24/3/11

Καλό ταξίδι κομμάντος

Η ανάρτηση αυτή δεν έχει καμία σχέση με τις προηγούμενες.

Όταν πριν από μερικές εβδομάδες διάβασα την είδηση της δολοφονίας των δύο αστυνομικών δεν ήταν δυνατόν να το φανταστώ. Διαβάζοντας το όνομα σκέφτηκα ότι επρόκειτο για συνωνυμία. Βλέποντας τη φωτογραφία, παρά την ομοιότητα, υπέθεσα ότι πρόκειται για συγγενή (οι αστυνομικοί δεν υπηρετούν στον στρατό, νόμιζα). Ο ένας εκ των δύο αστυνομικών, ο Γιώργος Σκυλογιάννης, παιδάκι 22 ετών, υπήρξε σειρά μου στον στρατό...

Δε θα έπρεπε να αλλάζει κάτι με τον θάνατο μόνο και μόνο επειδή για 6 μήνες συνυπήρξες με έναν άνθρωπο. Κι όμως... Η ανατριχίλα της φωτογραφίας δεν είναι η ίδια, τώρα που δεν πρόκειται για συνωνυμία ούτε για εκπληκτικής ομοιότητας ξάδελφο. Φοβερό να περνάς φάση άρνησης της πραγματικότητας ακόμα και για έναν άνθρωπο που ελάχιστα γνώριζες!

Ο ρόλος του γιατρού στις μονάδες ειδικών δυνάμεων δεν επιτρέπει και πολύ στενές σχέσεις με τους καταδρομείς. Συνήθως θυμόμαστε όσους μας... απασχόλησαν στο ιατρείο. Τον Σκυλογιάννη δεν τον θυμάμαι ως τέτοιο, αλλά ως ένα σεμνό και συνεσταλμένο παιδί, που δε δημιούργησε ποτέ πρόβλημα με τη συμπεριφορά του. Θυμάμαι να τον πειράζω σε κάποια άσκηση, όταν τον είδα αποκομμένο από τους άλλους και προβληματισμένο... Ήταν ίσως οι πρώτες μέρες, δύσκολες για όλους μας.

Δεν μπορώ να θυμηθώ αν κατετάγη στις ειδικές δυνάμεις για τα "μόρια" και πέτυχε να ενταχθεί στην Αστυνομία. Πόσο ειρωνικό ακούγεται τώρα αυτό... Τα μόρια, για ΕπΟπ, Αστυνομία, Πυροσβεστική. Μια ζωή στην υπηρεσία μιας πατρίδας που δεν ενδιαφέρεται για σένα, μιας κοινωνίας που από κόμπλεξ του παρελθόντος σε έχει στο στόχαστρο.

Τι τραγωδία για την οικογένεια αυτού του παιδιού. Δεν μπορεί να τη χωρέσει το μυαλό του ανθρώπου...


Η σημερινή μέρα όμως επεφύλασσε και δεύτερη δυσάρεστη έκπληξη: Ο υποδιοικητής της μονάδας τότε, διοικητής της όταν είχα πια απολυθεί, Σεραφείμ Καλλέας, απεβίωσε αιφνιδίως σε ηλικία 42 ετών!

Δε θα ξεχάσω την ημέρα που τον γνώρισα, μέσα στο λιοπύρι άσκησης αλεξιπτωτιστών στο Ανθόφυτο Κιλκίς. Αφού νωρίτερα τα "είδα όλα" (άπειρος ιατρός ων) όταν ένας καταδρομέας λιποθύμησε από τη ζέστη στο χωράφι στη μέση του πουθενά και ένας αξιωματικός κόντεψε να γκρεμοτσακιστεί με το αλεξίπτωτο και χρειάστηκε ράμματα (στη μέση του πουθενά και πάλι...), μου μετέφεραν ότι ο Ταγματάρχης ήθελε να με γνωρίσει. Δεν τον είχα ξαναδεί, αλλά υπέθεσα ότι επρόκειτο για τον νέο υποδιοικητή. Προβληματισμένος από τον φόβο για πιθανή αλλαγή του status quo και επηρεασμένος από την τερατολογία που διακινείται σε τέτοιες περιπτώσεις (με τον προκάτοχό του είχα εξαιρετική συνεργασία) παρουσιάστηκα...

"Εσύ είσαι ο γιατρός που προσπαθούμε να κόψουμε τη μετάθεση και να κρατήσουμε στη Μοίρα;"

Τη μετάθεση δεν την κόψανε και ολοκλήρωσα τη θητεία μου στον Έβρο (οι γιατροί γαρ δεν ανήκουν στις Ειδικές Δυνάμεις, αλλά στο Υγειονομικό, και μετατίθενται οπουδήποτε), αλλά σε αυτά τα λόγια είχα τη σπάνια χαρά να βιώσω την αναγνώριση -κάτι που στον στρατό είναι πολύ δύσκολο, όπως, βέβαια, και το να ασκήσεις φιλότιμα τα ιατρο-διοικητικά καθήκοντα που ανατίθενται στους άπειρους 24χρονους αποφοίτους της Ιατρικής.

Μερικές ημέρες αργότερα μου ανέλυσε πόσο σημαντικό στέλεχος θεωρεί για τη μονάδα τον γιατρό. Δεκαπενταύγουστο βρέθηκα σπίτι του, να εξετάζω την κορούλα του, 2-3 ετών -με τόση εμπιστοσύνη με περιέβαλλε! Τι κρίμα γι' αυτό το κοριτσάκι, που έκλαιγε όταν προσπαθούσα να δω το λαιμό του και προσπαθούσε να με... εξαγοράσει με αντάλλαγμα τον Γουΐνι, να χάσει τον πατέρα του τόσο νωρίς...

Δεν ξέρω ποιον ενδιαφέρουν όλα αυτά, ίσως κανέναν. Για μένα τον ίδιο αποτελεί μεγάλη έκπληξη η επίδραση εκείνου του εξαμήνου στη ζωή μου. Δεν υπήρξα καταδρομέας, κι ας μου φορέσαν τον μπερέ με όλες τις τιμές, κι ας στον τοίχο του γραφείου είναι κρεμασμένο το "τολμονίκι" ("ίδιο με των αξιωματικών, για τον γιατρό μας").

Γι' αυτό όμως έμαθα να σέβομαι όσους επέλεξαν έναν δρόμο πιο δύσκολο. Γιατί ήμουν πάντα δίπλα τους να απορώ με τις αντοχές τους, στην Κουτσούφλιανη μέσα στο σκοτάδι, πάνω από τον Αράπιτσα κρεμασμένοι με σκοινιά, μέσα στο Στρυμόνα να αλλάζουν ρούχα με σμήνη κουνούπια γύρω τους, στα Βρασνά όταν κατέβαιναν από τα φουσκωτά χωρίς να ακουστεί ούτε η ανάσα τους στην ησυχία της νύχτας...

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τους σκεπάζει. Τους δύο που γνώρισα, και όσους άλλους θυσιάστηκαν υπηρετώντας ιδανικά. Και μέρα που ξημερώνει, ας σκεφτούμε πόσοι από εμάς τόλμησαν να ακολουθήσουν στη ζωή τους τον δύσκολο δρόμο, να θυσιάσουν κάτι δικό τους για την Πατρίδα.

Καλό ταξίδι κομμάντος.

2 σχόλια:

Νεκτάριος είπε...

Υπέροχο και συγκινητικό το "τελευταίο αντίο" στους δύο αυτούς "κομμάντος". Πέρα από το τραγικό των δύο αυτών ιστοριών, είναι σημαντικό -με ψυχραιμία και δίχως ακροδεξιές υστερίες- να ακούγονται τέτοια λόγια για ανθρώπους των ενόπλων δυνάμεων. Για τους ανθρώπους που πραγματικά μας υπηρετούν και δεν είναι βολεμένοι σε κάποιο γραφείο αλλά θυσιάζουν την άνεσή τους και ρισκάρουν καθημερινά τη ζωή τους.

Ανώνυμος είπε...

Συγχαρητήρια γιατρέ...!! Να 'σαι σίγουρος, πως τα λόγια σου είναι βάλσαμο σε πολλές πληγωμένες ψυχές και θα αναθαρρήσουν πολλοί διαβάζοντάς τα...! Ενα ταπεινό ευχαριστώ, εκ μέρους όλων των καταδρομέων (αν μου το επιτρέπουν οι συνάδελφοι).
Οσο για τα αδέλφια που φύγανε, εμεις δεν θα τους ξεχάσουμε ποτέ...Κι ας μην τους γνωρίσαμε. Οι δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε είναι κοινές και θα μας ενώνουν για πάντα.

Ενας παλιός έφεδρος Κ/Δ.