25/5/11

Σσς... Η Ελλάδα κοιμάται!

Η αυθόρμητη συγκέντρωση χιλιάδων ακομμάτιστων νέων Ισπανών στην Μαδρίτη έχει προκαλέσει τον φθόνο των φίλων αντίστοιχων χάπενινγκ και στην Ελλάδα. Με την παράδοση των βροντερών διαδηλώσεων και τις συνεχείς αφορμές που η κυβερνητική ανικανότητα δίνει, η απορία είναι εύλογη: Πώς είναι δυνατόν τα τόσο σκληρά μέτρα να μην έχουν προκαλέσει μια αντίστοιχης μαζικότητας εκδήλωση διαμαρτυρίας και στη χώρα μας;

Όπως ήταν αναμενόμενο, προετοιμάζονται οι επιβεβλημένες αυθόρμητες (;) μαζικές (;) ειρηνικές (;) συγκεντρώσεις ακομμάτιστων (;) εγχώριων "αγανακτισμένων", οι οποίοι προφανώς εθίγησαν από το σύνθημα των Ισπανών ("Κάντε ησυχία, μην ξυπνήσουμε τους Έλληνες").

Οι απαντήσεις στο γιατί της ανυπαρξίας σοβαρών εκδηλώσεων κατά του μνημονίου κρύβονται στα ερωτηματικά.

Στη χώρα μας οι αντιμνημονιακές εκδηλώσεις ήταν μάλλον υποκινούμενες από θιγόμενους συνδικαλιστές, παρά αυθόρμητες, καπελωμένες από κόμματα - κομμάτια του προβλήματος (παλαιό ΠαΣοΚ, λαϊκίστικη ΝΔ, Αριστερά σε όλες τις εκδόσεις της), συνοδεύονταν από επεισόδια, τραυματισμούς και θανάτους, χαρακτηρίζονταν από την ακραία υπερβολή -όχι από τον πολιτικό αντίλογο και τον συμβολισμό μίας διαμαρτυρίας. Το κλείσιμο ενός δρόμου για την Ελλάδα είναι μια ρουτίνα. Αμφιβάλλω αν αυτό ισχύει για άλλη χώρα του κόσμου. Αποτέλεσμα ήταν η απαξίωση της συγκέντρωσης διαμαρτυρίας ως μέσο πολιτικής πίεσης.

Η απουσία μαζικότητας εξηγείται από τα παραπάνω, αλλά το σημαντικότερο κρύβεται αλλού. Οι Έλληνες "αγανακτισμένοι", είτε μας αρέσει να το ομολογούμε είτε όχι, υπήρξαμε επίσης κομμάτι του προβλήματος. Η όποια διαμαρτυρία δεν ήρθε ως αντίδραση σε ένα πολιτικό σύστημα διεφθαρμένο και υπό κατάρρευση το οποίο παρήγαγε χρήμα για λίγους και ελλείμματα για το κράτος. Αυτό το σύστημα συντηρήσαμε και συντηρούμε και οι ίδιοι, διά της ψήφου μας και με το ταπεινότερο δόλωμα ("λεφτά υπάρχουν", για μοίρασμα προφανώς). Η διαμαρτυρία έρχεται όταν θίγεται η τσέπη μας.

Πιθανώς κάποιοι, ενδόμυχα έστω, να αναγνωρίζουμε το δίκαιο της ρήσης Πάγκαλου, ότι τα φάγαμε όλοι μαζί και να αποδεχόμαστε και τη δική μας ευθύνη ή, έστω, το αναπόφευκτο του μνημονίου. Το πρόβλημα του οποίου δεν είναι βεβαίως ότι "δε βγαίνει", όπως υποστηρίζει αφρόνως ο Σαμαράς, αλλά ότι ουδέποτε εφαρμόστηκε. Το μνημόνιο προέβλεπε και αναπτυξιακά μέτρα εκτός από ιδιωτικοποιήσεις και περικοπές μισθών και συντάξεων.

Ακόμα και αν με τρόπο θαυμαστό όλο το χρέος διαγραφόταν αυτήν τη στιγμή, από το επόμενο δευτερόλεπτο θα ξεκινούσε η συγκέντρωση ενός καινούργιου: Η χώρα μας δεν παράγει, παρά μόνο ελλείμματα. Γι' αυτόν τον λόγο οι ανοησίες που γράφονται για επαχθές χρέος, τις τράπεζες που μας ληστεύουν κλπ είναι κενά γράμματα. Αύριο πάλι για δανεικά θα ψάχναμε, ακόμα και αν όσα χρωστάμε σήμερα τα γράφαμε στην άμμο.

Ζητούμενο παραμένει η ανάπτυξη, δηλαδή η παραγωγή. Και ένας από τους πολλούς λόγους για τους οποίους δεν πρόκειται να την επιτύχουμε είναι ακριβώς η αναπόληση της αριστερής μας νεότητας. Όλοι όσοι ζηλεύουν τους Ισπανούς σήμερα, είναι οι ίδιοι που βγάζαν τον κόσμο στον δρόμο να ξηλώνει πεζοδρόμια όποτε θίγονταν "κεκτημένα".

Αντί, λοιπόν, να οργανώνουμε συγκεντρώσεις, ας σκεφτούμε αν πράγματι υπάρχει εναλλακτική πρόταση.

Μέχρι στιγμής δεν έχει διατυπωθεί καμία, όχι αξιόπιστη, αλλά καμία με έστω ρεαλιστική βάση εκκίνησης. Για τα Ζάππεια του Σαμαρά και τη διαγραφή του χρέους (που θα σημάνει "κανόνι" εγχώριων τραπεζών και ασφαλιστικών ταμείων -αλλά προφανώς τότε δε θα χαθούν οι καταθέσεις και οι συντάξεις του λαουτζίκου, ούτε θα μείνουν χωρίς δουλειά εκατοντάδες άνθρωποι, αλλά θα έχει επιτευχθεί μέγα πλήγμα στο "κεφάλαιο") δεν μπορεί να γίνει σοβαρός λόγος.

Σε δεύτερο βαθμό πρέπει να συζητήσουμε το ενδεχόμενο και η εφαρμογή του μνημονίου να μην αποτρέψει τη χρεοκοπία. Δε θα έρθει το τέλος του κόσμου σε αυτήν την περίπτωση και πρέπει ακόμα περισσότερο να είμαστε προετοιμασμένοι για το τραγικό αυτό ενδεχόμενο. Εκεί τι θα μπορεί να γίνει;

Κρατώντας τα πανώ μας, τις ντουντούκες και τις μολότωφ, ας διεκδικήσουμε τα κεκτημένα. Αλλά μην ξεχνάμε ότι ο πραγματικός μας στόχος είναι να βγούμε στις αγορές, δηλαδή να ξαναδανειστούμε από αυτούς που δανειζόμασταν και πριν, έστω με το ίδιο επιτόκιο! Δεν είναι κάπως παράδοξο αυτό;

Έχουν δίκιο οι Ισπανοί, κοιμόμαστε. Δεν ξέρω όμως ποιοι πρέπει να λέγονται ξύπνιοι.

Δεν υπάρχουν σχόλια: