ό,τι χρειαζόταν να ειπωθεί έχει ειπωθεί, με μια επισήμανση: στη δική του περιφέρεια, τη Θεσσαλονίκη, πέτυχε τα χαμηλότερα ποσοστά του, 50,27%! Δηλαδή την παλιά νομαρχία πιθανότατα θα την κέρδιζε στο νήμα ή θα την έχανε! Αυτά με αντίπαλο το "τίποτα", όπως ο ίδιος χαρακτήρισε τον κ. Μπόλαρη. Αν το ΠαΣοΚ πίστευε σε νίκη και επιστράτευε πρόσωπο πρώτης γραμμής θα κέρδιζε. Όπως και η ΝΔ στην Αττική, μόνο που εκεί ο Σαμαράς έκανε μόνος του την γκάφα, ενώ ο Παπανδρέου δεν μπόρεσε να βρει πρόθυμο υποψήφιο.

Στην Πελοπόννησο, και παρά την προπαγάνδα τής ΝΔ για ανατροπή, ο Τατούλης θριάμβευσε. Μια πολιτική ανεμοδούρα ταπείνωσε την ηγετική ομάδα Σαμαρά μέσα στο σπίτι του...

Η συνολική εικόνα αποτελεί μικρή, αλλά καθαρή ήττα της ΝΔ. Αν το 6-7 θα ήταν θρίαμβος και το 7-6 ισοπαλία, το 8-5 είναι ένα κακό για τον Σαμαρά αποτέλεσμα. Ούτε λόγος να γίνει για μηνύματα στην Κυβέρνηση και τα ξένα ΜΜΕ μιλούν σήμερα για νίκη του κυβερνώντος κόμματος.

Συμπερασματικά, το μήνυμα Σαμαρά δεν πέρασε, αντιμνημονιακό μέτωπο δε συγκροτήθηκε ποτέ και οι εντυπώσεις χαθήκαν. Προσωπικές επιλογές του απέτυχαν παταγωδώς και δόθηκε στο ΠαΣοΚ η δυνατότητα να ξεχάσει την ήττα του πρώτου γύρου και στον κ. Παπανδρέου να θριαμβολογεί ανά την Ευρώπη.

Κλείνοντας, όπως πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, ώρα για αυτοκριτική:

Σε Αθήνα και Πειραιά, εν είδει ευχής, επισημάναμε το κλίμα αλλαγής. Στη Θεσσαλονίκη όχι.

Στις περιφέρειες, με ακρίβεια προβλέψαμε νίκη ΝΔ σε Ήπειρο, Κεντρική και Δυτική Μακεδονία και του ΠαΣοΚ σε Αττική, Στερεά, Δυτική Ελλάδα. Από τις αμφίρροπες, πιάσαμε την Ανατολική Μακεδονία & Θράκη, αλλά αστοχήσαμε σε Βόρειο Αιγαίο και Πελοπόννησο, όπου τελικά δεν υπήρξε καν ντέρμπι. Στις αστοχίες περιλαμβάνουμε και τη Θεσσαλία (παρότι σωστά προβλέψαμε νίκη ΝΔ), διότι τη δώσαμε στις σίγουρες, ενώ κρίθηκε οριακά. Η μεγάλη αστοχία υπήρξε στην πρόβλεψη της συμπεριφοράς των ψηφοφόρων του κ. Καλούδη στα Ιόνια, καθώς κέρδισε η ΝΔ ενώ προβλέψαμε άνετη νίκη ΠαΣοΚ.

Πρέπει να τονιστεί ότι δε ζηλεύουμε τη... δόξα των δημοσκοπήσεων, αλλά τολμάμε (αυθαίρετα κατά το μάλλον ή ήττον) να αποτολμήσουμε να περιγράψουμε το γενικότερο πολιτικό κλίμα. Γι' αυτόν τον λόγο δεν έχουμε και κανέναν φόβο να κάνουμε ό,τι δεν κάνουν οι αναλυτές: συγκρίνουμε την πρόβλεψη με τα αποτελέσματα και διαπιστώνουμε τι πιάσαμε και τι όχι.

14/11/10

Αυτοδιοικητικές εκλογές 2010: Τελευταίες προβλέψεις

Επειδή οι μετά Χριστόν προφήτες θα λένε πολλά το βράδυ, φρόνιμο είναι ορισμένα πράγματα να έχουμε το θάρρος να τα γράψουμε εκ των προτέρων. Ιδού λοιπόν οι δικές μας προβλέψεις:

Νίκη ΠαΣοΚ:
Δυτικής Ελλάδος
Ιονίων Νήσων
Αττικής
Στερεάς Ελλάδος

Νίκη ΝΔ:
Κεντρικής Μακεδονίας
Δυτικής Μακεδονίας
Ηπείρου
Θεσσαλίας

Αμφίρροπες:
Ανατολικής Μακεδονίας & Θράκης
Βορείου Αιγαίου
Πελοποννήσου

Σε Θεσσαλία, Στερεά και Αττική παίρνουμε το ρίσκο της πρόβλεψης, παρότι πολλοί θεωρούν πιθανό ένα ντέρμπι. Το ίδιο ισχύει και για τα Ιόνια, με τις ιδιαιτερότητες λόγω της "αντάρτικης" υποψηφιότητας. Για τις αμφίρροπες περιφέρειες μία αυθαίρετη πρόβλεψη το 2-1 υπέρ της ΝΔ (Πελοπόννησος & Βόρειο Αιγαίο).

Παρότι λίγο - πολύ οι προβλέψεις είναι ούτως ή άλλως όλες αυθαίρετες, πρέπει να γίνει ένα σχόλιο. Με τις δύο περιφέρειες που κρίθηκαν σε έναν γύρο συν το 4-4 που προβλέπουμε για τον δεύτερο, το ΠαΣοΚ επικρατεί ήδη σε 6 περιφέρειες. Με άλλα λόγια, και στον βαθμό που οι προβλέψεις μας ευσταθούν, για τη ΝΔ η κορυφή είναι οι 7 περιφέρειες, αν επικρατήσει και στις 3 αμφίρροπες. Συνεπώς, το να βρεθεί η ΝΔ να προηγείται στην πλειοψηφία των περιφερειών είναι ένας στόχος σχεδόν ανέφικτος.

Επομένως, το ΠαΣοΚ δεν μπορεί να πανηγυρίζει με μια νίκη 7-6! Αυτό είναι πολύ σημαντικό για τη μάχη των εντυπώσεων, διότι τις τελευταίες ημέρες έχει δημιουργηθεί (σκοπίμως) η αίσθηση ότι το ΠαΣοΚ επιζητεί απλά την πλειοψηφία των περιφερειών. Πρόκειται για επικοινωνιακό τέχνασμα. Στην πραγματικότητα κατεβάζουν τον πήχυ για να μην περάσουν από κάτω. Ούτως ή άλλως ο Πρωθυπουργός τρέλανε κόσμο με τη δήλωσή του μετά τον πρώτο γύρο, γι' αυτό ας είμαστε προετοιμασμένοι.

Αντίστοιχα, ούτε η ΝΔ θα μπορεί να πανηγυρίζει (παραμένει δεύτερη και αναξιόπιστη λόγω των συνεχών λαθών του αρχηγού της), αλλά η πιθανή νίκη σε 6 περιφέρειες συνιστά τη μη-ήττα που επιθυμούσε εξ αρχής ο κ. Σαμαράς.

Τελικά, το 7-6 υπέρ του ΠαΣοΚ αποτελεί ουσιαστικά... ισοπαλία. Το χρώμα του χάρτη, πάντως, γαλάζιο θα είναι. Η Αττική είναι μικρή σε έκταση και τα νησιά δεν τραβάνε το μάτι...

Στους δήμους, μια εκτίμηση και δύο ευχές:

Θεσσαλονίκη:
Νίκη Γκιουλέκα.

Αθήνα:
Ελπίζουμε και ευχόμαστε ο αποτυχημένος κ. Κακλαμάνης, ο οποίος, μόνος του, γκρέμισε το προφίλ του σοβαρού και ψύχραιμου πολιτικού την τελευταία εβδομάδα, να πάει σπίτι του.

Πειραιάς:
Ευχή και πάλι ο κ. Μίχας να ηττηθεί. Ο Μιχαλολιάκος είναι γέννημα - θρέμμα του κομματικού σωλήνα και δεν κομίζει τίποτα το ανατρεπτικό (σε αντίθεση με τον κ. Καμίνη στην Αθήνα), αλλά η όλη πορεία του υποψηφίου του ΠαΣοΚ τον καθιστά μία φιγούρα βγαλμένη από το κακό παρελθόν.

Μία πραγματική νότα αισιοδοξίας θα αποτελέσει η πραγματοποίηση των δύο αυτών ευχών, πρώτα για το καλό της Αθήνας και του Πειραιά. Αν μάλιστα οι ψηφοφόροι της Μακεδονίας μπορούσαν να σοβαρευτούν και να στείλουν τον πολιτικό Καραγκιόζη -Ζορό- στην ευχή του Θεού, τότε κάτι ίσως να είχε αλλάξει στα μυαλά όλων μας...

9/11/10

Ανόητα ερωτήματα, ανόητες απαντήσεις

Το μήνυμα της κάλπης είναι ένα: όταν στον λαό τίθενται ανόητα ερωτήματα, εκείνος δίνει με συνέπεια ακόμη πιο ανόητες απαντήσεις.

Για παράδειγμα, το δίλημμα "νίκη ΠαΣοΚ ή εκλογές" απαντήθηκε καθαρά. Το ΠαΣοΚ ηττήθηκε! Και λέω ότι ηττήθηκε διότι δεν μπορεί να θεωρηθεί νίκη το προβάδισμα με 2% αν ληφθούν υπ' όψιν οι ψήφοι υπέρ του κ. Τατούλη και η αυτοκτονική επιλογή της ΝΔ στη μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας. Σε κάθε περίπτωση, υπό την αυθαιρεσία της αναλογίας Βουλευτικών - Περιφερειακών εκλογών, το κυβερνόν κόμμα δε δικαιούται να υποστηρίζει ότι έλαβε το καθαρό μήνυμα που ζήτησε. Η κωλοτούμπα του Πρωθυπουργού ήταν πασιφανής ως και προκλητική, και έτσι αποφεύχθηκε η διάλυση της Βουλής που δεν είχε πουθενά να οδηγήσει.

Το ερώτημα που έθεσε ο κ. Σαμαράς, "ναι ή όχι στο Μνημόνιο", απαντήθηκε με ψήφο στο ΚΚΕ. Ο λαός γύρισε την πλάτη και στη ΝΔ, που πανηγυρίζει ενώ έπεσε πιο χαμηλά απ'τα χαμηλά της, και επιβράβευσε την κ. Παπαρήγα, μάλλον για τη συνέπειά της παρά για το... νεωτερικό πνεύμα και τον σύγχρονο λόγο της.

Σε τελική ανάλυση, κανένα από τα δύο μεγάλα κόμματα δεν κέρδισε -και εδώ αρχίζει η γνωστή κουβέντα για την κατάρρευση του δικομματισμού και την αποχή με μηνύματα αποδοκιμασίας του πολιτικού συστήματος. Μόνο που κάθε συζήτηση για την αποχή είναι επίσης ανόητη όταν δε συνυπολογίζει το μειωμένο πολιτικό αποτέλεσμα των Αυτοδιοικητικών εκλογών (διότι, ναι, δεν εκλέγαμε κυβέρνηση, αλλά δημάρχους), και την υποχρέωση μετακίνησης των ετεροδημοτών (διότι δε δημιουργούνται εκλογικά τμήματα στον τόπο κατοικίας τους, όπως στις Βουλευτικές εκλογές). Μέσα σε όλα αυτά καλόν είναι τη γενικότερη αδιαφορία για την πολιτική να την αντιμετωπίζουμε απλά ως τέτοια, χωρίς να της αποδίδουμε τις διαστάσεις που αρέσκονται να αποδίδουν οι αναλυτές.

Ο πολίτης έχει την επιλογή να απέχει της ψηφοφορίας. Εκχωρεί έτσι την ψήφο του, διότι άλλοι αποφασίζουν και γι' αυτόν. Το πολιτικό νόημα αυτής της επιλογής ποικίλλει, αλλά δεν αποτελεί ούτε απειλή, ούτε σημείο παρακμής για το πολίτευμα. Μάλλον το αντίθετο, καθώς το μεγάλο ενδιαφέρον του παρελθόντος δεν είναι ταυτισμένο με πολιτισμένες εκλογικές διαδικασίες. Εν τέλει, η προαιρετική συμμετοχή στην ψηφοφορία συνηθίζεται σχεδόν σε όλον τον κόσμο και ίσως να αποτελεί αναπόφευκτη εξέλιξη σε συνθήκες δημοκρατικής ομαλότητας.

Ο σχολιασμός μας θα ήταν ατελής χωρίς ορισμένες παρατηρήσεις πιο συγκεκριμένες:

Ο Δημαράς θυμίζει το κόμμα του κ. Αβραμόπουλου, καθώς πολύ σάλιο ξοδεύτηκε άσκοπα επί τη βάσει δημοσκοπήσεων. Αυτοκτόνησε την τελευταία εβδομάδα.

Είναι σαφές ότι η επιλογή Κικίλια αποτελεί γκάφα ολκής, αλλά και απόδειξη της δύναμης των μεγάλων κομμάτων (ένας στους πέντε Αθηναίους ψήφισε έναν εμφανώς ανίκανο και ακατάλληλο άνθρωπο, μόνο και μόνο διότι τον επέβαλε το κόμμα). Γκάφα επίσης ήταν το κόντεμα Ψωμιάδη, καθώς οι όποιες ελπίδες για νίκη σε έναν γύρο εξανεμίστηκαν. Αυτοί οι δύο παράγοντες στέρησαν από τη ΝΔ τη νίκη στις εντυπώσεις, διότι στις μετεκλογικές αναλύσεις θα ερχόταν πρώτη σε ψήφους...

Το ΠαΣοΚ δεν πήγε καλά σε Πελοπόννησο και Ήπειρο, ενώ λογικά θα ανακάμψει στα Επτάνησα. Η ΝΔ αβάσιμα ήλπιζε σε άνετη νίκη στο Βόρειο Αιγαίο, αλλά πήγε ανέλπιστα καλά στην Ανατολική Μακεδονία & Θράκη.

Μεγάλος ηττημένος των Δημοτικών εκλογών ήταν ο κ. Κακλαμάνης. Ό,τι και να πει κανείς η επίδοσή του ήταν χαμηλή -παρότι οι Αθηναίοι δε θα προτιμήσουν (απ' ό,τι φαίνεται) την ανατρεπτική επιλογή του κ. Καμίνη.

Ο Μπουτάρης έβγαλε τα μάτια του με την ανόητη συμπεριφορά του και τη σύγκρουση με τον Δεσπότη. Φρόνιμο είναι να γνωρίζουμε το κοινό στο οποίο απευθυνόμαστε άλλη φορά...

Ο Μίχας απλά πάτωσε στον Πειραιά (συγγνώμη για την έκφραση, αλλά αρμόζει τέλεια), παρότι τοπικές έριδες θα τον οδηγήσουν μάλλον στο Δημαρχείο.

Τέλος, αν προκύπτει ένα μήνυμα για το υπό ίδρυση κόμμα της κ. Μπακογιάννη, αυτό είναι ότι το κατώφλι του 3% το έχει στο τσεπάκι της. Ήδη ο κ. Γιαννουλάκης μάζεψε το 2% μόνο στην Κρήτη...

3/11/10

Αναζητώντας τον σωτήρα

Ο κ. Σαμαράς μάς το δήλωσε ευθέως. Η χώρα είναι σοβαρή και, αν βρεθεί στην ηγεσία της, θα σεβαστεί τις υπογραφές της. Με άλλα λόγια, το πρόβλημά του έπαψε ξαφνικά να είναι το μνημόνιο και έγινε η εφαρμογή του.

Συγχαρητήρια. Του πήρε έξι μήνες για να το καταλάβει. Για όλους τους υπόλοιπους ήταν απλά αυτονόητο ότι η αντιμνημονιακή ρητορική της Αντιπολίτευσης, εκτός από ηλίθια, ήταν και αδύνατο να εφαρμοσθεί. Τώρα γιατί τα "πράσινα" (τάχα) ΜΜΕ δεν έδωσαν στην ομολογία του κ. Σαμαρά τη σημασία που της αξίζει μένει αναπάντητο.

Από αυτό το βήμα πολλάκις έχουμε τονίσει ότι μια ψήφος γενικώς "κατά του Μνημονίου" δε σημαίνει τίποτα. Πάντα το ζήτημα ήταν η εφαρμογή στην πράξη, διότι το Μνημόνιο δεν αποτελεί σύνολο εντολών ενός ξένου δυνάστη που αποφάσισε να ταπεινώσει τη χώρα, αλλά επίσημη εγγύηση προς τους δανειστές της ότι θα εξασφαλίσει την αποπληρωμή των χρημάτων τους. Κατά τα λοιπά οι νεοδημοκράτες ας προσεγγίσουν την κάλπη σε 5 μέρες με αντιμνημονιακή διάθεση. Κούνια που τους κούναγε.

Όσο για τον φωτεινό ηγέτη της πατρίδος, τον σεβαστό Πρωθυπουργό μας, ας διδαχθεί από το παράδειγμα Καραμανλή. Το 2007 επιμέναμε ότι η προκήρυξη εκλογών ήταν μία κακή επιλογή, με τη ΝΔ να χάνει διψήφιο αριθμό εδρών λόγω εκλογικού νόμου και πτώσης ποσοστών. Οι έμπειρες πένες υπεραμύνονταν της επιλογής, διότι (άκουσον - άκουσον) πλειοψηφία μίας - δύο εδρών θα εξασφάλιζε καλύτερη λειτουργία της κοινοβουλευτικής ομάδας (!!!) καθώς αυτή θα ήταν πιο σφιχτή...

Το ίδιο φέρεται να επιλέγει ο κ. Παπανδρέου. Η τιμωρία μας, αν δεν τον ψηφίσουμε στις Αυτοδιοικητικές, θα είναι να προκηρύξει Εθνικές εκλογές, για να τον ψηφίσουμε με μικρότερη πλειοψηφία και χωρίς αυτοδυναμία, ώστε με μια συγκυβέρνηση το πολιτικό σύστημα να βρεθεί προ των ευθυνών του. Ταυτόχρονα εγκαλεί την Αντιπολίτευση γιατί δεν τολμά να καταγγείλει την Κυβέρνηση ως επικίνδυνη και να απαιτήσει τις εκλογές! Τη λογική αυτή δεν τη χωρά ο νους του ανθρώπου. Και πού να μην παρέμενε το ΠαΣοΚ πρώτη δύναμη τι είχαμε να δούμε.

Εάν, λοιπόν, την Κυριακή τα δύο κόμματα πέσουν σε χαμηλά πρωτόγνωρα (απίθανο, αλλά ας το δεχθούμε) μην αναμασήσουμε την καραμέλα του τέλους του δικομματισμού. Η ανεπάρκεια των ηγετών τους πλέον δεν κρύβεται. Αυτή θα φέρει την αποδοκιμασία, μαζί με την απουσία οποιουδήποτε οράματος.

Και, αναζητώντας τον σωτήρα μας, έχει μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε ποιος Βούγιας και ποιος Τσίπρας θα αναδειχθεί αυτήν τη φορά -για να μας βγάλει από το τέλμα, φυσικά. Όπως πάντα.