30/6/11

Το παρακράτος της Αριστεράς

Πολλές φορές έχουμε υποστηρίξει την Αστυνομία στις κομπλεξικές επιθέσεις εναντίον της και ακόμα περισσότερες έχουμε τονίσει την ανάγκη βελτίωσης της εκπαίδευσης των οργάνων της. Με τις εικόνες των αστυνομικών να επιστρέφουν τις πέτρες που εκτοξεύονταν εναντίον τους ή να ανοίγουν το κεφάλι ενός διαδηλωτή εν ψυχρώ ό,τι και να πούμε θα είναι μάταιο. Αν ο κύριος προκάλεσε ή παρανόμησε το κρατητήριο τον περιμένει. Χωρίς, όμως, τα ράμματα στο κεφάλι.

Φυσικά η συζήτηση των συριζιτών για τους παρακρατικούς και προβοκάτορες αντιστοιχεί στο γνωστό επίπεδο του πολιτικού τους λόγου, στα όρια ηλιθιότητας και γελοιότητας. Από τις "ειρηνικές" μαζώξεις οπαδών του ΠΑΟΚ (που κατά κανόνα αμαυρώνονται από "προβοκάτορες οπαδούς του Άρεως") ως την κάθε ειρηνική πορεία ποικίλων "αγανακτισμένων", έχω βαρεθεί να βλέπω επεισόδια και καταστροφές. Οι ομάδες των αναρχικών -μπαχαλάκηδων κατά τη νεοδημοκρατική, κάποτε, ορολογία- τέτοια περιμένουν για να παρεισφρύσουν και να εκτονώσουν τα κόμπλεξ τους.

Τι συμφέρον εξυπηρετούν αυτοί οι παρακρατικοί αδυνατεί να συλλάβει ο νους του ανθρώπου. Διότι αν το κράτος έχει "προσλάβει" άτομα για να το εκθέτουν συνεχώς και παγκοσμίως, ας ξεκινήσει από αυτά η περιστολή των δαπανών με τις απολύσεις δημοσίων "υπαλλήλων". Επιτελούν έργο περιττό. Για να μην αναφερθούμε στο επιεικώς σουρεαλιστικό υπερθέαμα που προσέφερε η εμβαπτισθείσα στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ σαμαρο-νέα-νέα-δημοκρατία (λέγε με ΠολΑν), ψέγοντας την κυβέρνηση για το χάος που επικράτησε στο κέντρο των Αθηνών. Να γελάς ή να κλαις; Πάντως οι παρακρατικοί είναι σίγουρα ακομμάτιστοι. Από το 2008 μέχρι σήμερα, οι πολιτικές αλλαγές δεν τους άγγιξαν.

Για να μιλάμε και σοβαρά, το επιχείρημα της σχεδιασμένης αμαύρωσης των εκδηλώσεων διαμαρτυρίας "διότι αν δεν είχαν γίνει επεισόδια θα είχαν μαζευτεί 500.000 άτομα και οι βουλευτές δε θα είχαν τολμήσει να ψηφίσουν το μεσοπρόθεσμο" είναι γελοίο όσο και αυτοί που το εκστομίζουν. Μάλλιασε η γλώσσα μου να υποστηρίζω ότι κανένα αποτέλεσμα δε θα έχουν οι ανόητες συγκεντρώσεις και τα μουτζώματα όσο εκκινούν από την περικοπή αποδοχών και δεν έχουν πολιτικό ζητούμενο, αλλά κάποιοι ακόμα περιμένουν την επανάσταση.

Στο μεταξύ μπορούμε να καμαρώσουμε λεβέντες βουλευτές, όπως ο κ. Αθανασιάδης (τυπική εφαρμογή της αρχής ο κόσμος καίγεται και το μ..νί χτενίζεται), οι αντιρρήσεις του οποίου ξεκινούσαν και τελείωναν στην προάσπιση των κεκτημένων της εκλογικής πελατείας του. Τη Βουλή να μουτζώσουμε ή αυτούς που τον έβαλαν σε αυτήν; Ή μήπως τους "παρακρατικούς" που τον έδειραν; Γιατί οι αγανακτισμένοι συνέρχονται ειρηνικά και δε δέρνουν ποτέ.

Τελικά, τα επεισόδια τα ξεκίνησαν προφανώς εξωγήινοι, υποχθόνιοι ενδογήινοι, οι Ντάλτον και άλλες δυνάμεις του σκότους, της CIA και της Ακροδεξιάς, διότι στη χώρα μας η πολιτική βία είναι προφανώς έννοια άγνωστη. Εκδηλώνεται με το ζόρι μια φορά την εβδομάδα. Αλλά ήρθε η ώρα το ΠαΣοΚ να υποστεί τις αηδίες που έκανε επί δεκαετίες. Η εικόνα, π.χ., της Μελίνας με τα άνθια στο πλευρό του Μαζοκόπου δεν έχει ξεχαστεί...

Τόσα χρόνια μετά, λοιπόν, αποκτήσαμε επιτέλους και το παρακράτος της Αριστεράς. Με τον Σαμαρά στο τιμόνι της, τι να περιμένεις από τη Δεξιά; Έχει απωλέσει κάθε κεκτημένο. Μετά την εκχώρηση της ιδεολογίας της, έχασε ακόμα και το παρακράτος...

26/6/11

Αυτοί που χάνουν την ψυχή τους

Το γεγονός ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, η Έλσα Παπαδημητρίου και ο Σωτήρης Χατζηγάκης επιθυμούν να υπερψηφίσουν το μεσοπρόθεσμο είναι γνωστό. Ανεξάρτητα από τα αισθήματα μας έναντι των τριών, η στάση τους διαφέρει από αυτήν των βουλευτών του ΠαΣοΚ. Αθανασιάδης, Αντωνίου, Κουρουπλής και Ρομπόπουλος δικαιούνται να ομνύουν στο όνομα του Ανδρέα και του (κατ' αυτόν) σοσιαλισμού. Προφανώς τα μέτρα έρχονται σε αντίθεση με την "ιδεολογία" τους και η ηρωική έξοδος από το καράβι που βουλιάζει μάλλον έχει ως στόχευση και την εγγραφή παρακαταθήκης για το μέλλον.

Οι βουλευτές της ΝΔ, ωστόσο, μάλλον κινούνται με περισσότερο αγνές προθέσεις. Τα μέτρα δημοσιονομικής αυστηρότητας θεωρητικά ταιριάζουν στη "δεξιά", η αποφυγή της χρεοκοπίας είναι ο μεγάλος εθνικός στόχος και εξασφαλίζουν ήσυχη συνείδηση.

Έτσι είναι; Δε νομίζω ότι μπορεί κανείς να σκεφτεί κάτι άλλο.

Στον όμορφο κόσμο της ΝΔ ο Σαμαράς είναι ο απόλυτος εσωκομματικός κυρίαρχος, έστω και αν τον παίρνουν στα σοβαρά μόνο ο Φαήλος και ο Χρύσανθος. Έχει, λέει, επαναϊδεολογικοποιήσει το κόμμα. Αυτό είναι αλήθεια, μόνο που η ιδεολογία του δεν έχει σχέση καμία ούτε με τη δεξιά, ούτε με τον ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό (για να μην ξεχνιόμαστε). Η επαναϊδεολογικοποίηση στην πραγματικότητα είναι νόθευση με τα πλέον λαϊκιστικά και αντιπαραγωγικά μοτίβα της σκληρότερης κομμουνιστικής αριστεράς.

Κάθε σοβαρός βουλευτής της ΝΔ δεν μπορεί παρά να ασφυκτιεί στο πλάι του Σαμαρά. Η κυβέρνηση άλλαξε, αλλά είναι οι ίδιοι άνθρωποι που πριν δύο χρόνια επιχειρηματολογούσαν για την ανάγκη λήψης μέτρων λιτότητας. Σήμερα είναι το λιγότερο γελοίο να υπερασπίζονται την πολιτική φοροελαφρύνσεων - (ψευτο)ανάπτυξης. Ο Σαμαράς, αν μη τι άλλο, δεν έχει αντιληφθεί τη σοβαρότητα της κατάστασης.

Υπερψήφιση του μεσοπρόθεσμου από τους 3 θα σημάνει το πολιτικό τους τέλος. Η διαγραφή θα είναι μοιραία και τα νεοπαγή ή μελλοντικά κόμματα δεν εμφανίζουν προοπτική. Η Ντόρα δεν έχει δυναμική, ο Μάνος τα έχει προ πολλού παρατήσει, ενώ τα σενάρια για σημιτικό κόμμα υπό τον Γιώργο Φλωρίδη προκαλούν γέλωτα. Σε αντίθεση με τους βουλευτές του ΠαΣοΚ που ελπίζουν ότι θα ηρωοποιηθούν υπερασπιζόμενοι τα σοσιαλιστικά ιδεώδη, η πίστη στον φιλελευθερισμό θα μείνει αδικαίωτη.

Ας είναι. Από τους αντιπροέδρους Αβραμόπουλο και Δήμα, στον Χατζηδάκη και τον Δένδια, τον Άρη, την Έλσα, τον Κυριάκο και τον Χατζηγάκη, μόνο ο Σαμαράς και οι "σύντροφοι εν όπλοις" δεν έχουν αντιληφθεί το διακύβευμα της ψηφοφορίας.

Όταν οι βουλευτές του ΠαΣοΚ ένιωσαν ότι χάνουν το κόμμα τους ετοιμάστηκαν να ρίξουν τον Πρωθυπουργό στον Καιάδα. Οι νεοδημοκράτες χάνουν την ψυχή τους, αλλά δεν τολμούν να στείλουν στα τσακίδια ένα γελοίο ανθρωπάκι, που ο Καραμανλής και τα αντιμητσοτακικά αντανακλαστικά τους έφεραν στην ηγεσία, πριν η χώρα πληρώσει και πάλι τις ανοησίες του.

17/6/11

Όπου ακούς πολλά κεράσια...

Δεν μπορεί κανείς να πάρει στα σοβαρά μια κυβέρνηση που αναμένεται δύο ημέρες, μέσα από διαγγέλματα, οικουμενικές, καταγγελίες υπονόμευσης και φήμες παραίτησης του Πρωθυπουργού, όταν αποτελείται από τα ίδια πρόσωπα σε άλλες θέσεις, πολιτικάντες παλαιάς κοπής που βαφτίζονται "έμπειρα" στελέχη, και με "καινοτομίες" που στην ουσία καταργούν τις επιλογές του κ. Παπανδρέου στον προηγούμενο ανασχηματισμό (π.χ. το υπουργείο Ναυτιλίας και η θέση του κ. Χυτήρη).

Το λαϊκό αίσθημα εκτονώθηκε με την απομάκρυνση του κ. Παπακωνσταντίνου, τον οποίο δεν μπορεί παρά να αντιμετωπίζουμε με συμπάθεια. Σήκωσε τον σταυρό του τίμια, έκανε ό,τι μπορούσε, ίσως όχι όσα έπρεπε, αλλά σίγουρα δεν άσκησε προσωπική πολιτική ώστε να δικαιολογηθεί το εναντίον του μένος.

Για τον ίδιο λόγο δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτε η τοποθέτηση του κ. Βενιζέλου. Η οικονομική πολιτική θα συνεχίσει να επιβάλλεται άνωθεν, ίσως ωραιοποιηθεί το πλασάρισμα. Αν μη τι άλλο σε αυτό ειδικεύεται ο πληθωρικός πολιτικός.

Πάντως η δημιουργικότητα του Πρωθυπουργού δεν εξαντλείται ποτέ. Προστασία του πολίτη, διά βίου μάθηση, διοικητική μεταρρύθμιση (αλήθεια η διατροφή και άθληση πού έχει χαθεί τόσους μήνες;). Αν υπάρχει άλλη χώρα του κόσμου με τόσους ανόητους συμβολισμούς στις σφραγίδες των υπουργείων της θα ήθελα να το ξέρω. Όπως και γιατί ο κ. Παπανδρέου εν έτει 2011 τρέμει τους όρους εθνική παιδεία, δημόσια διοίκηση και δημόσια ασφάλεια.

16/6/11

Ανθρωπάρια

Μια αφελή (ή κακοπροαίρετη, το ομολογώ) απορία έχω: Αν η προσπάθεια σχηματισμού οικουμενικής κυβέρνησης ήταν αποτέλεσμα της πίεσης της πλατείας, γιατί δεν ευοδώθηκε;

Ας μην κοροϊδευόμαστε. Ό,τι αισθήματα κι αν τρέφει κανείς για τους αγανακτισμένους είναι ανόητο να πιστεύει ότι είναι σε θέση να επηρεάσουν τόσο δραματικά τις εξελίξεις. Όχι μόνο γιατί οι προθέσεις των δύο αρχηγών δεν ήταν ειλικρινείς, όχι μόνο γιατί μιλάμε για παχύδερμα, όχι μόνο γιατί έχουμε ένα πολιτικό σύστημα που μάχεται για την επιβίωσή του. Η αλήθεια είναι ότι οι πιέσεις είναι τεράστιες, οι δυσκολίες ανυπέρβλητες και η κατάρρευση της χώρας όπως την ξέραμε πιο κοντά από ποτέ.

Αν η κρισιμότητα της συγκυρίας δεν μπορεί να οδηγήσει σε συστράτευση των πολιτικών δυνάμεων, σίγουρα δεν μπορούν μερικές χιλιάδες "αγανακτισμένοι" -που κάλλιστα μπορούν να χαρακτηρισθούν αργόσχολοι, σαματατζήδες, ανακατωσούρες και πανηγυρτζήδες. Διότι όσο μιλάμε για "απολίτικο" κίνημα τόσο περισσότερο τείνουμε προς την έννοια του κοινωνικού χαβαλεδισμού (αποδείξεις υπάρχουν και στο περελθόν, με αρχηγούς κομμάτων με light ιδεολογία και πού κατέληξαν).

Δεν υποτιμώ τη δύναμη της μάζας. Αλλά είναι εμφανές ότι το κίνητρο των διαμαρτυρομένων είναι μάλλον το πορτοφόλι τους. Η επανάσταση προϋποθέτει θυσία -το ατομικό συμφέρον υποτάσσεται στο συλλογικό, κοινωνικό, εθνικό. Στην Ελλάδα συμβαίνει το αντίθετο. Η διαμαρτυρία δεν πηγάζει από την αγανάκτηση για τη χρεοκοπία μιας χώρας που και ανεκμετάλλευτες πλουτοπαραγωγικές πηγές διαθέτει και ξόδευε επί δεκαετίες αλόγιστα. Πηγάζει από τις περικοπές σε μισθούς σε συντάξεις, αλλά και από μέτρα που θεωρητικά θα τροφοδοτούσαν την ανάπτυξη. Για πολλοστή φορά, είναι αντιφατικό να ψέγουμε τον τρόπο λειτουργίας του κράτους και ταυτόχρονα να τρέμουμε τις ιδιωτικοποιήσεις. Ή να κραυγάζουμε κατά των συμφερόντων και των συνδικαλιστών και να δικαιολογούμε την αντίδραση των συντεχνιών όποτε θίγονται "κεκτημένα".

Δε χρειάζεται πολλή σκέψη για να εξηγήσουμε την απουσία ιδεολογίας από το "κίνημα". Οι φωνές είναι υπεράσπισης πολλών ατομικών συμφερόντων, όχι ενός συλλογικού. Όσο και αν διαφωνούν κάποιοι, αυτός είναι και ο λόγος που δεν πρόκειται να παραχθεί πολιτικό αποτέλεσμα από την αγανάκτηση, παρά μόνο να διατηρείται η αναμπουμπούλα.

Τι συνέβη χθες; Ο Πρωθυπουργός αποφάσισε να κάνει πράξη όσα διέρρεαν επί ημέρες στα ΜΜΕ, για συνδιαχείριση με τη Νέα Δημοκρατία. Οι προθέσεις του ήταν ειλικρινείς, αλλά εκ του πονηρού. Δεν πρόκειται τόσο για κίνηση μεγαλείου, όσο για προσπάθεια να φέρει τον Σαμαρά προ των ευθυνών του. Για πρώτη φορά και στελέχη της ΝΔ θα διαπίστωναν τα αδιέξοδα της οικονομίας. Η βλακώδης αντιμνημονιακή ρητορική θα κατέρρεε.

Βεβαίως οι ερμηνείες διΐστανται. Άλλος θα πει ότι ο Σαμαράς δεν έπεσε στην παγίδα, διότι πράγματι η εμπλοκή σε συγκυβέρνηση μακράς προοπτικής θα συνιστούσε αυτοκτονία, θα αναγκαζόταν να ψηφίσει το μεσοπρόθεσμο και να αναλάβει την (συν)ευθύνη της διακυβέρνησης. Η Ιστορία όμως θα γράψει ότι υπήρξε μικρότερος των περιστάσεων. Την κρίσιμη στιγμή νοιάστηκε μόνο για το κόμμα του και όχι για το καλό της πατρίδας.

Είναι σαφές ότι ο Πρωθυπουργός εξετέθη και είναι πλέον ανίσχυρος. Με το μεσοπρόθεσμο να μη βγαίνει στη Βουλή, έψαχνε τρόπο απεμπλοκής. Το ερώτημα είναι πλέον ένα: Η χθεσινή του απόπειρα φυγής είναι πιο έντιμη από την αντίστοιχη του Καραμανλή το 2007;

Σαφέστατα ναι. Ο Παπανδρέου δε χειρίστηκε επικοινωνιακά την κατάσταση. Διαπιστώνει το αδιέξοδο, ομολογεί ίσως την ανεπάρκειά του. Επιθυμεί να πετάξει την καυτή πατάτα από τα χέρια του. Αλλά δε φυγομαχεί. Η Ιστορία δε θα τον κρίνει με επιείκεια. Οι ευθύνες του είναι βαρύτατες και το πράγμα έχει ξεφύγει από τον έλεγχο.

Για το ανθρωπάριο, όμως, της αντιπολίτευσης οι ευθύνες είναι μεγαλύτερες. Μετά την προδοσία του Μακεδονικού, αδιαφορεί για άλλη μια φορά για το μέλλον της χώρας. Κατηγορεί τον Παπανδρέου για εμμονή στο αξίωμα, ενώ ο ίδιος σκέφτεται μόνο πώς θα τον διαδεχθεί. Οι εμμονές, η στενομυαλιά του, η απουσία πολιτικού αισθητηρίου χαρακτηρίζουν τη στάση του. Ακόμα και η αδυναμία να αφουγκρασθεί το αίτημα της πλατείας για αλλαγή, αφηρημένο, έστω, και ασαφές. Τι θα εξυπηρετήσουν οι εκλογές; Ποιος νοιάζεται αν θα αλλάξει το χρώμα των ανόητων και ανίκανων που θα υπογράφουν με την τρόικα;

Ας γίνει Πρωθυπουργός. Μόνο που δε θα υπάρχει τότε τίποτα για να κυβερνήσει.

10/6/11

200, τ' αφήνω;

Η πρόταση για περιορισμό του αριθμού των βουλευτών στο ελάχιστο συνταγματικά προβλεπόμενο των 200 γίνεται ασμένως δεκτή από την πλειοψηφία του κόσμου. Η συμβολική αξία μιας τέτοιας κίνησης, σε συνδυασμό με την περικοπή των ποικίλων βουλευτικών αποδοχών, δε θα μας απασχολήσει. Σαφώς και δεν πρόκειται να ισοσκελισθεί ο προϋπολογισμός του κράτους αν απαλλαγεί από 100 μισθούς βουλευτών και αμοιβές επιτροπών, οχήματα, προσωπικό ασφαλείας και τα λοιπά παρελκόμενα. Ούτως ή άλλως ο εκτροχιασμός δεν οφείλεται σε όσα παίρνουν, αλλά σε αυτά που ψηφίζουν.

Πάνω σε αυτό, τη λειτουργία, δηλαδή, μίας μικρότερης βουλής και τη σημασία της για το πολίτευμα, πρέπει να προβληματιστούμε.

Το σημαντικότερο αποτέλεσμα της μείωσης των βουλευτών θα είναι η δυσκολία σχηματισμού κυβερνήσεων ισχυρής πλειοψηφίας. Με τα δεδομένα του 2009 η κυβέρνηση θα είχε πλειοψηφία 6 - 7 εδρών, αντί για 10. Με τις αποχωρήσεις και τις διαγραφές ο Παπανδρέου θα έπρεπε πιθανώς να κυβερνήσει σήμερα με 102 ή 103 βουλευτές σε σύνολο 200. Και αυτό παρότι είχε επικρατήσει με 11 μονάδες διαφορά πριν από ενάμιση χρόνο.

Αυτό, φυσικά, δεν είναι κακό, θα πει κανείς -το αντίθετο. Ο ρόλος του βουλευτή αναβαθμίζεται, καθώς κάθε νομοσχέδιο θα χρειάζεται την ψήφο του συνόλου της φιλοκυβερνητικής κοινοβουλευτικής ομάδας ή διακομματική συναίνεση. Μόνο που η θεωρία απέχει παρασάγγας από την πράξη.

Στη σκέψη ότι αυτοί οι ένας ή δύο βουλευτές από τους οποίους πιθανότατα θα κρέμεται ο Πρωθυπουργός μπορεί π.χ. να είναι ο Μανώλης, ο Τατούλης, ο Φαήλος, η Βασούλα κ.λπ. με πιάνει ανατριχίλα. Η δεύτερη κυβέρνηση Καραμανλή κρεμόταν από τους δύο πρώτους, ήταν κάτι που το ζήσαμε και είδαμε πού οδήγησε.

Φυσικά, ζήσαμε και ισχυρές κυβερνήσεις, με αντίστοιχες επιτυχίες για τη χώρα. Γεγονός που αποδεικνύει (το μάλλον αυτονόητο) ότι η ποιότητα έχει μεγαλύτερη σημασία από την ποσότητα. Μόνο που με τον φόβο ενός στραπάτσου σε ένα νομοσχέδιο ο κάθε αρχηγός θα επιδιώκει να σχηματίσει μία κατά το δυνατόν συμπαγέστερη (δηλαδή αγέλη πιστών σε αυτόν) κοινοβουλευτική ομάδα.

Η μείωση του αριθμού των βουλευτών μάλλον θα αλλοιώσει τη λαϊκή βούληση, καθώς, λόγω της γενικευμένης απαξίωσης της πολιτικής, η τάση αύξησης της αποχής θα ισχυροποιήσει την ψήφο των κομματικών στρατών, που θα είναι πιστοί στη γραμμή του προέδρου. Αν μάλιστα συνδυάσουμε και την πρόταση για εκλογή βουλευτών με λίστα, μπορεί κανείς εύκολα να αντιληφθεί τι θα ακολουθήσει. Οι "ισχυροί" βουλευτές θα εκτελούν τις προσταγές του αρχηγού.

Τα παραπάνω βεβαίως ισχύουν και με τη βουλή των 300, αλλά θα ενταθούν με μείωση του αριθμού των βουλευτών. Κανείς φυσικά δεν υποστηρίζει ότι απαιτούνται περισσότεροι. Αλλά το μέτρο μάλλον επιζήμιο για τη δημοκρατία μας θα είναι, και σίγουρα δεν αρκεί αν δε συνδυασθεί με γενικότερη αλλαγή της λειτουργίας του πολιτεύματος.

Δε θέλουν ισχυρές κυβερνήσεις ορισμένοι (κυρίως αριστερής προελεύσεως). Ίσως λοιπόν γοητευθούν από την αποδυνάμωση της πλειοψηφίας. Μόνο που έτσι ή αλλιώς μια κυβέρνηση θα σχηματισθεί. Αν ήρθε η ώρα της πολυκομματικής Βουλής, όπου θα φιλοξενούνται όλες οι απόψεις και οι αποφάσεις θα λαμβάνονται συναινετικά, δεν μπορούμε να το πούμε.

Είναι όμως δεδομένο ότι κυβερνήσεις ανίσχυρες δεν μπορεί παρά να είναι άτολμες και αναποτελεσματικές. Στη σημερινή τραγική συγκυρία, το μόνο χειρότερο από μια κυβέρνηση ανίκανων είναι μια κυβέρνηση ανίκανων που φοβούνται τη σκιά τους.

Αντί λοιπόν να συζητάμε ανούσια πράγματα, φρόνιμο είναι να ασχοληθούμε κάποια στιγμή με τις πραγματικές αδυναμίες του πολιτεύματος. Αυτές που το έχουν απαξιώσει στη συνείδηση όλων.

9/6/11

Dislike

Οι πλατείες βουλιάζουν από τα πλήθη των αγανακτισμένων. Το πολίτευμα έχει καταρρεύσει. Θεσμοί και πρόσωπα σκαιά αποδοκιμάζονται. Η επανάσταση αρχίζει...

Ας αφήσουμε στην άκρη το επαναστατικό πνεύμα για δύο λεπτά και ας προβληματιστούμε επί πραγματικής βάσης.

Κατ' αρχήν, οι παραλληλισμοί της κατάστασης που επικρατεί στη χώρα με την κατοχή και τη χούντα είναι βλακώδεις. Οι Γερμανοί το '40 δε μας δάνειζαν χρήματα για να καταβάλλονται μισθοί και συντάξεις, το αντίθετο, διά της βίας εξαίρεσαν κάθε πλουτοπαραγωγό δύναμη από τη χώρα που βύθισαν στην πείνα. Κυριολεκτικά. Διότι το να μιλάμε σήμερα για πείνα, για το μεγαλύτερο τουλάχιστον μέρος του πληθυσμού, αποτελεί προσβολή για τους παπούδες μας, οι οποίοι είχαν βιώσει συνθήκες κυριολεκτικά ασύμβατες με τη ζωή.

Όσο για το έλλειμμα δημοκρατίας, ας σκεφτούμε πού οδηγούσαν αντίστοιχες ταραχές πριν 40 χρόνια. Σήμερα το ενδεχόμενο κάλυψης από τον στρατό του κενού της πολιτικής ηγεσίας, για να το θέσω κομψά, φαντάζει εξίσου ηλίθιο με όσους νομίζουν ότι η κυβέρνηση είναι δικτατορική. Η Ελλάδα είναι μία χώρα πολύ πιο δημοκρατική από όσο υποστηρίζουν. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο και οι παραλληλισμοί με την "πλατεία Ταχρίρ" πάλι ανόητοι είναι. Για να μην αναφερθούμε στη δημοκρατικότητα των καθεστώτων που γέννησε η πρόσφατη επανάσταση (;) στις αραβικές χώρες.

Στη χώρα μας δεν επιδιώκουμε να αποτινάξουμε τον ζυγό μιας τυραννίας. Δεν ξέρω τι επιδιώκουμε, με δεδομένο ότι τους ίδιους αποτυχημένους πολιτικούς επιλέγουμε επί δεκαετίες, ενώ σε όσους μας μίλησαν με σκληρότητα για την ανάγκη λήψης μέτρων εξυγίανσης έγκαιρα κολλήσαμε τη ρετσινιά του Δρακουμέλ, του γκαντέμη, του αμερικανοθρεμμένου, του νεοφιλελεύθερου και δεν ξέρω τι άλλο. Ακόμα και σήμερα πολιτικοί-καρικατούρες, όπως ο Λοβέρδος και η Αννούλα, πλασάρονται ως μελλοντικοί ηγέτες, ενώ γραφικά κατάλοιπα του παρελθόντος που πρέπει να ξεχάσουμε, όπως ο Σαμαράς και η Βασούλα, ανάγονται σε αντιστασιακούς του μνημονίου.

Η κατάσταση δεν είναι τόσο έκρυθμη όσο μας παρουσιάζουν. Αυτό που θέλησαν να μας πείσουν ότι ήταν η μεγαλύτερη συγκέντρωση της μεταπολίτευσης μοιάζει με συνάθροιση γονέων σε σχολική εορτή συγκριτικά με τις πολιτικές συγκεντρώσεις του Καραμανλή, του Ανδρέα και του Μητσοτάκη. Όποιος αμφιβάλλει δεν έχει παρά να αναζητήσει σχετικά βίντεο στο YouTube. Ίσως καταλάβει και γιατί η χώρα έφτασε εδώ που έφτασε. Οι πλατείες δε γέμισαν αίφνης σήμερα. Όσοι κάποτε τις κατέκλυαν με τα πλαστικά σημαιάκια και τον "παλμό" τους ανάμεσα μας παραμένουν. Και οι υπόλοιποι αντικαταστάθηκαν επαρκέστατα.

Το σύστημα που αποδοκιμάζουμε χρησιμοποιήσαμε όποτε μας βόλευε, τους ανθρώπους που μουτζώνουμε πιστέψαμε, ψηφίσαμε και χειροκροτήσαμε. Ή θα αποδεχτούμε ότι η ευημερία μας μοιραία θα περιορισθεί για ένα διάστημα, διότι υπήρξε νόθη, ή θα συνεχίσουμε να μιλάμε για κατοχή. Αρκεί η "ανατροπή" που επιδιώκουμε να μην φέρει πραγματικές συνθήκες πείνας και εξαθλίωσης στη χώρα.

Δεν αμφιβάλλω ότι όσα γράφω δε θα τύχουν ευρείας αποδοχής, δε θα αναπαραχθούν από blog σε blog, δε θα μαζέψουν likes και σχόλια παρά αδιαφορία και αποδοκιμασία.

Δε θα είναι η πρώτη φορά. Κάποτε υποστηρίζα ότι οι ανοικτές διαδικασίες αποτελούν πρόσχημα. Σήμερα οι ίδιοι που με έκραζαν αποκαλούν τον εμπνευστή του OpenGov δικτάτορα. Κάποτε αμφισβητούσα τις ικανότητες του Τσίπρα. Η εξέλιξη αυτού του μεγάλου πολιτικού ανδρός είναι γνωστή. Κάποτε χλεύαζα όσους ανήγαγαν τα social media σε σύγχρονες εκκλησίες του δήμου. Η χώρα κατέρρεε και οι μεγαλόσχημοι μπλογκογράφοι καλούσαν σε συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας για τους κορμοράνους και σβήναν τα φώτα για να σώσουν το περιβάλλον. Σήμερα μέσω facebook θα γκρεμίσουν τη "χούντα". Μακάρι, όμως, να μη δικαιωθώ τώρα, και οι πλατείες να καταπιούν τους εχθρούς μας.

Μόνο που κακός σε αυτήν την ιστορία δεν υπάρχει. Γι' αυτό και δεν μπορούμε να τον νικήσουμε. Και ακόμα χειρότερα. Ο εχθρός μας είμαστε εμείς οι ίδιοι. Διότι αυτό που πολεμάμε είναι δημιούργημά μας και εικόνα μας.

Πρώτα, λοιπόν, ας αγανακτήσουμε με τον εαυτό μας, ας επαναστατήσουμε εναντίον του, ας τον ανατρέψουμε. Η συνέχεια δε θα χρειαστεί προσπάθεια. Θα έρθει μόνη της.

4/6/11

Στον καθρέφτη

Κάποτε είχαμε την επανάσταση των blogs. Και μαζευόμασταν στους δρόμους με μαύρα μπλουζάκια για να διαμαρτυρηθούμε για τις φωτιές. Και μετά σβήναμε τα φώτα για να σώσουμε τον πλανήτη. Και μετά καίγαμε πόλεις γιατί ένας ηλίθιος αστυνομικός εγκλημάτισε. Και μετά κάναμε άλλη επανάσταση. Κι άλλη.

Τόσες επαναστάσεις, τόσα κινήματα, τόση οργή και αγανάκτηση. Τόσα φάσκελα. Οι ανόητοι που χειροκροτούσαν στις προεκλογικές συγκεντρώσεις του 2009 τον Καραμανλή πού κρύβονται; Ένα φασκελάκι δεν περισσεύει γι' αυτούς; Οι άλλοι, που πιστεύαν ότι υπάρχουν λεφτά; Μήπως κρύβονται στο αγανακτισμένο πλήθος;

Η νέα επανάσταση κάπου χάνει. Ακόμα και η πιο απλόχερη εκτίμηση καθιστά το πλήθος των αγανακτισμένων ολιγάριθμο σε σχέση με τους κομματικούς στρατούς. Αλλά αυτό δεν το προσέχει κανείς.

Τι προσέχει; Την ποικιλία των συγκεντρωμένων. Σε ηλικία, κοινωνική τάξη, μορφωτικό επίπεδο. Ναι, εκεί είναι όλοι. Και οι συνταξιούχοι των 40 ετών, και οι αργόμισθοι του δημοσίου, και οι φοροφυγάδες, και οι νεόπλουτοι, και οι χλιδάνεργοι, και οι νέοι.

Οι νέοι. Της ήσσονος προσπαθείας, των κουτσομπολίστικων μεσημεριανάδικων, των ακριβών διασκεδάσεων. Των καταλήψεων, των χτισμένων καθηγητών και των δαρμένων πρυτάνεων. Αφού μαζεύτηκαν μέσω facebook οι νέοι, το πράμα σοβαρεύει.

Ας μας πουν οι αγανακτισμένοι τι τους πειράζει στο μνημόνιο. Ας μας πουν σε τι τους θίγει, εκτός από την τσέπη. Ας μας προτείνουν λύση. Όχι. Η επανάσταση αρκεί. Οι κακοί θα φύγουν. Δεν έχει σημασία ποιος θα 'ρθεί.

Οι κακοί θα μείνουν. Στον καθρέφτη. Εκεί που αξίζουν τα φάσκελα.