16/6/11

Ανθρωπάρια

Μια αφελή (ή κακοπροαίρετη, το ομολογώ) απορία έχω: Αν η προσπάθεια σχηματισμού οικουμενικής κυβέρνησης ήταν αποτέλεσμα της πίεσης της πλατείας, γιατί δεν ευοδώθηκε;

Ας μην κοροϊδευόμαστε. Ό,τι αισθήματα κι αν τρέφει κανείς για τους αγανακτισμένους είναι ανόητο να πιστεύει ότι είναι σε θέση να επηρεάσουν τόσο δραματικά τις εξελίξεις. Όχι μόνο γιατί οι προθέσεις των δύο αρχηγών δεν ήταν ειλικρινείς, όχι μόνο γιατί μιλάμε για παχύδερμα, όχι μόνο γιατί έχουμε ένα πολιτικό σύστημα που μάχεται για την επιβίωσή του. Η αλήθεια είναι ότι οι πιέσεις είναι τεράστιες, οι δυσκολίες ανυπέρβλητες και η κατάρρευση της χώρας όπως την ξέραμε πιο κοντά από ποτέ.

Αν η κρισιμότητα της συγκυρίας δεν μπορεί να οδηγήσει σε συστράτευση των πολιτικών δυνάμεων, σίγουρα δεν μπορούν μερικές χιλιάδες "αγανακτισμένοι" -που κάλλιστα μπορούν να χαρακτηρισθούν αργόσχολοι, σαματατζήδες, ανακατωσούρες και πανηγυρτζήδες. Διότι όσο μιλάμε για "απολίτικο" κίνημα τόσο περισσότερο τείνουμε προς την έννοια του κοινωνικού χαβαλεδισμού (αποδείξεις υπάρχουν και στο περελθόν, με αρχηγούς κομμάτων με light ιδεολογία και πού κατέληξαν).

Δεν υποτιμώ τη δύναμη της μάζας. Αλλά είναι εμφανές ότι το κίνητρο των διαμαρτυρομένων είναι μάλλον το πορτοφόλι τους. Η επανάσταση προϋποθέτει θυσία -το ατομικό συμφέρον υποτάσσεται στο συλλογικό, κοινωνικό, εθνικό. Στην Ελλάδα συμβαίνει το αντίθετο. Η διαμαρτυρία δεν πηγάζει από την αγανάκτηση για τη χρεοκοπία μιας χώρας που και ανεκμετάλλευτες πλουτοπαραγωγικές πηγές διαθέτει και ξόδευε επί δεκαετίες αλόγιστα. Πηγάζει από τις περικοπές σε μισθούς σε συντάξεις, αλλά και από μέτρα που θεωρητικά θα τροφοδοτούσαν την ανάπτυξη. Για πολλοστή φορά, είναι αντιφατικό να ψέγουμε τον τρόπο λειτουργίας του κράτους και ταυτόχρονα να τρέμουμε τις ιδιωτικοποιήσεις. Ή να κραυγάζουμε κατά των συμφερόντων και των συνδικαλιστών και να δικαιολογούμε την αντίδραση των συντεχνιών όποτε θίγονται "κεκτημένα".

Δε χρειάζεται πολλή σκέψη για να εξηγήσουμε την απουσία ιδεολογίας από το "κίνημα". Οι φωνές είναι υπεράσπισης πολλών ατομικών συμφερόντων, όχι ενός συλλογικού. Όσο και αν διαφωνούν κάποιοι, αυτός είναι και ο λόγος που δεν πρόκειται να παραχθεί πολιτικό αποτέλεσμα από την αγανάκτηση, παρά μόνο να διατηρείται η αναμπουμπούλα.

Τι συνέβη χθες; Ο Πρωθυπουργός αποφάσισε να κάνει πράξη όσα διέρρεαν επί ημέρες στα ΜΜΕ, για συνδιαχείριση με τη Νέα Δημοκρατία. Οι προθέσεις του ήταν ειλικρινείς, αλλά εκ του πονηρού. Δεν πρόκειται τόσο για κίνηση μεγαλείου, όσο για προσπάθεια να φέρει τον Σαμαρά προ των ευθυνών του. Για πρώτη φορά και στελέχη της ΝΔ θα διαπίστωναν τα αδιέξοδα της οικονομίας. Η βλακώδης αντιμνημονιακή ρητορική θα κατέρρεε.

Βεβαίως οι ερμηνείες διΐστανται. Άλλος θα πει ότι ο Σαμαράς δεν έπεσε στην παγίδα, διότι πράγματι η εμπλοκή σε συγκυβέρνηση μακράς προοπτικής θα συνιστούσε αυτοκτονία, θα αναγκαζόταν να ψηφίσει το μεσοπρόθεσμο και να αναλάβει την (συν)ευθύνη της διακυβέρνησης. Η Ιστορία όμως θα γράψει ότι υπήρξε μικρότερος των περιστάσεων. Την κρίσιμη στιγμή νοιάστηκε μόνο για το κόμμα του και όχι για το καλό της πατρίδας.

Είναι σαφές ότι ο Πρωθυπουργός εξετέθη και είναι πλέον ανίσχυρος. Με το μεσοπρόθεσμο να μη βγαίνει στη Βουλή, έψαχνε τρόπο απεμπλοκής. Το ερώτημα είναι πλέον ένα: Η χθεσινή του απόπειρα φυγής είναι πιο έντιμη από την αντίστοιχη του Καραμανλή το 2007;

Σαφέστατα ναι. Ο Παπανδρέου δε χειρίστηκε επικοινωνιακά την κατάσταση. Διαπιστώνει το αδιέξοδο, ομολογεί ίσως την ανεπάρκειά του. Επιθυμεί να πετάξει την καυτή πατάτα από τα χέρια του. Αλλά δε φυγομαχεί. Η Ιστορία δε θα τον κρίνει με επιείκεια. Οι ευθύνες του είναι βαρύτατες και το πράγμα έχει ξεφύγει από τον έλεγχο.

Για το ανθρωπάριο, όμως, της αντιπολίτευσης οι ευθύνες είναι μεγαλύτερες. Μετά την προδοσία του Μακεδονικού, αδιαφορεί για άλλη μια φορά για το μέλλον της χώρας. Κατηγορεί τον Παπανδρέου για εμμονή στο αξίωμα, ενώ ο ίδιος σκέφτεται μόνο πώς θα τον διαδεχθεί. Οι εμμονές, η στενομυαλιά του, η απουσία πολιτικού αισθητηρίου χαρακτηρίζουν τη στάση του. Ακόμα και η αδυναμία να αφουγκρασθεί το αίτημα της πλατείας για αλλαγή, αφηρημένο, έστω, και ασαφές. Τι θα εξυπηρετήσουν οι εκλογές; Ποιος νοιάζεται αν θα αλλάξει το χρώμα των ανόητων και ανίκανων που θα υπογράφουν με την τρόικα;

Ας γίνει Πρωθυπουργός. Μόνο που δε θα υπάρχει τότε τίποτα για να κυβερνήσει.

Δεν υπάρχουν σχόλια: