25/5/11

Σσς... Η Ελλάδα κοιμάται!

Η αυθόρμητη συγκέντρωση χιλιάδων ακομμάτιστων νέων Ισπανών στην Μαδρίτη έχει προκαλέσει τον φθόνο των φίλων αντίστοιχων χάπενινγκ και στην Ελλάδα. Με την παράδοση των βροντερών διαδηλώσεων και τις συνεχείς αφορμές που η κυβερνητική ανικανότητα δίνει, η απορία είναι εύλογη: Πώς είναι δυνατόν τα τόσο σκληρά μέτρα να μην έχουν προκαλέσει μια αντίστοιχης μαζικότητας εκδήλωση διαμαρτυρίας και στη χώρα μας;

Όπως ήταν αναμενόμενο, προετοιμάζονται οι επιβεβλημένες αυθόρμητες (;) μαζικές (;) ειρηνικές (;) συγκεντρώσεις ακομμάτιστων (;) εγχώριων "αγανακτισμένων", οι οποίοι προφανώς εθίγησαν από το σύνθημα των Ισπανών ("Κάντε ησυχία, μην ξυπνήσουμε τους Έλληνες").

Οι απαντήσεις στο γιατί της ανυπαρξίας σοβαρών εκδηλώσεων κατά του μνημονίου κρύβονται στα ερωτηματικά.

Στη χώρα μας οι αντιμνημονιακές εκδηλώσεις ήταν μάλλον υποκινούμενες από θιγόμενους συνδικαλιστές, παρά αυθόρμητες, καπελωμένες από κόμματα - κομμάτια του προβλήματος (παλαιό ΠαΣοΚ, λαϊκίστικη ΝΔ, Αριστερά σε όλες τις εκδόσεις της), συνοδεύονταν από επεισόδια, τραυματισμούς και θανάτους, χαρακτηρίζονταν από την ακραία υπερβολή -όχι από τον πολιτικό αντίλογο και τον συμβολισμό μίας διαμαρτυρίας. Το κλείσιμο ενός δρόμου για την Ελλάδα είναι μια ρουτίνα. Αμφιβάλλω αν αυτό ισχύει για άλλη χώρα του κόσμου. Αποτέλεσμα ήταν η απαξίωση της συγκέντρωσης διαμαρτυρίας ως μέσο πολιτικής πίεσης.

Η απουσία μαζικότητας εξηγείται από τα παραπάνω, αλλά το σημαντικότερο κρύβεται αλλού. Οι Έλληνες "αγανακτισμένοι", είτε μας αρέσει να το ομολογούμε είτε όχι, υπήρξαμε επίσης κομμάτι του προβλήματος. Η όποια διαμαρτυρία δεν ήρθε ως αντίδραση σε ένα πολιτικό σύστημα διεφθαρμένο και υπό κατάρρευση το οποίο παρήγαγε χρήμα για λίγους και ελλείμματα για το κράτος. Αυτό το σύστημα συντηρήσαμε και συντηρούμε και οι ίδιοι, διά της ψήφου μας και με το ταπεινότερο δόλωμα ("λεφτά υπάρχουν", για μοίρασμα προφανώς). Η διαμαρτυρία έρχεται όταν θίγεται η τσέπη μας.

Πιθανώς κάποιοι, ενδόμυχα έστω, να αναγνωρίζουμε το δίκαιο της ρήσης Πάγκαλου, ότι τα φάγαμε όλοι μαζί και να αποδεχόμαστε και τη δική μας ευθύνη ή, έστω, το αναπόφευκτο του μνημονίου. Το πρόβλημα του οποίου δεν είναι βεβαίως ότι "δε βγαίνει", όπως υποστηρίζει αφρόνως ο Σαμαράς, αλλά ότι ουδέποτε εφαρμόστηκε. Το μνημόνιο προέβλεπε και αναπτυξιακά μέτρα εκτός από ιδιωτικοποιήσεις και περικοπές μισθών και συντάξεων.

