27/1/11

Άσυλο ανιάτων (3)

Αμφιβάλλω αν υπάρχει κανείς τόσο φανατικός του blog που να το θυμάται, αλλά το πανεπιστημιακό άσυλο αποτέλεσε το θέμα της πρώτης ανάρτησης. Περισσότερα από τρία χρόνια μετά το μόνο που έχει αλλάξει είναι τα συναισθήματα. Ο αγανακτισμένος και οργισμένος φοιτητής μετατράπηκε σε απογοητευμένο πολίτη...

Είναι ενδεικτικό της κατάντιας των θεσμών αυτής της χώρας το γεγονός ότι δεν περιβάλλουμε με τόσο σεβασμό κανέναν άλλον νόμο εκτός από το άσυλο -το οποίο, ναι, είναι επίσης νόμος και τίποτε περισσότερο. Ως τέτοιος, έχει συνταχθεί από τον "νομοθέτη" και ψηφισθεί από τη Βουλή, "κάποια" Βουλή. Πάντως ούτε χαράχθηκε από τη θεία χείρα στις πλάκες του Μωϋσέως, ούτε υπαγορεύθηκε από φωνή Κυρίου, και άρα υπόκειται σε αναθεώρηση όπως και όλοι οι νόμοι, που οφείλουν να ανταποκρίνονται στις ανάγκες που οι εκάστοτε συνθήκες δημιουργούν. Αυτό για τους αγαπητούς που μιλούν για "δημοκρατική παράδοση" και άλλα παρόμοια, φαιδρά και ανόητα.

Δεν έχω καμία διάθεση να επαναλάβω πράγματα γνωστά και αυτονόητα. Εδώ και εδώ μπορεί κανείς να θυμηθεί τι έγραφα τότε και να διαβάσει τοποθετήσεις επί της ουσίας του θέματος.

Αν επανέρχομαι είναι γιατί οι ίδιοι άνθρωποι που πίσω από κάθε κρατική απόφαση ανακαλύπτουν αντιλαϊκά κίνητρα και καλούν σε αντίσταση τον κόσμο, κρύβονται πίσω από ένα ξεπερασμένο από τους καιρούς νομοθέτημα. "Τρομονόμοι", κάμερες που μας παρακολουθούν, ξηλώματα διοδίων, λαθρεπιβίβαση στα μέσα μεταφοράς... Η "προοδευτική" Αριστερά (ανεξάρτητα από το καθαρά υποκειμενικό στοιχείο του πόσο θεωρεί κανείς ότι οι παραπάνω ακρότητες βασίζονται και σε αλήθειες) απευθύνει γενικευμένο κάλεσμα στην παρανομία -και δεν ανακατεύω την ακρότατη και νοσηρή έκφανση των μολότοφ, των επεισοδίων και των τρομοκρατικών επιθέσεων. Όμως το άσυλο δεν επιτρέπεται να παραβιασθεί από κανέναν. Όλα τα υπόλοιπα είναι καταπιεστικές αποφάσεις στις οποίες δεν επιτρέπεται η υποταγή!

Αυτή καθ' αυτή η παραβίαση πάλι από τους ίδιους ανθρώπους ορίζεται. Διότι προφανώς και το άσυλο παραβιάζεται όταν κάθε εγκληματίας αποφεύγει τη σύλληψη εισερχόμενος στα πανεπιστημιακά κτίρια. Προφανώς παραβιάζεται όταν οι παρανόμως εισερχόμενοι στη χώρα βρίσκουν κατάλυμα σε αυτά. Αλλά το πρόβλημα είναι να μην μπει η Αστυνομία. Ότι η σχολή έχει διακόψει τη λειτουργία της δεν έχει σημασία. Κατά τα άλλα το άσυλο εξασφαλίζει την πνευματική ελευθερία. Με κλειστή τη σχολή...

Οι αξιότιμοι κύριοι που φιλοξενούνται από τον ΣυΡιζΑ κακώς χαρακτηρίζονται ως οικονομικοί μετανάστες ή ακόμα και μετανάστες. Η έννοια της μετανάστευσης προϋποθέτει διακρατικές συμφωνίες, οργανωμένη εισδοχή, κατάλληλες υποδομές, έλεγχο, καταγραφή και εξασφαλισμένη επαγγελματική αποκατάσταση. Η μετανάστευση περιλαμβάνει και την ευθύνη του κράτους υποδοχής απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους. Η Ελλάδα, όμως, ουδέποτε συναίνεσε στην έλευσή τους. Και, επειδή, πολύ απλά, δεν αποτελεί ούτε φιλόπτωχο ίδρυμα, ούτε ανθρωπιστική ΜΚΟ, αλλά ένα χρεοκοπημένο κράτος που αδυνατεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες των ίδιων των πολιτών του, δεν είναι υποχρεωμένη να αναλάβει την ευθύνη τους.

