19/10/11

7 μύθοι για τη Δημοκρατία

Ο λαός είναι σοφός

Ο λαός δεν έχει καμία σοφία και οι ψηφοφόροι δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον για την πρόοδο της χώρας. Όπως θα έλεγε και η Μάργκαρετ, "Society? There is no such thing!". Το εκλογικό σώμα ποτέ δεν επιδεικνύει ευαισθησίες και κοινωνική συνείδηση, παρά μόνο απαρτίζεται από εκατομμύρια αποκλίνοντα, κατά κανόνα, ατομικά μικροσυμφέροντα. Το κοινό καλό δεν υφίσταται ως έννοια, παρά μόνο η κοινή γνώμη, ανάλογα με ποιων η τσέπη θίγεται περισσότερο.

Ο λαός ξέρει και κρίνει

Θα μπορούσαμε ίσως να επικαλεστούμε πλήθος επιχειρημάτων: την ελιτίστικη άποψη για το πνευματικό και μορφωτικό επίπεδο ορισμένων κοινωνικών ομάδων, το ποσοστό (νέων ειδικά) Ελλήνων που ενημερώνονται από το δελτίο ειδήσεων του Star ή (φευ) τα blogs ή και όσους απλά αποφεύγουν την ενημέρωση "για να μη μαυρίζει η ψυχή τους". Μπορούμε επίσης να περιλάβουμε και όσους σπεύδουν να υιοθετήσουν τις διάφορες εξωφρενικές θεωρίες συνωμοσίας (ότι η Νατάσα και τα δίδυμα είχαν απαχθεί για να αναγκασθεί ο Καραμανλής να παραιτηθεί το 2009, στο πλαίσιο της μεγάλης συνωμοσίας εξόντωσής του, ότι στην Ελλάδα όπου και να σκάψεις βρίσκεις πετρέλαιο, ότι οι ξένοι σκηνοθέτησαν την χρεοκοπία "για να μας έχουν του χεριού τους" και πολλά άλλα φαιδρά). Θα αρκεστούμε όμως σε αυτά: το επίπεδο του πολιτικού διαλόγου, την αναξιοπιστία της (κάθε) κυβέρνησης και την κακή δημοσιογραφία -παράγοντες που καθιστούν την επαρκή και πολύπλευρη ενημέρωση και γνώση ανέφικτο στόχο.

Ο λαός δεν ξεχνά

Όχι, βεβαίως, τι σημαίνει Δεξιά, αλλά και τι σημαίνει Αριστερά, και γενικώς πολλά και διάφορα. Ο λαός π.χ. φαίνεται να έχει ξεχάσει ότι ο (περι)φερόμενος ως επόμενος Πρωθυπουργός βαρύνεται με τη μεγαλύτερη γκάφα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής μετά τα Ίμια. Ο λαός έχει ξεχάσει ότι επί τρεις δεκαετίες απολάμβανε ένα διεστραμμένο κοινωνικό κράτος με δανεικά. Ξεχνάει (αν το έχει καν αντιληφθεί) ότι και σήμερα οι δημόσιες δομές λειτουργούν με δανεικά. Η αμνημοσύνη, όμως, οδηγεί σε επανάληψη των ιδίων λαθών: Κάποτε το ΠαΣοΚ έταζε λεφτά και χαρακτήριζε την απογραφή Αλογοσκούφη ως δυσφήμιση της χώρας. Σήμερα λεφτά μοιράζει ο Σαμαράς, ενώ τη χώρα διαπόμπευσε ο Παπακωνσταντίνου. Αύριο οι ρόλοι θα αλλάξουν, και πάει λέγοντας.

Το Δημόσιο είναι κακό

Ενδόμυχα είμαστε όλοι βέβαιοι ότι όλοι οι γιατροί παίρνουν φακελάκια, οι δικαστές μετέχουν σε παραδικαστικά, οι εκπαιδευτικοί αδιαφορούν, οι εφοριακοί είναι διεφθαρμένοι... Κόντρα στη γενική αντίληψη, υπάρχουν χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι που, ανεξάρτητα από την επάρκεια ή την όρεξή τους, ασκούν τουλάχιστον ευσυνείδητα τα καθήκοντά τους.

Το Δημόσιο είναι και... καλό, το καλύτερο!

Ενδεικτική της παράνοιας που επικρατεί στη χώρα η αντίληψη ότι τα ύψιστα αγαθά, π.χ. η υγεία και η παιδεία, πρέπει να τελούν υπό την αιγίδα του κράτους. Κάθε ιδιωτική πρωτοβουλία πολεμάται λυσαλέα, αλλά ειδικά σε ορισμένους τομείς δραστηριότητας κάθε σχετική συζήτηση αποτελεί ιεροσυλία. Αφού το κράτος μας είναι τόσο δυσλειτουργικό, γιατί δε μας συμφέρει η λειτουργία ιδιωτικών λιμένων, πανεπιστημίων και κλινικών, για παράδειγμα, ή γιατί σπεύδουμε στην πρώτη δυσκολία (σε μία κακοκαιρία π.χ.) να του επιρρίψουμε ευθύνες; Δεν ξέρουμε πώς (δε) λειτουργεί ή πάντα περιμένουμε μιαν εξαίρεση;

Το πολιτικό σύστημα φταίει για όλα

Η βασικότερη αρχή του πολιτεύματος είναι ότι οι πολίτες ψηφίζουν και στη συνέχεια αναλαμβάνει η κυβέρνηση, που φέρει και την απόλυτη ευθύνη για τα χάλια του τόπου. Αυτό το επικαλείται ο κάθε αγανακτισμένος της πλατείας ("δε μας ακούνε"), αλλά χωρά και δεύτερη ανάγνωση: τη βολική ανευθυνότητα του λαού (αφού δε μας ακούνε, αυτοί είναι που φταίνε). Ο λαός απαλλάσσεται, έτσι, από κάθε ευθύνη. Έτσι, δεν ήταν π.χ. ο λαός που πίστεψε ότι λεφτά υπάρχουν, έφταιγε ο Παπανδρέου που το είπε και (κυρίως) που δεν τα μοίρασε αριστερά και δεξιά. Δεν ήταν ο λαός που τζογάριζε στο Χρηματιστήριο, έφταιγε ο Σημίτης που δε βγήκε να φωνάζει στους δρόμους το σλόγκαν των τραπεζών, ότι "οι προηγούμενες αποδόσεις δεν εγγυώνται τις μελλοντικές". Ο Ανδρέας δεν ήταν αυτός που διέλυσε την οικονομία, αλλά αυτός που χόρτασε ψωμί τον λαό. Και δεν ήταν ο Μητσοτάκης εκείνος που διείδε το χάος 20 χρόνια πριν, αλλά ο ανάλγητος αποστάτης που ήρθε να καταλύσει το σοσιαλιστικής εμπνεύσεως κοινωνικό κράτος, αλλά και τον... καραμανλισμό. Ο λαός ψηφίζει και μετά απλά διαμαρτύρεται όταν θίγεται η τσέπη του. Αν το κράτος χρεοκοπήσει το πρόβλημα είναι του πολιτικού συστήματος και μόνο...

Στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα

Συνέπεια όλων των ανωτέρω είναι το σήμερα. Το σήμερα είναι αδιέξοδο. Σε μία χώρα που καθένας κοιτάζει πόσα έχασε από τις περικοπές, που κανένας δεν έχει πειστεί ότι ο κίνδυνος χρεοκοπίας είναι υπαρκτός, που κανένας δεν έχει αντιληφθεί τι συνέπειες θα έχει αυτή στο βιότικό μας επίπεδο, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το κριτήριο της ψήφου δε θα είναι η ικανότητα διαχείρισης της κρίσης, αλλά ποιος μας πήρε τα λεφτά μας και η νέα συνωμοσία που εξυφαίνεται. Φταίνε οι Γερμανοί που δεν κατέβαλαν τις αποζημιώσεις της κατοχής, οι Άγγλοι γιατί μας κλέψαν το χρυσάφι, οι Αμερικάνοι που θέλουν για την Texaco τα αμύθητα κοιτάσματα του Ιονίου καθώς, εν κατακλείδι, όλη η ιστορία είναι φτιαχτή και στημένη.

Παράλληλα ακούγεται η μία μπούρδα πίσω από την άλλη, ανάλογα με τη φανέλα που φοράει ο καθένας. Οι γαλάζιοι αναμασούν τις ανοησίες του αρχηγού τους για "αναπτυξιακά μέτρα". Ποιος θα επενδύσει σε μία χώρα χρεοκοπημένη με δυσλειτουργικό Δημόσιο, ανύπαρκτη παραγωγή και υψηλή φορολογία; Θα μειώσει τον ΦΠΑ για να αυξηθεί η κατανάλωση; Οι μαγαζάτορες αποκλείεται να ρίξουν αντίστοιχα τις τιμές. Θα τολμήσει να μειώσει τη φορολογία των επιχειρήσεων σε βάρος και πάλι μισθωτών και συνταξιούχων; Και πώς θα καλύψει αλλιώς τη χασούρα; Με απολύσεις; Με τι πρόγραμμα και τι σχεδιασμό όταν οι συνεργάτες και σύμβουλοί του είναι επιπέδου Κρανηδιώτη και Λυμερόπουλου; Δεν έχουν σημασία οι απαντήσεις, αλλά ότι ο Παπανδρέου κλέβει τα λεφτά του κοσμάκη. Αυτό και μόνο αρκεί.

Οι άλλοι οραματίζονται αναβίωση του σοσιαλισμού, κοινωνικό κράτος και πράσινη ανάπτυξη, φοβούμενοι την οργή του παλαιοαριστερού εκλογικού κοινού τους, την ώρα που μερικές δεκάδες αργόσχολοι χαζοβιόληδες παριστάνουν τους αγανακτισμένους στα πάρκα και τις πλατείες, βαυκαλιζόμενοι ότι το σύστημα καταρρέει υπό την πίεσή τους. Σιγά τα αίματα.

Αν κάποιος είχε να προτείνει λύσεις, συγκεκριμένες, τεκμηριωμένες, υπολογισμένες, ναι, ίσως υπήρχε διέξοδος. Σήμερα βρισκόμαστε σε τέλμα. Και η ακαλαίσθητη αντιπαράθεση θυμίζει την ορχήστρα του Τιτανικού. Μόνο που τα όργανα είναι μισοσάπια, ξεκούρδιστα και το παίξιμο φάλτσο. Αυτός ο αόρατος θίασος δεν έχει μουσικές εξαίσιες και φωνές, κανένας μας δεν ήταν έτοιμος από καιρό και θαρραλέος, αλλά η τύχη μας ενδίδει πια, τα σχέδια μας βγήκαν πλάνες. Ή το δεχόμαστε και κοιτάμε την επόμενη μέρα, ή μετράμε τα ευρώ που χάσαμε, αγανακτούμε και βάζουμε τον Σαμαρά οδηγό στη χρονοκάψουλα που θα μας προσγειώσει πίσω στην ευμάρεια και την κατανάλωση. Κούνια που μας κούναγε...

Δεν υπάρχουν σχόλια: