30/6/11

Το παρακράτος της Αριστεράς

Πολλές φορές έχουμε υποστηρίξει την Αστυνομία στις κομπλεξικές επιθέσεις εναντίον της και ακόμα περισσότερες έχουμε τονίσει την ανάγκη βελτίωσης της εκπαίδευσης των οργάνων της. Με τις εικόνες των αστυνομικών να επιστρέφουν τις πέτρες που εκτοξεύονταν εναντίον τους ή να ανοίγουν το κεφάλι ενός διαδηλωτή εν ψυχρώ ό,τι και να πούμε θα είναι μάταιο. Αν ο κύριος προκάλεσε ή παρανόμησε το κρατητήριο τον περιμένει. Χωρίς, όμως, τα ράμματα στο κεφάλι.

Φυσικά η συζήτηση των συριζιτών για τους παρακρατικούς και προβοκάτορες αντιστοιχεί στο γνωστό επίπεδο του πολιτικού τους λόγου, στα όρια ηλιθιότητας και γελοιότητας. Από τις "ειρηνικές" μαζώξεις οπαδών του ΠΑΟΚ (που κατά κανόνα αμαυρώνονται από "προβοκάτορες οπαδούς του Άρεως") ως την κάθε ειρηνική πορεία ποικίλων "αγανακτισμένων", έχω βαρεθεί να βλέπω επεισόδια και καταστροφές. Οι ομάδες των αναρχικών -μπαχαλάκηδων κατά τη νεοδημοκρατική, κάποτε, ορολογία- τέτοια περιμένουν για να παρεισφρύσουν και να εκτονώσουν τα κόμπλεξ τους.

Τι συμφέρον εξυπηρετούν αυτοί οι παρακρατικοί αδυνατεί να συλλάβει ο νους του ανθρώπου. Διότι αν το κράτος έχει "προσλάβει" άτομα για να το εκθέτουν συνεχώς και παγκοσμίως, ας ξεκινήσει από αυτά η περιστολή των δαπανών με τις απολύσεις δημοσίων "υπαλλήλων". Επιτελούν έργο περιττό. Για να μην αναφερθούμε στο επιεικώς σουρεαλιστικό υπερθέαμα που προσέφερε η εμβαπτισθείσα στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ σαμαρο-νέα-νέα-δημοκρατία (λέγε με ΠολΑν), ψέγοντας την κυβέρνηση για το χάος που επικράτησε στο κέντρο των Αθηνών. Να γελάς ή να κλαις; Πάντως οι παρακρατικοί είναι σίγουρα ακομμάτιστοι. Από το 2008 μέχρι σήμερα, οι πολιτικές αλλαγές δεν τους άγγιξαν.

Για να μιλάμε και σοβαρά, το επιχείρημα της σχεδιασμένης αμαύρωσης των εκδηλώσεων διαμαρτυρίας "διότι αν δεν είχαν γίνει επεισόδια θα είχαν μαζευτεί 500.000 άτομα και οι βουλευτές δε θα είχαν τολμήσει να ψηφίσουν το μεσοπρόθεσμο" είναι γελοίο όσο και αυτοί που το εκστομίζουν. Μάλλιασε η γλώσσα μου να υποστηρίζω ότι κανένα αποτέλεσμα δε θα έχουν οι ανόητες συγκεντρώσεις και τα μουτζώματα όσο εκκινούν από την περικοπή αποδοχών και δεν έχουν πολιτικό ζητούμενο, αλλά κάποιοι ακόμα περιμένουν την επανάσταση.

Στο μεταξύ μπορούμε να καμαρώσουμε λεβέντες βουλευτές, όπως ο κ. Αθανασιάδης (τυπική εφαρμογή της αρχής ο κόσμος καίγεται και το μ..νί χτενίζεται), οι αντιρρήσεις του οποίου ξεκινούσαν και τελείωναν στην προάσπιση των κεκτημένων της εκλογικής πελατείας του. Τη Βουλή να μουτζώσουμε ή αυτούς που τον έβαλαν σε αυτήν; Ή μήπως τους "παρακρατικούς" που τον έδειραν; Γιατί οι αγανακτισμένοι συνέρχονται ειρηνικά και δε δέρνουν ποτέ.

Τελικά, τα επεισόδια τα ξεκίνησαν προφανώς εξωγήινοι, υποχθόνιοι ενδογήινοι, οι Ντάλτον και άλλες δυνάμεις του σκότους, της CIA και της Ακροδεξιάς, διότι στη χώρα μας η πολιτική βία είναι προφανώς έννοια άγνωστη. Εκδηλώνεται με το ζόρι μια φορά την εβδομάδα. Αλλά ήρθε η ώρα το ΠαΣοΚ να υποστεί τις αηδίες που έκανε επί δεκαετίες. Η εικόνα, π.χ., της Μελίνας με τα άνθια στο πλευρό του Μαζοκόπου δεν έχει ξεχαστεί...

Τόσα χρόνια μετά, λοιπόν, αποκτήσαμε επιτέλους και το παρακράτος της Αριστεράς. Με τον Σαμαρά στο τιμόνι της, τι να περιμένεις από τη Δεξιά; Έχει απωλέσει κάθε κεκτημένο. Μετά την εκχώρηση της ιδεολογίας της, έχασε ακόμα και το παρακράτος...

Δεν υπάρχουν σχόλια: