12/1/11

Σπάνις πολιτικών φυσιογνωμιών

Η αλήθεια είναι ότι έχουμε μείνει λίγο πίσω από την επικαιρότητα το τελευταίο διάστημα. Η αποχή είναι, ενίοτε, χρήσιμη για την εξαγωγή γενικότερων συμπερασμάτων. Αν, λοιπόν, κάτι προέκυψε από τις πολιτικές εξελίξεις του τελευταίου διμήνου, είναι ότι η πολιτική κρίση που χαρακτηρίζει την περίοδο που διανύουμε δεν έχει να κάνει ούτε με κατάρρευση του δικομματισμού ή των υπαρχόντων κομμάτων, ούτε με διάψευση των ιδεολογιών, αλλά πρόκειται καθαρά για ένδεια προσώπων. Η χώρα μας δε διαθέτει καμία πολιτική φυσιογνωμία -όχι ηγετική, αλλά έστω μια προσωπικότητα που να δύναται να παράγει πολιτική!

Οι πολιτικοί αρχηγοί είναι ο ένας χειρότερος του άλλου. Από τη μία ο γιος και εγγονός που δε θα τολμούσε καν να σκεφτεί την πολιτική αν δεν έφερε το βαρύ επίθετο, χωρίς κανένα πολιτικό χάρισμα και με έναν δημόσιο διάλογο σε εξέλιξη για το ποια είναι η μητρική του γλώσσα και ποιο είναι το διανοητικό νόσημα που του περιορίζει τη δυνατότητα έκφρασης (βλ. σχετική αρθρογραφία στην "Καθημερινή"!). Από την άλλη ένα απολειφάδι της πιο ηλίθιας εκδοχής της Δεξιάς, βγαλμένο από το μακρινό παρελθόν, με συνεργάτες που οραματίζονται την Ελλάδα των ανδροπρεπών (ουχί ντιντήδων) και προσβάλλονται από το "θέαμα των μιναρέδων στον αττικό ουρανό, στη γη του Καραϊσκάκη"... Προφανώς δεν ενοχλούνται από το ίδιο θέαμα στην Κομοτηνή και την Ξάνθη, εκτός αν η Θράκη, στον αρρωστημένο νου τους, δεν αποτελεί ελληνικό έδαφος ή ο ουρανός της είναι λιγότερο περήφανος από τον αθηναϊκό.

Δίπλα στους δύο, οι νοσταλγοί της Οκτωβριανής Επανάστασης, o ακραίος λαϊκισμός που παντρεύει την Ορθοδοξία με τους αστέρες του lifestyle, οι (αυτο)αποκαλούμενοι προοδευτικοί που ομφαλοσκοπούν αδυνατώντας να αφουγκραστούν τις ανάγκες της κοινωνίας...

Αφορμή για τα παραπάνω, όμως, μάς δίνει το κόμμα της κ. Μπακογιάννη, η Δημοκρατική Συμμαχία.

Για την Ντόρα ο καθένας μπορεί να πιστεύει ό,τι θέλει, όμως πρόκειται για μία πολιτικό με ουσιαστικό και εύστοχο λόγο, αλλά και με βαρύ παρελθόν -επί τη βάσει γεγονότων ή (κυρίως;) δαιμονολογιών. Το στοίχημα για το κόμμα ήταν να πείσει ότι πρόκειται για κάτι καινούργιο. Το ερώτημα πόσο καινούργιο μπορεί να είναι με στελέχη τύπου Μαρκογιαννάκη ή Κιλτίδη έχει τεθεί πολλές φορές. Εναπόκειται και πάλι στην κρίση του καθενός να απαντήσει αν π.χ. η εντιμότητα του κ. Αυγενάκη αρκεί για την προσέλκυση των κεντρώων ψήφων.

Το πιο σημαντικό που περνάει απαρατήρητο είναι η ποιότητα των ανθρώπων στους οποίους η Ντόρα βασίστηκε. Είναι ανόητο να πιστεύει κάποιος ότι η κ. Μπακογιάννη δεν είχε μετρήσει ως το 10 για το σχηματισμό κοινοβουλευτικής ομάδας. Κι όμως. Οι υποστηρικτές της και έτοιμοι για τη μεγάλη έξοδο εξαγοράστηκαν πιο εύκολα από ό,τι θα περίμενε κι ο Σαμαράς. Πολιτικοί γίγαντες τύπου Γιαννόπουλου, Καραγκούνη και Κεδίκογλου αποφάσισαν να καταπιούν τη γλώσσα τους μπροστά στο αξίωμα του... τομεάρχη, σε ένα σχήμα με καμιά εξηνταριά πρόσωπα. Με αυτούς θα άλλαζε την Ελλάδα η κ. Μπακογιάννη;

Όσο για τον αρχηγό των γιγάντων, μετά από έναν χρόνο κατάλαβε ότι μόνο με τον Φαήλο και τον Χρύσανθο τα νούμερα δε βγαίνουν, και ανακάλυψε και την κεντρώα και φιλελεύθερη τάση του κόμματος. Μετά από άλλον έναν χρόνο ίσως ανακαλύψει πόσο επικίνδυνος είναι ο εναγκαλισμός του με την ηλίθια, όπως προείπαμε, Δεξιά και (δεν σταματώ να ελπίζω ότι) ίσως κάποτε αντιληφθεί πόσο ακατάλληλος είναι και ο ίδιος.

Μέχρι τότε ας προβληματιστούμε για το πώς οι μισοί τομεάρχες της ΝΔ ανέλαβαν ξανά καθήκοντα που τούς είχε αναθέσει ο κ. Καραμανλής στις Κυβερνήσεις του, με τα γνωστά θεαματικά αποτελέσματα.

Ναι, σωστά το υποψιάζεστε: σε αυτό το κόμμα πραγματικά δεν υπάρχουν καλύτεροι.

Δεν υπάρχουν σχόλια: