8/10/11

Είμαι

- Θα κατεβείς στο πρωτόκολλο και θα ζητήσεις τέσσερις αιτήσεις.

Τον ενικό από το κοριτσάκι του γραφείου προσωπικού τον αγνόησα. Τόσες φορές που έχω χρησιμοποίησει φράσεις του απαράμιλλης ευγένειας στιλ "ξάπλωσε γιαγιά" ή "γδύσου κυρία" στα επείγοντα χωρίς να εισπράξω φάσκελο, έχω πια απωλέσει το δικαίωμα στον πληθυντικό.

Οι τέσσερις, όμως, μου χτύπησαν περίεργα. Δεν το ήξεραν ότι με τη συμπλήρωση ενός έτους η σύμβασή μου έληγε και θα απολυόμουν; Έχουνε τέτοια πρεμούρα να με κρατήσουν και θέλουν τέσσερις αιτήσεις μήπως και μετανιώσω;

- Η μία είναι αίτηση για το επιστημονικό έργο, η δεύτερη για τη θέση και τον χρόνο απασχόλησης, οι άλλες για το ταμείο ανεργίας.

Την απάντησή μου την είχα πάρει, αλλά με τις 2 τελευταίες λέξεις είχαμε μπει πια στη ζώνη της παράνοιας...

- Αυτές δε χρειάζονται.

Το γεμάτο απορία βλέμμα της υπαλλήλου δε συνοδεύτηκε από το αυτονόητο "γιατί". Ο λόγος ήταν ότι δεν ήθελε να πάει γυρεύοντας, μια που την απορία διαδέχθηκε ανακούφιση για την απρόσμενη ελάφρυνση του γραφειοκρατικού φόρτου.

Το "γιατί;" έμελλε να το ακούσω αρκετές φορές, όσες ακριβώς εξιστόρησα την άρνησή μου να αποδεχθώ το δωράκι κοινωνικής πρόνοιας του επιδόματος ανεργίας. Σε κάθε περίπτωση το μοιραίο επιμύθιο ήταν ένα: "Είσαι μαλάκας".

Είμαι. Και το ξέρω. Αλλά υπάρχουν και κάποια πράγματα που δεν μπορώ να τα επιτρέψω στον εαυτό μου, και δεν εννοώ την "ντροπή" του ενταχθώ σε κατάλογο ανέργων στηριζόμενων από το κράτος.

Αμειβόμενος για μία διετία υπερβολικά για τα δεδομένα της εποχής, με μηδενικά έξοδα το τελευταίο έτος, χωρίς παιδιά, σκυλιά ή άλλα ζωντανά, το μόνο οικονομικό μου πρόβλημα ήταν να πείσω τις ενοχλητικές υπαλλήλους της τράπεζας ότι δεν εμπιστεύομαι τις ασφαλείς επενδύσεις που μου πρότειναν παρότι, όπως έβλεπαν, "το ποσό είναι αρκετά σημαντικό και είναι κρίμα να χαραμίζεται με το επιτόκιο ταμιευτηρίου". Δικά σου είναι ή την έγνοια μου είχες πρωί - πρωί;

Δε νομίζω ότι υποκρύπτεται κάποια αλαζονεία σε όσα λέω. Αισθάνομαι πολύ τυχερός που εν μέσω αυτής της απίστευτης κρίσης αμειβόμουν με τόσα χρήματα, παρότι ο κόπος και η αγωνία με τα οποία αποκτήθηκαν με έκαναν πολλές φορές να τα βλαστημήσω -αυτό όμως είναι μία άλλη ιστορία. Και δεν ξέρω αν, όταν το ελληνικό δημόσιο με ξαναπροσλάβει για να με ειδικεύσει οριστικά, οι μισθοί θα μείνουν σε αυτό το επίπεδο. Και, επίσης, γνωρίζω πολύ καλά ότι ανά πάσα στιγμή τα πράγματα μπορεί να δυσκολέψουν τραγικά.

Πρόκειται, όμως, για ζήτημα αρχών και άποψης. Ως ένας άνθρωπος που με δύο χρόνια δουλειάς έχει αποταμιεύσει μισθούς σχεδόν ενός χρόνου, δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ πόσο ηλίθιο είναι αυτό το κράτος που μου δίνει το δικαίωμα και στη φοροαπαλλαγή και σε 350€ (αν δεν απατώμαι) τον μήνα, ενώ μάλιστα πρόκειται εντός του προσεχούς εξαμήνου να με ξαναπροσλάβει -για την ίδια δουλειά και με παρόμοιες αποδοχές.

Θέλω να πιστεύω ότι τίμησα και το τελευταίο ευρώ που έβγαλα, παρότι αυτό δεν μπορώ ίσως εγώ να το πω. Η δουλειά μου δε με τίμησε το ίδιο και αυτό μπορώ να το πω άνετα. Η βεβαίωση του επιστημονικού έργου είναι η υπογραφή σε ένα κείμενο που είναι ίδιο για όλους, και επαινεί τον ειδικευόμενο για το ήθος και την εργατικότητά του, ακόμα και αν ο διευθυντής της κλινικής δεν τον έχει δει ποτέ και δεν ξέρει το όνομά του (κάτι που συμβαίνει πολύ πιο συχνά από όσο νομίζει κανείς και δεν είναι σχήμα λόγου). Συνοδεύεται και από έναν τραγελαφικό πίνακα χειρουργείων, με τον οποίο σε οποιαδήποτε σοβαρή χώρα του κόσμου θα με ρωτούσαν αν έχω δουλέψει πάνω από έναν μήνα (σε καμία περίπτωση έναν χρόνο) και θα αναζητούσαν τον εργοδότη μου για να διαπιστώσουν αν είμαι τόσο άχρηστος όσο από τα χαρτιά μου προκύπτει. Το θεάρεστο νοσηλευτικό ίδρυμα μου χρωστάει ρεπώ, ημέρες κανονικής άδειας και καμιά 500αριά ευρώ εφημερίες.

Παρόλ' αυτά εγώ αρνούμαι να πάρω χρήματα για τα οποία δε δούλεψα, αρνούμαι να κερδίσω τις φοροαπαλλαγές, αρνούμαι να παραστήσω τον ανήμπορο απολαμβάνοντας κάθε άνεση και εφευρίσκοντας ανάγκες που ούτε φανταζόμουν ότι υπήρχαν, τη στιγμή που γύρω μου κλονίζεται το σύμπαν.

Κι ας ξέρω ότι δε θα βρεθεί άνθρωπος που να μπορέσει να με καταλάβει. Η ίδια η μητέρα μου, μετά την απορία και την έκπληξη, κατέληξε στο εξής καταπληκτικό: "Εσύ νομίζεις ότι θα σώσεις με τα λεφτά σου μια χώρα όπου η Μενεγάκη παίρνει επίδομα τριτέκνου".

Έτσι είναι και είχε απόλυτο δίκιο. Αν όμως έρθει κάποια μέρα που όσοι καταλαβαίνουν γίνουν περισσότεροι από αυτούς που θέλουν να απομυζήσουν τα "λεφτά" που "υπάρχουν", που "δε συναινούν στο λάθος" που κρατά (ακόμα) τη χώρα μακριά από τη χρεωκοπία και που βλέπουν το κράτος ως τον μόνο τρομοκράτη χωρίς να αντιλαμβάνονται και τη δική τους ευθύνη για την καταστροφή, αν έρθει εκείνη η αλλόκοτη ημέρα, ίσως η κοινωνία μας να έχει γίνει κατάτι καλύτερη. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζει ένας μαλάκας.

Δεν υπάρχουν σχόλια: