3/11/10

Αναζητώντας τον σωτήρα

Ο κ. Σαμαράς μάς το δήλωσε ευθέως. Η χώρα είναι σοβαρή και, αν βρεθεί στην ηγεσία της, θα σεβαστεί τις υπογραφές της. Με άλλα λόγια, το πρόβλημά του έπαψε ξαφνικά να είναι το μνημόνιο και έγινε η εφαρμογή του.

Συγχαρητήρια. Του πήρε έξι μήνες για να το καταλάβει. Για όλους τους υπόλοιπους ήταν απλά αυτονόητο ότι η αντιμνημονιακή ρητορική της Αντιπολίτευσης, εκτός από ηλίθια, ήταν και αδύνατο να εφαρμοσθεί. Τώρα γιατί τα "πράσινα" (τάχα) ΜΜΕ δεν έδωσαν στην ομολογία του κ. Σαμαρά τη σημασία που της αξίζει μένει αναπάντητο.

Από αυτό το βήμα πολλάκις έχουμε τονίσει ότι μια ψήφος γενικώς "κατά του Μνημονίου" δε σημαίνει τίποτα. Πάντα το ζήτημα ήταν η εφαρμογή στην πράξη, διότι το Μνημόνιο δεν αποτελεί σύνολο εντολών ενός ξένου δυνάστη που αποφάσισε να ταπεινώσει τη χώρα, αλλά επίσημη εγγύηση προς τους δανειστές της ότι θα εξασφαλίσει την αποπληρωμή των χρημάτων τους. Κατά τα λοιπά οι νεοδημοκράτες ας προσεγγίσουν την κάλπη σε 5 μέρες με αντιμνημονιακή διάθεση. Κούνια που τους κούναγε.

Όσο για τον φωτεινό ηγέτη της πατρίδος, τον σεβαστό Πρωθυπουργό μας, ας διδαχθεί από το παράδειγμα Καραμανλή. Το 2007 επιμέναμε ότι η προκήρυξη εκλογών ήταν μία κακή επιλογή, με τη ΝΔ να χάνει διψήφιο αριθμό εδρών λόγω εκλογικού νόμου και πτώσης ποσοστών. Οι έμπειρες πένες υπεραμύνονταν της επιλογής, διότι (άκουσον - άκουσον) πλειοψηφία μίας - δύο εδρών θα εξασφάλιζε καλύτερη λειτουργία της κοινοβουλευτικής ομάδας (!!!) καθώς αυτή θα ήταν πιο σφιχτή...

Το ίδιο φέρεται να επιλέγει ο κ. Παπανδρέου. Η τιμωρία μας, αν δεν τον ψηφίσουμε στις Αυτοδιοικητικές, θα είναι να προκηρύξει Εθνικές εκλογές, για να τον ψηφίσουμε με μικρότερη πλειοψηφία και χωρίς αυτοδυναμία, ώστε με μια συγκυβέρνηση το πολιτικό σύστημα να βρεθεί προ των ευθυνών του. Ταυτόχρονα εγκαλεί την Αντιπολίτευση γιατί δεν τολμά να καταγγείλει την Κυβέρνηση ως επικίνδυνη και να απαιτήσει τις εκλογές! Τη λογική αυτή δεν τη χωρά ο νους του ανθρώπου. Και πού να μην παρέμενε το ΠαΣοΚ πρώτη δύναμη τι είχαμε να δούμε.

Εάν, λοιπόν, την Κυριακή τα δύο κόμματα πέσουν σε χαμηλά πρωτόγνωρα (απίθανο, αλλά ας το δεχθούμε) μην αναμασήσουμε την καραμέλα του τέλους του δικομματισμού. Η ανεπάρκεια των ηγετών τους πλέον δεν κρύβεται. Αυτή θα φέρει την αποδοκιμασία, μαζί με την απουσία οποιουδήποτε οράματος.

Και, αναζητώντας τον σωτήρα μας, έχει μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε ποιος Βούγιας και ποιος Τσίπρας θα αναδειχθεί αυτήν τη φορά -για να μας βγάλει από το τέλμα, φυσικά. Όπως πάντα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: