17/5/11

Νέο όχι στη συναίνεση

Η ξαφνική απαίτηση της τρόικας για διακομματική συναίνεση είναι άραγε τυχαία; Προφανώς όχι. Πρόκειται για άσκηση πίεσης προς την αντιπολίτευση, που καλείται με μάλλον άκομψο τρόπο να αναλάβει τις ευθύνες που της αναλογούν.

Ο μηδενιστικός λόγος του Σαμαρά, παρά την περί του αντιθέτου ρητορική της κυβέρνησης, ελάχιστα ζημίωσε τη χώρα (κανείς δε δίνει σημασία στις διάφορες βερσιόν του Ζαππείου, μια που είναι κοινό μυστικό ότι πρόκειται για κενολογίες -αλλιώς δε θα χρειάζονταν update κάθε 6 μήνες), αλλά και ελάχιστα ωφέλησε τη Νέα Δημοκρατία. Εάν, όμως, (ο Θεός να φυλάει) η αντιπολίτευση αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας, πιθανή αθέτηση του μνημονίου θα είναι πράγματι επιζήμια. Κανείς, βέβαια, δεν πιστεύει ότι ο... γίγαντας της πολιτικής Σαμαράς είναι πράγματι σε θέση να καταργήσει το μνημόνιο.

Σε κάθε περίπτωση η Νέα Δημοκρατία πρέπει να σοβαρευτεί. Η σημερινή εξέλιξη αποτελεί ωμή παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας και αβάντα προς την κυβέρνηση. Όμως όλα ξεκινούν από την ανυπαρξία ρεαλιστικού πολιτικού λόγου από τον Σαμαρά και τον περιφερόμενο θίασο που τον περιστοιχίζει. Όσο η αντιπολίτευση αρνείται την πραγματικότητα του μνημονίου, τόσο περισσότερο αναξιόπιστη θα φαντάζει στα μάτια του κόσμου.

Δεν πείθουν ότι μπορούσαμε να αποφύγουμε το μνημόνιο, δεν πείθουν ότι μπορούν να μας βγάλουν από αυτό, δεν πείθουν ότι μπορούν να τα καταφέρουν καλύτερα από το ΠαΣοΚ στο ασφυκτικό πλαίσιό του. Τουλάχιστον ας αποδεχθούν τη σημερινή κατάσταση για να μην εξοργίζουν τον κόσμο και, επιτέλους, ας διατυπώσουν προτάσεις.

Κανείς δε ζητάει να υπογράψουν τη λευκή επιταγή που απαιτεί η τρόικα. Όμως, δεδομένης και της ανικανότητας της κυβέρνησης, έχουν την υποχρέωση να συμμετάσχουν στη διαμόρφωση του νέου πακέτου μέτρων.

Είτε το καταλαβαίνουν είτε όχι, ο εναγκαλισμός τους με την κυβέρνηση είναι τόσο θερμός που θα βυθιστούν παρέα. Το θέμα είναι να μην τραβήξουν μαζί τους και τη χώρα ολόκληρη.

Δεν υπάρχουν σχόλια: