10/6/11

200, τ' αφήνω;

Η πρόταση για περιορισμό του αριθμού των βουλευτών στο ελάχιστο συνταγματικά προβλεπόμενο των 200 γίνεται ασμένως δεκτή από την πλειοψηφία του κόσμου. Η συμβολική αξία μιας τέτοιας κίνησης, σε συνδυασμό με την περικοπή των ποικίλων βουλευτικών αποδοχών, δε θα μας απασχολήσει. Σαφώς και δεν πρόκειται να ισοσκελισθεί ο προϋπολογισμός του κράτους αν απαλλαγεί από 100 μισθούς βουλευτών και αμοιβές επιτροπών, οχήματα, προσωπικό ασφαλείας και τα λοιπά παρελκόμενα. Ούτως ή άλλως ο εκτροχιασμός δεν οφείλεται σε όσα παίρνουν, αλλά σε αυτά που ψηφίζουν.

Πάνω σε αυτό, τη λειτουργία, δηλαδή, μίας μικρότερης βουλής και τη σημασία της για το πολίτευμα, πρέπει να προβληματιστούμε.

Το σημαντικότερο αποτέλεσμα της μείωσης των βουλευτών θα είναι η δυσκολία σχηματισμού κυβερνήσεων ισχυρής πλειοψηφίας. Με τα δεδομένα του 2009 η κυβέρνηση θα είχε πλειοψηφία 6 - 7 εδρών, αντί για 10. Με τις αποχωρήσεις και τις διαγραφές ο Παπανδρέου θα έπρεπε πιθανώς να κυβερνήσει σήμερα με 102 ή 103 βουλευτές σε σύνολο 200. Και αυτό παρότι είχε επικρατήσει με 11 μονάδες διαφορά πριν από ενάμιση χρόνο.

Αυτό, φυσικά, δεν είναι κακό, θα πει κανείς -το αντίθετο. Ο ρόλος του βουλευτή αναβαθμίζεται, καθώς κάθε νομοσχέδιο θα χρειάζεται την ψήφο του συνόλου της φιλοκυβερνητικής κοινοβουλευτικής ομάδας ή διακομματική συναίνεση. Μόνο που η θεωρία απέχει παρασάγγας από την πράξη.

Στη σκέψη ότι αυτοί οι ένας ή δύο βουλευτές από τους οποίους πιθανότατα θα κρέμεται ο Πρωθυπουργός μπορεί π.χ. να είναι ο Μανώλης, ο Τατούλης, ο Φαήλος, η Βασούλα κ.λπ. με πιάνει ανατριχίλα. Η δεύτερη κυβέρνηση Καραμανλή κρεμόταν από τους δύο πρώτους, ήταν κάτι που το ζήσαμε και είδαμε πού οδήγησε.

Φυσικά, ζήσαμε και ισχυρές κυβερνήσεις, με αντίστοιχες επιτυχίες για τη χώρα. Γεγονός που αποδεικνύει (το μάλλον αυτονόητο) ότι η ποιότητα έχει μεγαλύτερη σημασία από την ποσότητα. Μόνο που με τον φόβο ενός στραπάτσου σε ένα νομοσχέδιο ο κάθε αρχηγός θα επιδιώκει να σχηματίσει μία κατά το δυνατόν συμπαγέστερη (δηλαδή αγέλη πιστών σε αυτόν) κοινοβουλευτική ομάδα.

Η μείωση του αριθμού των βουλευτών μάλλον θα αλλοιώσει τη λαϊκή βούληση, καθώς, λόγω της γενικευμένης απαξίωσης της πολιτικής, η τάση αύξησης της αποχής θα ισχυροποιήσει την ψήφο των κομματικών στρατών, που θα είναι πιστοί στη γραμμή του προέδρου. Αν μάλιστα συνδυάσουμε και την πρόταση για εκλογή βουλευτών με λίστα, μπορεί κανείς εύκολα να αντιληφθεί τι θα ακολουθήσει. Οι "ισχυροί" βουλευτές θα εκτελούν τις προσταγές του αρχηγού.

Τα παραπάνω βεβαίως ισχύουν και με τη βουλή των 300, αλλά θα ενταθούν με μείωση του αριθμού των βουλευτών. Κανείς φυσικά δεν υποστηρίζει ότι απαιτούνται περισσότεροι. Αλλά το μέτρο μάλλον επιζήμιο για τη δημοκρατία μας θα είναι, και σίγουρα δεν αρκεί αν δε συνδυασθεί με γενικότερη αλλαγή της λειτουργίας του πολιτεύματος.

Δε θέλουν ισχυρές κυβερνήσεις ορισμένοι (κυρίως αριστερής προελεύσεως). Ίσως λοιπόν γοητευθούν από την αποδυνάμωση της πλειοψηφίας. Μόνο που έτσι ή αλλιώς μια κυβέρνηση θα σχηματισθεί. Αν ήρθε η ώρα της πολυκομματικής Βουλής, όπου θα φιλοξενούνται όλες οι απόψεις και οι αποφάσεις θα λαμβάνονται συναινετικά, δεν μπορούμε να το πούμε.

Είναι όμως δεδομένο ότι κυβερνήσεις ανίσχυρες δεν μπορεί παρά να είναι άτολμες και αναποτελεσματικές. Στη σημερινή τραγική συγκυρία, το μόνο χειρότερο από μια κυβέρνηση ανίκανων είναι μια κυβέρνηση ανίκανων που φοβούνται τη σκιά τους.

Αντί λοιπόν να συζητάμε ανούσια πράγματα, φρόνιμο είναι να ασχοληθούμε κάποια στιγμή με τις πραγματικές αδυναμίες του πολιτεύματος. Αυτές που το έχουν απαξιώσει στη συνείδηση όλων.

Δεν υπάρχουν σχόλια: