11/12/11

Ένστικτο αυτοσυντήρησης

Το παροιμιώδες ένστικτο αυτοσυντήρησης του ΠαΣοΚ είχε να κάνει με την ικανότητα των ηγετικών στελεχών του να αντιλαμβάνονται το κλίμα και να μεταμορφώνουν το κόμμα αρκετά γρήγορα, ώστε ο στόχος της εξουσίας να είναι πάντα σχετικά εφικτός.

Αυτό το ένστικτο αυτοσυντήρησης απορρυθμίστηκε με τον υιό Παπανδρέου. Ούτε το 2004 είχε λογική η εκλογή του, ούτε το 2007. Με τον Σημίτη να πετιέται στα άχρηστα, ο Γιώργος φαινόταν ως η μόνη εναλλακτική έναντι της εφορμούσας ΝΔ. Αλίμονο. Ο Παπανδρέου υπήρξε ένα μιντιακό δημιούργημα και αυτοί που τότε τον είχαν αναδείξει εξελίχθηκαν στους χειρότερους υβριστές του. Το 2007 η "βάση" μοιραία θα επέλεγε το λεγόμενο "μικρό πλην τίμιο" ΠαΣοΚ. Ο καθένας μπορεί να κρίνει αν ήταν η σωστή επιλογή.

Ως Πρωθυπουργός, ωστόσο, αρχικά έπραξε υπεύθυνα. Κατάπιε τις πράσινες αναπτύξεις και τα σοσιαλιστικά κουραφέξαλα και επέλεξε την οδό του Μνημονίου. Μόνο που δεν ήταν έτσι. Ο Παπανδρέου ποτέ δεν ξέχασε τις εμμονές του, με αποτέλεσμα και το πρόγραμμα να μην εφαρμοστεί ποτέ και να μη γίνει κτήμα του κόσμου. Ο ελληνικός λαός στην πλειοψηφία του ακόμα πιστεύει στις μαγικές λύσεις, αλλά αυτό θα ήταν αδιάφορο αν υπήρχε μία Κυβέρνηση αποφασισμένη να υποστεί τις συνέπειες στην κάλπη. Ο Καραμανλής στο ίδιο δίλημμα κρύφτηκε. Ο Παπανδρέου δεν μπορούσε να κάνει το ίδιο, αλλά δεν έπαψε ποτέ να βλέπει τον εαυτό του ως αδικημένο. Αποζητώντας την εσωτερική νομιμοποίηση αδιαφόρησε τελικά για τη σωτηρία της χώρας. Προηγούνταν η δική του σωτηρία.

Ο Παπανδρέου αποτελεί πια βαρίδι για το ΠαΣοΚ. Είναι γελοίο να υποστηρίζει κανείς ότι το κόμμα μπορεί να πάει με αυτόν στις εκλογές. Μόνο ο Πετσάλνικος μπορεί να το πει αυτό, για λόγους ευνόητους. Το κρίσιμο ερώτημα είναι ποιο ΠαΣοΚ θα δούμε μέχρι την κάλπη. Η ΝΔ στην αντίστοιχη περίσταση επέλεξε την οδό του λαϊκισμού. Το πιο πιθανό είναι ότι στην ίδια παγίδα θα πέσει και το ΠαΣοΚ: Με τις δημοσκοπήσεις να εκτινάσσουν ΚΚΕ και ΣυΡιζΑ, η εύκολη ανάγνωση είναι η αντιμνημονιακή σημαία. Αλήθεια, ποιος θα τη σηκώσει; Ο Λοβέρδος, ο Χρυσοχοΐδης ή ο Βενιζέλος;

Ας ελπίσουμε ότι το παροιμιώδες ένστικτο θα ξαναενεργοποιηθεί και ότι το ΠαΣοΚ θα αναγνωρίσει στα 14άρια του ΣυΡιζΑ δικούς του ψηφοφόρους, αγανακτισμένους, όχι της πλατείας, αλλά από τη διαχειριστική του ανεπάρκεια. Ας ελπίσουμε ότι θα αναγνωρίσει την τεράστια δεξαμενή του κέντρου και ότι δε θα ψαρέψει στα θολά νερά της Αριστεράς. Ας ελπίσουμε ότι άνθρωποι όπως ο Αλέκος Παπαδόπουλος μπορούν να ηγηθούν ενός σοβαρού κεντρώου κόμματος και ότι δε θα επιλεγεί η οδός της αντιπαράθεσης με τον Τσίπρα και την Παπαρήγα για τη δεύτερη θέση.

Οι ελπίδες είναι ελάχιστες. Η ανόητη διαδικασία "από τη βάση" δεν επιτρέπει αισιοδοξία. Οι απόψεις μας είναι γνωστές, δε θα τις επαναλάβουμε, αλλά έγιναν όσο ποτέ επίκαιρες. Στην κρισιμότερη στιγμή στην ιστορία του ΠαΣοΚ, η άμεση εκλογή από τον λαό δε λειτουργεί ως ανανέωση και ξεκίνημα, αλλά ως εμπόδιο. Η δημόσια συζήτηση για τη σκοπιμότητα αλλαγής του καταστατικού αποτελεί τη μεγαλύτερη δικαίωση για όλους εμάς που επιχειρηματολογήσαμε εναντίον της απολίτικης αυτής διαδικασίας.

Το ΠαΣοΚ οφείλει να επαναπροσδιορισθεί και να ξανασυστηθεί στην κοινωνία. Στην παρούσα συγκυρία, ο κίνδυνος η χώρα να πέσει στα χέρια των ακροδεξιών λαϊκιστών του Σαμαρά είναι τεράστιος και η ύπαρξη ενός αξιόπιστου πόλου απολύτως απαραίτητη.

Δυστυχώς, όμως, δεν μπορούμε να αισιοδοξούμε. Το νεό μιντιακό δημιούργημα, ο Λοβέρδος, ή ο επί χρόνια υπουργός που ξαναέγινε τελευταία σοσιαλιστής, ο Χρυσοχοΐδης, βγήκαν μπροστά. Δύο πολιτικοί ανίκανοι να ποιήσουν πολιτική. Και το ΠαΣοΚ θα μάχεται με τον Σαμαρά για το ποιος θα διαλύσει εντελώς τη χώρα.

24/11/11

Ελλάς, Ελλάς, Αντώνης ψευταράς

Στη Νέα Δημοκρατία ισχύει το "έτσι είναι αν έτσι νομίζετε" ή, ορθότερα, το έτσι είναι αν έτσι λένε ο Φαήλος και ο Μιχελάκης. Η τρόικα ζητούσε γραπτή δέσμευση τήρησης του προγράμματος στήριξης σε περίπτωση εκλογικής νίκης (ο Θεός να φυλάει) του Σαμαρά και ο μπεσαλής και λεβέντης Έλληνας αρνούνταν να γίνει δηλωσίας. Από τη χθεσινή επιστολή του ας ξεχωρίσουμε τα εξής:

"Nea Demokratia is strongly committed to the success of fiscal consolidation and structural reforms, rebuilding market confidence and fostering economic growth" 

[Nea Demokratia] "also supports “tools” already implemented (albeit poorly); namely, public expenditure cutting, fighting tax evasion, structural reforms, privatization programs and capitalizing on idle real estate public property" 

[We] "believe that certain policies have to be modified, so as to guarantee the Program's success

"We intend to bring these issues to discussion, along with viable policy alternatives, strictly within the framework outlined by the Program" 

Θέλει κάποιος να μάς εξηγήσει πότε ο κ. Σαμαράς υποστήριξε μέτρα υπέρ της δημοσιονομικής προσαρμογής, υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων, υπέρ του εκσυγχρονισμού; Στήριξε π.χ. τον Καλλικράτη, συμμετέχοντας και προτείνοντας βελτίωσεις ή έλεγε εξ αρχής όχι σε όλα; Αγωνίστηκε για τη δίκαιη κατανομή των φορολογικών βαρών ή μήπως έταζε στον κόσμο "αναπτυξιακά μέτρα" και μηδενισμό του ελλείμματος εντός εξαμήνου; Υποκινούσε τους διάφορους "γειά σου Θύμιο" ή όχι; Έκραζε για ξεπούλημα των ασημικών ή όχι; 

Ευτυχώς όμως το παλικάρι μας δε συνυπέγραψε! Δεν προσκύνησε! Στα επισημασμένα σημεία βλέπετε την επαναδιαπραγμάτευση και την πάλη που θα δώσει για το "νιου πόλισυ μιξ"! 

Αλλά είπαμε: έτσι είναι αν έτσι νομίζει ο Κρανιδιώτης. Αφού, λοιπόν, κατά τη Νέα Δημοκρατία το παραπάνω κείμενο δε σημαίνει ότι ο Σαμαράς υπέκυψε στη "χάρτινη απειλή", έτσι θα είναι. Και αύριο ο Φαήλος θα μπορεί ελεύθερα να υμνήσει τη μεγάλη φιλία του με τον Αντώνη, εκθειάζοντας από τηλεοράσεων και ραδιοφώνων τη θαυμαστή μανούβρα του πεφωτισμένου ηγέτη. 

Όλη αυτή η ιστορία ήταν τζάμπα μαγκιά. Μήπως η τρόικα ζητούσε κάτι περισσότερο; Αλλά το ποιόν του ανθρώπου φαίνεται καθαρά: κοροϊδεύει τον κόσμο. Μιλά για προσβολή της αξιοπιστίας του επί εβδομάδες, ενώ ταυτόχρονα υπογράφει το κείμενο πλήρους αποδοχής των όρων των δανειστών. Πού και να μην ήταν μπεσαλής! Πολύ καλά κάνει, διότι δε θα μπορούσε να κάνει αλλιώς. Αλλά οι πρόθυμοι πανηλίθιοι στους οποίους απευθύνεται θα πιστέψουν στο τέλος ότι ο μέγας ηγέτης αντιστάθηκε! 

Λοιπόν, περιέχει ή όχι το παραπάνω κείμενο ψέματα, όταν μιλά για την πίστη της ΝΔ στις μεταρρυθμίσεις; Μας περνά ο Σαμαράς για ηλίθιους, όταν παριστάνει τον αντάρτη κατά των δυνάμεων κατοχής, αλλά strictly within the framework outlined by the Program; Ταΐζει ή όχι τον κόσμο κουτόχορτο όταν μιλά για "λάθος συνταγή", αλλά εγγυάται το Program's success

Τι γίνεται επιτέλους, όλοι οι Νεοδημοκράτες έχουν αποβλακωθεί πια;

22/11/11

Η πελατεία

Για ακόμη μία ημέρα η πολιτική ειδησεογραφία ασχολείται με το ζήτημα των ενυπόγραφων δεσμεύσεων τήρησης του Μνημονίου που συνοδεύει τη νέα δανειακή σύμβαση. Έχουμε επισημάνει την παιδιάστικη συμπεριφορά του Σαμαρά, ποια όμως είναι τα πραγματικά κίνητρα των δανειστών; Πρόκειται για έλλειψη εμπιστοσύνης, συνωμοσία "τσαλακώματος" του Αρχηγού της Αντιπολίτευσης ή υπάρχει κάτι άλλο;

Κατ' αρχάς η επιθυμία των Ευρωπαίων να καθορίσουν το κοινωνικό και οικονομικό περιβάλλον της χώρας, στην προσπάθειά τους να εξασφαλίσουν την αποπληρωμή του δανείου είναι απολύτως θεμιτή, για όποιον τουλάχιστον δεν αντιμετωπίζει την Ευρωζώνη, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ ως τρία φιλανθρωπικά ιδρύματα που αποφάσισαν να κάνουν επένδυση ανθρωπιάς για τη διάσωση των ελληνικών μισθών και συντάξεων. Για όλους τους υπόλοιπους είναι λογικό να θέλουν να επιβάλουν τους όρους τους, χωρίς αυτό να προξενεί εντύπωση. Η πραγματική απώλεια της εθνικής κυριαρχίας δεν είναι η αποδοχή των μέτρων των Μνημονίων (ούτως ή άλλως η συμμετοχή στους διεθνείς οργανισμούς, και ειδικά σε Ευρωζώνη και ΕΕ, σημαίνει συμμόρφωση στις επιταγές τους με τροποποίηση της εθνικής νομοθεσίας), αλλά η ίδια η ανάγκη δανεισμού για την επιβίωση της χώρας.

Εάν ληφθούν υπόψιν οι γενικότερες συνθήκες, με τους δανειστές μας να δανείζονται και οι ίδιοι, με μεγαλύτερο μάλιστα επιτόκιο από αυτό με το οποίο δανείζουν εμάς, με το βιοτικό επίπεδο χωρών που συμμετέχουν στο πακέτο διάσωσης να είναι κατώτερο αυτού που πασχίζουμε να διασώσουμε στη χώρα μας (π.χ. Σλοβακία), είναι ξεκάθαρο ότι οι χειρισμοί μας δεν μπορεί να γίνονται στο επίπεδο της ελληνικής λεβεντιάς και με συναισθηματικές εξάρσεις, τύπου "προδοσία", "ξεπούλημα" και "κατοχή".

Είναι, λοιπόν, παράλογοι οι δανειστές μας που απαιτούν την ενυπόγραφη δέσμευση για την τήρηση των (προσοχή) ήδη συμφωνηθέντων; Όχι, για δύο λόγους.

Ο πρώτος είναι η αναξιοπιστία των Ελλήνων πολιτικών, και ειδικά του κ. Σαμαρά. Με το προηγούμενο ιστορικό του κ. Παπανδρέου, ο οποίος, αφού συμφώνησε για το κούρεμα και το νέο δάνειο και γύρισε πανηγυρίζοντας στην Ελλάδα, αποφάσισε να τα θέσει στην κρίση του ελληνικού λαού, πώς να εμπιστευθούν τον Σαμαρά, που στο κάτω-κάτω ουδέποτε συμφώνησε στο σχέδιο διάσωσης; Ο Παπανδρέου συμμετείχε στον σχεδιασμό του και τελικά υπαναχώρησε (για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης, βέβαια, και στην προσπάθεια εξασφάλισης λαϊκής νομιμοποίησης), ο Σαμαράς που δήλωνε στα μέσα ενημέρωης ότι δε θα ψηφίσει τη σύμβαση "ούτε αν τον κρεμάσουν ανάποδα" είναι ο άνθρωπος στον οποίον μπορούν να βασισθούν;

Τι δηλώνει ο κ. Σαμαράς; Ότι δε συμμετέχει σε συγκυβέρνηση, ότι απαιτεί τη λαϊκή ετυμηγορία, ουδέποτε απεδέχθη καθαρά το Μνημόνιο και, τελικά, το μόνο που θέλει είναι τα χρήματα του δανείου: την έκτη δόση και την ενεργοποίηση της νέας δανειακής σύμβασης. Αυτό στα ώτα των ξένων πώς ακούγεται; Ότι θέλει τα λεφτά και μετά μπορεί να ξαναθυμηθεί την επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου, που ακόμα και τώρα δεν έχει αποδεχθεί καθαρά.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι η τρόικα βλέπει τις εκλογές του 2012 να μετατρέπονται στο δημοψήφισμα του Παπανδρέου. Υπ' αυτήν την έννοια είναι ορθή η κρίση ότι η εμμονή των δανειστών στην υπογραφή Σαμαρά έχει και προεκλογική σκοπιμότητα. Αν ο Σαμαράς κατέβει με τα λάβαρα του "δε συναινώ στο λάθος", του "νιου πόλισυ μιξ", των "αναπτυξιακών μέτρων" και της "επαναδιαπραγμάτευσης", ουσιαστικά ο λαός θα κληθεί να κρίνει την ορθότητα του σχεδίου διάσωσης. Αν η προεκλογική περίοδος κυλήσει με την αντιπαράθεση μεταξύ των "μνημονιακών" και των "αντιμνημονιακών", ουσιαστικά θα έχουμε τη διεξαγωγή του κατάπτυστου δημοψηφίσματος με αντικείμενο τη συμφωνία. Οι συνέπειες θα είναι ολέθριες, όπως ήδη φάνηκε.

Αν όμως ο Σαμαράς έχει δεσμευθεί, δε θα έχει το περιθώριο να παίξει αυτό το χαρτί στην προεκλογική περίοδο. Και είναι πασιφανές ότι οι αριστοτεχνικές κωλοτούμπες του (αντιμνημόνιο - έκτη δόση, συγκυβερνώ - αντιπολιτεύομαι, δέχομαι - δεν υπογράφω) εκεί ακριβώς αποσκοπούν. Θέλει να μας πει ότι για το καλό της πατρίδος δέχθηκε τη συγκυβέρνηση που δεν ήταν συγκυβέρνηση, τα λεφτά τα πήραμε (αν τελικά τα πάρουμε) και τώρα ώρα για τη σωστή συνταγή, που μόνο αυτός κατέχει.

Αμφιβάλλει κανείς ότι αν εκλεγεί Πρωθυπουργός θα δεχθεί, έκων - άκων, τους όρους των δανειστών; Τον κ. Έντα Κένι, που τον είχε κάνει σημαία της επαναδιαπραγμάτευσης προ μηνών, τον είδαμε σήμερα, που μαθαίνει από τις γερμανικές εφημερίδες ότι θα αυξήσει το ΦΠΑ στη χώρα του; Για να ξέρουμε γιατί μιλάμε. Η τρόικα φοβάται ότι αυτή η ρητορική των δύο χρόνων του Σαμαρά έχει περιεχόμενο και ότι δεν είναι μόνο για εσωτερική κατανάλωση.

Αν όμως όλοι έχουν δεχθεί το Μνημόνιο, τι θα πάμε να ψηφίσουμε; Το εύλογο ερώτημα έχει δύο πηγές, τις πηγές του κακού για το ελληνικό πολιτικό σύστημα.

Πρώτη, και πάλι η αναξιοπιστία. Με όλα τα σενάρια συνωμοσίας που εξυφαίνονται, για προδοσία του Παπανδρέου για να γίνει γ.γ. του ΟΗΕ (!), ξεπούλημα των πετρελαίων της χώρας, διεθνή σιωνισμό κ.λπ., αλλά κυρίως λόγω της διαχρονικής ανικανότητας και ιδιοτέλειας των πολιτικών μας, κανείς δεν πιστεύει όσα μας λένε. Το ΚΚΕ λ.χ. υποστηρίζει ότι η χώρα δε χρειάζεται καν την έκτη δόση, απόδειξη ότι δεν εξαντλήθηκαν ακόμα τα ταμειακά αποθέματα του Κράτους (συλλογισμός απίστευτος: αφού ο άρρωστος δεν πέθανε ακόμα, δεν είναι άρρωστος)! Σε αυτό το περιβάλλον, ο ψηφοφόρος δεν πρόκειται να δεχθεί ότι το Μνημόνιο είναι η μόνη λύση οπότε και δεν έχει νόημα αν συμφωνούμε με αυτό ή όχι.

Ο δεύτερος παράγων είναι αυτός που καθορίζει την οπτική γωνία θέασης της κατάστασης, δηλαδή τα ΜΜΕ. Το θέμα είναι τεράστιο, και έτσι ενδεικτικά θα αναφέρω μερικά παραδείγματα.

Σάλος ξέσπασε π.χ. στο Ίντερνετ από τη στάση του ομίλου ΣΚΑΪ - Καθημερινής. Το συγκρότημα Αλαφούζου, που πράγματι έψεγε την Κυβέρνηση γιατί δεν ήταν αρκετά... μνημονιακή, τη μία φέρεται να υπηρετεί την Ντόρα, την άλλη τον Καρατζαφέρη, την άλλη να έχει προσκυνήσει στα αλλότρια συμφέροντα που επιδιώκουν την εξόντωση της πολιτικής (γιατί σήμερα αγαπήσαμε τους πολιτικούς μας, ξαφνικά) από τους τεχνοκράτες και άλλα φαιδρά.

Προφανώς η στάση αυτή δεν είναι αθώα, αλλά, για παράδειγμα, οι αρθρογράφοι της Καθημερινής ήδη από την προεκλογική περίοδο του 2007 επεσήμαναν την ανάγκη Κυβέρνησης συνεργασίας -όταν μάλιστα ήταν ιδιαίτερα εύλογο να υποψιασθεί κανείς σκοτεινά κίνητρα υπονόμευσης του Καραμανλή, γιατί η πρόταση αυτή ήταν εκτός τόπου και χρόνου. Φαινομενικά...

Στον αντίποδα τα φιλοσαμαρικά μίντια. Ο κ. Τράγκας π.χ. στα παραληρήματά του διά του Real FM, με το γνωστό ειρωνικό και αγοραίο ύφος του, κατακεραυνώνει όποιον τολμήσει να μη συνταχθεί με τον μεγάλο πατερούλη Αντώνη υπό τους ήχους γερμανικών εμβατηρίων και, με τον εθνικό ύμνο των Γερμανών να παιανίζει κατά διαστήματα, διατάσσει προσοχές! Οι ακροατές του, άραγε, η εκλογική πελατεία του Σαμαρά δηλαδή, πώς θα πάει στην κάλπη αν ο Πρόεδρος γίνει "δηλωσίας";

Ο κ. Χατζηνικολάου πάντως δεν έχει κανένα πρόβλημα να διαφημίζει τον ΟΤΕ, ως χορηγό της εκπομπής του. Τον ΟΤΕ που ανήκει κατά το ήμισυ στην Deutsche Telecom. Αλλά δεν πρόκειται για ξεπούλημα εθνικής περιουσίας όταν οι Γερμανοί χορηγούν τις εκπομπές, έτσι;

Ο διευθυντής της Real News είναι βέβαια αυθεντικό λαγωνικό. Μετά τις εκλογές του 2009 και ενώ διηύθυνε το πλέον αντιμνημονιακό κανάλι, αυτό όπου ο Τράγκας τσίριζε στην Κάτια Μακρή κλαίγοντας για τις συνταξούλες των φτωχών λίγο πριν επιτεθεί με χυδαιότητα κατά της οικογένειας Μητσοτάκη, αυτό όπου κατά παγκόσμια πρωτοτυπία ο οικονομικός συντάκτης Χρήστος Κώνστας ανακλήθηκε στην τάξη από τον Χατζηνικολάου όταν τόλμησε να μιλήσει θετικά για κάποιο κυβερνητικό νομοσχέδιο, έβρισκε τον χρόνο για να φιλοξενεί τους κ.κ. Καστανίδη, Γερουλάνο και Παμπούκη και να τους πλέκει κατά διαστήματα το εγκώμιο.

Ούτε ο υπαστυνόμος Ρεξ δε θα "μυριζόταν" την πολιτική ποιότητα, όπως ο κ. Χατζηνικολάου. Ο οποίος δεν είχε πάρει μυρωδιά ούτε την απάτη με τις διαφημιστικές του καναλιού του, ούτε τα χρέη στο Δημόσιο. Ήξερε όμως πολλά για το ήθος, την εντιμότητα και τις ικανότητες των υπουργών Δικαιοσύνης, Πολιτισμού και Επικρατείας. Προσέξτε, Δικαιοσύνης, Πολιτισμού και Επικρατείας...

Σήμερα ο κ. Γιαννίκος είναι στη φυλακή, αλλά ο Τράγκας θα κλάψει γιατί το Κράτος δεν πιάνει τους μεγαλοκαρχαρίες -αυτούς για τους οποίους δούλευε. Το χρέος του υπερβαίνει το ένα εκατομμύριο. Ποσό αντίστοιχης τάξης με αυτό που βρέθηκε στην Ελβετία σε λογαριασμό του κ. Καπράνου των δομημένων ομολόγων (ξέρετε, αυτού που αρθρογραφούσε στην... Καθημερινή!!!), που είναι επίσης στη φυλακή.

Αυτοί είναι που μας ενημερώνουν. Διόλου τυχαία, λοιπόν, ο κ. Χατζηνικολάου γνωρίζει καλά ότι οι Ευρωπαίοι θέλουν να τσαλακώσουν τον Σαμαρά, που "μόνο όρκο δεν έχει δώσει" ότι συμφωνεί. Αλλά κανείς δεν του ζήτησε όρκο, υπογραφή να βάλει πρέπει. Αφού συμφωνεί, γιατί δεν τη βάζει να τελειώνουμε;

Μα γιατί θα χάσει την πελατεία του. Όπως και ο κ. Χατζηνικολάου, ο κ. Τράγκας και τόσοι άλλοι που θα συνοδεύσουν τον "λεβέντη" ελληνικό λαό στην κάλπη.

21/11/11

Ώρα να σοβαρευτούμε

Ποτέ άλλοτε η ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας δεν υπήρξε τόσο ανεύθυνη και ανόητη. Επί των ημερών Σαμαρά είναι αδύνατον να εντοπίσουμε έστω και μία τοποθέτηση που να υπήρξε ορθή, όχι μόνο με το αυθαίρετο εν πολλοίς κριτήριο του "εθνικού συμφέροντος", αλλά ακόμα και με κριτήριο το στενό κομματικό συμφέρον. Για όσους δεν το έχουν αντιληφθεί, η ΝΔ του Σαμαρά όχι μόνο δεν έχει "επαναπατρίσει" κάποιους από τους 1.000.000 ψηφοφόρους που το 2009 τής γύρισαν την πλάτη, αλλά με βάση τις δημοσκοπήσεις πρόκειται να κινηθεί σε ποσοστά ίδια με της τότε συντριβής της.

Δεν υπάρχει, βέβαια, τίποτε το παράδοξο σε αυτό. Αν εξαιρεθούν οι "παραδοσιακοί" ψηφοφόροι, αυτοί που ό,τι και να γίνει "ΝΔ ρίχνανε, ΝΔ θα ρίξουν", το ισοζύγιο του κόμματος είναι αρνητικό. Τα οφέλη από την αντιμνημονιακή τακτική θα ήταν ούτως ή άλλως παροδικά: το κοινό της ΝΔ ήταν ίσως το λιγότερο ευεπίφορο σε λαϊκιστικά συνθήματα, λόγω της υπεροχής ΠαΣοΚ και ΛαΟΣ στον τομέα αυτόν. Ακόμα και αν θεωρήσουμε ότι η "δεξιά στροφή" θα φέρει ψήφους στο κόμμα, η ζημία από την απώλεια του κεντρώου - κεντροδεξιού χώρου φαίνεται μεγαλύτερη.

Ο ΛαΟΣ, από την άλλη, διατηρεί, αν δεν αυξάνει, τις δυνάμεις του. Άρα και τα κέρδη από την παραδοσιακή Δεξιά είναι αμφίβολα. Για να μην αναφερθούμε στα πιθανά οφέλη από τη νέα τακτική Καρατζαφέρη (με το χαρτί του "σοβαρού και υπεύθυνου" πολιτικού), διότι το παρελθόν του με τις ακραίες πρακτικές και δηλώσεις θα συνεχίσει να τον στοιχειώνει -όπως διαπιστώσαμε και πάλι πρόσφατα.

Βεβαίως παραμένει η προσδοκία άντλησης ψήφων από τη δεξαμενή του 1.000.000, αλλά αυτό θα προϋπέθετε σοβαρό πρόγραμμα και στρατηγική. Οι άνθρωποι αυτοί ήδη μία φορά το 2009 δεν πήγαν στην κάλπη. Επομένως δεν τους αγγίζει το δίλημμα ΠαΣοΚ ή ΝΔ. Αυτό που απαιτούν είναι σοβαρές προτάσεις. Αυτές που ο Σαμαράς αδυνατεί να προσφέρει.

Από το αντιμνημόνιο πέρασε στην υιοθέτηση του Μνημονίου και της νέας δανειακής σύμβασης. Από το "ρόνγκ πόλισυ μιξ" πέρασε στη συγκυβέρνηση, που δεν είναι συγκυβέρνηση, αλλά μεταβατική ακροδεξιο-κυβερνο-αντιπολίτευση με μία λογική και συνταγματική κωλοτούμπα (ανεξάρτητα από την οριακής νομιμότητας διαδικασία που ακολουθήθηκε για τον σχηματισμό της, στην αντιπροσωπευτική μας δημοκρατία η σημερινή Κυβέρνηση έλαβε ηχηρότατη ψήφο εμπιστοσύνης και ο νέος Πρωθυπουργός χαίρει γενικής εκτίμησης). Το πρόγραμμά του είναι τόσο σοβαρό ώστε το Ζάππειο Ι έγινε Ζάππειο ΙΙ σε χρόνο αντίστοιχο με αυτόν που υποτίθεται ότι θα χρειαζόταν για να μηδενίσει το έλλειμμα! Το δε Ζάππειο ΙΙ έγινε τελικά αγώνας για την εξασφάλιση της έκτης δόσης του Μνημονίου.

Ακόμα και αν συμφωνήσουμε ότι οι κυβερνητικοί χειρισμοί επιδείνωναν συνεχώς τη δημοσιονομική κατάσταση της χώρας, αυτή δεν είναι η εικόνα ενός σοβαρού κόμματος και ενός σοβαρού αρχηγού.

Σήμερα ο Σαμαράς συμπεριφέρεται σαν τετράχρονο που το πιάσαν να κάνει ζημιές και αρνείται να ζητήσει συγγνώμη. Ενώ επί δύο χρόνια μιλούσε για προδοσίες, ξεπούλημα της χώρας, πληγωμένη εθνική υπερηφάνεια και άλλα δακρύβρεχτα, ενώ ποτέ δεν αναγνώρισε το μάταιο του αντιμνημονίου λόγω της αναγκαιότητας του Μνημονίου (ο αρχηγός της ΝΔ έχει δεχθεί μόνο την ανάγκη να λάβουμε τα χρήματα του δανείου, όχι να δεσμευθούμε ότι θα το αποπληρώσουμε!), ενώ ακόμα αρνείται ότι το κόμμα του συμμετέχει στην Κυβέρνηση (!) παίζει το χαρτί του αξιόπιστου και μπεσαλή.

Για όσους έχουν αμφιβολίες για το διεθνές κύρος του Σαμαρά, η ιστορία είναι πολύ διδακτική. Ακόμα και αν τελικά η τρόικα υποχωρήσει, το θέμα των υπογραφών συζητείται επί δύο εβδομάδες! Τον Σαμαρά, λοιπόν, δεν τον πιστεύει κανένας. Αλλά εκείνος παριστάνει τον περήφανο και αξιοπρεπή, αρνούμενος ότι κάθε μέρα εξευτελίζεται περισσότερο με τα καμώματά του.

Δεν υπάρχει τίποτε το παράδοξο ούτε και σε αυτό. Από τις γραμμές αυτές δίνουμε μάχη επί 4 χόνια εναντίον των λαϊκιστικών μεθόδων της "αμεσοδημοκρατίας", που υπήρξε η βαρύτερη ζημία που ο κ. Παπανδρέου έκανε στη χώρα. "Λόγω μεν δημοκρατία, έργω δε η του πρώτου ανδρός αρχή". Η λαϊκή ψήφος είναι αναγκαία για να προσφέρει νομιμοποίηση, σε καμία περίπτωση δε συνιστά λευκή επιταγή για μία συν Θεώ διακυβέρνηση, αλλά είναι αδιανόητο ο κόσμος να αποφασίζει για τα πάντα.Όταν τα λέγαμε αυτά κάποιοι μας λοιδωρούσαν. Σήμερα ο Παπανδρέου είναι σπίτι του γιατί, αντί να κυβερνήσει όπως έπρεπε και να είναι ειλικρινής με τον λαό (λέμε τώρα), αποζητούσε μάταια τη λαϊκή νομιμοποίηση. Τελικά, ούτε η χώρα σώθηκε, ούτε ο ίδιος.

Στα χνάρια του και ο Αντώνης. Λέει "ό,τι θέλει ο λαός", γι' αυτό και κάνει συνέχεια λάθη τα οποία δεν έχει το μεγαλείο να αποδεχθεί. Όλη η ηγεσία του υπήρξε ένα λάθος, ο ίδιος είναι ένα λάθος: είναι αποκύημα του φόβου του Μητσοτάκη. Όταν τα στελέχη της ΝΔ έβλεπαν την Ντόρα ως μόνη επιλογή ηγεσίας, κάποιοι βρήκαν τον τρόπο να την κάνουν πέρα. Δεν ξέρω αν θα ήταν καλύτερη ως Αρχηγός, αλλά όσα λέει σήμερα είναι περισσότερο ρεαλιστικά από τα "νιου πόλισυ μιξ" του Σαμαρά.

Λέγεται ότι η Ιστορία δε γράφεται με αν, αλλά δείτε τις πιο πρόσφατες "λαϊκές ετυμηγορίες": Στο αίτημα για μεταρρυθμίσεις ο λαός έδιωξε ατιμωτικά τον Σημίτη και έφερε τον Καραμανλή. Στο δίλημμα μέτρα ή "λεφτά υπάρχουν" ψήφισε Γιωργάκη. Τον οποίον είχε επιλέξει έναντι του Βενιζέλου (παρότι τώρα αποδεικνύεται καθαρά πόσο κενός είναι και αυτός, μεταξύ των δύο δεν μπορεί να γίνει καμία σύγκριση). Στο δίλημμα Ντόρα ή ο,τιδήποτε άλλο επέλεξε το άλλο, ακόμα και αν αυτό το "άλλο" προερχόταν από το μαυσωλείο του 1% της άφρονος πατριδοκάπηλης Ακροδεξιάς.

Ναι, οι διεφθαρμένοι και ανίκανοι κυβερνούν αυτήν τη χώρα, αλλά δεν κατέλαβαν με τη βία την εξουσία. Οι εκλογές πλησιάζουν και αυτοί δε σοβαρεύονται. Και οι δύο παλεύουν για να μείνουν στην εξουσία, με κάθε κόστος. Μήπως ήρθε η ώρα να σοβαρευτούμε εμείς;

16/11/11

Τόσο ανόητοι είμαστε πια;

Ο αποπεμφθείς κ. Χατζηγάκης είπε τελικά δημοσίως αυτό που όλοι ξέραμε, αλλά που οι περισσότεροι είχαν ξεχάσει. Η χώρα έχει πληρώσει ήδη τον κ. Σαμαρά με το Σκοπιανό, δε χρειάζεται να τον πληρώσει ξανά...

Φυσικά, σαν έτοιμοι από καιρό, οι παρατρεχάμενοι του Αρχηγού έσπευσαν να μιλήσουν για τα έργα και τις ημέρες του κ. Χατζηγάκη στα υπουργεία όπου θήτευσε. Αλήθεια, αφού ήταν τέτοιος απατεώνας, τι δουλειά είχε τόσον καιρό στην κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ; Γιατί ο Σαμαράς δε μας είχε μιλήσει για τα σκάνδαλα που βαρύνουν το παρελθόν του και δεν τον είχε στείλει πακέτο στον εισαγγελέα; Μήπως θα θύμωνε ο πρώην και θα έπρεπε να εξέλθει της κατάστασης μακαριότητας την οποία απολαμβάνει επί δύο χρόνια;

Το ζήτημα, ανεξάρτητα από το ποιος είναι ο Χατζηγάκης (κάτι που έχει μγάλη σημασία, βέβαια), είναι και αν έχει δίκιο σε όσα λέει. Αλλά η απάντηση σε αυτό δε συμφέρει τον κ. Σαμαρά και την παρέα του.

Στο μεταξύ, κορυφώνεται ο θρήνος για την είσοδο του ΛαΟΣ στην Κυβέρνηση. Ωσάν να μην εκλήθησαν τα κόμματα της Αριστεράς στη συζήτηση για τον σχηματισμό Κυβέρνησης, ωσάν ο ΛαΟΣ να μην είναι κόμμα που λειτουργεί σύμφωνα με τους νόμους και το Σύνταγμα, ωσάν να μην ψηφίζεται από τον λαό.

Την άποψή μου την έχω ξανακαταθέσει: η ζημία που υφίσταται το πολίτευμα από την επαναστατική γυμναστική του ΚΚΕ και του ΣυΡιζΑ είναι πολύ μεγαλύτερη από ό,τι από τις ρητορικές ακρότητες, στις οποίες ο Καρατζαφέρης ενίοτε καταφεύγει. Για την ακρίβεια, αν κάποιος ρίχνει νερό στον μύλο της Ακροδεξιάς αυτός είναι ο ψευτοπροοδευτισμός που μάς έχει πλήξει εδώ και χρόνια.

Ο Καρατζαφέρης πρέπει, ωστόσο, να ξεκαθαρίσει και τι θα κάνει μετεκλογικά. Διότι δε θα μπορεί να αρνηθεί τη συγκυβέρνηση με τη ΝΔ και να βάλει τη χώρα στην περιπέτεια της αστάθειας. Σε αυτήν, όμως, την περίπτωση, θα έχει εξαπατήσει τους ψηφοφόρους του, μεταξύ των οποίων κυρίως όσους προτίμησαν τον ΛαΟΣ αντί της ψευτοΝΔ του Σαμαρά. Σε αυτό το ερώτημα ο Καρατζαφέρης πρέπει να απαντήσει προεκλογικά. Αν π.χ. απαιτήσει την παραμονή Παπαδήμου ως Πρωθυπουργού σε μία συγκυβέρνηση ΛαΟΣ - ΝΔ, ο Σαμαράς τι θα μπορεί να κάνει;

Για τους φοβούμενους την Ακροδεξιά, μία ερώτηση: Μία κυβέρνηση Σαμαρά, με υπουργούς Φαήλο, Χρύσανθο, Σταμάτη, Παναγιωτόπουλο και Μαρκόπουλο, με υφυπουργούς διάφορους κρυφούς αστέρες τύπου Θύμιου Λυμπερόπουλου (ο οποίος ήταν αναπληρωτής τομεάρχης, μην ξεχνάμε) και εκπρόσωπο τον Μιχελάκη, είναι λιγότερο ακραία από μία Κυβέρνηση με τον Γεωργίου, τον Ροντούλη και τον Βορίδη;

Να μιλάμε και λίγο σοβαρά. Δε θα βαρεθώ να το γράφω: Ο Χατζηγάκης έχει απόλυτο δίκιο. Στην ηγετική ομάδα περί τον Σαμαρά έχουν εμφιλοχωρήσει ακραία στοιχεία, με αποτέλεσμα το κόμμα να έχει υιοθετήσει ρητορική και να ανέχεται μεθόδους που δεν ταιριάζουν σε ένα κεντροδεξιό, αστικό και φιλοευρωπαϊκό κόμμα. Αυτό θα ήταν αδιάφορο αν δεν έβλαπτε τόσο πολύ τη χώρα σε μία τόσο κρίσιμη περίοδο.

Το δυσάρεστο είναι άλλο: Αυτοί που ψήφιζαν "μεσαίο χώρο", πώς θα ξαναψηφίσουν σήμερα Σαμαρά; Πώς είναι δυνατόν ο κύριος 1% να εισπράττει το 25% μόνο και μόνο επειδή φόρεσε γαλάζια φανέλα; Τόσο ανόητοι είμαστε πια;

14/11/11

Μια προφητεία

Ο αξιότιμος Πρόεδρος της Πολιτικής Ανοίξεως κ. Σαμαράς διέγραψε από την κοινοβουλευτική ομάδα του τον πρώην υπουργό Σωτήρη Χατζηγάκη. Ανεξάρτητα από το πολιτικό παρελθόν, το ποιόν και την προσφορά του στη χώρα -για τα οποία ο καθένας μπορεί να έχει την άποψή του-, ο λόγος της διαγραφής του ήταν ότι μίλησε για σταγονίδια ακροδεξιών στην ηγετική ομάδα της "Νέας Δημοκρατίας". Ο κ. Χατζηγάκης δεν είχε βέβαια ποτέ εκλεγεί βουλευτής της Πολιτικής Ανοίξεως, αλλά ο λαός τον είχε στείλει στη Βουλή ως μέλος της Νέας Δημοκρατίας, παρότι αυτή αυτοκαταργήθηκε με την επικράτηση Σαμαρά στην ηγεσία της.

Θα ξαναδιατυπώσω, λοιπόν, το ίδιο ερώτημα: Όλοι οι υπόλοιποι βουλευτές που εξελέγησαν με τη ΝΔ γιατί κάθονται μέσα στην ΠολΑν; Γιατί ο κ. Χατζηγάκης δεν τα μάζεψε μόνος του νωρίτερα; Βέβαια, αυτός δεν κατάπιε τη γλώσσα του, ούτε κρυβόταν τόσον καιρό, με αποτέλεσμα να διαφυλάξει την αξιοπρέπειά του. Οι υπόλοιποι τι στο καλό παριστάνουν;

Είναι πασιφανές ότι η φερόμενη ως "ΝΔ" έχει πραγματοποιήσει την τελευταία διετία στροφή προς τα δεξιά. Αυτό δεν είναι κακό εξ υπαρχής. Είμαι ο τελευταίος που θα δαιμονοποιήσει οποιονδήποτε πολιτικό χώρο, με μόνη προϋπόθεση την τήρηση των νόμων του κράτους (πρβλ. τις τακτικές π.χ. του ΣυΡιζΑ) -ειδικά όταν είχα επισημάνει την αποξένωση της ΝΔ από την ιδεολογία της, αν όχι και απόλυτη αποϊδεολογικοποίησή της, επί "μεσαίου χώρου". Είναι όμως αντίθετο προς την ιδεολογία του κόμματος να κινείται στο δεξί άκρο του πολιτικού φάσματος, αλλά και επιζήμιο για τη χώρα, καθώς η πολιτική δεν μπορεί να ασκείται με αγκυλώσεις, αλλά με ψυχραιμία και ρεαλισμό. Οι λεονταρισμοί και οι παλικαριές είναι καλοί για τα γήπεδα και για τα κλαμπ που συχνάζουν οι "ντιντήδες", κατά Φαήλο Κρανιδιώτη.

Ως δείγμα της... σκέψης των συμβουλατόρων του κ. Σαμαρά, πάρτε βαθιά ανάσα και αντέξτε να διαβάσετε την παρακάτω προφητεία:

Σύνοδος Κορυφής στις Βρυξέλλες, την 27 – 28 Οκτωβρίου 2012
Ύστερα από μια θυελλώδη συνεδρίαση του και αφού οι απειλές των Ευρωπαίων για την 6η δόση είναι τρομακτικές και συνεχείς, ο Έλληνας Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, πήρε το λόγο. Αφού κατακεραύνωσε τους Ευρωπαίους για τα συνεχή λάθη τους, τις παραλείψεις και τις διχογνωμίες τους, που είχαν συνέπεια τον εκτροχιασμό και τον αργό θάνατο της ελληνικής οικονομίας, έβαλε όλους στη θέση τους για τις συνεχείς προσβολές προς τη χώρα και τους Έλληνες. Κλείνοντας, τους είπε ότι δεν θα παραβρεθεί στις αυριανές εργασίες της 28ης Οκτωβρίου. Η ελληνική αντιπροσωπεία θα επιστρέψει σύσσωμη στην Ελλάδα προκειμένου ο Αρχηγός της Κυβέρνησης και η Κυβέρνησή του, να παρακολουθήσουν τη Δοξολογία και την μεγάλη στρατιωτική παρέλαση για την επέτειο του ΟΧΙ στη Θεσσαλονίκη.
Πείτε μου. Σηκώνεται ή δε σηκώνεται μετά η μισή Τανάγρα για να συνοδεύσει τιμητικά, από την Κέρκυρα, το αεροσκάφος του Πρωθυπουργού στο αεροδρόμιο Μακεδονία; Μαζεύεται ή δε μαζεύεται μισό εκατομμύριο κόσμος στην παρέλαση ακόμη και με καταρρακτώδη βροχή; Σφίγγουν ή δε σφίγγουν οι κώλοι στις Βρυξέλλες;

Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε στις 26 Ιουνίου στο ανεπίσημο επίσημο site της "Νέας ΝΔ", antinews. Δεν έχει σημασία η ταυτότητα του συντάκτη του, αν κινείται στο περιβάλλον Σαμαρά, αν είναι σύμβουλός του κ.λπ., καθώς το φέρνω ως παράδειγμα, όπως είπα, τρόπου σκέψης. Μία επίσκεψη στο antinews είναι αρκετή για να αντιληφθεί κανείς ότι και ενδεικτικό είναι το συγκεκριμένο απόσπασμα, αλλά και ότι πολλοί εκ των ιδεολογικών ταγών της "ΝΝΔ" υπογράφουν επώνυμα παρόμοια κείμενα (και καλά κάνουν).

Ο καθένας ας βγάλει τα δικά του συμπεράσματα, όχι μόνο από αυτό το site αλλά από τον τρόπο με τον οποίο συνολικά κινείται ο κ. Σαμαράς αν κάνουν ή όχι οι ακροδεξιοί κουμάντο στη "ΝΝΔ". Δε θα αντισταθώ, όμως, στον πειρασμό να επισημάνω πόσο δικαιώθηκε ο "προφήτης". Ο Σαμαράς σήμερα... παρακαλά για την έκτη δόση, όταν ο Βενιζέλος έκανε μαγκιές στην τρόικα οι δανειστές μας τα μάζεψαν, έφυγαν και τους παρακαλάγαμε να γυρίσουν, ενώ οι μόνοι κώλοι που έχουν σφίξει είναι των πολιτών της χώρας...

Θα ξαναθυμήσω τι έγραφα χθες: Η ΝΔ ζει σε ονειροφαντασία και κινείται εκτός λογικής. Τα F-16 που υποδέχονται τον... Πρωθυπουργό Σαμαρά (Θεός φυλάξοι!) νομίζω ότι δίνουν μία ικανοποιητική εικόνα για το τι εννοώ, και σκοπίμως δεν επεκτείνομαι σε άλλες απόψεις που οι σύμβουλοι του Σαμαρά κατά καιρούς διατυπώνουν.

Όσο για τον κ. Χατζηγάκη δε μένει παρά να τον καλωσορίσουμε στη λογική και την πραγματικότητα. Οι άλλοι για πόσο θα κρύβονται, ενώ ο Σαμαράς και οι συν αυτώ θα μεθοδεύουν την εξόντωσή τους;

13/11/11

Απώλεια επαφής

Ποτέ άλλοτε δεν είχε φανεί με τόσο ένταση η απώλεια επαφής των πολιτικών μας με την πραγματικότητα. Το συγκλονιστικό ξέσπασμα της Ροδούλας Ζήση κατά τη συζήτηση παροχής ψήφου εμπιστοσύνης, όπου και αποκάλεσε τον κ. Παπανδρέου "μεγάλο οραματιστή ηγέτη", άφησε μερικά εκατομμύρια Έλληνες και ελληνοποιημένους (το παλιό χόμπι του κ. Φλωρίδη ήταν να δημιουργεί ψηφοφόρους του ΠαΣοΚ, κι ας σήμερα παριστάνει τον άσπιλο και αμόλυντο) κατοίκους της χώρας να αναρωτιούνται αν ακούν καλά και αν πρόκειται για τον ίδιο Παπανδρέου που ήταν "τελειωμένος" για τους βουλευτές του.

Η κ. Ζήση με τον λυρισμό της έκλεψε την παράσταση, αλλά και ο πρώην Πρωθυπουργός δεν πήγε πίσω. Ο δικός του παραλογισμός κορυφώθηκε με το δακρύβρεχτο διάγγελμα προς τον λαό όπου, ενώ μας ετοίμαζε Πρωθυπουργό - μαριονέτα τον κ. Πετσάλνικο, μιλούσε για τη "μεγάλη μέρα που ξημερώνει για την Ελλάδα".

Από τον διαγωνισμό ανοησίας δε θα μπορούσε να λείπει ο κάτοχος του πανελληνίου ρεκόρ την τελευταία διετία, κ. Σαμαράς. Με ύφος θριαμβευτή μετά τη μάχη, ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης (γαντζωμένος ακόμα και σε αυτήν την αστεία καρέκλα) βγήκε να μας πει ότι ποτέ άλλοτε δεν υπήρξε αλλαγή Πρωθυπουργού στο μέσον της τετραετίας και ότι δε συγκυβερνά. Αν θέλαμε να σχολιάσουμε το περιεχόμενο της δήλωσης μοιραία θα έπρεπε να επισημάνουμε ότι ο κ. Παπανδρέου έχει καλύτερη επίδοση, διότι το 2009 έριξε ολόκληρη την Κυβέρνηση και κέρδισε τις εκλογές. Τότε, δηλαδή δεν άλλαξε ο Πρωθυπουργός και έγινε ο ίδιος ο Παπανδρέου, με τα γνωστά αποτελέσματα;

Φυσικά, επί της ουσίας της η δήλωση είναι το λιγότερο αστεία. Είναι προς συζήτηση το τι έριξε τον κ. Παπανδρέου, αλλά οι απόψεις συγκλίνουν στα εξής: ανικανότητα του ιδίου και των συνεργατών του, απώλεια ερεισμάτων στον λαό και το κόμμα λόγω εφαρμογής πολιτικής που αντίκειται στις σοσιαλιστικές ονειρώξεις, προδιαγραφή εκλογικής συντριβής του ΠαΣοΚ με τη συγκεκριμένη ηγεσία και, κυρίως, αδυναμία διαχείρισης μίας οριακής για την επιβίωση της χώρας κατάστασης. Η συμβολή του κ. Σαμαρά έγκειται στο τελευταίο, καθώς έκανε ό,τι μπορούσε για να υπονομεύσει τη λύση.

Επί 18 μήνες η νέα Πολιτική Άνοιξη των ακροδεξιών αφρόνων πολέμησε με λύσσα τη στήριξη της χώρας από την τρόικα. Απόδειξη τρανή ότι η ακροδεξιά με τον πατριωτισμό καμία σχέση δεν έχουν. Αυτοί που φοβήθηκαν για την απώλεια εθνικής κυριαρχίας συνέπραξαν με την ακροαριστερά του ΚΚΕ και του ΣυΡιζΑ σε μία μάχη με καταστροφικά αποτελέσματα. Σήμερα η Νέα Δημοκρατία θέτει ως άμεση προτεραιότητα τη δανειακή σύμβαση και την έκτη δόση του "αμαρτωλού" μνημονίου. Γλείφει εκεί όπου με μανία έφτυνε, δηλαδή.

Δεν πρόκειται απλά για αναξιοπιστία, μικροκομματικό συμφέρον, πολιτικάντικους τακτικισμούς, αλλά για κάτι πολύ χειρότερο. Ο κ. Σαμαράς ζει σε ονειροφαντασία. Νομίζει ότι υπηρετεί το εθνικό συμφέρον ό,τι και αν κάνει, με αποτέλεσμα να είναι περιττό να του επισημάνει κανείς τα κενά λογικής. Ο Παπανδρέου ήταν πράγματι ανίκανος, αλλά ο Σαμαράς έχει αυτοεγκλωβιστεί στην πολεμική μίας λύσης που ήταν η μοναδική διαθέσιμη.

Η τελευταία του δήλωση είναι ενδεικτική. Ενώ όλη η χώρα και οι ξένοι ηγέτες με ανακούφιση έβλεπαν έναν αξιόλογο άνθρωπο στην προεδρία μίας Κυβέρνησης συνεργασίας, ο Σαμαράς βγήκε να πανηγυρίσει γιατί έριξε τον γίγαντα της πολιτικής Παπανδρέου και να ξεκαθαρίσει ότι δε συγκυβερνά!

Δεν πιστεύω ότι είναι τόσο ανόητος. Έχει απλά χάσει την επαφή με το κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον. Όπως συχνά συμβαίνει με τους αρχηγούς, οι συμβουλάτορές τους τούς αποκόβουν εντελώς. Ο Σαμαράς εξακολουθεί να πιστεύει ότι μόνη έγνοια του κόσμου είναι να μη μιανθεί η ΝΔ από τη συνεργασία με το ΠαΣοΚ και τον ΛαΟΣ, ενώ αυτή ήταν η επιθυμία κάθε σοβαρού Έλληνα. Στην πραγματικότητα αυτή είναι η έγνοια του Φαήλου, του Χρύσανθου και του Κωστάκη Μαρκόπουλου...

Βλέποντας αυτήν τη δήλωση του Σαμαρά, θυμήθηκα μία κλασική, ανεκδοτολογικού χαρακτήρα, ιστορία της Ψυχιατρικής για τους παράφρονες: Ο άρρωστος περπατά συνεχώς σε μία ευθεία όταν του τοποθετείς ένα εμπόδιο. Εκείνος συνεχίζει στην ίδια ευθεία, αφού πρώτα το παρακάμψει. Στην επισήμανση του εξεταστή ότι παρεξέκλινε της πορείας του για να αποφύγει το εμπόδιο, ο παράφρων αποκρίνεται "ποιο εμπόδιο;".

Δε συμβαίνει το ίδιο με τον Σαμαρά; Δεν είναι απολύτως παράλογη η στρατηγική του; Όχι μόνο επιμένει κολλημένος στην ευθεία που δεν οδηγεί πουθενά, αλλά αδυνατεί να αντιληφθεί τόσο το μάταιο της πορείας του, όσο και τα πολλαπλά εμπόδια που συναντά και απλά αποφεύγει, χωρίς ποτέ να αντιμετωπίζει. Δεν μπορεί καν να αντιληφθεί πότε μας τα γυρνάει σε σχέση με πριν...

11/11/11

Πρώτες σκέψεις για την Κυβέρνηση Παπαδήμου

Μήπως ήταν πράγματι το μόνο πρόβλημα της Κυβέρνησης ο Παπανδρέου; Για το γεγονός π.χ. ότι καμία συγχώνευση Νοσοκομείων ή κλινικών δεν έχει προχωρήσει (έχει γίνει μόνο συγχώνευση διοικήσεων) έφταιγε ο Παπανδρέου, και όχι ο Λοβέρδος; Ο κ. Παπαϊωάννου ήταν τόσο επιτυχημένος, παρότι η Δικαιοσύνη βιώνει πρωτοφανή απαξίωση; Ο κ. Γερουλάνος μετέτρεψε τη χώρα σε ναό Πολιτισμού, όταν ακόμα και η ποδοσφαιρική κάθαρση αποτελεί ανέκδοτο;

Μένει να διαπιστώσουμε αν οι ίδιοι ναύτες θα δουλέψουν καλύτερα με μερικές προσθήκες και καινούργιο καπετάνιο. Πάντως ο αντίλογος στην κριτική είναι ισχυρός. Με τόσο μικρό διάστημα στη διάθεσή του ο κ. Παπαδήμος δε θα μπορούσε να ρισκάρει με πολλές αλλαγές και αναδιάρθρωση των υπουργείων. Προφανώς θα δοθεί προτεραιότητα σε όσα έχουν συμφωνηθεί ως κύριοι άξονες αυτής της Κυβέρνησης μέχρι τις εκλογές, με μαέστρους τον ίδιο τον Πρωθυπουργό στον οικονομικό τομέα και τον κ. Δήμα στην εξωτερική πολιτική. Αυτό είναι ευτύχημα.

Στο μεταξύ, ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός έθεσε εαυτόν με πάσα επισημότητα στον πυρήνα του πολιτεύματος. Οι φωνές για ακροδεξιούς και τα τοιαύτα είναι απλά ανόητες. Ο κ. Καρατζαφέρης επέδειξε ιδιαίτερη σύνεση και σεβασμό στους θεσμούς όλο αυτό το κρίσιμο διάστημα και (όπως και η κ. Μπακογιάννη) πολιτεύτηκε κατά το μάλλον ορθόδοξα επί δύο χρόνια: Υπερψήφισε το Μνημόνιο ως αναπόφευκτο, αλλά άσκησε και τη δίκαιη κριτική για τις κυβερνητικές παλινωδίες, πρότεινε εξαρχής την Κυβέρνηση εθνικής ενότητας ως μόνη διέξοδο και ανέτρεψε τα σχέδια Παπανδρέου - Σαμαρά για απαξίωση αυτής της πρότασης, επιβάλλοντας, τελικά, τον κ. Παπαδήμο στους δύο δειλούς και άβουλους αρχηγούς.

Ο ΛαΟΣ υπήρξε και πολύ πιο έντιμος και πολύ πιο δημοκρατικός στις τοποθετήσεις του, ενώ φαίνεται να αναλαμβάνει πολιτικό κόστος με τη συμμετοχή του στην Κυβέρνηση, διότι μην ξεχνάμε ότι μοιράζεται εκλογικό κοινό με τη τείνουσα προς τα άκρα Νέα Δημοκρατία -και όχι με όσους τον θεωρούσαν εκτός του θεμιτού πολιτικού φάσματος. Το ρίσκο δεν είναι μόνο θεωρητικό από την κυβερνητική φθορά, αλλά απολύτως ουσιαστικό, διότι ο ΛαΟΣ είναι πλέον κυριολεκτικά κόμμα εξουσίας και οφείλει όχι μόνο να ασκεί κριτική, αλλά και να προτείνει λύσεις και (το κυριότερο) να διαθέτει το πολιτικό προσωπικό με τη γνώση και τις ικανότητες να τις εφαρμόσει προς το συμφέρον της χώρας. Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα του κ. Καρατζαφέρη.

Για τους φοβούμενους την Ακροδεξιά, όσους τουλάχιστον έχουν μάτια ανοικτά, αυτή βρίσκεται με μία πολύ πιο επικίνδυνη μορφή της στη Νέα Δημοκρατία. Τα στοιχεία που περιβάλλουν τον Σαμαρά κινούνται εμφανώς με γνώμονα το κομματικό, και όχι το εθνικό συμφέρον, ενώ επιδεικνύουν και πρωτοφανή για το κόμμα απαξία προς τους θεσμούς και τα πολιτικά ήθη. Αυτό είναι εμφανές από τη στάση τους την τελευταία εβδομάδα, με αποκορύφωμα την προσπάθεια του Σαμαρά να απεμπλακεί από μία προσπάθεια που θα έπρεπε να είναι εθνική. Ο Φαήλος και η παρέα του αποτελούν μία απειλή πολύ πιο επικίνδυνη, όχι τόσο για το πολίτευμα όσο για την εθνική ενότητα.

Και τώρα σπίτια τους

Κανένας μας δεν μπορεί να γνωρίζει ποιο θα είναι το τέλος της Κυβέρνησης Παπαδήμου, ούτε αν πράγματι πρόκειται για τον κατάλληλο άνθρωπο την κατάλληλη στιγμή, όπως τα ΜΜΕ μάς έχουν πείσει. Αναμφίβολα, όμως, στο πρόσωπό του η όποια υποψία ελπίδας για κάτι καλύτερο παίρνει σάρκα και οστά. Για λίγο, το μετά θα φανεί γρήγορα.

Όσοι μιλούν για χούντες, μαύρα μέτωπα και άλλα ανόητα στην πραγματικότητα μας τα γυρνάνε από όσα έλεγαν. Μέχρι χθες υποστήριζαν ότι, ανεξάρτητα από το Σύνταγμα που προέβλεπε τετραετή θητεία Παπανδρέου, έπρεπε να πάμε σε εκλογές γιατί η Κυβέρνηση δεν έχαιρε της λαϊκής στήριξης. Σήμερα κρύβονται πίσω από το Σύνταγμα μιλώντας για μη εκλεγμένη Κυβέρνηση, παρότι η μεγάλη συνεργασία υποστηρίζεται από τους περισσότερους.Το Σύνταγμα έγινε βεβαίως λάστιχο, αλλά αυτό ας το λύσουν οι αρμόδιοι. Η ουσία είναι ότι η χώρα πρέπει να κυβερνηθεί με υπευθυνότητα, ούτε με δημοψηφίσματα, ούτε με επαναδιαπραγματεύσεις και "νιού πόλισυ μιξ". Όλοι πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους, κάτι που έγινε μόλις σήμερα.

Σαμαράς και Παπανδρέου από την αρχή θέλησαν να απαξιώσουν την Κυβέρνηση συνεργασίας, παρότι αυτή αποτελεί την τελευταία ελπίδα. Το αρχικό σχέδιο ήταν η απροθυμία Σαμαρά (που ξεκινούσε από την σφοδρή επιθυμία του να γίνει βεζύρης στη θέση του βεζύρη και την πασιφανή έλλειψη πολιτικού αισθητηρίου) να τορπιλίσει την προσπάθεια. Η παρέμβαση Παπούλια ήταν καταλυτική. Στη συνέχεια έπρεπε να απαξιωθεί το εγχείρημα, με την επιλογή Πετσάλνικου να προσφέρει την ευκαιρία. Είναι αδιανόητο ο αρχηγός του ΠαΣοΚ να προτείνει ως πρόσωπο που ενσαρκώνει τη συναίνεση έναν πιστό συνεργάτη του και ύποπτο ότι ο αρχηγός της ΝΔ τον αποδέχθηκε. Άλλωστε, η γενικότερη στάση του Σαμαρά είναι αδιανόητη: ας βάλει όποιον θέλει και εμάς δε μας απασχολεί! Την ίδια ώρα το επιτελείο του Παπανδρέου μοίραζε ψεύτικες διαρροές στους δημοσιογράφους, γελοιοποιώντας περισσότερο την κατάσταση.

Αυτή η απροθυμία των δύο γεννά ερωτηματικά. Φοβούνται ότι αναδεικνύεται νέα δύναμη στο κέντρο; Φοβούνται ότι θα τους "ρίξουν" οι βουλευτές τους; Σε κάθε περίπτωση ο "ακροδεξιός" και "λαϊκιστής" Καρατζαφέρης, αυτός με τον οποίο κάποτε η ΝΔ δε συζητούσε και μετά τις εκλογές θα τον παρακαλάει για συγκυβέρνηση, υπήρξε ο πολιτικός που κράτησε την πιο έντιμη στάση και έπεισε ότι μόνο κίνητρο είχε τη σωτηρία της χώρας. Αν κανείς πιστεύει ότι η υπουργοποίηση του Βορίδη και του Βελόπουλου γεννά την ελπίδα εκλογικού κέρδους για τον ΛαΟΣ μάλλον γνωρίζει κάτι παραπάνω.

Το επόμενο βήμα είναι να πετάξουμε τους δύο ανεπαρκείς αρχηγούς από τα μεγάλα κόμματα. Παπανδρέου και Σαμαράς έχουν εξευτελίσει τη χώρα. Ο πρώτος περισσότερο, αλλά και οι ευθύνες του δεύτερου είναι βαρύτατες. Μην ξεχνάμε ότι ο άνθρωπος αυτός (σε ρεπορτάζ μόλις την προηγούμενη Κυριακή) φερόταν να έχει δηλώσει ότι "ούτε κρεμασμένος ανάποδα" δε θα ψήφιζε τη σύμβαση. Καλύτερα να μασάς, παρά να μιλάς. Γελώντας σκεφτόμουν ότι μία λύση για να νομίζει ότι είναι συνεπής με τα όσα λέει θα ήταν να αναγκάσει σε παραίτηση όσους βουλευτές συμμετάσχουν στην Κυβέρνηση. Και τελικά πήρε αυτήν τη γελοία απόφαση! Ας του προτείνουμε και μία λύση για την υπογραφή που δε θέλει να βάλει: Όταν έρθει η ώρα ας δηλώσει ασθένεια, για να υπογράψει ο Δήμας ή ο Αβραμόπουλος... Έτσι θα μπορεί να κοιμάται ήσυχος.

Αυτοί οι δύο, οι εκλεγμένοι από τις "βάσεις" κλείσαν τον κύκλο τους. Όλοι εσείς οι "αγανακτισμένοι" που τους ψηφίζετε, μήπως ήρθε ώρα να τους στείλετε σπίτια τους;

10/11/11

Κρίση κρίσεως

Για τα αίτια της κρίσης που οδηγεί την Ελλάδα στο τέλος της, τουλάχιστον με το επίπεδο ζωής που γνωρίζαμε μέχρι πριν από δύο χρόνια, έχουν γραφτεί πολλά. Τα περισσότερα συγκλίνουν σε απόρριψη του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος, σε αποδοκιμασία των προσώπων που διαχειρίστηκαν τις τύχες της χώρας τις τελευταίες δεκαετίες, ελάχιστοι (μεταξύ αυτών και εμείς) τόλμησαν να αποδώσουν και μικρό μέρος της ευθύνης στους άφρονες ψηφοφόρους που δεν έπαψαν ποτέ να γοητεύονται από τις ψεύτικες υποσχέσεις. Η πραγματική όμως κρίση είναι η κρίση της κρίσεως, της κριτικής ικανότητας αυτής της κοινωνίας, της σκέψης, της παιδείας, του λόγου, της αξιολόγησης προσώπων και καταστάσεων.

Ας ρίξουμε μία ματιά στα γεγονότα. Η κοινωνία μας αποθεώνει επί μήνες τους "αγανακτισμένους" που μουτζώνουν τη Βουλή, αγνοώντας όχι μόνο τις πραγματικές διαστάσεις χαβαλέ, αλλά και το γεγονός ότι οι εν λόγω αποτελούν ισχνή μειοψηφία σε σχέση με όσους εξέλεξαν αυτούς που εισπράττουν το φάσκελο. Ανάγει σε ήρωα έναν ανήλικο που επίσης τίμησε με την ανοικτή του παλάμη την εξέδρα των επισήμων στην παρέλαση στη Λάρισα. Δεν μπορεί κανείς να είναι αυστηρός με ένα παιδί, που αναμφίβολα επηρεάζεται από το γενικότερο κλίμα, η ώριμη όμως κοινωνία θα έπρεπε προ πολλού να θυμηθεί και να θυμήσει ότι ποτέ τα προβλήματα δε λύνονται με ύβρεις και προσβολές και ότι σε κάθε περίπτωση οι θεσμοί, όσο και αν ατιμάζονται από τα πρόσωπα, αποτελούν θεμέλια ομαλής λειτουργίας του κοινωνικού συνόλου.

Αντ' αυτού οι "προοδευτικές" δυνάμεις καλούν σε ανυπακοή και αγώνα, οι πιο προοδευτικές δυνάμεις προτείνουν ως λύση την αποχή από τις εκλογές και όλοι μαζί δακρύζουν για την απώλεια εθνικής κυριαρχίας. Είναι οι ίδιοι που δε σεβάστηκαν τον Πρόεδρο και ματαίωσαν μία εκδήλωση τιμής στους αγωνιστές του '40. Τους πραγματικούς αγωνιστές. Αυτοί που δε σέβονται τους νεκρούς της χώρας θα διαφυλάξουν την εθνική κυριαρχία;

Είμαστε η χώρα όπου οι φοιτητές εκλέγουν τους καθηγητές τους. Όπου οι μαθητές αγωνίζονται με κλειστά σχολεία για καλύτερη Παιδεία, δηλαδή για Παιδεία χωρίς αξιολόγηση και με χαλαρό πρόγραμμα σπουδών. Η χώρα όπου ο κάθε χασικλής και ο κάθε μεθύστακας, αυτός που προσκυνά τον κάθε ΠΑΟΚ και τον κάθε Ολυμπιακό, αντιμετωπίζεται ως "βάση" ή "φίλος" και έχει λόγο στην επιλογή αρχηγών των κομμάτων, βουλευτών (τύπου Ράπτη, Καϊλή και Ανατολάκη), ακόμα και για το αν είναι καλή ή κακή μία δανειακή σύμβαση. "Λόγω μεν δημοκρατία, έργω δε η του πρώτου ανδρός αρχή", άφησε κληρονομιά ο Θουκυδίδης, αλλά εδώ ονειρευόμαστε κάλπες, ανοικτές διαδικασίες και άμεση δημοκρατία. Τι να περιμένει όμως κανείς από πολιτικούς άνδρες που πίστεψαν ότι ο Ισοκράτης θα καλούσε Έλληνες τους "της ημετέρας παιδεύσεως μετέχοντας", χωρίς κανένας να προβληματιστεί πώς θα ήταν δυνατόν να έχει πει κάτι τέτοιο;

Η αποχαύνωση της κοινωνίας φαίνεται από δύο γεγονότα, τον φανατισμό και το επίπεδο του λόγου.

Ο φανατισμός είναι στην πραγματικότητα άμεση συνέπεια της έλλειψης κριτικής ικανότητας. Ο υπέρτατος αρχηγός έχει πάντα δίκιο και ο "ελεύθερος" πολίτης απλά επιλέγει το πρόσωπο στο οποίο θα δηλώσει τυφλή υποταγή. Κάπως έτσι κάποιοι πιστεύουν ακόμα ότι ο Καραμανλής θα γυρίσει για να σώσει τη χώρα, κάπως έτσι κάποιοι αγνόησαν το πόσο αναιμική φιγούρα ήταν ο Παπανδρέου, κάπως έτσι κάποιοι αρνούνται ότι ο Σαμαράς στην πολιτική του ζωή πήρε μία μόνο σωστή απόφαση, να αποσυρθεί από την πολιτική, αλλά δεν κατάφερε ούτε σε αυτή να μείνει συνεπής. Ακόμα και στην Εκκλησία, με τα κατηχητικά και τις πολυάριθμες (ανταγωνιζόμενες μάλιστα) οργανώσεις, αντί να γεννώνται φανατικοί της αγάπης, εκκολάπτονται φανατικοί της θρησκείας, ωσάν ο Θεός να έχει ανάγκη από γυναίκες χωρίς ίχνος θηλυκότητας με μόνιμο ψεύτικο χαμόγελο και από άνδρες που κυκλοφορούν στον δρόμο σαν απροσάρμοστοι.

Για το επίπεδο του λόγου τι να πει κανείς; Να μιλήσουμε για την πενιχρή γλώσσα όλων ημών των νέων; Να μιλήσουμε για τα μέσα ενημέρωσης; Για τους πολιτικούς του "ανδρός πεσούσης πας ανήρ ανδρεύεται", με πρώτο τον Πρωθυπουργό; Αυτός τουλάχιστον κάνει την προσπάθεια να αναγνώσει τα γραμμένα από άλλους. Ο Σαμαράς του "πήγα κι είδα", με το χέρι στην τσέπη και το ύφος ψευτόμαγκα του καφενείου, προφανώς για να τον νιώθει κοντά του ο "λαουτζίκος", έχει και αυτός δυσκολία στο να χρησιμοποιήσει λεξιλόγιο άνω των 100 λέξεων, μη περιλαμβανομένων προθέσεων και άρθρων;

Αν αυτή η κοινωνία δεν αρχίσει να σκέφτεται, ακόμα και αν σωθούμε από τη χρεοκοπία, ακόμα και αν γίνουμε Κατάρ με τα πετρέλαια του Ιονίου και της Κρήτης, Γερμανία με τα φωτοβολταϊκά, Ελβετία και Δανία του Νότου, η κρίση δεν πρόκειται να λήξει ποτέ.

Καθώς η χώρα για πέμπτη μέρα δεν έχει Πρωθυπουργό, θα έλεγε κανείς ότι ίσως η περίσταση δεν είναι κατάλληλη για τέτοιες σκέψεις. Αλλά πόσοι, ακούγοντας τον Παπανδρέου να προτείνει τον Πετσάλνικο ως λύση στα προβλήματα και τον Σαμαρά να απαντά βγάζοντας και πάλι την ουρά του, δε σκεφτήκατε ότι μας περνάνε για ηλίθιους; Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν: Μήπως δεν έχουν άδικο;

9/11/11

Ο λόγος του, συμβόλαιο

Ολοκληρώθηκε και το τέταρτο 24ωρο που η χώρα δεν έχει Κυβέρνηση και Πρωθυπουργό. Θα έλεγε βέβαια κανείς ότι η χώρα έχει κλείσει 24... χρόνια χωρίς να κυβερνάται, αλλά αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι πρωτόγνωρο. Είναι άραγε ενδεικτικό του κλίματος συναίνεσης και συνεργασίας μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων;

Όσο στην Ελλάδα αναζητούμε Πρωθυπουργό ο οποίος δε θα έχει την απολύτως εξωφρενική απαίτηση να έχει λόγο στον σχηματισμό της Κυβέρνησης (άκουσον - άκουσον!), η τρόικα απαιτεί ενυπόγραφες δεσμεύσεις από πέντε αξιωματούχους (Παπανδρέου, Σαμαρά, Προβόπουλο, τον νέο Πρωθυπουργό και τον νέο υπουργό Οικονομικών) για την τήρηση των συμπεφωνημένων... Όπως εύκολα θα μπορούσε να προβλέψει κανείς, ήταν και πάλι ο κ. Σαμαράς που πρώτος εθίγη (!) και έσπευσε να αρνηθεί, υποστηρίζοντας ότι αρκεί η εκ μέρους του προφορική αποδοχή των όρων της σύμβασης.

Θα ξαναπούμε ότι οι κωλοτούμπες του κ. Σαμαρά δεν προσφέρονται για μικροκομματική αξιοποίηση, διότι τυχόν εμμονή του θα ήταν επιζήμια για τη χώρα. Άλλωστε η αξιοπιστία του βρίσκεται στο ναδίρ. Κανείς δε γνωρίζει ποιος συγκινείται από τα γενναία διαγγέλματα περί εθνικής αξιοπρέπειας, ενώ η χώρα κυριολεκτικά επαιτεί. Όχι με ευθύνη μόνο του Σαμαρά, αλλά και με δική του, καθώς επί ενάμιση χρόνο υπονόμευε επίμονα και συστηματικά ακόμα και τις όποιες, λίγες και ανεπαρκείς, αξιόλογες προσπάθειες της Κυβέρνησης.

Διαβάζοντας, όμως, τη δήλωσή του, ότι δεν επιτρέπει σε κανέναν να αμφισβητεί τους λόγους του και ότι έχει δημοσίως δεσμευθεί για την τήρηση της δανειακής σύμβασης (αυτήν που πριν μία εβδομάδα δε δεχόταν!), μοιραία το μυαλό γυρίζει δύο χρόνια πίσω. Τότε που ο κ. Αβραμόπουλος είχε υποχρεώσει τον περήφανο Σαμαρά να δεσμευθεί γραπτώς ότι θα τον χρίσει Αντιπρόεδρο της ΝΔ σε περίπτωση νίκης του, με αντάλλαγμα τη στήριξή του, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα του Τύπου.

Πόσο, λοιπόν, σοβαρά να λάβει κανείς υπ' όψιν τα λόγια του Σαμαρά, όταν η εκτός πάσης πολιτικής λογικής επικράτησή του εντός ΝΔ βασίστηκε σε μία μυστική συμφωνία με έναν αντίπαλό του, ο οποίος μάλιστα δεν τον εμπιστευόταν και (στον βαθμό που η είδηση ισχύει) τον υποχρέωσε σε γραπτή δέσμευση; Πώς να τον εμπιστευθεί όταν η πολιτική που ακολούθησε επί 18 μήνες βασίσθηκε στην απόρριψη του Μνημονίου και σήμερα φέρεται να το αποδέχεται, και μάλιστα θέτει ως απόλυτη προτεραιότητα την εξασφάλιση της 6ης δόσης του;

Κλείνοντας, πάντως, γεννάται μία απορία. Ότι οι πολιτικοί μας επιδίδονται σε ρητορικές αναδιπλώσεις χωρίς να σκέφτονται την αξιοπρέπειά τους το γνωρίζουμε (φαίνεται ότι εξαντλούνται στην υπεράσπιση της εθνικής αξιοπρέπειας και μόνο). Αν όμως παραβούν μία ενυπόγραφη δέσμευσή τους ποιες κυρώσεις θα υποστούν; Θα υποβληθεί αγωγή από την τρόικα;

7/11/11

Εθνικής σοβαρότητας

Ενώ γνωρίζαμε ότι η Κυβέρνηση της χώρας αποτελούνταν από ανίκανους ανθρώπους που στοιχειώνονταν από σοσιαλιστικά φαντάσματα και σκιάζονταν από την εκλογική αποδοκιμασία, σήμερα μάθαμε ότι το μόνο πρόβλημα ήταν ο κ. Παπανδρέου. Από τη στιγμή που αυτός φεύγει, η ΝΔ, που εξακολουθεί να διανύει τη δική της Πολιτική Άνοιξη κόντρα στη βαρυχειμωνιά της χώρας, δέχθηκε τα Μνημόνια, τα Μεσοπρόθεσμα και τα κουρέματα, ξέχασε τα αναπτυξιακά μέτρα και τις επαναδιαπραγματεύσεις και, αρνούμενη να συμμετάσχει με στελέχη της στη νέα Κυβέρνηση, απλά ονειρεύεται την εκλογική νίκη. Θα μπορούσε να κάνει αλλιώς;

Όχι, και είναι παρήγορο ότι έστω και τώρα ο Σαμαράς έπαψε να αρνείται τα αυτονόητα. Μόνο που αυτό ίσχυε και πριν έναν μήνα, και πριν έναν χρόνο. Πρέπει κανείς να είναι εξαιρετικά ανόητος για να πιστεύει ότι (ποιος;) ο Σαμαράς θα προέτασσε τα στήθη του και, ανθιστάμενος στις ξένες πιέσεις καβάλα σε λευκό άλογο, θα έδιωχνε την τρόικα. Ο κύριος αυτός μέσα σε τρεις ημέρες έχει αναδειχθεί σε άρχοντα της κωλοτούμπας -αλλά δεν είναι η ώρα για ανούσιες συγκρούσεις εσωτερικής κατανάλωσης.

Η κατάσταση επιτάσσει σοβαρότητα και ρεαλισμό. Ο Σαμαράς δεν έχει επιδείξει τίποτε από τα δύο μέχρι στιγμής. Είναι ελπίδα όλων να πραγματοποιήσει άλλη μία κωλοτούμπα, ώστε η "μεταβατική" Κυβέρνηση να μετατραπεί σε μία πραγματική Κυβέρνηση, μία Κυβέρνηση εθνικής ενότητας, εθνικής σοβαρότητας και εθνικής υπευθυνότητας.

Αργά ή γρήγορα εκλογές θα γίνουν. Ο Σαμαράς φιλοδοξεί να κυβερνήσει με το 20% που προβλέπεται να λάβει ή απλά το πρόβλημα, εκτός του Παπανδρέου, είναι η αναλογία των εδρών στη Βουλή; Τον Φεβρουάριο πάλι δε θα απαιτείται Κυβέρνηση συνεργασίας; Είναι τόσο ανόητος ο Σαμαράς, ώστε να πιστεύει ότι θα επιτύχει την αυτοδυναμία;

Είναι απλά αδιανόητο ενώ τα πράγματα είναι τόσο οριακά, οι πολιτικοί αρχηγοί και τα κόμματα να αντιπαρατίθενται σα να μην τρέχει τίποτε και να έχουν τον νου τους στην εξουσία! Αν ο Σαμαράς δεν το καταλαβαίνει, σίγουρα μέσα στο κόμμα του υπάρχουν κάποιοι να τον στείλουν σπίτι του, όπως κάποιοι άλλοι έκαναν με τον Παπανδρέου...

Κλείνοντας, μία πρόβλεψη: Το τέλος του κ. Σαμαρά, αν δεν αλλάξει άμεσα πολιτική, δε θα είναι καλό. Θα είναι τόσο ολέθριο και ατιμωτικό, που το τωρινό άδειασμα του Παπανδρέου θα φαντάζει αξιοπρεπές και οικειοθελές φινάλε της καριέρας του. Αν δεν ενδιαφέρεται για τη χώρα (κάτι το οποίο είναι προφανές), ας νοιαστεί για την υστεροφημία του -διότι η Ιστορία θα είναι πολύ σκληρή μαζί του. Ας κοιτάξει πού βρισκόταν πριν από 2 χρόνια ο κ. Παπανδρέου και πού είναι σήμερα.

4/11/11

Ο ανίκανος, ο ψευτόμαγκας, οι επικίνδυνοι

Με τον Πρωθυπουργό, εδώ και πολλά χρόνια, υπήρξα εξαιρετικά αυστηρός. Πρόκειται για έναν άνθρωπο ανίκανο, χωρίς πολιτικό αισθητήριο, χωρίς ρητορικό χάρισμα. Όταν, όμως, η χώρα βρέθηκε στο χείλος της χρεοκοπίας έκανε την αυτονόητη επιλογή, τη μόνη επιλογή. Εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχαν κόμματα, ιδεολογίες και πρόσωπα. Η προσφυγή στο ΔΝΤ ήταν μονόδρομος και ακριβώς το γεγονός ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος δεν ήταν ο κατάλληλος για να διαχειριστεί την κατάσταση καθιστούσε επιβεβλημένη τη στήριξη κατ' αρχάς της επιλογής αυτής από το σύνολο των αποδεχομένων το Σύνταγμα πολιτικών δυνάμεων και εν συνεχεία τη συνεργασία για την επίτευξη του καλύτερου αποτελέσματος από τη διαπραγμάτευση.

Από τον Απρίλιο του 2010, στον Ιούνιο του 2011 και τώρα, τον Οκτώβριο του 2011, το σύνολο των κομμάτων της "αστικής" δημοκρατίας έπρεπε να κινηθεί συντεταγμένα. Είχε τρεις ευκαιρίες, κάθε μία από τις οποίες υπό ακόμα πιο απελπιστικές συνθήκες. Στην τρίτη, τελικά, καήκαμε... Η διαχείριση της χρεοκοπίας έμεινε στα χέρια ανίκανων ανθρώπων, δέσμιων σοσιαλιστικών εμμονών και παπανδρεϊκών φαντασμάτων, με παλινωδίες και ολιγωρίες. Την υπεύθυνη επιλογή έκαναν οι ανεύθυνοι άνθρωποι, διότι, φυσικά, εξαναγκάσθηκαν.

Την ίδια στιγμή η αντιπολίτευση επιδιδόταν σε αγώνα λαϊκισμού, ανοησίας και ψευτομαγκιάς. Ο κ. Σαμαράς αρχικά απέρριπτε το Μνημόνιο γιατί δεν αποτελούσε λύση. Μόνο που δεν υπήρχε περιθώριο ελιγμών! Όταν στις περσινές αυτοδιοικητικές εκλογές οι επιλογές του δε δικαιώθηκαν αναδιπλώθηκε μιλώντας μεν για Μνημόνιο, αλλά μετά από επαναδιαπραγμάτευση και σε συνδυασμό με αναπτυξιακά μέτρα. Ποτέ δε μίλησε για τους όρους που θα αναδιαπραγματευόταν, ποτέ τα μέτρα που επαγγελόταν δεν έγιναν συγκεκριμένα. Σήμερα αναδιπλώθηκε για δεύτερη φορά. Ο κύριος "δε συναινώ στο λάθος", αυτός που έψεγε την κυβέρνηση μέχρι χθες, σήμερα θεωρεί επιτακτική ανάγκη την άμεση έγκριση της δανειακής σύμβασης και τη διασφάλιση της έκτης δόσης του Μνημονίου! Αυτή η σύμβαση τελικά είναι καλή ή κακή για τη χώρα; Εάν ερχόταν χθες στη Βουλή θα την υπερψήφιζε ή όχι; Το "Όχι" θα μας έβγαζε από το ευρώ; Και τελικά, οι δόσεις του Μνημονίου είναι απαραίτητες ή ο Σαμαράς κρύβει πάλι τον άσο στο μανίκι;

Φυσικά, έχει δίκιο. Ο ολέθριος ελιγμός του δημοψηφίσματος εκτροχίασε τη χώρα. Οι δανειστές θα θέσουν τους όρους τους και το μόνο πραγματικό ερώτημα είναι αν προτιμούμε τα λεφτά ή τη χρεοκοπία.

Βλέποντας ψύχραιμα την κατάσταση είναι πια σαφές ότι και ο Σαμαράς και ο Παπανδρέου θυσίασαν το εθνικό συμφέρον στον βωμό του μικροκομματικού εσωτερικού διαγκωνισμού. Για τον κ. Παπανδρέου λίγο - πολύ το ξέραμε, αφού επρόκειτο για τον ανεπαρκή αρχηγό ενός κατ' εξοχήν λαϊκιστικού κόμματος. Ο επίσης ανεπαρκής Σαμαράς, ωστόσο, φρόντισε να σύρει και το δικό του κόμμα στον ολέθριο χορό του λαϊκισμού. Η στάση του εξυπηρέτησε το εθνικό συμφέρον; Οι κουτσαβακισμοί με το χέρι στην τσέπη και το δάκτυλο υψωμένο, η καταβύθιση του επιπέδου του δημοσίου διαλόγου, οι ψεύτικες υποσχέσεις, το "αντιμνημόνιο", η "επαναδιαπραγμάτευση" και τα "αναπτυξιακά μέτρα" ήταν ή όχι ελιγμοί, εσωτερικής και μόνο κατανάλωσης;Αλίμονο, πόσο ειρωνικά μοιάζουν πια κάποια πράγματα! Ο Σαμαράς θα επαναδιαπραγματευόταν το Μνημόνιο, ως Πρωθυπουργός μίας χώρας που δεν είναι σε θέση να προκηρύξει δημοψήφισμα χωρίς διεθνή έγκριση. Σήμερα θεωρεί τη δανειακή σύμβαση μονόδρομο, αλλά όταν το ίδιο έλεγε η Μπακογιάννη για το Μνημόνιο (και είχε δίκιο, όπως έχει σήμερα ο Σαμαράς) τη διέγραψε και φίμωσε κάθε φωνή αμφισβήτησης.

Και ο ανίκανος Πρωθυπουργός και ο ψευτόμαγκας Σαμαράς είναι επικίνδυνοι, είναι σαφές. Επιμένω όμως στην ευθύνη του Σαμαρά για μία σειρά από λόγους: Ο Παπανδρέου έκανε τη μόνη υπεύθυνη επιλογή, στρεφόμενος κατά του κόμματός του, του εαυτού του ίδιου. Ούτως ή άλλως είναι ένας άνθρωπος από τον οποίο οι απαιτήσεις δε θα μπορούσαν να είναι μεγάλες και που ηγείται του κόμματος που ευθύνεται περισσότερο για την πολιτική αποχαύνωση που βιώνουμε. Όμως ο Σαμαράς είναι ο αρχηγός του κόμματος που δε θα έπρεπε να έχει κανέναν δισταγμό, όχι απλά να δεχθεί, αλλά πρώτο να εισηγηθεί τα μέτρα εξυγίανσης του Δημοσίου και να αναλάβει την ιστορική ευθύνη στήριξης των τόσο κρίσιμων για την επιβίωση της χώρας κυβερνητικών επιλογών. Στον βωμό του κομματικού κέρδους και της επικράτησης κακοποίησε την ιδεολογία του κόμματος, ζημίωσε τη χώρα και σήμερα γελοιοποιήθηκε εξίσου με τον Παπανδρέου.

Ο Πρωθυπουργός μάς έλεγε ότι δεν τον ενδιαφέρει αν αυτή θα είναι η μόνη θητεία του. Ότι δεν τον ενδιαφέρει η καρέκλα. Έλεγε ψέματα. Σήμερα βουλευτές του τον υβρίζουν και δεν έχει την αξιοπρέπεια να πάει στο σπίτι του. Το μόνο στο οποίο διαφέρει ο Σαμαράς είναι ότι έχει προσκολληθεί σε μία καρέκλα όπου δεν έχει ακόμα καθίσει... Στο μεταξύ η χώρα εξευτελισμένη, ταπεινωμένη και εξουθενωμένη βαδίζει προς την καταστροφή. Με αυτές τις δύο πολιτικές καρικατούρες η Ιστορία θα είναι ανελέητη. Και η δύο, μαζί με τις καρέκλες και τα οφίκια, θα καούν στη φωτιά που χαμπάρι δεν έχουν πάρει ότι μαίνεται κάτω από τα πόδια τους. Μόνο που σε λίγο θα καούμε όλοι μαζί τους.

1/11/11

Μονόδρομος, αλλά όχι λύση

Η απόφαση του Πρωθυπουργού για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος ενδεχομένως να αντίκειται στο Σύνταγμα (όπως πολλοί συνταγματολόγοι ερμηνεύουν), αλλά σίγουρα αντίκειται στη λογική. Στη Δημοκρατία ο λαός είναι η πηγή των εξουσιών που ασκούνται υπέρ αυτού και του Έθνους, αλλά όλοι λίγο - πολύ έχουμε αντιληφθεί ότι η συχνότητα προσφυγής σε (όποιας μορφής) λαϊκή ετυμηγορία είναι αντιστρόφως ανάλογη της ποιότητας του πολιτεύματος. Τα χρηματιστήρια δεν κατέρρευσαν, όμως, διότι ήταν παράλογη η απαίτηση μία πολύπλοκη συμφωνία δανεισμού να αξιολογηθεί από τον λαό, αλλά διότι έχει προεξοφληθεί το απορριπτικό αποτέλεσμα και, άρα, η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει.

Σε παραλογισμό, λοιπόν, ο κυρίαρχος λαός συναγωνίζεται την κυβέρνηση (που αποτελεί άλλωστε εικόνα του). Πριν ακούσουμε το ερώτημα του δημοψηφίσματος το απορρίψαμε, παρότι αυτό θα οδηγήσει σε χρεοκοπία, η οποία τείνει να εξελιχθεί σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία, κρίνοντας και από τις διεθνείς αντιδράσεις.

Οι εκλογές, μετά και τους τελευταίους άστοχους χειρισμούς του Πρωθυπουργού, αποτελούν μονόδρομο. Όχι διότι παρατηρείται δυσαρμονία λαού και κοινοβουλευτικής σύνθεσης, κάτι που ισχύει σε κάθε κράτος με ενισχυμένο αναλογικό ή πλειοψηφικό σύστημα (όπου η κυβέρνηση εξασφαλίζει αυτοδυναμία εδρών χωρίς το 50% των ψήφων). Άλλωστε, το Σύνταγμα προβλέπει τετραετή θητεία της Βουλής, ανεξάρτητα και από τον αριθμό των κυβερνήσεων που θα σχηματισθούν, αλλά και από τις συνθήκες που επικρατούν στη χώρα. Οι λόγοι είναι καθαρά πολιτικοί και άρα κρισιμότεροι.

Το ΠαΣοΚ δεν μπορεί πλέον να κυβερνήσει, για την ακρίβεια χρειάζεται και άμεση αλλαγή ηγεσίας για να επιβιώσει μετά τη διαφαινόμενη ήττα. Ούτε μία κυβέρνηση ευρείας συνεργασίας μπορεί να επιβιώσει χωρίς τη λαϊκή εκτόνωση διά των εκλογών.

Μονόδρομος, λοιπόν, αλλά όχι λύση. Διότι σε αυτές τις εκλογές θα επικρατήσει ο ποικιλόχρους λαϊκισμός, τόσο με την πιθανή νίκη του Σαμαρά, όσο και με την ενίσχυση του ΚΚΕ και του ΣυΡιζΑ, ενώ η ανάδειξη ισχυρής κυβέρνησης αποκλείεται. Μέσω όμως αυτού του αδιεξόδου η πίεση πια θα είναι αφόρητη για τη συγκρότηση κυβέρνησης συνεργασίας, το πλεονέκτημα της οποίας δε θα είναι τόσο η διακομματική συνεργασία όσο η εξαφάνιση της επικίνδυνων αντιπολιτευτικών τακτικών που ακολουθεί ο Σαμαράς, που ακολούθησε ο Παπανδρέου και που σίγουρα θα ακολουθήσει ο διάδοχός του.

23/10/11

Υποκριτικά μπλογκο-δάκρυα

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, στις πρόσφατες διαδηλώσεις έξω από τη Βουλή οι ομάδες περιφρούρησης του ΚΚΕ (ή της ΚΝΕ ή του ΠΑΜΕ, δεν έχει σημασία) ενέταξαν στην πολυποίκιλη δραστηριότητά τους και τη σύλληψη και παράδοση στα ΜΑΤ κουκουλοφόρου. Δε γνωρίζω αν ήταν η εξαίρεση ή ο κανόνας, δε γνωρίζω καν αν έγινε. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι μεταδόθηκε στα δελτία ειδήσεων και δε διαψεύστηκε.

Τούτο είναι που έχει τη σημασία: όχι το ακριβές της είδησης, αλλά η ανυπαρξία αντίδρασης. Δεν εννοώ, φυσικά, από το ΚΚΕ. Αυτό δε δίστασε να κατηγορήσει ολόκληρο κοινοβουλευτικό κόμμα για προβοκάτσια, δε θα κόλλαγε σε έναν κουκουλοφόρο. Εννοώ όλους τους υπόλοιπους, ευαίσθητους.

Παλαιότερα κλαίγαμε επί 10 μέρες με τα βίντεο που αποδείκνυαν τάχα συνεργασία της Αστυνομίας με ακροδεξιές ομάδες. Σημειωτέον ότι η ερμηνεία που δόθηκε σε αυτά δεν ανταποκρινόταν τελικά στην πραγματικότητα -αλλά σε αυτό δε δόθηκε η ίδια δημοσιότητα. Στην τηλεόραση γινόταν η συζήτηση για το πώς η Αστυνομία αφήνει τη δουλειά της στους ακροδεξιούς, στις εφημερίδες γινόταν αντίστοιχη ανάλυση με αναμάσηση των ιδίων πληροφοριών και στην μπλογκόσφαιρα "αγανακτούσαμε". Αλήθεια, όταν η δουλειά της Αστυνομίας γίνεται από το ΚΚΕ γιατί μένουμε αδιάφοροι;

Θα έλεγε κανείς ότι οι ακροδεξιοί κάνουν χρήση βίας. Εκ των ολίγων που γνωρίζω, το προσωνύμιο "ΚΝΑΤ" και το σύνθημα "κνίτες, χίτες, ταγματασφαλίτες" δεν προέκυψαν επειδή οι ομάδες περιφρούρησης έρραιναν με ροδοπέταλα τους (όποιους) προβοκάτορες. Επίσης, θα αντέτεινε κανείς, το περιστατικό ήταν μεμονωμένο και δεν αποδεικνύει συνεργασία με την Αστυνομία. Κι όμως. Μονόπλευρα ή όχι, η Αστυνομία έχει το κεφάλι της ήσυχο με τα ΚΝΑΤ, σύμφωνα και με δηλώσεις αξιωματικών της στα ΜΜΕ. Τόση είναι η εμπιστοσύνη, που στις πρόσφατες συγκεντρώσεις η φύλαξη του ίδιου του Κοινοβουλίου ανατέθηκε στο ΚΚΕ, και τα ΜΑΤ ανέλαβαν δράση όταν αυτό αποχώρησε.

Δεν είναι τόσο το ίδιο το περιστατικό που γεννά απορία. Το ΚΚΕ πολύ καλά κάνει και φυλάει τον εαυτό του (βλέπουμε, αντίστοιχα, τις διαδηλώσεις του ΣυΡιζΑ...), πολύ καλά κάνει και συνεργάζεται με τις αρχές. Αλλά δύο τινά παραμένουν αδιευκρίνιστα.

Πρώτον, γιατί η Αστυνομία δεν κάνει η ίδια τη δουλειά της και την αναθέτει σε άλλους, είτε ακροαριστερούς, είτε ακροδεξιούς, με τον κίνδυνο του τραυματισμού ή θανάτου κάποιου πολίτη. Αυτό είναι το σημαντικότερο ερώτημα.

Υπάρχει όμως και ένα δεύτερο, που μαρτυρά περισσότερα για εμάς τους ίδιους ως κοινωνία: Όταν οι ακροδεξιοί συνεργάζονται με την Αστυνομία αναζητούμε τη σκοτεινή σύνδεσή τους με τα όργανα της τάξεως. Όταν την ίδια δουλειά κάνει το ΚΚΕ το θεωρούμε ανεκτό. Αυτό μαρτυρά τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουμε ένα ζήτημα τόσο κρίσιμο, όσο η δημόσια ασφάλεια.

Κλείνοντας, κάτι ακόμα: Οι συλλήψεις των αναρχοκουκουλοαυτόνομων έγιναν σύμφωνα με τον κουκουλονόμο Δένδια. Αυτόν που είχε επίσης προκαλέσει αγανάκτηση, αυτόν που είναι ακόμα ενεργός και εν ισχύι. Είχαμε γράψει κάποτε ότι οι ιδεολογίες δικαιώνονται στην πράξη, αλλά κάποιοι δεν το έχουν ακόμα καταλάβει...

19/10/11

Τρεις ιστορίες

Το 2001 ο τότε υπουργός Εργασίας, Τάσος Γιαννίτσης, επεξεργαζόταν σχέδιο εξυγίανσης του ασφαλιστικού συστήματος, θέτοντας προς σφαγή όλες τις ιερές αγελάδες: ύψος συντάξεων, όρια συνταξιοδότησης, αναθεώρηση κοινωνικών παροχών. Ο λαός εξανέστη και μαζικές διαμαρτυρίες, μεταξύ των οποίων μεγαλειώδεις απεργίες, όχι μόνο ανέτρεψαν τα σχέδια του, αλλά έστειλαν λίγο αργότερα τον υπουργό σε άλλο γραφείο και έθεσαν την κυβέρνηση σε τροχιά παρακμής, από την οποία δεν έμελλε ποτέ να ανακάμψει. Στην προσπάθειά του να διασωθεί, ο Πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης απαρνήθηκε τον ίδιο τον εαυτό του και υπέκυψε στο σοσιαλιστικό DNA του κινήματος, προχωρώντας σε αξέχαστες παροχές που επιβάρυναν περαιτέρω τα δημοσιονομικά της χώρας.

Η ιστορία διδάσκει ότι ο λαός με τον αγώνα πετυχαίνει την ανατροπή των κυβερνήσεων και των αποφάσεων τους.

Το 1992 ο υπουργός Εξωτερικών Αντώνης Σαμαράς απομακρύνεται από την κυβέρνηση Μητσοτάκη θεωρώντας εθνικά απαράδεκτη τη συζήτηση κάθε λύσης που θα περιλαμβάνει παράγωγο της λέξης Μακεδονία για την υπόθεση των Σκοπίων. Οι λύσεις που κατά καιρούς προτείνονταν (όπως η σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό) θεωρήθηκαν από εκείνον ενδοτικές και η χώρα δεν έπρεπε καν να τις συζητήσει.

Η ιστορία διδάσκει ότι δεν πρέπει ποτέ να υποχωρούμε από τις μαξιμαλιστικές μας διεκδικήσεις στα κρίσιμα εθνικά θέματα, ακόμα και αν αυτές αγγίζουν τα όρια του ανέφικτου και παράλογου.

Το 2008 στην Ισλανδία, μία χώρα κατά κανόνα βασισμένη στον πρωτογενή τομέα παραγωγής (αλιεία) οι μεγάλες τράπεζες κατέρρευσαν. Το έθνος χρεοκόπησε, ο λαός φτώχυνε και ο τότε πρωθυπουργός αργότερα διώχθηκε ποινικά.

Η ιστορία διδάσκει ότι ο κάθε ψαράς και αγρότης μπορεί να μεταμορφωθεί σε μπίζνεσμαν από τη μια μέρα στην άλλη.

ΠΡΟΣΟΧΗ!

Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις είναι συμπτωματική:

Οι ψαράδες της Ισλανδίας που τζογάραν με δάνεια και αμοιβαία κεφάλαια δεν έχουν καμία σχέση με τους Έλληνες αγρότες-μετόχους του 1999.

Οι τράπεζες της μακρινής χώρας δεν έχουν καμία σχέση με τις δικές μας, που ούτε δίνουν δουλειά σε ανθρώπους, ούτε φιλοξενούν καταθέσεις μεροκαματιάρηδων, ούτε δανείζουν μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Οι ελληνικές τράπεζες υπηρετούν το κεφάλαιο, πίνουν το αίμα του λαού και πρέπει να κλείσουν.

Οι λεονταρισμοί για το Μακεδονικό δεν έχουν καμία σχέση με την επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου. Η απαγορευμένη λύση του 1992 μπορεί να είναι η σημερινή κόκκινη γραμμή, αλλά αποκλείεται σε 20 χρόνια να παρακαλάμε για το νέο Μνημόνιο, αναπολώντας το παλιό.

Ανάμεσα στις συντάξεις του σήμερα και εκείνες του σχεδίου Γιαννίτση ούτως ή άλλως δεν υφίσταται ομοιότητα (οι σημερινές είναι σχεδόν οι μισές).

Σε καμία από τις τρεις περιπτώσεις δεν κακοποιήθηκαν πρόεδροι της ΠολΑν. Κακοποιήθηκαν, ωστόσο, μερικά εκατομμύρια ζώα (οι κάτοικοι της χώρας), αλλά, στο κάτω-κάτω, αυτά πήγαιναν γυρεύοντας.

7 μύθοι για τη Δημοκρατία

Ο λαός είναι σοφός

Ο λαός δεν έχει καμία σοφία και οι ψηφοφόροι δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον για την πρόοδο της χώρας. Όπως θα έλεγε και η Μάργκαρετ, "Society? There is no such thing!". Το εκλογικό σώμα ποτέ δεν επιδεικνύει ευαισθησίες και κοινωνική συνείδηση, παρά μόνο απαρτίζεται από εκατομμύρια αποκλίνοντα, κατά κανόνα, ατομικά μικροσυμφέροντα. Το κοινό καλό δεν υφίσταται ως έννοια, παρά μόνο η κοινή γνώμη, ανάλογα με ποιων η τσέπη θίγεται περισσότερο.

Ο λαός ξέρει και κρίνει

Θα μπορούσαμε ίσως να επικαλεστούμε πλήθος επιχειρημάτων: την ελιτίστικη άποψη για το πνευματικό και μορφωτικό επίπεδο ορισμένων κοινωνικών ομάδων, το ποσοστό (νέων ειδικά) Ελλήνων που ενημερώνονται από το δελτίο ειδήσεων του Star ή (φευ) τα blogs ή και όσους απλά αποφεύγουν την ενημέρωση "για να μη μαυρίζει η ψυχή τους". Μπορούμε επίσης να περιλάβουμε και όσους σπεύδουν να υιοθετήσουν τις διάφορες εξωφρενικές θεωρίες συνωμοσίας (ότι η Νατάσα και τα δίδυμα είχαν απαχθεί για να αναγκασθεί ο Καραμανλής να παραιτηθεί το 2009, στο πλαίσιο της μεγάλης συνωμοσίας εξόντωσής του, ότι στην Ελλάδα όπου και να σκάψεις βρίσκεις πετρέλαιο, ότι οι ξένοι σκηνοθέτησαν την χρεοκοπία "για να μας έχουν του χεριού τους" και πολλά άλλα φαιδρά). Θα αρκεστούμε όμως σε αυτά: το επίπεδο του πολιτικού διαλόγου, την αναξιοπιστία της (κάθε) κυβέρνησης και την κακή δημοσιογραφία -παράγοντες που καθιστούν την επαρκή και πολύπλευρη ενημέρωση και γνώση ανέφικτο στόχο.

Ο λαός δεν ξεχνά

Όχι, βεβαίως, τι σημαίνει Δεξιά, αλλά και τι σημαίνει Αριστερά, και γενικώς πολλά και διάφορα. Ο λαός π.χ. φαίνεται να έχει ξεχάσει ότι ο (περι)φερόμενος ως επόμενος Πρωθυπουργός βαρύνεται με τη μεγαλύτερη γκάφα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής μετά τα Ίμια. Ο λαός έχει ξεχάσει ότι επί τρεις δεκαετίες απολάμβανε ένα διεστραμμένο κοινωνικό κράτος με δανεικά. Ξεχνάει (αν το έχει καν αντιληφθεί) ότι και σήμερα οι δημόσιες δομές λειτουργούν με δανεικά. Η αμνημοσύνη, όμως, οδηγεί σε επανάληψη των ιδίων λαθών: Κάποτε το ΠαΣοΚ έταζε λεφτά και χαρακτήριζε την απογραφή Αλογοσκούφη ως δυσφήμιση της χώρας. Σήμερα λεφτά μοιράζει ο Σαμαράς, ενώ τη χώρα διαπόμπευσε ο Παπακωνσταντίνου. Αύριο οι ρόλοι θα αλλάξουν, και πάει λέγοντας.

Το Δημόσιο είναι κακό

Ενδόμυχα είμαστε όλοι βέβαιοι ότι όλοι οι γιατροί παίρνουν φακελάκια, οι δικαστές μετέχουν σε παραδικαστικά, οι εκπαιδευτικοί αδιαφορούν, οι εφοριακοί είναι διεφθαρμένοι... Κόντρα στη γενική αντίληψη, υπάρχουν χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι που, ανεξάρτητα από την επάρκεια ή την όρεξή τους, ασκούν τουλάχιστον ευσυνείδητα τα καθήκοντά τους.

Το Δημόσιο είναι και... καλό, το καλύτερο!

Ενδεικτική της παράνοιας που επικρατεί στη χώρα η αντίληψη ότι τα ύψιστα αγαθά, π.χ. η υγεία και η παιδεία, πρέπει να τελούν υπό την αιγίδα του κράτους. Κάθε ιδιωτική πρωτοβουλία πολεμάται λυσαλέα, αλλά ειδικά σε ορισμένους τομείς δραστηριότητας κάθε σχετική συζήτηση αποτελεί ιεροσυλία. Αφού το κράτος μας είναι τόσο δυσλειτουργικό, γιατί δε μας συμφέρει η λειτουργία ιδιωτικών λιμένων, πανεπιστημίων και κλινικών, για παράδειγμα, ή γιατί σπεύδουμε στην πρώτη δυσκολία (σε μία κακοκαιρία π.χ.) να του επιρρίψουμε ευθύνες; Δεν ξέρουμε πώς (δε) λειτουργεί ή πάντα περιμένουμε μιαν εξαίρεση;

Το πολιτικό σύστημα φταίει για όλα

Η βασικότερη αρχή του πολιτεύματος είναι ότι οι πολίτες ψηφίζουν και στη συνέχεια αναλαμβάνει η κυβέρνηση, που φέρει και την απόλυτη ευθύνη για τα χάλια του τόπου. Αυτό το επικαλείται ο κάθε αγανακτισμένος της πλατείας ("δε μας ακούνε"), αλλά χωρά και δεύτερη ανάγνωση: τη βολική ανευθυνότητα του λαού (αφού δε μας ακούνε, αυτοί είναι που φταίνε). Ο λαός απαλλάσσεται, έτσι, από κάθε ευθύνη. Έτσι, δεν ήταν π.χ. ο λαός που πίστεψε ότι λεφτά υπάρχουν, έφταιγε ο Παπανδρέου που το είπε και (κυρίως) που δεν τα μοίρασε αριστερά και δεξιά. Δεν ήταν ο λαός που τζογάριζε στο Χρηματιστήριο, έφταιγε ο Σημίτης που δε βγήκε να φωνάζει στους δρόμους το σλόγκαν των τραπεζών, ότι "οι προηγούμενες αποδόσεις δεν εγγυώνται τις μελλοντικές". Ο Ανδρέας δεν ήταν αυτός που διέλυσε την οικονομία, αλλά αυτός που χόρτασε ψωμί τον λαό. Και δεν ήταν ο Μητσοτάκης εκείνος που διείδε το χάος 20 χρόνια πριν, αλλά ο ανάλγητος αποστάτης που ήρθε να καταλύσει το σοσιαλιστικής εμπνεύσεως κοινωνικό κράτος, αλλά και τον... καραμανλισμό. Ο λαός ψηφίζει και μετά απλά διαμαρτύρεται όταν θίγεται η τσέπη του. Αν το κράτος χρεοκοπήσει το πρόβλημα είναι του πολιτικού συστήματος και μόνο...

Στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα

Συνέπεια όλων των ανωτέρω είναι το σήμερα. Το σήμερα είναι αδιέξοδο. Σε μία χώρα που καθένας κοιτάζει πόσα έχασε από τις περικοπές, που κανένας δεν έχει πειστεί ότι ο κίνδυνος χρεοκοπίας είναι υπαρκτός, που κανένας δεν έχει αντιληφθεί τι συνέπειες θα έχει αυτή στο βιότικό μας επίπεδο, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το κριτήριο της ψήφου δε θα είναι η ικανότητα διαχείρισης της κρίσης, αλλά ποιος μας πήρε τα λεφτά μας και η νέα συνωμοσία που εξυφαίνεται. Φταίνε οι Γερμανοί που δεν κατέβαλαν τις αποζημιώσεις της κατοχής, οι Άγγλοι γιατί μας κλέψαν το χρυσάφι, οι Αμερικάνοι που θέλουν για την Texaco τα αμύθητα κοιτάσματα του Ιονίου καθώς, εν κατακλείδι, όλη η ιστορία είναι φτιαχτή και στημένη.

Παράλληλα ακούγεται η μία μπούρδα πίσω από την άλλη, ανάλογα με τη φανέλα που φοράει ο καθένας. Οι γαλάζιοι αναμασούν τις ανοησίες του αρχηγού τους για "αναπτυξιακά μέτρα". Ποιος θα επενδύσει σε μία χώρα χρεοκοπημένη με δυσλειτουργικό Δημόσιο, ανύπαρκτη παραγωγή και υψηλή φορολογία; Θα μειώσει τον ΦΠΑ για να αυξηθεί η κατανάλωση; Οι μαγαζάτορες αποκλείεται να ρίξουν αντίστοιχα τις τιμές. Θα τολμήσει να μειώσει τη φορολογία των επιχειρήσεων σε βάρος και πάλι μισθωτών και συνταξιούχων; Και πώς θα καλύψει αλλιώς τη χασούρα; Με απολύσεις; Με τι πρόγραμμα και τι σχεδιασμό όταν οι συνεργάτες και σύμβουλοί του είναι επιπέδου Κρανηδιώτη και Λυμερόπουλου; Δεν έχουν σημασία οι απαντήσεις, αλλά ότι ο Παπανδρέου κλέβει τα λεφτά του κοσμάκη. Αυτό και μόνο αρκεί.

Οι άλλοι οραματίζονται αναβίωση του σοσιαλισμού, κοινωνικό κράτος και πράσινη ανάπτυξη, φοβούμενοι την οργή του παλαιοαριστερού εκλογικού κοινού τους, την ώρα που μερικές δεκάδες αργόσχολοι χαζοβιόληδες παριστάνουν τους αγανακτισμένους στα πάρκα και τις πλατείες, βαυκαλιζόμενοι ότι το σύστημα καταρρέει υπό την πίεσή τους. Σιγά τα αίματα.

Αν κάποιος είχε να προτείνει λύσεις, συγκεκριμένες, τεκμηριωμένες, υπολογισμένες, ναι, ίσως υπήρχε διέξοδος. Σήμερα βρισκόμαστε σε τέλμα. Και η ακαλαίσθητη αντιπαράθεση θυμίζει την ορχήστρα του Τιτανικού. Μόνο που τα όργανα είναι μισοσάπια, ξεκούρδιστα και το παίξιμο φάλτσο. Αυτός ο αόρατος θίασος δεν έχει μουσικές εξαίσιες και φωνές, κανένας μας δεν ήταν έτοιμος από καιρό και θαρραλέος, αλλά η τύχη μας ενδίδει πια, τα σχέδια μας βγήκαν πλάνες. Ή το δεχόμαστε και κοιτάμε την επόμενη μέρα, ή μετράμε τα ευρώ που χάσαμε, αγανακτούμε και βάζουμε τον Σαμαρά οδηγό στη χρονοκάψουλα που θα μας προσγειώσει πίσω στην ευμάρεια και την κατανάλωση. Κούνια που μας κούναγε...

14/10/11

Περί συναίνεσης

Ο κ. Σαμαράς αναρωτήθηκε πρόσφατα αν τα προβλήματα της χώρας θα λυθούν σε περίπτωση παροχής συναίνεσης προς την κυβέρνηση και, αφού επεσήμανε πως δεν πρέπει να προβληματιζόμαστε για την ικανότητα της αντιπολίτευσης να κυβερνήσει αλλά να ξεφορτωθούμε το ανίκανο ΠαΣοΚ, ζήτησε εκλογές.

Η επιζητούμενη από ολοένα και περισσότερους συναίνεση πράγματι δεν πρόκειται να λύσει αυτομάτως τα προβλήματά μας, ούτε αποτελεί αυτοσκοπό. Όταν όμως ο αντιπολιτευτικός οίστρος του Σαμαρά και της πολανίζουσας παρέας του οδηγεί στο αντίθετο άκρο, αυτό της άκριτης απόρριψης κάθε κυβερνητικού μέτρου, δημιουργείται πολύ σοβαρό πρόβλημα στο πολιτικό σύστημα.

Αν θέλαμε να συνοψίσουμε τον βίο και την πολιτεία του αρχηγού της αντιπολίτευσης θα διαπιστώναμε ότι από την επιθυμία του να βρεθεί στην εξουσία αρνείται και τα αυτονόητα. Έφτασε σε σημείο να κατηγορήσει την κυβέρνηση ότι φούσκωσε το έλλειμμα για να φέρει το ΔΝΤ, ότι ουσιαστικά η χώρα δεν κινδυνεύει από χρεοκοπία και ότι υπάρχει τρόπος δημοσιονομικής εξυγίανσης χωρίς περιοριστικά μέτρα -τον οποίο ουδέποτε υπέδειξε. Δε συναινεί, λέει, στο λάθος, αρνούμενος να δεχθεί ότι η χώρα μόνο μέσω του μνημονίου μπορούσε να δανεισθεί.

Τίθεται, λοιπόν, ένα κρίσιμο ερώτημα: Αν ο κ. Σαμαράς αρνείται, ουσιαστικά, την ίδια την ύπαρξη του προβλήματος, πώς θα καταφέρει να το λύσει; Καλό θα ήταν να αντιληφθεί ότι ο κόσμος που ζητά από το πολιτικό σύστημα να σοβαρευθεί, να προσεγγίσει την κρίσιμη περίσταση με σύνεση και παραμερίζοντας τα μικροκομματικά συμφέροντα δεν περιμένει εκ θαύματος σωτηρία, αλλά πρωτίστως απαιτεί την αποδοχή του αυτονόητου.

Ο κ. Σαμαράς σήμερα αμφισβητεί το αυτονόητο. Αν αύριο κερδίσει τις εκλογές, θα πρέπει να μας αποδείξει ότι το έλλειμμα είναι μικρότερο και θα κινδυνεύσει να γίνει ο πρώτος Πρωθυπουργός που θα τεκμηριώσει ότι η προηγούμενη κυβέρνηση ήταν καλύτερη στη διαχείριση του δημοσίου χρήματος από όσο νόμιζε! Αλλά τότε γιατί να ψηφίσουμε τη "νέα" ΝΔ;

Ας μην αρνούμαστε κι εμείς το αυτονόητο. Η σημερινή ηγεσία έχει αποτύχει, και έχει αποτύχει διότι υστερεί σε ηθικό και αξιακό δυναμικό. Η κακοδιαχείριση δεν έγκειται στην αύξηση της φορολογίας, το ξεδόντιασμα του κοινωνικού κράτους και τη μείωση των μισθών, αλλά στην αδυναμία της να μιλήσει τίμια και ειλικρινά στον λαό, και να προχωρήσει απερίσπαστη. Στο όνομα του σοσιαλισμού (!!!) πέντε - δέκα καθάρματα κρατούν την κυβέρνηση αιχμάλωτη, με τις παλινωδίες και τα πισωγυρίσματα να μην έχουν τελειωμό.

Πριν έναν χρόνο ο κύριος Σαμαράς ήταν μπροστάρης στον αντιμνημονιακό αγώνα. Τα ΜΜΕ έβριθαν από υποκριτικά δάκρυα για τα χαμένα δώρα και τους κομμένους μισθούς. Ευτυχώς σήμερα ξέμειναν μόνο Τσίπρας και Παπαρήγα στον γελοίο αγώνα, και η κριτική είναι πιο ουσιαστική. Όχι "γιατί" να ληφθούν μέτρα, αλλά πού πηγαίνουν τα λεφτά των φορολογουμένων και πόσο γρήγορα πρέπει η κυβέρνηση να κινηθεί. Χρειάστηκε 1,5 έτος ώστε το πολιτικό σύστημα (και το ΠαΣοΚ το ίδιο δυσκολεύθηκε περισσότερο από όλους) να αποδεχθεί την αναγκαιότητα του μνημονίου. Και σήμερα όλοι όσοι χθες έκαναν πόλεμο ασκούν πάλι κριτική γιατί η κυβέρνηση δεν κινείται αρκετά γρήγορα...

Τώρα που τα λάβαρα υπεστάλησαν, ο Σαμαράς ομολογεί. Μιλά για επαναδιαπραγμάτευση (ποιος; ο απόβλητος από τα ευρωπαϊκά fora!), αλλά ούτε τους μισθούς θα αυξήσει, ούτε τους απολυμένους θα ξαναπροσλάβει και θα σεβασθεί, λέει, τη συνέχεια του κράτους. Πάλι καλά.

Τι θα κάνει όμως; Όσα μας λέει μέχρι σήμερα είναι απλά ανόητα. Δεν μπορεί να μιλά για τριετή εφεδρεία και μάλιστα ανανεούμενη, να επιδοτεί δηλαδή την αεργία. Δεν μπορεί να πιστεύει ότι με 300 ευρώ παραπάνω θα αυξηθεί η κατανάλωση. Σε αυτήν την περίοδο γνωρίζει άραγε κανέναν που θα βγει για ψώνια μέσα σε τέτοια ανασφάλεια, όταν ο κόσμος φυλάει τα λεφτά στο στρώμα; Ή μήπως θα εισπραχθεί ο ΦΠΑ (στην απίθανη περίπτωση που πράγματι η κατανάλωση αυξηθεί) με τους μαγαζάτορες να "ξεχνούν" τις αποδείξεις; Μιλά για μέτρα ανάπτυξης, αλλά ξεχνά ότι αυτήν τη στιγμή (και εδώ και πολλά χρόνια) στη χώρα δεν παράγεται τίποτα. Ακόμα και σε τομείς όπου υπάρχει δραστηριότητα (τουρισμός, ναυτιλία, μεταποίηση) οι στρεβλώσεις είναι τόσες πολλές που τα όποια μέτρα θα αποδώσουν σε βάθος δεκαετιών. Πρέπει φυσικά να ληφθούν, αλλά δεν μπορεί αντικειμενικά να βασισθεί σε αυτά η διάσωση της χώρας, που επείγει.

Το πολανικό σύνθημα "ξεφορτωθείτε μία ανίκανη κυβέρνηση και μην ασχολείστε με μας" κρύβει την πηγή του κακού: επικαλείται τη "φανέλα" και τον πολιτικό φανατισμό. Αντί να επιδιώκει να ασχοληθούμε μαζί του, με τις προτάσεις του και με την ποιότητα του λόγου των ανθρώπων του, αποζητά οφέλη από την αρνητική ψήφο. Κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν μπορεί, όμως, να πιστέψει ότι μια κυβέρνηση Σαμαρά με Νότη, Φαήλο, Χρύσανθο και Μιχελάκη μπορεί να είναι καλύτερη, ακόμα και από την ελεεινή σημερινή ηγεσία.

Αν πρόκειται να εκλέξουμε την ΠολΑν, ώστε σε έναν χρόνο να ξαναλέμε τα ίδια και να ζητάει εκλογές ο Λοβέρδος (ο σοφός λαός πάντα επιλέγει τους χειρότερους), ποιος ο λόγος να υποστεί η χώρα την ταλαιπωρία και την οδυνηρή δυσπιστία των αγορών;

Η συναίνεση μεταξύ Παπανδρέου και Σαμαρά δεν αποτελεί λύση. Η ανεύρεση, αντίθετα, μιας κοινής βάσης εκκίνησης και η συστράτευση των αξιόπιστων δυνάμεων που καταπιέζονται μέσα στα κόμματα τους είναι η λύση.

Μέσα στο ΠαΣοΚ η μάχη δίνεται και είναι σκληρή. Απέναντι στους όχι, ίσως, ικανούς, αλλά την ανάγκη φιλοτιμία ποιούντες (Παπανδρέου, Βενιζέλο, Παπακωνσταντίνου, Ραγκούση, Μόσιαλο), ορθώνεται το πανίσχυρο αντάρτικο του λαϊκισμού και της ανοησίας (Δημαράς, Λιάνης, Λούκα, Καστανίδης, Βάσω, Αθανασιάδης, Ρομπόπουλος, Φωτόπουλος και δε συμμαζεύεται).

Στη Νέα Δημοκρατία η μάχη δε δόθηκε ποτέ και ο λαϊκισμός έχει επικρατήσει αναίμακτα (σε αυτό συνέβαλε καθοριστικά η αυτοεξουδετέρωση της Μπακογιάννη). Να δούμε αν η ανάγκη ορισμένων στελεχών για εξουσία έχει γι' αυτούς μεγαλύτερη αξία από τη σωτηρία και την πρόοδο του τόπου.

Οι ασφυκτιούντες και σιωπούντες αξιόλογοι και σοβαροί γαλάζιοι ας ξέρουν, όμως, ένα πράγμα: Η επόμενη μέρα δεν τους έχει στο πλάνο. Η επόμενη μέρα ανήκει στον Φαήλο και τους "συντρόφους εν όπλοις". Όσον καιρό λοιπόν κρύβονται από τις ιστορικές τους ευθύνες και αφήνουν την ΠολΑν να οργιάζει, ας προβληματιστούν για τη σκοπιμότητα της σιωπής τους.

8/10/11

Είμαι

- Θα κατεβείς στο πρωτόκολλο και θα ζητήσεις τέσσερις αιτήσεις.

Τον ενικό από το κοριτσάκι του γραφείου προσωπικού τον αγνόησα. Τόσες φορές που έχω χρησιμοποίησει φράσεις του απαράμιλλης ευγένειας στιλ "ξάπλωσε γιαγιά" ή "γδύσου κυρία" στα επείγοντα χωρίς να εισπράξω φάσκελο, έχω πια απωλέσει το δικαίωμα στον πληθυντικό.

Οι τέσσερις, όμως, μου χτύπησαν περίεργα. Δεν το ήξεραν ότι με τη συμπλήρωση ενός έτους η σύμβασή μου έληγε και θα απολυόμουν; Έχουνε τέτοια πρεμούρα να με κρατήσουν και θέλουν τέσσερις αιτήσεις μήπως και μετανιώσω;

- Η μία είναι αίτηση για το επιστημονικό έργο, η δεύτερη για τη θέση και τον χρόνο απασχόλησης, οι άλλες για το ταμείο ανεργίας.

Την απάντησή μου την είχα πάρει, αλλά με τις 2 τελευταίες λέξεις είχαμε μπει πια στη ζώνη της παράνοιας...

- Αυτές δε χρειάζονται.

Το γεμάτο απορία βλέμμα της υπαλλήλου δε συνοδεύτηκε από το αυτονόητο "γιατί". Ο λόγος ήταν ότι δεν ήθελε να πάει γυρεύοντας, μια που την απορία διαδέχθηκε ανακούφιση για την απρόσμενη ελάφρυνση του γραφειοκρατικού φόρτου.

Το "γιατί;" έμελλε να το ακούσω αρκετές φορές, όσες ακριβώς εξιστόρησα την άρνησή μου να αποδεχθώ το δωράκι κοινωνικής πρόνοιας του επιδόματος ανεργίας. Σε κάθε περίπτωση το μοιραίο επιμύθιο ήταν ένα: "Είσαι μαλάκας".

Είμαι. Και το ξέρω. Αλλά υπάρχουν και κάποια πράγματα που δεν μπορώ να τα επιτρέψω στον εαυτό μου, και δεν εννοώ την "ντροπή" του ενταχθώ σε κατάλογο ανέργων στηριζόμενων από το κράτος.

Αμειβόμενος για μία διετία υπερβολικά για τα δεδομένα της εποχής, με μηδενικά έξοδα το τελευταίο έτος, χωρίς παιδιά, σκυλιά ή άλλα ζωντανά, το μόνο οικονομικό μου πρόβλημα ήταν να πείσω τις ενοχλητικές υπαλλήλους της τράπεζας ότι δεν εμπιστεύομαι τις ασφαλείς επενδύσεις που μου πρότειναν παρότι, όπως έβλεπαν, "το ποσό είναι αρκετά σημαντικό και είναι κρίμα να χαραμίζεται με το επιτόκιο ταμιευτηρίου". Δικά σου είναι ή την έγνοια μου είχες πρωί - πρωί;

Δε νομίζω ότι υποκρύπτεται κάποια αλαζονεία σε όσα λέω. Αισθάνομαι πολύ τυχερός που εν μέσω αυτής της απίστευτης κρίσης αμειβόμουν με τόσα χρήματα, παρότι ο κόπος και η αγωνία με τα οποία αποκτήθηκαν με έκαναν πολλές φορές να τα βλαστημήσω -αυτό όμως είναι μία άλλη ιστορία. Και δεν ξέρω αν, όταν το ελληνικό δημόσιο με ξαναπροσλάβει για να με ειδικεύσει οριστικά, οι μισθοί θα μείνουν σε αυτό το επίπεδο. Και, επίσης, γνωρίζω πολύ καλά ότι ανά πάσα στιγμή τα πράγματα μπορεί να δυσκολέψουν τραγικά.

Πρόκειται, όμως, για ζήτημα αρχών και άποψης. Ως ένας άνθρωπος που με δύο χρόνια δουλειάς έχει αποταμιεύσει μισθούς σχεδόν ενός χρόνου, δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ πόσο ηλίθιο είναι αυτό το κράτος που μου δίνει το δικαίωμα και στη φοροαπαλλαγή και σε 350€ (αν δεν απατώμαι) τον μήνα, ενώ μάλιστα πρόκειται εντός του προσεχούς εξαμήνου να με ξαναπροσλάβει -για την ίδια δουλειά και με παρόμοιες αποδοχές.

Θέλω να πιστεύω ότι τίμησα και το τελευταίο ευρώ που έβγαλα, παρότι αυτό δεν μπορώ ίσως εγώ να το πω. Η δουλειά μου δε με τίμησε το ίδιο και αυτό μπορώ να το πω άνετα. Η βεβαίωση του επιστημονικού έργου είναι η υπογραφή σε ένα κείμενο που είναι ίδιο για όλους, και επαινεί τον ειδικευόμενο για το ήθος και την εργατικότητά του, ακόμα και αν ο διευθυντής της κλινικής δεν τον έχει δει ποτέ και δεν ξέρει το όνομά του (κάτι που συμβαίνει πολύ πιο συχνά από όσο νομίζει κανείς και δεν είναι σχήμα λόγου). Συνοδεύεται και από έναν τραγελαφικό πίνακα χειρουργείων, με τον οποίο σε οποιαδήποτε σοβαρή χώρα του κόσμου θα με ρωτούσαν αν έχω δουλέψει πάνω από έναν μήνα (σε καμία περίπτωση έναν χρόνο) και θα αναζητούσαν τον εργοδότη μου για να διαπιστώσουν αν είμαι τόσο άχρηστος όσο από τα χαρτιά μου προκύπτει. Το θεάρεστο νοσηλευτικό ίδρυμα μου χρωστάει ρεπώ, ημέρες κανονικής άδειας και καμιά 500αριά ευρώ εφημερίες.

Παρόλ' αυτά εγώ αρνούμαι να πάρω χρήματα για τα οποία δε δούλεψα, αρνούμαι να κερδίσω τις φοροαπαλλαγές, αρνούμαι να παραστήσω τον ανήμπορο απολαμβάνοντας κάθε άνεση και εφευρίσκοντας ανάγκες που ούτε φανταζόμουν ότι υπήρχαν, τη στιγμή που γύρω μου κλονίζεται το σύμπαν.

Κι ας ξέρω ότι δε θα βρεθεί άνθρωπος που να μπορέσει να με καταλάβει. Η ίδια η μητέρα μου, μετά την απορία και την έκπληξη, κατέληξε στο εξής καταπληκτικό: "Εσύ νομίζεις ότι θα σώσεις με τα λεφτά σου μια χώρα όπου η Μενεγάκη παίρνει επίδομα τριτέκνου".

Έτσι είναι και είχε απόλυτο δίκιο. Αν όμως έρθει κάποια μέρα που όσοι καταλαβαίνουν γίνουν περισσότεροι από αυτούς που θέλουν να απομυζήσουν τα "λεφτά" που "υπάρχουν", που "δε συναινούν στο λάθος" που κρατά (ακόμα) τη χώρα μακριά από τη χρεωκοπία και που βλέπουν το κράτος ως τον μόνο τρομοκράτη χωρίς να αντιλαμβάνονται και τη δική τους ευθύνη για την καταστροφή, αν έρθει εκείνη η αλλόκοτη ημέρα, ίσως η κοινωνία μας να έχει γίνει κατάτι καλύτερη. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζει ένας μαλάκας.

3/9/11

Μία απόφαση δύσκολη...

Κάθε πολίτης φέρει ένα ιδεολογικό και αξιακό δυναμικό που τον χαρακτηρίζει σε ολόκληρη τη ζωή του. Εάν είναι στοιχειωδώς αξιοπρεπής δεν επιτρέπει στον εαυτό του να το καταργήσει ολοκληρωτικά. Εάν, όμως, δεν είναι στενόμυαλος και φανατικός το αναθεωρεί, ώστε να προσαρμόζεται στις κοινωνικές συνθήκες της εποχής του.

Έρχονται στιγμές που καθένας μας βρίσκεται ενώπιον διλημμάτων. Υπό συνθήκες απρόβλεπτες και έκτακτες καλούμαστε να απαντήσουμε επιλέγοντας ανάμεσα στο ατομικό και το συλλογικό συμφέρον, ανάμεσα στις ιδεοληψίες μας και τη λογική. Σήμερα επικρατούν ακριβώς τέτοιες συνθήκες.

Η κατάρρευση της χώρας μας συνέθεσε σκηνικό αποσύνθεσης του τρόπου ζωής που είχαμε συνηθίσει. Η ευμάρεια, η ψευδαίσθηση μεγαλείου, η πολυτέλεια ίσως, χάθηκαν μέσα σε λίγες εβδομάδες. Πολλοί από εμάς είδαν τα μέτρα μιας κυβέρνησης που εξελέγη υποσχόμενη παροχές να απειλούν την ίδια την επιβίωσή τους. Η κατάσταση δεν είναι τόσο τραγική όσο περιγράφεται από τα ΜΜΕ, αλλά δίπλα μας πράγματι υπάρχει περισσότερη εξαθλίωση συγκριτικά με τα προηγούμενα χρόνια.

Το 2009 ο ελληνικός λαός ετέθη ενώπιον του διλήμματος λεφτά υπάρχουν ή δεν υπάρχουν. Έδωσε τη λάθος απάντηση. Έχουμε τονίσει ότι το κολάσιμο στην απάτη του ΠαΣοΚ δεν είναι τόσο το γεγονός ότι προχώρησε σε περιοριστικά μέτρα σε αντίθεση με τις προεκλογικές υποσχέσεις, αλλά ότι αγνόησε τη σοβαρότητα της κατάστασης προεκλογικά. Κάτι που ξεκινάει από τον ίδιο τον λαό, που ποτέ δε θα φήφιζε όσους επαγγέλονταν μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις.

Το σημερινό δίλημμα είναι ακριβώς ίδιο, με αντιστροφή των χρωμάτων. Το ΠαΣοΚ υπεραμύνεται του μνημονίου ως της μόνης σωτηρίας ενώπιον της ολοκληρωτικής καταστροφής. Η ΝΔ μιλά για λάθος μίγμα πολιτικής και ανάγκη λήψης αναπτυξιακών μέτρων.

Στην πολιτική η θεωρητικολογία είναι θαυμάσια, αλλά η ουσία είναι στη λήψη αποφάσεων. Η ΝΔ επί 5 χρόνια δεν πήρε αποφάσεις. Συζητούσαμε, διαβουλευόμασταν, αλλά το έργο Καραμανλή χαρακτηρίστηκε από την κόκκινη γραμμή στα Σκόπια, τη βελτίωση των σχέσεων με τη Μόσχα (που είναι βολικό να υποστηρίζουμε ότι διέλυσε το ΠαΣοΚ, αλλά και επί ΝΔ δεν υπήρξαν ιδιαίτερα οφέλη για την Ελλάδα), άντε και την πώληση της Ολυμπιακής.

Τον Παπανδρέου δεν τον εκτιμώ, πιστεύω ότι δε διαθέτει κανένα πολιτικό χάρισμα, ότι περιστοιχίζεται από ανίκανους, αμφιβάλλω ακόμα για τις πνευματικές του ικανότητες. Όμως την κρίσιμη στιγμή έδρασε. Η Ελλάδα επιβιώνει χάρη σε δανειακές συμβάσεις που είναι από τις μεγαλύτερες στην ιστορία και φυσικά οφείλει να τηρήσει τους όρους των δανειστών της. Οι τσάμπα μαγκιές όσων μιλάνε για εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων δεν περνάνε πια. Η κυβέρνηση νομοθετεί: καταργεί δήμους αγνοώντας πολλά τοπικά συμφέροντα, καταργεί ζημιογόνους οργανισμούς, εισηγείται μέτρα.

Ναι, όλα γίνονται καθ' υπόδειξη της τρόικα. Ναι, πλήττονται τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα. Ναι, πρόκειται για αποφάσεις ανάλγητες και αντιλαϊκές. Το ερώτημα είναι αν γινόταν αλλιώς. Διότι, αν και κανείς δεν αρνείται τα παιδαριώδη λάθη του ΠαΣοΚ, η πικρή πραγματικότητα είναι πως δεν υπήρχε αξιόπιστη εναλλακτική. Δεν αρκεί να μιλάμε για τους άχρηστους και ανόητους που μας κυβερνάνε. Αν οι επόμενοι θα είναι ο Σαμαράς, ο Φαήλος και ο Μυταράκης, γιατί να ξαναπεράσουμε την τραγωδία από την αρχή;

Συγκεκριμένα, δύο πρόσφατες αποφάσεις μου αρκούν:

Η πρώτη είναι η κατάργηση του ασύλου. Θυμηθείτε τι γινόταν επί Γιαννάκου για έναν νόμο πολύ πιο δειλό και άτολμο. Η Διαμαντοπούλου (αντιπαθέστατο τέκνο του κομματικού σωλήνα, νομάρχης στα 25, άπειρη παιδούλα) τόλμησε. Και ο Σαμαράς που παριστάνει τον δεξιό, έμεινε για πολλοστή φορά πίσω από το ίδιο το εκλογικό κοινό του: αγνοώντας τι σημαίνει για κάθε "δεξιό" το άσυλο, ξεκίνησε να καταψηφίσει το νομοσχέδιο! Τι συνεπής και αξιοπρεπής πολιτικός!

Η δεύτερη, η κατάργηση της ΕΤ-1. Ένας κάποιος Μόσιαλος, που η ΝΔ βλάκα ανεβάζει ηλίθιο κατεβάζει, μέσα σε 15 μέρες αποφάσισε το κλείσιμο του κρατικού καναλιού που δεν έβλεπε κανένας. Αλήθεια όλοι αυτοί που πόνεσαν την ΕΤ-1 πόσα προγράμματά της παρακολουθούσαν; Όσοι ζητάνε μείωση της χρηματοδότησης της ΕΡΤ επειδή κλείνει το Σπορ+, τι παραπάνω είχαν πληρώσει όταν ξεκίνησε να εκπέμπει το ψηφιακό μπουκέτο και γιατί χαίρονται να πετάνε τα λεφτά τους;

Μέσα σε όλους αυτούς οι περισσότεροι είναι πράγματι σκάρτοι. Ο γελοίος Λοβέρδος πηγαινοφέρνει τις συγχωνεύσεις των νοσοκομείων επί μήνες. Τελικά, αντί για συγχωνεύσεις, αποφάσισε απλό περιορισμό των διοικητών. Μικρός και άβουλος, αντί να συντάξει εκ νέου τον υγειονομικό χάρτη της χώρας, χρονοτριβεί. Ο Καστανίδης εξαιρεί ΚΑΠΗ από τις συγχωνεύσεις, ο υπουργός Οικονομικών αναιρεί τις υπογραφές του με συμφωνίες κάτω από το τραπέζι, ο Ρέππας παζαρεύει με τους ταξιτζήδες.

Όμως, σωστές ή λάθος, η κυβέρνηση αυτή τολμά να πάρει αποφάσεις. Αποφάσεις που η ΝΔ υπό πολύ πιο ευνοϊκές συνθήκες ούτε καν διανοήθηκε.

Σήμερα το ΠαΣοΚ έχει έναν μόνο αντίπαλο: τον εαυτό του. Αν πολιτικάντηδες τύπου Ρέππα, Καστανίδη, Λοβέρδου κλπ δεν πάνε σπίτια τους μαζί με τους υπόλοιπους συνδικαλιστάδες και πρασινοφρουρούς είμαστε καταδικασμένοι. Όμως, στον αντίποδα, η ΝΔ έρχεται με χειρότερους.

Το δίλημμα σήμερα είναι αν η προσωπική ζημία από τον περιορισμό των αποδοχών μας και την αύξηση των φόρων βαρύνει περισσότερο από το εθνικό συμφέρον στο ατομικό μας ζύγι. Ούτως ή άλλως κανένας δεν πρόκειται να μας επιστρέψει λεφτά. Το μόνο που μένει είναι να πιέσουμε ώστε οι δικές μας θυσίες να μην πάνε πάλι στον βρόντο.

Μπροστά στην κάλπη ο καθένας πρέπει να πάρει τις αποφάσεις του. Για μένα η απόφαση είναι δύσκολη, αλλά την έχω ήδη πάρει. Ανατριχιάζω που το γράφω, δεν το κρύβω, αλλά δεν μπορώ να μην ψηφίσω ΠαΣοΚ. Εγώ δεν άλλαξα, δεν απαρνούμαι το συντηρητικό ιδεολογικό δυναμικό για το οποίο μίλησα στην αρχή. Άλλαξε, όμως, το ΠαΣοΚ, άλλαξε και η ΝΔ.

Το μεν πρώτο παριστάνει το σοσιαλιστικό κίνημα αλλά τολμά να λάβει νεοφιλελεύθερες, "δεξιές" αποφάσεις, ενώ η ΝΔ παριστάνει τη δεξιά, αλλά ταυτίζεται με την ελεεινή αντιπολίτευση του "όχι σε όλα" που μόνο στο ΚΚΕ ταιριάζει. Δεν μπορώ να μη στηρίξω μια κυβέρνηση που κινείται στην κατεύθυνση όσων ζητώ επί χρόνια για να κυνηγήσω τη χίμαιρα ενός αποτυχημένου πολιτικάντη που πάλι θέλει να μοιράσει λεφτά.

Αυτή είναι μία απόφαση δύσκολη. Αλλά για κάθε πολίτη που νοιάζεται για το καλό της χώρας του και δεν πονάει καμία κομματική "φανέλα" είναι η μόνη έντιμη.

10/8/11

Ποιοι θα έχουν βγει χαμένοι τότε άραγε;

Η λειτουργία και ανάπτυξη των ελληνικών ιστολογίων υπήρξε στρεβλή γιατί υπήρξε σπασμωδική. Στο νέο μέσο αποδόθηκαν ανύπαρκτες διαστάσεις, με κυριότερο λάθος τον χαρακτηρισμό του ως ενημερωτικό, και όχι απλά ως μέσο επικοινωνίας. Ακόμη χειρότερα, λειτούργησε και ως μέσο πληροφόρησης, με αποτέλεσμα όλοι όσοι ενέπαιζαν τους τηλεοπτικούς δημοσιογραφικούς αστέρες για το επίπεδό τους, να ασπαστούν την ανεξέλεγκτη, ανώνυμη και ανεύθυνη ερασιτεχνική δημοσιογραφία.

Όσοι ξορκίζουν τα ιντερνετικά καλούδια δε διαφέρουν σε τίποτε από τη γιαγιά που αντιμετώπιζε την τηλεόραση ως σατανά, στη γνωστή γελοιογραφία. Οφείλουμε να είμαστε ανοικτοί στην τεχνολογία, απλά και μόνο διότι σε αντίθετη περίπτωση οι εξελίξεις θα μας προσπεράσουν. Δεν τίθεται λοιπόν ερώτημα για το αν τα blog είναι "καλό ή κακό". Κακός είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίστηκαν.

Εάν από την αρχή αποδεχόμασταν κάθε πληροφορία ως δυνητικά αναληθή, το νέο μέσο δε θα είχε τον αντίκτυπο που απέκτησε, αλλά σίγουρα θα λειτουργούσε μέσα σε ένα πλαίσιο περισσότερο ρεαλιστικό. Αντιθέτως, η φράση "το έγραψαν τα blog" έχει σχεδόν αντικαταστήσει το κλασικό "το είπε η τηλεόραση". Μόνο που η τηλεόραση, η εφημερίδα κ.λπ. λογοδοτεί (όπως και όσο λογοδοτεί). Το ίδιο δεν ίσχυε για τους bloggers.

Το πρόβλημα δεν περιορίζεται φυσικά στον αναγνώστη (όπως αντίστοιχα στον τηλεθεατή) που κάνει επιλογές "χαμηλού επιπέδου". Πριν από έναν χρόνο η τραγική δολοφονία ενός δημοσιογράφου, διαχειριστή ιστολογίου που φιλοξένησε κατά καιρούς τις πιο ελεεινές αναρτήσεις και σχόλια, έβαλε στη συζήτηση την ευθύνη ημών, των ιστολογούντων. Δεν έχει σημασία κατά πόσον υπάρχουν ή όχι στοιχεία οργανωμένου εγκλήματος, με διαδικτυακές σπείρες που εκβιάζουν, συκοφαντούν ή υποκινούν άνομες συμπεριφορές. Αυτό που έχει σημασία είναι το ποιοι είμαστε και τι επιδιώκουμε -αν επιδιώκουμε κάτι.

Παρότι στα περισσότερα ιστολόγια επαναλαμβάνονται ανούσιες κοινοτυπίες, πολλοί "επαναστάτες" bloggers απεκαταστάθησαν στα κλασικά ΜΜΜ, αυτά ακριβώς που υποτίθεται ότι θα κατέλυαν. Αντιστρόφως, πίσω από δημοφιλή ιστολόγια κρύφτηκαν δημοσιογράφοι (κατά κανόνα της κακιάς ώρας), που βρήκαν εκεί τον τρόπο για να παρακάμψουν νόμους και δεοντολογία. Η ανοησία του "κινήματος των bloggers" δε βελτίωσε σε τίποτε τον δημόσιο διάλογο.

Δικαίως ή αδίκως, από την πρώτη στιγμή λειτουργίας αυτού του blog επιχειρηματολογώ καταρρίπτοντας όλα τα στερεότυπα που συνοδεύουν το νέο μέσο. Με το νομοσχέδιο που ετοιμάζει το υπουργείο Δικαιοσύνης μάλλον, τελικά, δικαιώνομαι πικρά. Η περίφημη διαδικτυακή "αυτορρύθμιση" δε λειτούργησε. Είναι τραγικό, αλλά ποτέ άλλοτε η ανθρωπότητα δεν είχε στη διάθεσή της τόσες παραστάσεις, τόσες αφορμές και τόσες ευκαιρίες για διάλογο, και ποτέ άλλοτε αυτός ο διάλογος δεν υπήρξε χαμηλότερης στάθμης. Η αυτοδιαχείριση δεν απέβαλε τα αισχρά "ενημερωτικά" blog, αλλά τα κατέστησε παντοδύναμα.

Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν η ανωνυμία παραμένει ή όχι δικαίωμα, αλλά να αντιληφθούμε τις αιτίες που κατέστησαν αναγκαία την άρση της. Δε φταίει ούτε το υπουργείο, ούτε το ίδιο το μέσο, αλλά όλοι όσοι το κακοποιήσαμε.

Και είναι πραγματικά κρίμα, για τον πιο απλό αλλά ξεχασμένο λόγο: Όλοι πρέπει να έχουμε το θάρρος της γνώμης μας και, στο βαθμό που μπορούμε να την τεκμηριώσουμε, οφείλουμε (πρώτα στον εαυτό μας) να βγούμε μπροστά, καθαρά και δυνατά, χωρίς να κρυβόμαστε. Όμως οι ανώνυμες αναρτήσεις αποδεσμεύουν το κείμενο από την υπογραφή του συντάκτη του και όλο το βάρος δεν πέφτει στο ποιος γράφει, αλλά στο τι γράφει. Και η ουσία περιορίζεται στο ουσιαστικό. Ακριβώς, δηλαδή, το αντίθετο από αυτό που μας θύμισε ο κ. Μανδραβέλης (Ποιος το είπε αυτό;... Α, δεν έχει καμιά σημασία.). Αυτό που έχει σημασία πρέπει να είναι η τεκμηρίωση μιας άποψης, όχι η ταυτότητα όποιου τη διατυπώνει.

Με την ανάμιξη προσωπικών απόψεων και πληροφόρησης το παιχνίδι αλλάζει. Μία αστοιχείωτη θέση απορρίπτεται από τον αναγνώστη, αλλά η δημοσίευση ανακριβών πληροφορών μπορεί να προκαλέσει τεράστια ζημία και προφανώς πρέπει να διώκεται ποινικά.

Κάποτε υποστήριξα ότι το ιστολόγιο είναι απλά ένα χόμπι. Κάποιοι δεν καταλάβαιναν ότι ένα χόμπι μπορεί να μην έχει τη βαρύτητα του μέσου ενημέρωσης, αλλά είναι χαλαρό και ελεύθερο. Αφού κάθε ανοησία που γράφεται και αναρτάται προς δημόσια θέα αντιμετωπίζεται πια σαν τηλεγράφημα του Associated Press, οι όροι του παιχνιδιού μοιραία θα αλλάξουν.

Και στοιχηματίζω τα πενιχρά μου υπάρχοντα ότι με την άρση της ανωνυμίας (αν εφαρμοστεί συνολικά -που δεν το πιστεύω) τα λίγα αξιόλογα ιστολόγια θα χαθούν, αλλά τα ελεεινά και τρισάθλια θα ζήσουν και θα συνεχίσουν να βασιλεύουν.

Ποιοι θα έχουν βγει χαμένοι τότε άραγε;

30/6/11

Το παρακράτος της Αριστεράς

Πολλές φορές έχουμε υποστηρίξει την Αστυνομία στις κομπλεξικές επιθέσεις εναντίον της και ακόμα περισσότερες έχουμε τονίσει την ανάγκη βελτίωσης της εκπαίδευσης των οργάνων της. Με τις εικόνες των αστυνομικών να επιστρέφουν τις πέτρες που εκτοξεύονταν εναντίον τους ή να ανοίγουν το κεφάλι ενός διαδηλωτή εν ψυχρώ ό,τι και να πούμε θα είναι μάταιο. Αν ο κύριος προκάλεσε ή παρανόμησε το κρατητήριο τον περιμένει. Χωρίς, όμως, τα ράμματα στο κεφάλι.

Φυσικά η συζήτηση των συριζιτών για τους παρακρατικούς και προβοκάτορες αντιστοιχεί στο γνωστό επίπεδο του πολιτικού τους λόγου, στα όρια ηλιθιότητας και γελοιότητας. Από τις "ειρηνικές" μαζώξεις οπαδών του ΠΑΟΚ (που κατά κανόνα αμαυρώνονται από "προβοκάτορες οπαδούς του Άρεως") ως την κάθε ειρηνική πορεία ποικίλων "αγανακτισμένων", έχω βαρεθεί να βλέπω επεισόδια και καταστροφές. Οι ομάδες των αναρχικών -μπαχαλάκηδων κατά τη νεοδημοκρατική, κάποτε, ορολογία- τέτοια περιμένουν για να παρεισφρύσουν και να εκτονώσουν τα κόμπλεξ τους.

Τι συμφέρον εξυπηρετούν αυτοί οι παρακρατικοί αδυνατεί να συλλάβει ο νους του ανθρώπου. Διότι αν το κράτος έχει "προσλάβει" άτομα για να το εκθέτουν συνεχώς και παγκοσμίως, ας ξεκινήσει από αυτά η περιστολή των δαπανών με τις απολύσεις δημοσίων "υπαλλήλων". Επιτελούν έργο περιττό. Για να μην αναφερθούμε στο επιεικώς σουρεαλιστικό υπερθέαμα που προσέφερε η εμβαπτισθείσα στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ σαμαρο-νέα-νέα-δημοκρατία (λέγε με ΠολΑν), ψέγοντας την κυβέρνηση για το χάος που επικράτησε στο κέντρο των Αθηνών. Να γελάς ή να κλαις; Πάντως οι παρακρατικοί είναι σίγουρα ακομμάτιστοι. Από το 2008 μέχρι σήμερα, οι πολιτικές αλλαγές δεν τους άγγιξαν.

Για να μιλάμε και σοβαρά, το επιχείρημα της σχεδιασμένης αμαύρωσης των εκδηλώσεων διαμαρτυρίας "διότι αν δεν είχαν γίνει επεισόδια θα είχαν μαζευτεί 500.000 άτομα και οι βουλευτές δε θα είχαν τολμήσει να ψηφίσουν το μεσοπρόθεσμο" είναι γελοίο όσο και αυτοί που το εκστομίζουν. Μάλλιασε η γλώσσα μου να υποστηρίζω ότι κανένα αποτέλεσμα δε θα έχουν οι ανόητες συγκεντρώσεις και τα μουτζώματα όσο εκκινούν από την περικοπή αποδοχών και δεν έχουν πολιτικό ζητούμενο, αλλά κάποιοι ακόμα περιμένουν την επανάσταση.

Στο μεταξύ μπορούμε να καμαρώσουμε λεβέντες βουλευτές, όπως ο κ. Αθανασιάδης (τυπική εφαρμογή της αρχής ο κόσμος καίγεται και το μ..νί χτενίζεται), οι αντιρρήσεις του οποίου ξεκινούσαν και τελείωναν στην προάσπιση των κεκτημένων της εκλογικής πελατείας του. Τη Βουλή να μουτζώσουμε ή αυτούς που τον έβαλαν σε αυτήν; Ή μήπως τους "παρακρατικούς" που τον έδειραν; Γιατί οι αγανακτισμένοι συνέρχονται ειρηνικά και δε δέρνουν ποτέ.

Τελικά, τα επεισόδια τα ξεκίνησαν προφανώς εξωγήινοι, υποχθόνιοι ενδογήινοι, οι Ντάλτον και άλλες δυνάμεις του σκότους, της CIA και της Ακροδεξιάς, διότι στη χώρα μας η πολιτική βία είναι προφανώς έννοια άγνωστη. Εκδηλώνεται με το ζόρι μια φορά την εβδομάδα. Αλλά ήρθε η ώρα το ΠαΣοΚ να υποστεί τις αηδίες που έκανε επί δεκαετίες. Η εικόνα, π.χ., της Μελίνας με τα άνθια στο πλευρό του Μαζοκόπου δεν έχει ξεχαστεί...

Τόσα χρόνια μετά, λοιπόν, αποκτήσαμε επιτέλους και το παρακράτος της Αριστεράς. Με τον Σαμαρά στο τιμόνι της, τι να περιμένεις από τη Δεξιά; Έχει απωλέσει κάθε κεκτημένο. Μετά την εκχώρηση της ιδεολογίας της, έχασε ακόμα και το παρακράτος...

26/6/11

Αυτοί που χάνουν την ψυχή τους

Το γεγονός ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, η Έλσα Παπαδημητρίου και ο Σωτήρης Χατζηγάκης επιθυμούν να υπερψηφίσουν το μεσοπρόθεσμο είναι γνωστό. Ανεξάρτητα από τα αισθήματα μας έναντι των τριών, η στάση τους διαφέρει από αυτήν των βουλευτών του ΠαΣοΚ. Αθανασιάδης, Αντωνίου, Κουρουπλής και Ρομπόπουλος δικαιούνται να ομνύουν στο όνομα του Ανδρέα και του (κατ' αυτόν) σοσιαλισμού. Προφανώς τα μέτρα έρχονται σε αντίθεση με την "ιδεολογία" τους και η ηρωική έξοδος από το καράβι που βουλιάζει μάλλον έχει ως στόχευση και την εγγραφή παρακαταθήκης για το μέλλον.

Οι βουλευτές της ΝΔ, ωστόσο, μάλλον κινούνται με περισσότερο αγνές προθέσεις. Τα μέτρα δημοσιονομικής αυστηρότητας θεωρητικά ταιριάζουν στη "δεξιά", η αποφυγή της χρεοκοπίας είναι ο μεγάλος εθνικός στόχος και εξασφαλίζουν ήσυχη συνείδηση.

Έτσι είναι; Δε νομίζω ότι μπορεί κανείς να σκεφτεί κάτι άλλο.

Στον όμορφο κόσμο της ΝΔ ο Σαμαράς είναι ο απόλυτος εσωκομματικός κυρίαρχος, έστω και αν τον παίρνουν στα σοβαρά μόνο ο Φαήλος και ο Χρύσανθος. Έχει, λέει, επαναϊδεολογικοποιήσει το κόμμα. Αυτό είναι αλήθεια, μόνο που η ιδεολογία του δεν έχει σχέση καμία ούτε με τη δεξιά, ούτε με τον ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό (για να μην ξεχνιόμαστε). Η επαναϊδεολογικοποίηση στην πραγματικότητα είναι νόθευση με τα πλέον λαϊκιστικά και αντιπαραγωγικά μοτίβα της σκληρότερης κομμουνιστικής αριστεράς.

Κάθε σοβαρός βουλευτής της ΝΔ δεν μπορεί παρά να ασφυκτιεί στο πλάι του Σαμαρά. Η κυβέρνηση άλλαξε, αλλά είναι οι ίδιοι άνθρωποι που πριν δύο χρόνια επιχειρηματολογούσαν για την ανάγκη λήψης μέτρων λιτότητας. Σήμερα είναι το λιγότερο γελοίο να υπερασπίζονται την πολιτική φοροελαφρύνσεων - (ψευτο)ανάπτυξης. Ο Σαμαράς, αν μη τι άλλο, δεν έχει αντιληφθεί τη σοβαρότητα της κατάστασης.

Υπερψήφιση του μεσοπρόθεσμου από τους 3 θα σημάνει το πολιτικό τους τέλος. Η διαγραφή θα είναι μοιραία και τα νεοπαγή ή μελλοντικά κόμματα δεν εμφανίζουν προοπτική. Η Ντόρα δεν έχει δυναμική, ο Μάνος τα έχει προ πολλού παρατήσει, ενώ τα σενάρια για σημιτικό κόμμα υπό τον Γιώργο Φλωρίδη προκαλούν γέλωτα. Σε αντίθεση με τους βουλευτές του ΠαΣοΚ που ελπίζουν ότι θα ηρωοποιηθούν υπερασπιζόμενοι τα σοσιαλιστικά ιδεώδη, η πίστη στον φιλελευθερισμό θα μείνει αδικαίωτη.

Ας είναι. Από τους αντιπροέδρους Αβραμόπουλο και Δήμα, στον Χατζηδάκη και τον Δένδια, τον Άρη, την Έλσα, τον Κυριάκο και τον Χατζηγάκη, μόνο ο Σαμαράς και οι "σύντροφοι εν όπλοις" δεν έχουν αντιληφθεί το διακύβευμα της ψηφοφορίας.

Όταν οι βουλευτές του ΠαΣοΚ ένιωσαν ότι χάνουν το κόμμα τους ετοιμάστηκαν να ρίξουν τον Πρωθυπουργό στον Καιάδα. Οι νεοδημοκράτες χάνουν την ψυχή τους, αλλά δεν τολμούν να στείλουν στα τσακίδια ένα γελοίο ανθρωπάκι, που ο Καραμανλής και τα αντιμητσοτακικά αντανακλαστικά τους έφεραν στην ηγεσία, πριν η χώρα πληρώσει και πάλι τις ανοησίες του.