23/10/11

Υποκριτικά μπλογκο-δάκρυα

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, στις πρόσφατες διαδηλώσεις έξω από τη Βουλή οι ομάδες περιφρούρησης του ΚΚΕ (ή της ΚΝΕ ή του ΠΑΜΕ, δεν έχει σημασία) ενέταξαν στην πολυποίκιλη δραστηριότητά τους και τη σύλληψη και παράδοση στα ΜΑΤ κουκουλοφόρου. Δε γνωρίζω αν ήταν η εξαίρεση ή ο κανόνας, δε γνωρίζω καν αν έγινε. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι μεταδόθηκε στα δελτία ειδήσεων και δε διαψεύστηκε.

Τούτο είναι που έχει τη σημασία: όχι το ακριβές της είδησης, αλλά η ανυπαρξία αντίδρασης. Δεν εννοώ, φυσικά, από το ΚΚΕ. Αυτό δε δίστασε να κατηγορήσει ολόκληρο κοινοβουλευτικό κόμμα για προβοκάτσια, δε θα κόλλαγε σε έναν κουκουλοφόρο. Εννοώ όλους τους υπόλοιπους, ευαίσθητους.

Παλαιότερα κλαίγαμε επί 10 μέρες με τα βίντεο που αποδείκνυαν τάχα συνεργασία της Αστυνομίας με ακροδεξιές ομάδες. Σημειωτέον ότι η ερμηνεία που δόθηκε σε αυτά δεν ανταποκρινόταν τελικά στην πραγματικότητα -αλλά σε αυτό δε δόθηκε η ίδια δημοσιότητα. Στην τηλεόραση γινόταν η συζήτηση για το πώς η Αστυνομία αφήνει τη δουλειά της στους ακροδεξιούς, στις εφημερίδες γινόταν αντίστοιχη ανάλυση με αναμάσηση των ιδίων πληροφοριών και στην μπλογκόσφαιρα "αγανακτούσαμε". Αλήθεια, όταν η δουλειά της Αστυνομίας γίνεται από το ΚΚΕ γιατί μένουμε αδιάφοροι;

Θα έλεγε κανείς ότι οι ακροδεξιοί κάνουν χρήση βίας. Εκ των ολίγων που γνωρίζω, το προσωνύμιο "ΚΝΑΤ" και το σύνθημα "κνίτες, χίτες, ταγματασφαλίτες" δεν προέκυψαν επειδή οι ομάδες περιφρούρησης έρραιναν με ροδοπέταλα τους (όποιους) προβοκάτορες. Επίσης, θα αντέτεινε κανείς, το περιστατικό ήταν μεμονωμένο και δεν αποδεικνύει συνεργασία με την Αστυνομία. Κι όμως. Μονόπλευρα ή όχι, η Αστυνομία έχει το κεφάλι της ήσυχο με τα ΚΝΑΤ, σύμφωνα και με δηλώσεις αξιωματικών της στα ΜΜΕ. Τόση είναι η εμπιστοσύνη, που στις πρόσφατες συγκεντρώσεις η φύλαξη του ίδιου του Κοινοβουλίου ανατέθηκε στο ΚΚΕ, και τα ΜΑΤ ανέλαβαν δράση όταν αυτό αποχώρησε.

Δεν είναι τόσο το ίδιο το περιστατικό που γεννά απορία. Το ΚΚΕ πολύ καλά κάνει και φυλάει τον εαυτό του (βλέπουμε, αντίστοιχα, τις διαδηλώσεις του ΣυΡιζΑ...), πολύ καλά κάνει και συνεργάζεται με τις αρχές. Αλλά δύο τινά παραμένουν αδιευκρίνιστα.

Πρώτον, γιατί η Αστυνομία δεν κάνει η ίδια τη δουλειά της και την αναθέτει σε άλλους, είτε ακροαριστερούς, είτε ακροδεξιούς, με τον κίνδυνο του τραυματισμού ή θανάτου κάποιου πολίτη. Αυτό είναι το σημαντικότερο ερώτημα.

Υπάρχει όμως και ένα δεύτερο, που μαρτυρά περισσότερα για εμάς τους ίδιους ως κοινωνία: Όταν οι ακροδεξιοί συνεργάζονται με την Αστυνομία αναζητούμε τη σκοτεινή σύνδεσή τους με τα όργανα της τάξεως. Όταν την ίδια δουλειά κάνει το ΚΚΕ το θεωρούμε ανεκτό. Αυτό μαρτυρά τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουμε ένα ζήτημα τόσο κρίσιμο, όσο η δημόσια ασφάλεια.

Κλείνοντας, κάτι ακόμα: Οι συλλήψεις των αναρχοκουκουλοαυτόνομων έγιναν σύμφωνα με τον κουκουλονόμο Δένδια. Αυτόν που είχε επίσης προκαλέσει αγανάκτηση, αυτόν που είναι ακόμα ενεργός και εν ισχύι. Είχαμε γράψει κάποτε ότι οι ιδεολογίες δικαιώνονται στην πράξη, αλλά κάποιοι δεν το έχουν ακόμα καταλάβει...

19/10/11

Τρεις ιστορίες

Το 2001 ο τότε υπουργός Εργασίας, Τάσος Γιαννίτσης, επεξεργαζόταν σχέδιο εξυγίανσης του ασφαλιστικού συστήματος, θέτοντας προς σφαγή όλες τις ιερές αγελάδες: ύψος συντάξεων, όρια συνταξιοδότησης, αναθεώρηση κοινωνικών παροχών. Ο λαός εξανέστη και μαζικές διαμαρτυρίες, μεταξύ των οποίων μεγαλειώδεις απεργίες, όχι μόνο ανέτρεψαν τα σχέδια του, αλλά έστειλαν λίγο αργότερα τον υπουργό σε άλλο γραφείο και έθεσαν την κυβέρνηση σε τροχιά παρακμής, από την οποία δεν έμελλε ποτέ να ανακάμψει. Στην προσπάθειά του να διασωθεί, ο Πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης απαρνήθηκε τον ίδιο τον εαυτό του και υπέκυψε στο σοσιαλιστικό DNA του κινήματος, προχωρώντας σε αξέχαστες παροχές που επιβάρυναν περαιτέρω τα δημοσιονομικά της χώρας.

Η ιστορία διδάσκει ότι ο λαός με τον αγώνα πετυχαίνει την ανατροπή των κυβερνήσεων και των αποφάσεων τους.

Το 1992 ο υπουργός Εξωτερικών Αντώνης Σαμαράς απομακρύνεται από την κυβέρνηση Μητσοτάκη θεωρώντας εθνικά απαράδεκτη τη συζήτηση κάθε λύσης που θα περιλαμβάνει παράγωγο της λέξης Μακεδονία για την υπόθεση των Σκοπίων. Οι λύσεις που κατά καιρούς προτείνονταν (όπως η σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό) θεωρήθηκαν από εκείνον ενδοτικές και η χώρα δεν έπρεπε καν να τις συζητήσει.

Η ιστορία διδάσκει ότι δεν πρέπει ποτέ να υποχωρούμε από τις μαξιμαλιστικές μας διεκδικήσεις στα κρίσιμα εθνικά θέματα, ακόμα και αν αυτές αγγίζουν τα όρια του ανέφικτου και παράλογου.

Το 2008 στην Ισλανδία, μία χώρα κατά κανόνα βασισμένη στον πρωτογενή τομέα παραγωγής (αλιεία) οι μεγάλες τράπεζες κατέρρευσαν. Το έθνος χρεοκόπησε, ο λαός φτώχυνε και ο τότε πρωθυπουργός αργότερα διώχθηκε ποινικά.

Η ιστορία διδάσκει ότι ο κάθε ψαράς και αγρότης μπορεί να μεταμορφωθεί σε μπίζνεσμαν από τη μια μέρα στην άλλη.

ΠΡΟΣΟΧΗ!

Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις είναι συμπτωματική:

Οι ψαράδες της Ισλανδίας που τζογάραν με δάνεια και αμοιβαία κεφάλαια δεν έχουν καμία σχέση με τους Έλληνες αγρότες-μετόχους του 1999.

Οι τράπεζες της μακρινής χώρας δεν έχουν καμία σχέση με τις δικές μας, που ούτε δίνουν δουλειά σε ανθρώπους, ούτε φιλοξενούν καταθέσεις μεροκαματιάρηδων, ούτε δανείζουν μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Οι ελληνικές τράπεζες υπηρετούν το κεφάλαιο, πίνουν το αίμα του λαού και πρέπει να κλείσουν.

Οι λεονταρισμοί για το Μακεδονικό δεν έχουν καμία σχέση με την επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου. Η απαγορευμένη λύση του 1992 μπορεί να είναι η σημερινή κόκκινη γραμμή, αλλά αποκλείεται σε 20 χρόνια να παρακαλάμε για το νέο Μνημόνιο, αναπολώντας το παλιό.

Ανάμεσα στις συντάξεις του σήμερα και εκείνες του σχεδίου Γιαννίτση ούτως ή άλλως δεν υφίσταται ομοιότητα (οι σημερινές είναι σχεδόν οι μισές).

Σε καμία από τις τρεις περιπτώσεις δεν κακοποιήθηκαν πρόεδροι της ΠολΑν. Κακοποιήθηκαν, ωστόσο, μερικά εκατομμύρια ζώα (οι κάτοικοι της χώρας), αλλά, στο κάτω-κάτω, αυτά πήγαιναν γυρεύοντας.

7 μύθοι για τη Δημοκρατία

Ο λαός είναι σοφός

Ο λαός δεν έχει καμία σοφία και οι ψηφοφόροι δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον για την πρόοδο της χώρας. Όπως θα έλεγε και η Μάργκαρετ, "Society? There is no such thing!". Το εκλογικό σώμα ποτέ δεν επιδεικνύει ευαισθησίες και κοινωνική συνείδηση, παρά μόνο απαρτίζεται από εκατομμύρια αποκλίνοντα, κατά κανόνα, ατομικά μικροσυμφέροντα. Το κοινό καλό δεν υφίσταται ως έννοια, παρά μόνο η κοινή γνώμη, ανάλογα με ποιων η τσέπη θίγεται περισσότερο.

Ο λαός ξέρει και κρίνει

Θα μπορούσαμε ίσως να επικαλεστούμε πλήθος επιχειρημάτων: την ελιτίστικη άποψη για το πνευματικό και μορφωτικό επίπεδο ορισμένων κοινωνικών ομάδων, το ποσοστό (νέων ειδικά) Ελλήνων που ενημερώνονται από το δελτίο ειδήσεων του Star ή (φευ) τα blogs ή και όσους απλά αποφεύγουν την ενημέρωση "για να μη μαυρίζει η ψυχή τους". Μπορούμε επίσης να περιλάβουμε και όσους σπεύδουν να υιοθετήσουν τις διάφορες εξωφρενικές θεωρίες συνωμοσίας (ότι η Νατάσα και τα δίδυμα είχαν απαχθεί για να αναγκασθεί ο Καραμανλής να παραιτηθεί το 2009, στο πλαίσιο της μεγάλης συνωμοσίας εξόντωσής του, ότι στην Ελλάδα όπου και να σκάψεις βρίσκεις πετρέλαιο, ότι οι ξένοι σκηνοθέτησαν την χρεοκοπία "για να μας έχουν του χεριού τους" και πολλά άλλα φαιδρά). Θα αρκεστούμε όμως σε αυτά: το επίπεδο του πολιτικού διαλόγου, την αναξιοπιστία της (κάθε) κυβέρνησης και την κακή δημοσιογραφία -παράγοντες που καθιστούν την επαρκή και πολύπλευρη ενημέρωση και γνώση ανέφικτο στόχο.

Ο λαός δεν ξεχνά

Όχι, βεβαίως, τι σημαίνει Δεξιά, αλλά και τι σημαίνει Αριστερά, και γενικώς πολλά και διάφορα. Ο λαός π.χ. φαίνεται να έχει ξεχάσει ότι ο (περι)φερόμενος ως επόμενος Πρωθυπουργός βαρύνεται με τη μεγαλύτερη γκάφα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής μετά τα Ίμια. Ο λαός έχει ξεχάσει ότι επί τρεις δεκαετίες απολάμβανε ένα διεστραμμένο κοινωνικό κράτος με δανεικά. Ξεχνάει (αν το έχει καν αντιληφθεί) ότι και σήμερα οι δημόσιες δομές λειτουργούν με δανεικά. Η αμνημοσύνη, όμως, οδηγεί σε επανάληψη των ιδίων λαθών: Κάποτε το ΠαΣοΚ έταζε λεφτά και χαρακτήριζε την απογραφή Αλογοσκούφη ως δυσφήμιση της χώρας. Σήμερα λεφτά μοιράζει ο Σαμαράς, ενώ τη χώρα διαπόμπευσε ο Παπακωνσταντίνου. Αύριο οι ρόλοι θα αλλάξουν, και πάει λέγοντας.

Το Δημόσιο είναι κακό

Ενδόμυχα είμαστε όλοι βέβαιοι ότι όλοι οι γιατροί παίρνουν φακελάκια, οι δικαστές μετέχουν σε παραδικαστικά, οι εκπαιδευτικοί αδιαφορούν, οι εφοριακοί είναι διεφθαρμένοι... Κόντρα στη γενική αντίληψη, υπάρχουν χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι που, ανεξάρτητα από την επάρκεια ή την όρεξή τους, ασκούν τουλάχιστον ευσυνείδητα τα καθήκοντά τους.

Το Δημόσιο είναι και... καλό, το καλύτερο!

Ενδεικτική της παράνοιας που επικρατεί στη χώρα η αντίληψη ότι τα ύψιστα αγαθά, π.χ. η υγεία και η παιδεία, πρέπει να τελούν υπό την αιγίδα του κράτους. Κάθε ιδιωτική πρωτοβουλία πολεμάται λυσαλέα, αλλά ειδικά σε ορισμένους τομείς δραστηριότητας κάθε σχετική συζήτηση αποτελεί ιεροσυλία. Αφού το κράτος μας είναι τόσο δυσλειτουργικό, γιατί δε μας συμφέρει η λειτουργία ιδιωτικών λιμένων, πανεπιστημίων και κλινικών, για παράδειγμα, ή γιατί σπεύδουμε στην πρώτη δυσκολία (σε μία κακοκαιρία π.χ.) να του επιρρίψουμε ευθύνες; Δεν ξέρουμε πώς (δε) λειτουργεί ή πάντα περιμένουμε μιαν εξαίρεση;

Το πολιτικό σύστημα φταίει για όλα

Η βασικότερη αρχή του πολιτεύματος είναι ότι οι πολίτες ψηφίζουν και στη συνέχεια αναλαμβάνει η κυβέρνηση, που φέρει και την απόλυτη ευθύνη για τα χάλια του τόπου. Αυτό το επικαλείται ο κάθε αγανακτισμένος της πλατείας ("δε μας ακούνε"), αλλά χωρά και δεύτερη ανάγνωση: τη βολική ανευθυνότητα του λαού (αφού δε μας ακούνε, αυτοί είναι που φταίνε). Ο λαός απαλλάσσεται, έτσι, από κάθε ευθύνη. Έτσι, δεν ήταν π.χ. ο λαός που πίστεψε ότι λεφτά υπάρχουν, έφταιγε ο Παπανδρέου που το είπε και (κυρίως) που δεν τα μοίρασε αριστερά και δεξιά. Δεν ήταν ο λαός που τζογάριζε στο Χρηματιστήριο, έφταιγε ο Σημίτης που δε βγήκε να φωνάζει στους δρόμους το σλόγκαν των τραπεζών, ότι "οι προηγούμενες αποδόσεις δεν εγγυώνται τις μελλοντικές". Ο Ανδρέας δεν ήταν αυτός που διέλυσε την οικονομία, αλλά αυτός που χόρτασε ψωμί τον λαό. Και δεν ήταν ο Μητσοτάκης εκείνος που διείδε το χάος 20 χρόνια πριν, αλλά ο ανάλγητος αποστάτης που ήρθε να καταλύσει το σοσιαλιστικής εμπνεύσεως κοινωνικό κράτος, αλλά και τον... καραμανλισμό. Ο λαός ψηφίζει και μετά απλά διαμαρτύρεται όταν θίγεται η τσέπη του. Αν το κράτος χρεοκοπήσει το πρόβλημα είναι του πολιτικού συστήματος και μόνο...

Στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα

Συνέπεια όλων των ανωτέρω είναι το σήμερα. Το σήμερα είναι αδιέξοδο. Σε μία χώρα που καθένας κοιτάζει πόσα έχασε από τις περικοπές, που κανένας δεν έχει πειστεί ότι ο κίνδυνος χρεοκοπίας είναι υπαρκτός, που κανένας δεν έχει αντιληφθεί τι συνέπειες θα έχει αυτή στο βιότικό μας επίπεδο, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το κριτήριο της ψήφου δε θα είναι η ικανότητα διαχείρισης της κρίσης, αλλά ποιος μας πήρε τα λεφτά μας και η νέα συνωμοσία που εξυφαίνεται. Φταίνε οι Γερμανοί που δεν κατέβαλαν τις αποζημιώσεις της κατοχής, οι Άγγλοι γιατί μας κλέψαν το χρυσάφι, οι Αμερικάνοι που θέλουν για την Texaco τα αμύθητα κοιτάσματα του Ιονίου καθώς, εν κατακλείδι, όλη η ιστορία είναι φτιαχτή και στημένη.

Παράλληλα ακούγεται η μία μπούρδα πίσω από την άλλη, ανάλογα με τη φανέλα που φοράει ο καθένας. Οι γαλάζιοι αναμασούν τις ανοησίες του αρχηγού τους για "αναπτυξιακά μέτρα". Ποιος θα επενδύσει σε μία χώρα χρεοκοπημένη με δυσλειτουργικό Δημόσιο, ανύπαρκτη παραγωγή και υψηλή φορολογία; Θα μειώσει τον ΦΠΑ για να αυξηθεί η κατανάλωση; Οι μαγαζάτορες αποκλείεται να ρίξουν αντίστοιχα τις τιμές. Θα τολμήσει να μειώσει τη φορολογία των επιχειρήσεων σε βάρος και πάλι μισθωτών και συνταξιούχων; Και πώς θα καλύψει αλλιώς τη χασούρα; Με απολύσεις; Με τι πρόγραμμα και τι σχεδιασμό όταν οι συνεργάτες και σύμβουλοί του είναι επιπέδου Κρανηδιώτη και Λυμερόπουλου; Δεν έχουν σημασία οι απαντήσεις, αλλά ότι ο Παπανδρέου κλέβει τα λεφτά του κοσμάκη. Αυτό και μόνο αρκεί.

Οι άλλοι οραματίζονται αναβίωση του σοσιαλισμού, κοινωνικό κράτος και πράσινη ανάπτυξη, φοβούμενοι την οργή του παλαιοαριστερού εκλογικού κοινού τους, την ώρα που μερικές δεκάδες αργόσχολοι χαζοβιόληδες παριστάνουν τους αγανακτισμένους στα πάρκα και τις πλατείες, βαυκαλιζόμενοι ότι το σύστημα καταρρέει υπό την πίεσή τους. Σιγά τα αίματα.

Αν κάποιος είχε να προτείνει λύσεις, συγκεκριμένες, τεκμηριωμένες, υπολογισμένες, ναι, ίσως υπήρχε διέξοδος. Σήμερα βρισκόμαστε σε τέλμα. Και η ακαλαίσθητη αντιπαράθεση θυμίζει την ορχήστρα του Τιτανικού. Μόνο που τα όργανα είναι μισοσάπια, ξεκούρδιστα και το παίξιμο φάλτσο. Αυτός ο αόρατος θίασος δεν έχει μουσικές εξαίσιες και φωνές, κανένας μας δεν ήταν έτοιμος από καιρό και θαρραλέος, αλλά η τύχη μας ενδίδει πια, τα σχέδια μας βγήκαν πλάνες. Ή το δεχόμαστε και κοιτάμε την επόμενη μέρα, ή μετράμε τα ευρώ που χάσαμε, αγανακτούμε και βάζουμε τον Σαμαρά οδηγό στη χρονοκάψουλα που θα μας προσγειώσει πίσω στην ευμάρεια και την κατανάλωση. Κούνια που μας κούναγε...

14/10/11

Περί συναίνεσης

Ο κ. Σαμαράς αναρωτήθηκε πρόσφατα αν τα προβλήματα της χώρας θα λυθούν σε περίπτωση παροχής συναίνεσης προς την κυβέρνηση και, αφού επεσήμανε πως δεν πρέπει να προβληματιζόμαστε για την ικανότητα της αντιπολίτευσης να κυβερνήσει αλλά να ξεφορτωθούμε το ανίκανο ΠαΣοΚ, ζήτησε εκλογές.

Η επιζητούμενη από ολοένα και περισσότερους συναίνεση πράγματι δεν πρόκειται να λύσει αυτομάτως τα προβλήματά μας, ούτε αποτελεί αυτοσκοπό. Όταν όμως ο αντιπολιτευτικός οίστρος του Σαμαρά και της πολανίζουσας παρέας του οδηγεί στο αντίθετο άκρο, αυτό της άκριτης απόρριψης κάθε κυβερνητικού μέτρου, δημιουργείται πολύ σοβαρό πρόβλημα στο πολιτικό σύστημα.

Αν θέλαμε να συνοψίσουμε τον βίο και την πολιτεία του αρχηγού της αντιπολίτευσης θα διαπιστώναμε ότι από την επιθυμία του να βρεθεί στην εξουσία αρνείται και τα αυτονόητα. Έφτασε σε σημείο να κατηγορήσει την κυβέρνηση ότι φούσκωσε το έλλειμμα για να φέρει το ΔΝΤ, ότι ουσιαστικά η χώρα δεν κινδυνεύει από χρεοκοπία και ότι υπάρχει τρόπος δημοσιονομικής εξυγίανσης χωρίς περιοριστικά μέτρα -τον οποίο ουδέποτε υπέδειξε. Δε συναινεί, λέει, στο λάθος, αρνούμενος να δεχθεί ότι η χώρα μόνο μέσω του μνημονίου μπορούσε να δανεισθεί.

Τίθεται, λοιπόν, ένα κρίσιμο ερώτημα: Αν ο κ. Σαμαράς αρνείται, ουσιαστικά, την ίδια την ύπαρξη του προβλήματος, πώς θα καταφέρει να το λύσει; Καλό θα ήταν να αντιληφθεί ότι ο κόσμος που ζητά από το πολιτικό σύστημα να σοβαρευθεί, να προσεγγίσει την κρίσιμη περίσταση με σύνεση και παραμερίζοντας τα μικροκομματικά συμφέροντα δεν περιμένει εκ θαύματος σωτηρία, αλλά πρωτίστως απαιτεί την αποδοχή του αυτονόητου.

Ο κ. Σαμαράς σήμερα αμφισβητεί το αυτονόητο. Αν αύριο κερδίσει τις εκλογές, θα πρέπει να μας αποδείξει ότι το έλλειμμα είναι μικρότερο και θα κινδυνεύσει να γίνει ο πρώτος Πρωθυπουργός που θα τεκμηριώσει ότι η προηγούμενη κυβέρνηση ήταν καλύτερη στη διαχείριση του δημοσίου χρήματος από όσο νόμιζε! Αλλά τότε γιατί να ψηφίσουμε τη "νέα" ΝΔ;

Ας μην αρνούμαστε κι εμείς το αυτονόητο. Η σημερινή ηγεσία έχει αποτύχει, και έχει αποτύχει διότι υστερεί σε ηθικό και αξιακό δυναμικό. Η κακοδιαχείριση δεν έγκειται στην αύξηση της φορολογίας, το ξεδόντιασμα του κοινωνικού κράτους και τη μείωση των μισθών, αλλά στην αδυναμία της να μιλήσει τίμια και ειλικρινά στον λαό, και να προχωρήσει απερίσπαστη. Στο όνομα του σοσιαλισμού (!!!) πέντε - δέκα καθάρματα κρατούν την κυβέρνηση αιχμάλωτη, με τις παλινωδίες και τα πισωγυρίσματα να μην έχουν τελειωμό.

Πριν έναν χρόνο ο κύριος Σαμαράς ήταν μπροστάρης στον αντιμνημονιακό αγώνα. Τα ΜΜΕ έβριθαν από υποκριτικά δάκρυα για τα χαμένα δώρα και τους κομμένους μισθούς. Ευτυχώς σήμερα ξέμειναν μόνο Τσίπρας και Παπαρήγα στον γελοίο αγώνα, και η κριτική είναι πιο ουσιαστική. Όχι "γιατί" να ληφθούν μέτρα, αλλά πού πηγαίνουν τα λεφτά των φορολογουμένων και πόσο γρήγορα πρέπει η κυβέρνηση να κινηθεί. Χρειάστηκε 1,5 έτος ώστε το πολιτικό σύστημα (και το ΠαΣοΚ το ίδιο δυσκολεύθηκε περισσότερο από όλους) να αποδεχθεί την αναγκαιότητα του μνημονίου. Και σήμερα όλοι όσοι χθες έκαναν πόλεμο ασκούν πάλι κριτική γιατί η κυβέρνηση δεν κινείται αρκετά γρήγορα...

Τώρα που τα λάβαρα υπεστάλησαν, ο Σαμαράς ομολογεί. Μιλά για επαναδιαπραγμάτευση (ποιος; ο απόβλητος από τα ευρωπαϊκά fora!), αλλά ούτε τους μισθούς θα αυξήσει, ούτε τους απολυμένους θα ξαναπροσλάβει και θα σεβασθεί, λέει, τη συνέχεια του κράτους. Πάλι καλά.

Τι θα κάνει όμως; Όσα μας λέει μέχρι σήμερα είναι απλά ανόητα. Δεν μπορεί να μιλά για τριετή εφεδρεία και μάλιστα ανανεούμενη, να επιδοτεί δηλαδή την αεργία. Δεν μπορεί να πιστεύει ότι με 300 ευρώ παραπάνω θα αυξηθεί η κατανάλωση. Σε αυτήν την περίοδο γνωρίζει άραγε κανέναν που θα βγει για ψώνια μέσα σε τέτοια ανασφάλεια, όταν ο κόσμος φυλάει τα λεφτά στο στρώμα; Ή μήπως θα εισπραχθεί ο ΦΠΑ (στην απίθανη περίπτωση που πράγματι η κατανάλωση αυξηθεί) με τους μαγαζάτορες να "ξεχνούν" τις αποδείξεις; Μιλά για μέτρα ανάπτυξης, αλλά ξεχνά ότι αυτήν τη στιγμή (και εδώ και πολλά χρόνια) στη χώρα δεν παράγεται τίποτα. Ακόμα και σε τομείς όπου υπάρχει δραστηριότητα (τουρισμός, ναυτιλία, μεταποίηση) οι στρεβλώσεις είναι τόσες πολλές που τα όποια μέτρα θα αποδώσουν σε βάθος δεκαετιών. Πρέπει φυσικά να ληφθούν, αλλά δεν μπορεί αντικειμενικά να βασισθεί σε αυτά η διάσωση της χώρας, που επείγει.

Το πολανικό σύνθημα "ξεφορτωθείτε μία ανίκανη κυβέρνηση και μην ασχολείστε με μας" κρύβει την πηγή του κακού: επικαλείται τη "φανέλα" και τον πολιτικό φανατισμό. Αντί να επιδιώκει να ασχοληθούμε μαζί του, με τις προτάσεις του και με την ποιότητα του λόγου των ανθρώπων του, αποζητά οφέλη από την αρνητική ψήφο. Κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν μπορεί, όμως, να πιστέψει ότι μια κυβέρνηση Σαμαρά με Νότη, Φαήλο, Χρύσανθο και Μιχελάκη μπορεί να είναι καλύτερη, ακόμα και από την ελεεινή σημερινή ηγεσία.

Αν πρόκειται να εκλέξουμε την ΠολΑν, ώστε σε έναν χρόνο να ξαναλέμε τα ίδια και να ζητάει εκλογές ο Λοβέρδος (ο σοφός λαός πάντα επιλέγει τους χειρότερους), ποιος ο λόγος να υποστεί η χώρα την ταλαιπωρία και την οδυνηρή δυσπιστία των αγορών;

Η συναίνεση μεταξύ Παπανδρέου και Σαμαρά δεν αποτελεί λύση. Η ανεύρεση, αντίθετα, μιας κοινής βάσης εκκίνησης και η συστράτευση των αξιόπιστων δυνάμεων που καταπιέζονται μέσα στα κόμματα τους είναι η λύση.

Μέσα στο ΠαΣοΚ η μάχη δίνεται και είναι σκληρή. Απέναντι στους όχι, ίσως, ικανούς, αλλά την ανάγκη φιλοτιμία ποιούντες (Παπανδρέου, Βενιζέλο, Παπακωνσταντίνου, Ραγκούση, Μόσιαλο), ορθώνεται το πανίσχυρο αντάρτικο του λαϊκισμού και της ανοησίας (Δημαράς, Λιάνης, Λούκα, Καστανίδης, Βάσω, Αθανασιάδης, Ρομπόπουλος, Φωτόπουλος και δε συμμαζεύεται).

Στη Νέα Δημοκρατία η μάχη δε δόθηκε ποτέ και ο λαϊκισμός έχει επικρατήσει αναίμακτα (σε αυτό συνέβαλε καθοριστικά η αυτοεξουδετέρωση της Μπακογιάννη). Να δούμε αν η ανάγκη ορισμένων στελεχών για εξουσία έχει γι' αυτούς μεγαλύτερη αξία από τη σωτηρία και την πρόοδο του τόπου.

Οι ασφυκτιούντες και σιωπούντες αξιόλογοι και σοβαροί γαλάζιοι ας ξέρουν, όμως, ένα πράγμα: Η επόμενη μέρα δεν τους έχει στο πλάνο. Η επόμενη μέρα ανήκει στον Φαήλο και τους "συντρόφους εν όπλοις". Όσον καιρό λοιπόν κρύβονται από τις ιστορικές τους ευθύνες και αφήνουν την ΠολΑν να οργιάζει, ας προβληματιστούν για τη σκοπιμότητα της σιωπής τους.

8/10/11

Είμαι

- Θα κατεβείς στο πρωτόκολλο και θα ζητήσεις τέσσερις αιτήσεις.

Τον ενικό από το κοριτσάκι του γραφείου προσωπικού τον αγνόησα. Τόσες φορές που έχω χρησιμοποίησει φράσεις του απαράμιλλης ευγένειας στιλ "ξάπλωσε γιαγιά" ή "γδύσου κυρία" στα επείγοντα χωρίς να εισπράξω φάσκελο, έχω πια απωλέσει το δικαίωμα στον πληθυντικό.

Οι τέσσερις, όμως, μου χτύπησαν περίεργα. Δεν το ήξεραν ότι με τη συμπλήρωση ενός έτους η σύμβασή μου έληγε και θα απολυόμουν; Έχουνε τέτοια πρεμούρα να με κρατήσουν και θέλουν τέσσερις αιτήσεις μήπως και μετανιώσω;

- Η μία είναι αίτηση για το επιστημονικό έργο, η δεύτερη για τη θέση και τον χρόνο απασχόλησης, οι άλλες για το ταμείο ανεργίας.

Την απάντησή μου την είχα πάρει, αλλά με τις 2 τελευταίες λέξεις είχαμε μπει πια στη ζώνη της παράνοιας...

- Αυτές δε χρειάζονται.

Το γεμάτο απορία βλέμμα της υπαλλήλου δε συνοδεύτηκε από το αυτονόητο "γιατί". Ο λόγος ήταν ότι δεν ήθελε να πάει γυρεύοντας, μια που την απορία διαδέχθηκε ανακούφιση για την απρόσμενη ελάφρυνση του γραφειοκρατικού φόρτου.

Το "γιατί;" έμελλε να το ακούσω αρκετές φορές, όσες ακριβώς εξιστόρησα την άρνησή μου να αποδεχθώ το δωράκι κοινωνικής πρόνοιας του επιδόματος ανεργίας. Σε κάθε περίπτωση το μοιραίο επιμύθιο ήταν ένα: "Είσαι μαλάκας".

Είμαι. Και το ξέρω. Αλλά υπάρχουν και κάποια πράγματα που δεν μπορώ να τα επιτρέψω στον εαυτό μου, και δεν εννοώ την "ντροπή" του ενταχθώ σε κατάλογο ανέργων στηριζόμενων από το κράτος.

Αμειβόμενος για μία διετία υπερβολικά για τα δεδομένα της εποχής, με μηδενικά έξοδα το τελευταίο έτος, χωρίς παιδιά, σκυλιά ή άλλα ζωντανά, το μόνο οικονομικό μου πρόβλημα ήταν να πείσω τις ενοχλητικές υπαλλήλους της τράπεζας ότι δεν εμπιστεύομαι τις ασφαλείς επενδύσεις που μου πρότειναν παρότι, όπως έβλεπαν, "το ποσό είναι αρκετά σημαντικό και είναι κρίμα να χαραμίζεται με το επιτόκιο ταμιευτηρίου". Δικά σου είναι ή την έγνοια μου είχες πρωί - πρωί;

Δε νομίζω ότι υποκρύπτεται κάποια αλαζονεία σε όσα λέω. Αισθάνομαι πολύ τυχερός που εν μέσω αυτής της απίστευτης κρίσης αμειβόμουν με τόσα χρήματα, παρότι ο κόπος και η αγωνία με τα οποία αποκτήθηκαν με έκαναν πολλές φορές να τα βλαστημήσω -αυτό όμως είναι μία άλλη ιστορία. Και δεν ξέρω αν, όταν το ελληνικό δημόσιο με ξαναπροσλάβει για να με ειδικεύσει οριστικά, οι μισθοί θα μείνουν σε αυτό το επίπεδο. Και, επίσης, γνωρίζω πολύ καλά ότι ανά πάσα στιγμή τα πράγματα μπορεί να δυσκολέψουν τραγικά.

Πρόκειται, όμως, για ζήτημα αρχών και άποψης. Ως ένας άνθρωπος που με δύο χρόνια δουλειάς έχει αποταμιεύσει μισθούς σχεδόν ενός χρόνου, δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ πόσο ηλίθιο είναι αυτό το κράτος που μου δίνει το δικαίωμα και στη φοροαπαλλαγή και σε 350€ (αν δεν απατώμαι) τον μήνα, ενώ μάλιστα πρόκειται εντός του προσεχούς εξαμήνου να με ξαναπροσλάβει -για την ίδια δουλειά και με παρόμοιες αποδοχές.

Θέλω να πιστεύω ότι τίμησα και το τελευταίο ευρώ που έβγαλα, παρότι αυτό δεν μπορώ ίσως εγώ να το πω. Η δουλειά μου δε με τίμησε το ίδιο και αυτό μπορώ να το πω άνετα. Η βεβαίωση του επιστημονικού έργου είναι η υπογραφή σε ένα κείμενο που είναι ίδιο για όλους, και επαινεί τον ειδικευόμενο για το ήθος και την εργατικότητά του, ακόμα και αν ο διευθυντής της κλινικής δεν τον έχει δει ποτέ και δεν ξέρει το όνομά του (κάτι που συμβαίνει πολύ πιο συχνά από όσο νομίζει κανείς και δεν είναι σχήμα λόγου). Συνοδεύεται και από έναν τραγελαφικό πίνακα χειρουργείων, με τον οποίο σε οποιαδήποτε σοβαρή χώρα του κόσμου θα με ρωτούσαν αν έχω δουλέψει πάνω από έναν μήνα (σε καμία περίπτωση έναν χρόνο) και θα αναζητούσαν τον εργοδότη μου για να διαπιστώσουν αν είμαι τόσο άχρηστος όσο από τα χαρτιά μου προκύπτει. Το θεάρεστο νοσηλευτικό ίδρυμα μου χρωστάει ρεπώ, ημέρες κανονικής άδειας και καμιά 500αριά ευρώ εφημερίες.

Παρόλ' αυτά εγώ αρνούμαι να πάρω χρήματα για τα οποία δε δούλεψα, αρνούμαι να κερδίσω τις φοροαπαλλαγές, αρνούμαι να παραστήσω τον ανήμπορο απολαμβάνοντας κάθε άνεση και εφευρίσκοντας ανάγκες που ούτε φανταζόμουν ότι υπήρχαν, τη στιγμή που γύρω μου κλονίζεται το σύμπαν.

Κι ας ξέρω ότι δε θα βρεθεί άνθρωπος που να μπορέσει να με καταλάβει. Η ίδια η μητέρα μου, μετά την απορία και την έκπληξη, κατέληξε στο εξής καταπληκτικό: "Εσύ νομίζεις ότι θα σώσεις με τα λεφτά σου μια χώρα όπου η Μενεγάκη παίρνει επίδομα τριτέκνου".

Έτσι είναι και είχε απόλυτο δίκιο. Αν όμως έρθει κάποια μέρα που όσοι καταλαβαίνουν γίνουν περισσότεροι από αυτούς που θέλουν να απομυζήσουν τα "λεφτά" που "υπάρχουν", που "δε συναινούν στο λάθος" που κρατά (ακόμα) τη χώρα μακριά από τη χρεωκοπία και που βλέπουν το κράτος ως τον μόνο τρομοκράτη χωρίς να αντιλαμβάνονται και τη δική τους ευθύνη για την καταστροφή, αν έρθει εκείνη η αλλόκοτη ημέρα, ίσως η κοινωνία μας να έχει γίνει κατάτι καλύτερη. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζει ένας μαλάκας.