Δεν πρόκειται για διάκριση μεταξύ καλών Ελλήνων και κακών ξένων, αλλά για την αλήθεια. Είναι το λιγότερο παράλογο όλη την ημέρα να κλαίμε τη μοίρα μας γιατί φτωχύναμε, δεν έχουμε να φάμε, μας κόψανε μισθούς και συντάξεις, να φεύγουμε για δουλειά στο εξωτερικό γιατί η ανεργία καλπάζει, και το απόγευμα κάποιοι ανόητοι να προβάλλουν την απαίτηση να φερθούμε με "ανθρωπισμό" απέναντι στους (πράγματι) αναξιοπαθούντες. Με τι πόρους, κατ' αρχήν, ας αφελώς αναρωτηθούμε...

Στη συνέχεια, η παράνομη είσοδος στη χώρα είναι αυτό που είναι: παράνομη. Εάν εντοπίζαμε έναν Τούρκο ή Αμερικανό υπήκοο θα είχαμε αντίστοιχα ουμανιστικά διλήμματα, ή θα καταστρώναμε σενάρια κατασκοπίας, MIT και CIA; Έτσι ανεξέλεγκτα που εισρέουν μπορούμε να ξέρουμε περί τι ατόμων πρόκειται; Και ανόητες επιδείξεις τόλμης και αποφασιστικότητας του τύπου "θα χυθεί αίμα" και "είμαστε δύσκολοι αντίπαλοι" κάθε άλλο παρά βοηθάνε. Αντιθέτως, αποτελούν βούτυρο στο ψωμί των ακραίων της άλλης πλευράς.

Σήμερα άσυλο καλύπτει ολόκληρη τη χώρα. Άσυλο, όχι με την έννοια της προστασίας αλλά με τη σύγχρονη έννοια, της παρανομίας. Σε όλη την επικράτεια οι νόμοι εφαρμόζονται εκλεκτικά και τίθενται σε... δημόσια διαβούλευση. Όλα αυτά δείχνουν όχι μόνο ένα κράτος, αλλά μια ολόκληρη κοινωνία σε αποσύνθεση.

Και όσο ένα αριστερίστικο ψευτοϊδεολόγημα υπονομεύει την κοινωνική συνοχή και εγκλωβίζει τους δημοκρατικούς θεσμούς, τόσο ελκυστικότερες γίνονται στα μάτια κάποιων οι λύσεις της Χρυσής Αυγής. Διότι, αν οι "φιλοξενούμενοι" αρνήθηκαν τη μετακίνησή τους διότι δεν ήθελαν την Αστυνομία μέσα στα πόδια τους, όταν η συσσωρευμένη οργή και αγανάκτηση τροφοδοτήσει άλλου τύπου ακρότητες και αυτοί βρεθούν ανυπεράσπιστοι (ή μήπως όχι;), μην τολμήσει κανείς να μιλήσει για ρατσισμό, νεοναζί και αυγά του φιδιού.

Η παντελής απουσία του κράτους θα είναι η αιτία.

25/1/11

Ευγενή κίνητρα

"Είναι η πρώτη φορά που βλέπετε κατάληψη στα Πανεπιστήμια;"

Η αφοπλιστικής θρασύτητας επισήμανση της εκπροσώπου του ΣυΡιζΑ δεν μπορεί καν να σχολιαστεί. Στη χώρα όπου η παραβίαση της εννόμου τάξεως αποτελεί καθ' ημέραν πράξη με ιδεολογικό περιεχόμενο, ο κάθε "αριστερός" δικαιούται να καταλαμβάνει δημόσια κτίρια μόνο και μόνο διότι αυτό έχει ξαναγίνει (από τον ίδιο) κατά το παρελθόν. Διότι προφανώς και έχουν ξαναγίνει καταλήψεις, μόνο που έγιναν από τους ίδιους ανθρώπους και ήταν εξ ίσου παράνομες.

Σε αυτή τη χώρα, όμως, έχουμε ευγενή κίνητρα. Στο όνομα της Δημοκρατίας καταλαμβάνουμε τα Πανεπιστήμια. Στο όνομα της Κοινωνικής Δικαιοσύνης ξηλώνουμε τα διόδια. Στο όνομα της Ελευθερίας έχουμε εξαφαλίσει το ακαταδίωκτο σε κάθε εκληματία που κρύβεται στους χώρους του "ασύλου". Στο όνομα του Ανθρωπισμού συζητάμε για το αν πρέπει να προστατεύσουμε τα συνορά μας ή να νομιμοποιήσουμε κάθε λαθρομετανάστη...

Ο ΣυΡιζΑ έχει δίκιο να εκπλήσσεται με τις αντιδράσεις, διότι σε μία σοβαρή χώρα ο λαός θα είχε προ πολλού αποδοκιμάσει τις πρακτικές που ακολουθεί τα τελευταία χρόνια -πολύ πριν χρειαστεί η κρατική παρέμβαση.

Έτσι σήμερα βρεθήκαμε ενώπιον του θεάτρου του παραλόγου, με κόμμα του κοινοβουλίου να μετακινεί λαθροματανάστες για να οργανώσει την κατάληψη του Πανεπιστημίου. Είναι ευτύχημα ότι η τελευταία βλακεία των συριζαίων πιθανότατα θα οδηγήσει σε συζήτηση για κατάργηση του επαίσχυντου ασύλου απαλλαγμένη από τις αριστερίστικες φοβίες του παρελθόντος. Ήδη ο Σαμαράς είχε την πρώτη έκλαμψη της προεδρίας του μιλώντας ουσιαστικά για κατάργηση. Δεν έχω αμφιβολίες ότι θα στρογγυλέψει τη θέση του, αλλά το πρώτο βήμα έγινε και από την κυβέρνηση, που, διά της υφυπουργού Παιδείας, ομολογεί ότι το άσυλο έχει "εν τοις πράγμασι" καταργηθεί. Είναι ίδιον των φανατικών η αδυναμία αναγνώρισης της αυτο-υπονόμευσης όσων υπερασπίζονται, με τις ακρότητές τους...

Το μείζον πρόβλημα της χώρας μας, έχουμε πολλάκις επισημάνει, είναι η απόλυτη περιφρόνηση της νομιμότητας. Η νομιμότητα ταυτίζεται με την υποταγή και η παραβίαση της θεωρείται επανάσταση και αντίσταση. Αυτή δεν είναι εικόνα ενός σοβαρού Κράτους. Αν ποτέ το καταλάβουμε, και αντί να συμφωνούμε ότι οι νόμοι πρέπει να εφαρμόζονται, τους εφαρμόσουμε, τότε και μόνο τότε θα προσφέρουμε υπηρεσίες στη Δημοκρατία, βάση της οποίας δεν είναι η οχλοκρατία, αλλά η έννομη τάξη.

12/1/11

Σπάνις πολιτικών φυσιογνωμιών

Η αλήθεια είναι ότι έχουμε μείνει λίγο πίσω από την επικαιρότητα το τελευταίο διάστημα. Η αποχή είναι, ενίοτε, χρήσιμη για την εξαγωγή γενικότερων συμπερασμάτων. Αν, λοιπόν, κάτι προέκυψε από τις πολιτικές εξελίξεις του τελευταίου διμήνου, είναι ότι η πολιτική κρίση που χαρακτηρίζει την περίοδο που διανύουμε δεν έχει να κάνει ούτε με κατάρρευση του δικομματισμού ή των υπαρχόντων κομμάτων, ούτε με διάψευση των ιδεολογιών, αλλά πρόκειται καθαρά για ένδεια προσώπων. Η χώρα μας δε διαθέτει καμία πολιτική φυσιογνωμία -όχι ηγετική, αλλά έστω μια προσωπικότητα που να δύναται να παράγει πολιτική!

Οι πολιτικοί αρχηγοί είναι ο ένας χειρότερος του άλλου. Από τη μία ο γιος και εγγονός που δε θα τολμούσε καν να σκεφτεί την πολιτική αν δεν έφερε το βαρύ επίθετο, χωρίς κανένα πολιτικό χάρισμα και με έναν δημόσιο διάλογο σε εξέλιξη για το ποια είναι η μητρική του γλώσσα και ποιο είναι το διανοητικό νόσημα που του περιορίζει τη δυνατότητα έκφρασης (βλ. σχετική αρθρογραφία στην "Καθημερινή"!). Από την άλλη ένα απολειφάδι της πιο ηλίθιας εκδοχής της Δεξιάς, βγαλμένο από το μακρινό παρελθόν, με συνεργάτες που οραματίζονται την Ελλάδα των ανδροπρεπών (ουχί ντιντήδων) και προσβάλλονται από το "θέαμα των μιναρέδων στον αττικό ουρανό, στη γη του Καραϊσκάκη"... Προφανώς δεν ενοχλούνται από το ίδιο θέαμα στην Κομοτηνή και την Ξάνθη, εκτός αν η Θράκη, στον αρρωστημένο νου τους, δεν αποτελεί ελληνικό έδαφος ή ο ουρανός της είναι λιγότερο περήφανος από τον αθηναϊκό.

Δίπλα στους δύο, οι νοσταλγοί της Οκτωβριανής Επανάστασης, o ακραίος λαϊκισμός που παντρεύει την Ορθοδοξία με τους αστέρες του lifestyle, οι (αυτο)αποκαλούμενοι προοδευτικοί που ομφαλοσκοπούν αδυνατώντας να αφουγκραστούν τις ανάγκες της κοινωνίας...

Αφορμή για τα παραπάνω, όμως, μάς δίνει το κόμμα της κ. Μπακογιάννη, η Δημοκρατική Συμμαχία.

Για την Ντόρα ο καθένας μπορεί να πιστεύει ό,τι θέλει, όμως πρόκειται για μία πολιτικό με ουσιαστικό και εύστοχο λόγο, αλλά και με βαρύ παρελθόν -επί τη βάσει γεγονότων ή (κυρίως;) δαιμονολογιών. Το στοίχημα για το κόμμα ήταν να πείσει ότι πρόκειται για κάτι καινούργιο. Το ερώτημα πόσο καινούργιο μπορεί να είναι με στελέχη τύπου Μαρκογιαννάκη ή Κιλτίδη έχει τεθεί πολλές φορές. Εναπόκειται και πάλι στην κρίση του καθενός να απαντήσει αν π.χ. η εντιμότητα του κ. Αυγενάκη αρκεί για την προσέλκυση των κεντρώων ψήφων.

Το πιο σημαντικό που περνάει απαρατήρητο είναι η ποιότητα των ανθρώπων στους οποίους η Ντόρα βασίστηκε. Είναι ανόητο να πιστεύει κάποιος ότι η κ. Μπακογιάννη δεν είχε μετρήσει ως το 10 για το σχηματισμό κοινοβουλευτικής ομάδας. Κι όμως. Οι υποστηρικτές της και έτοιμοι για τη μεγάλη έξοδο εξαγοράστηκαν πιο εύκολα από ό,τι θα περίμενε κι ο Σαμαράς. Πολιτικοί γίγαντες τύπου Γιαννόπουλου, Καραγκούνη και Κεδίκογλου αποφάσισαν να καταπιούν τη γλώσσα τους μπροστά στο αξίωμα του... τομεάρχη, σε ένα σχήμα με καμιά εξηνταριά πρόσωπα. Με αυτούς θα άλλαζε την Ελλάδα η κ. Μπακογιάννη;

Όσο για τον αρχηγό των γιγάντων, μετά από έναν χρόνο κατάλαβε ότι μόνο με τον Φαήλο και τον Χρύσανθο τα νούμερα δε βγαίνουν, και ανακάλυψε και την κεντρώα και φιλελεύθερη τάση του κόμματος. Μετά από άλλον έναν χρόνο ίσως ανακαλύψει πόσο επικίνδυνος είναι ο εναγκαλισμός του με την ηλίθια, όπως προείπαμε, Δεξιά και (δεν σταματώ να ελπίζω ότι) ίσως κάποτε αντιληφθεί πόσο ακατάλληλος είναι και ο ίδιος.

Μέχρι τότε ας προβληματιστούμε για το πώς οι μισοί τομεάρχες της ΝΔ ανέλαβαν ξανά καθήκοντα που τούς είχε αναθέσει ο κ. Καραμανλής στις Κυβερνήσεις του, με τα γνωστά θεαματικά αποτελέσματα.

Ναι, σωστά το υποψιάζεστε: σε αυτό το κόμμα πραγματικά δεν υπάρχουν καλύτεροι.