27/1/11

Άσυλο ανιάτων (3)

Αμφιβάλλω αν υπάρχει κανείς τόσο φανατικός του blog που να το θυμάται, αλλά το πανεπιστημιακό άσυλο αποτέλεσε το θέμα της πρώτης ανάρτησης. Περισσότερα από τρία χρόνια μετά το μόνο που έχει αλλάξει είναι τα συναισθήματα. Ο αγανακτισμένος και οργισμένος φοιτητής μετατράπηκε σε απογοητευμένο πολίτη...

Είναι ενδεικτικό της κατάντιας των θεσμών αυτής της χώρας το γεγονός ότι δεν περιβάλλουμε με τόσο σεβασμό κανέναν άλλον νόμο εκτός από το άσυλο -το οποίο, ναι, είναι επίσης νόμος και τίποτε περισσότερο. Ως τέτοιος, έχει συνταχθεί από τον "νομοθέτη" και ψηφισθεί από τη Βουλή, "κάποια" Βουλή. Πάντως ούτε χαράχθηκε από τη θεία χείρα στις πλάκες του Μωϋσέως, ούτε υπαγορεύθηκε από φωνή Κυρίου, και άρα υπόκειται σε αναθεώρηση όπως και όλοι οι νόμοι, που οφείλουν να ανταποκρίνονται στις ανάγκες που οι εκάστοτε συνθήκες δημιουργούν. Αυτό για τους αγαπητούς που μιλούν για "δημοκρατική παράδοση" και άλλα παρόμοια, φαιδρά και ανόητα.

Δεν έχω καμία διάθεση να επαναλάβω πράγματα γνωστά και αυτονόητα. Εδώ και εδώ μπορεί κανείς να θυμηθεί τι έγραφα τότε και να διαβάσει τοποθετήσεις επί της ουσίας του θέματος.

Αν επανέρχομαι είναι γιατί οι ίδιοι άνθρωποι που πίσω από κάθε κρατική απόφαση ανακαλύπτουν αντιλαϊκά κίνητρα και καλούν σε αντίσταση τον κόσμο, κρύβονται πίσω από ένα ξεπερασμένο από τους καιρούς νομοθέτημα. "Τρομονόμοι", κάμερες που μας παρακολουθούν, ξηλώματα διοδίων, λαθρεπιβίβαση στα μέσα μεταφοράς... Η "προοδευτική" Αριστερά (ανεξάρτητα από το καθαρά υποκειμενικό στοιχείο του πόσο θεωρεί κανείς ότι οι παραπάνω ακρότητες βασίζονται και σε αλήθειες) απευθύνει γενικευμένο κάλεσμα στην παρανομία -και δεν ανακατεύω την ακρότατη και νοσηρή έκφανση των μολότοφ, των επεισοδίων και των τρομοκρατικών επιθέσεων. Όμως το άσυλο δεν επιτρέπεται να παραβιασθεί από κανέναν. Όλα τα υπόλοιπα είναι καταπιεστικές αποφάσεις στις οποίες δεν επιτρέπεται η υποταγή!

Αυτή καθ' αυτή η παραβίαση πάλι από τους ίδιους ανθρώπους ορίζεται. Διότι προφανώς και το άσυλο παραβιάζεται όταν κάθε εγκληματίας αποφεύγει τη σύλληψη εισερχόμενος στα πανεπιστημιακά κτίρια. Προφανώς παραβιάζεται όταν οι παρανόμως εισερχόμενοι στη χώρα βρίσκουν κατάλυμα σε αυτά. Αλλά το πρόβλημα είναι να μην μπει η Αστυνομία. Ότι η σχολή έχει διακόψει τη λειτουργία της δεν έχει σημασία. Κατά τα άλλα το άσυλο εξασφαλίζει την πνευματική ελευθερία. Με κλειστή τη σχολή...

Οι αξιότιμοι κύριοι που φιλοξενούνται από τον ΣυΡιζΑ κακώς χαρακτηρίζονται ως οικονομικοί μετανάστες ή ακόμα και μετανάστες. Η έννοια της μετανάστευσης προϋποθέτει διακρατικές συμφωνίες, οργανωμένη εισδοχή, κατάλληλες υποδομές, έλεγχο, καταγραφή και εξασφαλισμένη επαγγελματική αποκατάσταση. Η μετανάστευση περιλαμβάνει και την ευθύνη του κράτους υποδοχής απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους. Η Ελλάδα, όμως, ουδέποτε συναίνεσε στην έλευσή τους. Και, επειδή, πολύ απλά, δεν αποτελεί ούτε φιλόπτωχο ίδρυμα, ούτε ανθρωπιστική ΜΚΟ, αλλά ένα χρεοκοπημένο κράτος που αδυνατεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες των ίδιων των πολιτών του, δεν είναι υποχρεωμένη να αναλάβει την ευθύνη τους.

Δεν πρόκειται για διάκριση μεταξύ καλών Ελλήνων και κακών ξένων, αλλά για την αλήθεια. Είναι το λιγότερο παράλογο όλη την ημέρα να κλαίμε τη μοίρα μας γιατί φτωχύναμε, δεν έχουμε να φάμε, μας κόψανε μισθούς και συντάξεις, να φεύγουμε για δουλειά στο εξωτερικό γιατί η ανεργία καλπάζει, και το απόγευμα κάποιοι ανόητοι να προβάλλουν την απαίτηση να φερθούμε με "ανθρωπισμό" απέναντι στους (πράγματι) αναξιοπαθούντες. Με τι πόρους, κατ' αρχήν, ας αφελώς αναρωτηθούμε...

Στη συνέχεια, η παράνομη είσοδος στη χώρα είναι αυτό που είναι: παράνομη. Εάν εντοπίζαμε έναν Τούρκο ή Αμερικανό υπήκοο θα είχαμε αντίστοιχα ουμανιστικά διλήμματα, ή θα καταστρώναμε σενάρια κατασκοπίας, MIT και CIA; Έτσι ανεξέλεγκτα που εισρέουν μπορούμε να ξέρουμε περί τι ατόμων πρόκειται; Και ανόητες επιδείξεις τόλμης και αποφασιστικότητας του τύπου "θα χυθεί αίμα" και "είμαστε δύσκολοι αντίπαλοι" κάθε άλλο παρά βοηθάνε. Αντιθέτως, αποτελούν βούτυρο στο ψωμί των ακραίων της άλλης πλευράς.

Σήμερα άσυλο καλύπτει ολόκληρη τη χώρα. Άσυλο, όχι με την έννοια της προστασίας αλλά με τη σύγχρονη έννοια, της παρανομίας. Σε όλη την επικράτεια οι νόμοι εφαρμόζονται εκλεκτικά και τίθενται σε... δημόσια διαβούλευση. Όλα αυτά δείχνουν όχι μόνο ένα κράτος, αλλά μια ολόκληρη κοινωνία σε αποσύνθεση.

Και όσο ένα αριστερίστικο ψευτοϊδεολόγημα υπονομεύει την κοινωνική συνοχή και εγκλωβίζει τους δημοκρατικούς θεσμούς, τόσο ελκυστικότερες γίνονται στα μάτια κάποιων οι λύσεις της Χρυσής Αυγής. Διότι, αν οι "φιλοξενούμενοι" αρνήθηκαν τη μετακίνησή τους διότι δεν ήθελαν την Αστυνομία μέσα στα πόδια τους, όταν η συσσωρευμένη οργή και αγανάκτηση τροφοδοτήσει άλλου τύπου ακρότητες και αυτοί βρεθούν ανυπεράσπιστοι (ή μήπως όχι;), μην τολμήσει κανείς να μιλήσει για ρατσισμό, νεοναζί και αυγά του φιδιού.

Η παντελής απουσία του κράτους θα είναι η αιτία.

1 σχόλιο:

Αυτοκινήτου Ιστορίες είπε...

Εκπληκτικά εύστοχα σχόλια και επισημάνσεις επί του θέματος.
Με καυστικό τρόπο αλλά και θαυμαστή αίσθηση του χιούμορ (βλ. "πλάκες του Μωησή") θίγεται (ή θίγετε) ένα ζήτημα που στη χώρα μας δεν μπορείς να το αγγίξεις χωρίς να κληρονομήσεις βαρύτατους χαρακτηρισμούς για τα φρονήματά σου... Κι ας γνωρίζουν άπαντες εντός (κυρίως) αλλά και εκτός πανεπιστημιακής κοινοτητος το πόσο έχει πληγωθεί το έργο του πανεπιστημίου από το (τόσο επιλεκτικό) "άσυλο".