Ακόμα και αν με τρόπο θαυμαστό όλο το χρέος διαγραφόταν αυτήν τη στιγμή, από το επόμενο δευτερόλεπτο θα ξεκινούσε η συγκέντρωση ενός καινούργιου: Η χώρα μας δεν παράγει, παρά μόνο ελλείμματα. Γι' αυτόν τον λόγο οι ανοησίες που γράφονται για επαχθές χρέος, τις τράπεζες που μας ληστεύουν κλπ είναι κενά γράμματα. Αύριο πάλι για δανεικά θα ψάχναμε, ακόμα και αν όσα χρωστάμε σήμερα τα γράφαμε στην άμμο.

Ζητούμενο παραμένει η ανάπτυξη, δηλαδή η παραγωγή. Και ένας από τους πολλούς λόγους για τους οποίους δεν πρόκειται να την επιτύχουμε είναι ακριβώς η αναπόληση της αριστερής μας νεότητας. Όλοι όσοι ζηλεύουν τους Ισπανούς σήμερα, είναι οι ίδιοι που βγάζαν τον κόσμο στον δρόμο να ξηλώνει πεζοδρόμια όποτε θίγονταν "κεκτημένα".

Αντί, λοιπόν, να οργανώνουμε συγκεντρώσεις, ας σκεφτούμε αν πράγματι υπάρχει εναλλακτική πρόταση.

Μέχρι στιγμής δεν έχει διατυπωθεί καμία, όχι αξιόπιστη, αλλά καμία με έστω ρεαλιστική βάση εκκίνησης. Για τα Ζάππεια του Σαμαρά και τη διαγραφή του χρέους (που θα σημάνει "κανόνι" εγχώριων τραπεζών και ασφαλιστικών ταμείων -αλλά προφανώς τότε δε θα χαθούν οι καταθέσεις και οι συντάξεις του λαουτζίκου, ούτε θα μείνουν χωρίς δουλειά εκατοντάδες άνθρωποι, αλλά θα έχει επιτευχθεί μέγα πλήγμα στο "κεφάλαιο") δεν μπορεί να γίνει σοβαρός λόγος.

Σε δεύτερο βαθμό πρέπει να συζητήσουμε το ενδεχόμενο και η εφαρμογή του μνημονίου να μην αποτρέψει τη χρεοκοπία. Δε θα έρθει το τέλος του κόσμου σε αυτήν την περίπτωση και πρέπει ακόμα περισσότερο να είμαστε προετοιμασμένοι για το τραγικό αυτό ενδεχόμενο. Εκεί τι θα μπορεί να γίνει;

Κρατώντας τα πανώ μας, τις ντουντούκες και τις μολότωφ, ας διεκδικήσουμε τα κεκτημένα. Αλλά μην ξεχνάμε ότι ο πραγματικός μας στόχος είναι να βγούμε στις αγορές, δηλαδή να ξαναδανειστούμε από αυτούς που δανειζόμασταν και πριν, έστω με το ίδιο επιτόκιο! Δεν είναι κάπως παράδοξο αυτό;

Έχουν δίκιο οι Ισπανοί, κοιμόμαστε. Δεν ξέρω όμως ποιοι πρέπει να λέγονται ξύπνιοι.

17/5/11

Νέο όχι στη συναίνεση

Η ξαφνική απαίτηση της τρόικας για διακομματική συναίνεση είναι άραγε τυχαία; Προφανώς όχι. Πρόκειται για άσκηση πίεσης προς την αντιπολίτευση, που καλείται με μάλλον άκομψο τρόπο να αναλάβει τις ευθύνες που της αναλογούν.

Ο μηδενιστικός λόγος του Σαμαρά, παρά την περί του αντιθέτου ρητορική της κυβέρνησης, ελάχιστα ζημίωσε τη χώρα (κανείς δε δίνει σημασία στις διάφορες βερσιόν του Ζαππείου, μια που είναι κοινό μυστικό ότι πρόκειται για κενολογίες -αλλιώς δε θα χρειάζονταν update κάθε 6 μήνες), αλλά και ελάχιστα ωφέλησε τη Νέα Δημοκρατία. Εάν, όμως, (ο Θεός να φυλάει) η αντιπολίτευση αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας, πιθανή αθέτηση του μνημονίου θα είναι πράγματι επιζήμια. Κανείς, βέβαια, δεν πιστεύει ότι ο... γίγαντας της πολιτικής Σαμαράς είναι πράγματι σε θέση να καταργήσει το μνημόνιο.

Σε κάθε περίπτωση η Νέα Δημοκρατία πρέπει να σοβαρευτεί. Η σημερινή εξέλιξη αποτελεί ωμή παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας και αβάντα προς την κυβέρνηση. Όμως όλα ξεκινούν από την ανυπαρξία ρεαλιστικού πολιτικού λόγου από τον Σαμαρά και τον περιφερόμενο θίασο που τον περιστοιχίζει. Όσο η αντιπολίτευση αρνείται την πραγματικότητα του μνημονίου, τόσο περισσότερο αναξιόπιστη θα φαντάζει στα μάτια του κόσμου.

Δεν πείθουν ότι μπορούσαμε να αποφύγουμε το μνημόνιο, δεν πείθουν ότι μπορούν να μας βγάλουν από αυτό, δεν πείθουν ότι μπορούν να τα καταφέρουν καλύτερα από το ΠαΣοΚ στο ασφυκτικό πλαίσιό του. Τουλάχιστον ας αποδεχθούν τη σημερινή κατάσταση για να μην εξοργίζουν τον κόσμο και, επιτέλους, ας διατυπώσουν προτάσεις.

Κανείς δε ζητάει να υπογράψουν τη λευκή επιταγή που απαιτεί η τρόικα. Όμως, δεδομένης και της ανικανότητας της κυβέρνησης, έχουν την υποχρέωση να συμμετάσχουν στη διαμόρφωση του νέου πακέτου μέτρων.

Είτε το καταλαβαίνουν είτε όχι, ο εναγκαλισμός τους με την κυβέρνηση είναι τόσο θερμός που θα βυθιστούν παρέα. Το θέμα είναι να μην τραβήξουν μαζί τους και τη χώρα ολόκληρη.

14/5/11

Καμπούλ

Όταν η παιδεία παραπαίει, ανθεί η παραπαιδεία των ιδιαίτερων και των δαπανηρών φροντιστηριών. Όταν η υγεία παραπαίει, ξεπηδάει το φακελάκι και οι ιδιωτικές κλινικές. Όταν στον στρατό κυριαρχεί η ρεμούλα της μίζας και ο (κάθε) Άκης, οι καλοί μας γείτονες μάς παίρνουν στο ψιλό, είτε με τους ανδριάντες του Μεγαλέξανδρου, είτε με την Τσαμουριά, είτε με τις αβλαβείς διελεύσεις στο Σούνιο. Όταν, τέλος, η αστυνομία είναι διαλυμένη, γίνονται όσα γίνονται τις τελευταίες ημέρες στην Αθήνα.

Εκεί που το κράτος απουσιάζει εμφανίζονται διάφοροι πρόθυμοι να το υποκαταστήσουν, είτε πρόκειται για λεβέντες συριζίτες με την ποικιλοεθνή παρέα τους, είτε για κοντοκουρεμένους χρυασαυγίτες, friends and supporters. Σήμερα άραγε η πρωτεύουσα δε θυμίζει Καμπούλ, κύριε Παπουτσή;

Τα γράφουμε εδώ και χρόνια, και προφανώς δεν είμαστε οι μόνοι. Η κοινωνία μας αδυνατεί να ξεχωρίσει την αστυνομική αυθαιρεσία από την έννομη τάξη και τα καταπιεστικά καθεστώτα από τη δημοκρατία, στο πλαίσιο της οποίας, ναι, δε γίνεται πάντα το δικό μας.

Η εικόνα των αστυνομικών να χτυπούν με μανία τον διαδηλωτή αναμφίβολα αποτελεί περιστατικό αυθαιρεσίας και δεν μπορεί να δικαιολογηθεί με κανέναν τρόπο. Αν όμως εξαιρέσουμε την περίπτωση ψυχασθένειας, γιατί έβγαλαν τόση μανία πάνω στο κεφάλι ενός ανθρώπου;

Στη θέση των αστυνομικών αρνούμαστε όλοι μας να μπούμε. Το γράφαμε και πρόσφατα: Με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα κάποιοι θα κρύβονται και κάποιοι θα εκτονώνουν τα κόμπλεξ τους. Μοιραία αδυνατούν να κάνουν τη δουλειά τους. Από την άλλη θα ήθελα οι διοργανωτές όλων αυτών των διαδηλώσεων να εξηγήσουν τη σκοπιμότητά τους, τα αποτελέσματα που φέρνουν και, τελικά, την αδυναμία περιφρούρησης, καθώς καθημερινά διεξάγονται οδομαχίες, απολύτως ασυνήθεις για οποιοδήποτε κράτος σε περίοδο ειρήνης.

Συγχαίρουμε τον κύριο Παπουτσή για την αυστηρότητα που θα επιδείξει. Ελπίζουμε να αποφασίσει κάποια στιγμή να επιτρέψει και στα όργανα της τάξεως να απαλλαγούν από τη σκλαβιά του ψευτοπροοδευτισμού και να κάνουν τη δουλειά τους.

12/5/11

Να αφήσουμε στην άκρη τα τσιτάτα

Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών έχουν πυροδοτήσει και πάλι τη συζήτηση για την κοινωνική βία, την καταστολή και εν γένει το επίπεδο της δημοκρατίας και των ελευθεριών που απολαμβάνουμε στην Ελλάδα.

Δεν μπορούμε να μην επισημάνουμε, ξεκινώντας από το τελευταίο, ότι η δημοκρατία θίγεται και οι ελευθερίες περιορίζονται αποκλειστικά και μόνο στις περιπτώσεις αστυνομικής βίας. Προσοχή, βίας και όχι απαραίτητα αυθαιρεσίας. Η επισήμανση αυτή είναι ιδιαίτερα κρίσιμη.

Στο πλαίσιο της επιβολής της τάξης και της υπεράσπισης της ασφάλειας της χώρας το κράτος (η "Αρχή") έχει δημιουργήσει όργανα που, μεταξύ των άλλων, έχουν και το δικαίωμα και την υποχρέωση να ασκήσουν βία. Ο στρατός, για παράδειγμα, έχει τη βία ως σχεδόν αποκλειστική αποστολή του. Οι αστυνομικοί, αντίστοιχα, δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι που υπογράφουν κλήσεις και εκδίδουν διαβατήρια. Ξέρουν ότι, έστω ως έσχατο μέσο, πρέπει να επιβληθούν και διά της βίας.

Όσο και αν αυτό ερεθίζει τα αριστερίστικα αντνακλαστικά μας, η βία που ασκούν τα "όργανα καταστολής" είναι απείρως προτιμότερη από τη βία των απανταχού επαναστατών, διότι υποτίθεται ότι είναι ελεγχόμενη, στοχευμένη και υπηρετεί το γενικότερο καλό... Ο αστυνομικός δεν αρχίζει να κοπανάει με τα γκλομπ αθώους περαστικούς, δεν κατεβάζει αδιακρίτως τις τζαμαρίες των μαγαζιών, ούτε ρίχνει δακρυγόνα μέσα στα σπίτια μας. Στο μακάβριο ζύγι, τα θύματα των "επαναστατών" είναι πάντα περισσότερα.

(Το θεωρώ περιττό διότι δε νομίζω ότι απευθύνομαι σε ηλίθιους, αλλά για μία ακόμη φορά θα επισημάνω ότι οι ακρότητες είναι πάντα καταδικαστέες. Ούτε η παρουσία σε μία διαδήλωση είναι λόγος να φας ξύλο ή δακρυγόνα, ούτε όλοι οι αστυνομικοί είναι αθώες περιστερές. Κάποιοι πράγματι βγάζουν διαφόρων ειδών κόμπλεξ και απολαμβάνουν την εξουσία που τους έχει δοθεί. Δε γνωρίζω τι συνέβη στα επεισόδια, δεν υπονοώ ότι ο τραυματίας πήγαινε γυρεύοντας και οι κακοπροαίρετοι ας μη συνεχίσουν την ανάγνωση.)

Τις τελευταίες ώρες το διαδίκτυο έχει κατακλυσθεί από τη γνωστή μπαρουφολογία. Οι ΜΑΤατζήδες δεν είναι εξ αρχής βρώμικοι, αλλά αποδέχονται τη βρώμικη δουλειά, έστω και για βιοποριστικούς λόγους, λένε κάποιοι, άρα είναι ένοχοι. Βία στη βία επαναλαμβάνουν κάποιοι άλλοι, και καλούν στον νέο Δεκέμβρη. Στην εντατική τραυματίας, κραυγάζει έτερος στο twitter. Συγκίνηση, οργή, αγανάκτηση.

Ας με συγχωρήσουν οι διάφοροι, αλλά τον πλούτο των συναισθημάτων τους δεν τον δείχνουν όταν χτυπώνται αστυνομικοί. Τον Σκυλογιάννη, τον Ευαγγελινέλη δε θα τους θυμόμαστε, αλλά για τον "μικρό Αλέξη" θα κλαίμε πάντα. Και αυτοί παιδιά ήτανε. Τον Διαμαντή Ματζούνη, θύμα άλλου τύπου βίας που χαροπάλευε επί εβδομάδες στο νοσοκομείο, επίσης μάλλον ελάχιστοι γνωρίζουν. Και δε συνεχίζω, γιατί δεν έχει νόημα.

Όταν οι αστυνομικοί δέρνουν, αυθαιρετούν. Όταν δέρνονται είναι ανίκανοι και κακά εξοπλισμένοι. Πάντα αυτοί φταίνε.

Κι όμως, αυτοί φταίνε.

Μία αστυνομία διαλυμένη, με προσωπικό χαμηλού επιπέδου, απαίδευτο και ανεκπαίδευτο, όπου μαζεύονται όλοι οι αποτυχημένοι της ζωής ή όσοι ψάχνουν έναν εξασφαλισμένο μισθό, δεν μπορεί να κάνει τη δουλειά της. Κάποιοι φοβούνται και κρύβονται, κάποιοι άλλοι εκτονώνται στα κεφάλια των διαδηλωτών.

Αν θέλουμε καλύτερη δημοκρατία πρέπει να αφήσουμε στην άκρη τα τσιτάτα. Όσοι υπονομεύουν τις ελευθερίες διά της βίας που ποικιλοτρόπως ασκούν στο όνομα μιας "επανάστασης", μόνο με βία αντιμετωπίζονται. Στην τρικυμία εν κρανίω συγχέουν όλων των ειδών τα ανελεύθερα καθεστώτα με το πολίτευμα της χώρας. Ακόμα και αν κάποιοι καταπιέζονται ή έτσι αισθάνονται, είναι προφανές ότι η πλειοψηφία των πολιτών είναι φιλήσυχοι βιοπαλαιστές που δεν αγωνίζονται για καμία επανάσταση. Όχι γιατί έχουν βρει την Καπούη τους, αλλά ίσως γιατί έζησαν και τα πραγματικά καταπιεστικά καθεστώτα και είναι σε θέση να εκτιμήσουν τις συνθήκες ευημερίας που επικρατούν στην Ελλάδα.

Αντί αφηρημένα, λοιπόν, να καταδικάζουμε τέτοια περιστατικά, καλόν είναι να αντιληφθούμε ότι οι μηχανισμοί επιβολής της τάξης είναι αναπόσπαστο κομμάτι του πολιτεύματος. Αρκεί να λειτουργεί όπως πρέπει. Και αυτή είναι η απαίτηση της κοινωνίας.

Όσοι διαφωνούν, ας ρωτήσουν όλους τους κατοίκους των Αθηνών που ρέπουν τελευταία προς τη Χρυσή Αυγή και τις άλλες οργανώσεις που αυτοβούλως έρχονται να υποκαταστήσουν το κράτος.

7/5/11

Μαζί... θα τα τρώγαμε

Στη χώρα μας όταν ακούγεται το αυτονόητο η αγαπημένη αντίδραση είναι η έκπληξη. Προέκυψε, λοιπόν, ότι ο κ. Παπανδρέου όσο μας έλεγε ότι "λεφτά υπάρχουν" είχε ήδη ξεκινήσει επαφές με το ΔΝΤ. Αλήθεια; Σοκαριστικό! Διότι μία πολύπλοκη δανειακή σύμβαση - μαμούθ, όπως αυτή που επέβαλε το Μνημόνιο, σίγουρα είχε συνταχθεί μέσα σε 2 εβδομάδες, από το Καστελόριζο, στις 23 Απριλίου, μέχρι να έρθει στη Βουλή...

Θα εκπλαγούμε όταν ανοίξουν και άλλα στόματα, και διαπιστωθεί ότι τις πρώτες επαφές είχε κάνει ο Καραμανλής. Διότι, με μία απλή αναζήτηση στο διαδίκτυο, μπορεί ο καθένας να διαπιστώσει ότι στον διεθνή τύπο οι αναφορές για λύση "τύπου ΔΝΤ" στο ελληνικό πρόβλημα (όπως έχουμε ξαναπεί) χρονολογούνται πολύ πριν τις εκλογές, όταν ακόμα ο πρώην υποστήριζε ότι με τα θαυμάσια μέτρα του βιώνουμε μια πολύ "ήπια" εκδοχή της κρίσης στη χώρα μας. Και δεν μπορεί σήμερα όλα τα δημοσιεύματα να αποδίδονται σε διαρροές και τα προ 3 ετών να είναι όλα αθώες φαντασιώσεις, άσχετες με την πραγματικότητα.

Το ερώτημα που θα έπρεπε να θέσουμε δεν είναι ποιος ξεκίνησε τις επαφές, αλλά αν αυτές ήταν αναγκαίες. Και εύκολη απάντηση όσο ο Βούδας κρατά το στόμα του κλειστό δεν μπορεί να δοθεί. Διότι, αν εκείνος πρώτος είχε βολιδοσκοπήσει το ΔΝΤ, η νεο-νεοδημοκρατική αμφισβήτηση της αναγκαιότητας του Μνημονίου καταρρέει. Φυσικά, κανείς δεν πρόκειται να ομολογήσει ότι είπε ψέματα...

Ίσως όμως πιο σημαντικό είναι να αντιληφθούμε επιτέλους ότι τα ψέματα αυτά κάποιοι από εμάς τα πίστευαν. Διότι αν ο κ. Παπανδρέου υποστήριζε ότι λεφτά υπάρχουν και κανένας δεν τον ελάμβανε στα σοβαρά, δεν αλλάζει και τίποτα. Αν όμως κάποιοι τον πίστεψαν και τον ψήφισαν γι' αυτόν τον λόγο το πράγμα αλλάζει. Όχι μόνο διότι τους εξαπάτησε, αλλά γιατί προκύπτει ότι υπάρχουν ακόμα τόσο ανόητοι ψηφοφόροι που γοητεύονται από τις υποσχέσεις.

Όταν ακούσαμε ότι μαζί τα φάγαμε πληγωθήκαμε. Ίσως γιατί ακούσαμε και πάλι την αλήθεια. Αν ψηφίσαμε ΠαΣοΚ γιατί υπήρχαν λεφτά, δε επιθυμούσαμε στην πραγματικότητα να τα φάμε μαζί; Και τελικά τι μας ενοχλεί; Ότι οι Πρωθυπουργοί μας μάς εξαπάτησαν ή ότι σταματήσαμε να τα τρώμε;