6/12/10

Όταν παρέλυσε το Κράτος

Η σημερινή επέτειος της 6ης Δεκεμβρίου δεν είναι απλά η επέτειος του θανάτου ενός παιδιού από τις σφαίρες ενός ανόητου αστυνομικού. Όπως δεν είναι, γιατί δεν υπήρξε ποτέ, επέτειος έκφρασης κρατικής αυθαιρεσίας, ούτε της "επανάστασης" των νέων, που επίσης δεν έγινε ποτέ. Όσα ακολούθησαν το τραγικό συμβάν δεν αποτελούσαν έκφραση κοινής και γενικευμένης λαϊκής δυσαρέσκειας. Οι υποτονικές αντιδράσεις απέναντι στην οικονομική και πολιτική χρεοκοπία της χώρας, σήμερα, αυτό αποδεικνύουν. Η επέτειος αποκτά σημασία διότι αποτελεί την επέτειο της απόλυτης κατάλυσης του Κράτους.

Μέσα σε ένα απόγευμα ολόκληρο το Κράτος παρέλυσε. Η κοινωνία, στο όνομα μάλιστα της οποίας υποτίθεται ότι έγιναν όσα έγιναν, έκπληκτη διαπίστωνε την ευκολία με την οποία η χώρα μπορεί να μετατραπεί σε μπάχαλο.

Δε θέλω να επαναλάβω όσα πολλές φορές έχω γράψει. Θέλω απλά να θέσω δύο ερωτήματα προς όλους τους μεγαλόστομους που απέδωσαν χαρακτήρες εξέγερσης στα γεγονότα του 2008, και όχι στους ηλίθιους που συμμετείχαν σε αυτά: Τι θεωρούν ότι αυτή η "εξέγερση" πέτυχε, πέραν του εξευτελισμού της Κυβέρνησης Καραμανλή, και τι απέγιναν οι τότε "επαναστάτες".

Η "εξέγερση" των νέων νομιμοποίησε στο άρρωστο μυαλό ορισμένων τη χρήση βίας κατά το δοκούν, αν δε τη γενίκευσε κιόλας, κατά (του φαντάσματος) της "αστυνομοκρατίας". Οι δε επαναστάτες χωρίς αιτία χάθηκαν -τώρα, που βρέθηκε και αιτία αντίδρασης... Αντ' αυτού η αντίδραση περιορίζεται (ευτυχώς) στην αποχή από τις Δημοτικές εκλογές!

Ας τα σκεφτούμε αυτά για τις επόμενες φορές που ένας έντρομος Πρωθυπουργός θα φοβηθεί να επιβάλει την τάξη, στο όνομα, μάλιστα, της Δημοκρατίας. Διότι, τόσο απλά, αυτό συνέβη πριν από δύο χρόνια σα σήμερα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: