4/6/11

Στον καθρέφτη

Κάποτε είχαμε την επανάσταση των blogs. Και μαζευόμασταν στους δρόμους με μαύρα μπλουζάκια για να διαμαρτυρηθούμε για τις φωτιές. Και μετά σβήναμε τα φώτα για να σώσουμε τον πλανήτη. Και μετά καίγαμε πόλεις γιατί ένας ηλίθιος αστυνομικός εγκλημάτισε. Και μετά κάναμε άλλη επανάσταση. Κι άλλη.

Τόσες επαναστάσεις, τόσα κινήματα, τόση οργή και αγανάκτηση. Τόσα φάσκελα. Οι ανόητοι που χειροκροτούσαν στις προεκλογικές συγκεντρώσεις του 2009 τον Καραμανλή πού κρύβονται; Ένα φασκελάκι δεν περισσεύει γι' αυτούς; Οι άλλοι, που πιστεύαν ότι υπάρχουν λεφτά; Μήπως κρύβονται στο αγανακτισμένο πλήθος;

Η νέα επανάσταση κάπου χάνει. Ακόμα και η πιο απλόχερη εκτίμηση καθιστά το πλήθος των αγανακτισμένων ολιγάριθμο σε σχέση με τους κομματικούς στρατούς. Αλλά αυτό δεν το προσέχει κανείς.

Τι προσέχει; Την ποικιλία των συγκεντρωμένων. Σε ηλικία, κοινωνική τάξη, μορφωτικό επίπεδο. Ναι, εκεί είναι όλοι. Και οι συνταξιούχοι των 40 ετών, και οι αργόμισθοι του δημοσίου, και οι φοροφυγάδες, και οι νεόπλουτοι, και οι χλιδάνεργοι, και οι νέοι.

Οι νέοι. Της ήσσονος προσπαθείας, των κουτσομπολίστικων μεσημεριανάδικων, των ακριβών διασκεδάσεων. Των καταλήψεων, των χτισμένων καθηγητών και των δαρμένων πρυτάνεων. Αφού μαζεύτηκαν μέσω facebook οι νέοι, το πράμα σοβαρεύει.

Ας μας πουν οι αγανακτισμένοι τι τους πειράζει στο μνημόνιο. Ας μας πουν σε τι τους θίγει, εκτός από την τσέπη. Ας μας προτείνουν λύση. Όχι. Η επανάσταση αρκεί. Οι κακοί θα φύγουν. Δεν έχει σημασία ποιος θα 'ρθεί.

Οι κακοί θα μείνουν. Στον καθρέφτη. Εκεί που αξίζουν τα φάσκελα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: