14/10/11

Περί συναίνεσης

Ο κ. Σαμαράς αναρωτήθηκε πρόσφατα αν τα προβλήματα της χώρας θα λυθούν σε περίπτωση παροχής συναίνεσης προς την κυβέρνηση και, αφού επεσήμανε πως δεν πρέπει να προβληματιζόμαστε για την ικανότητα της αντιπολίτευσης να κυβερνήσει αλλά να ξεφορτωθούμε το ανίκανο ΠαΣοΚ, ζήτησε εκλογές.

Η επιζητούμενη από ολοένα και περισσότερους συναίνεση πράγματι δεν πρόκειται να λύσει αυτομάτως τα προβλήματά μας, ούτε αποτελεί αυτοσκοπό. Όταν όμως ο αντιπολιτευτικός οίστρος του Σαμαρά και της πολανίζουσας παρέας του οδηγεί στο αντίθετο άκρο, αυτό της άκριτης απόρριψης κάθε κυβερνητικού μέτρου, δημιουργείται πολύ σοβαρό πρόβλημα στο πολιτικό σύστημα.

Αν θέλαμε να συνοψίσουμε τον βίο και την πολιτεία του αρχηγού της αντιπολίτευσης θα διαπιστώναμε ότι από την επιθυμία του να βρεθεί στην εξουσία αρνείται και τα αυτονόητα. Έφτασε σε σημείο να κατηγορήσει την κυβέρνηση ότι φούσκωσε το έλλειμμα για να φέρει το ΔΝΤ, ότι ουσιαστικά η χώρα δεν κινδυνεύει από χρεοκοπία και ότι υπάρχει τρόπος δημοσιονομικής εξυγίανσης χωρίς περιοριστικά μέτρα -τον οποίο ουδέποτε υπέδειξε. Δε συναινεί, λέει, στο λάθος, αρνούμενος να δεχθεί ότι η χώρα μόνο μέσω του μνημονίου μπορούσε να δανεισθεί.

Τίθεται, λοιπόν, ένα κρίσιμο ερώτημα: Αν ο κ. Σαμαράς αρνείται, ουσιαστικά, την ίδια την ύπαρξη του προβλήματος, πώς θα καταφέρει να το λύσει; Καλό θα ήταν να αντιληφθεί ότι ο κόσμος που ζητά από το πολιτικό σύστημα να σοβαρευθεί, να προσεγγίσει την κρίσιμη περίσταση με σύνεση και παραμερίζοντας τα μικροκομματικά συμφέροντα δεν περιμένει εκ θαύματος σωτηρία, αλλά πρωτίστως απαιτεί την αποδοχή του αυτονόητου.

Ο κ. Σαμαράς σήμερα αμφισβητεί το αυτονόητο. Αν αύριο κερδίσει τις εκλογές, θα πρέπει να μας αποδείξει ότι το έλλειμμα είναι μικρότερο και θα κινδυνεύσει να γίνει ο πρώτος Πρωθυπουργός που θα τεκμηριώσει ότι η προηγούμενη κυβέρνηση ήταν καλύτερη στη διαχείριση του δημοσίου χρήματος από όσο νόμιζε! Αλλά τότε γιατί να ψηφίσουμε τη "νέα" ΝΔ;

Ας μην αρνούμαστε κι εμείς το αυτονόητο. Η σημερινή ηγεσία έχει αποτύχει, και έχει αποτύχει διότι υστερεί σε ηθικό και αξιακό δυναμικό. Η κακοδιαχείριση δεν έγκειται στην αύξηση της φορολογίας, το ξεδόντιασμα του κοινωνικού κράτους και τη μείωση των μισθών, αλλά στην αδυναμία της να μιλήσει τίμια και ειλικρινά στον λαό, και να προχωρήσει απερίσπαστη. Στο όνομα του σοσιαλισμού (!!!) πέντε - δέκα καθάρματα κρατούν την κυβέρνηση αιχμάλωτη, με τις παλινωδίες και τα πισωγυρίσματα να μην έχουν τελειωμό.

Πριν έναν χρόνο ο κύριος Σαμαράς ήταν μπροστάρης στον αντιμνημονιακό αγώνα. Τα ΜΜΕ έβριθαν από υποκριτικά δάκρυα για τα χαμένα δώρα και τους κομμένους μισθούς. Ευτυχώς σήμερα ξέμειναν μόνο Τσίπρας και Παπαρήγα στον γελοίο αγώνα, και η κριτική είναι πιο ουσιαστική. Όχι "γιατί" να ληφθούν μέτρα, αλλά πού πηγαίνουν τα λεφτά των φορολογουμένων και πόσο γρήγορα πρέπει η κυβέρνηση να κινηθεί. Χρειάστηκε 1,5 έτος ώστε το πολιτικό σύστημα (και το ΠαΣοΚ το ίδιο δυσκολεύθηκε περισσότερο από όλους) να αποδεχθεί την αναγκαιότητα του μνημονίου. Και σήμερα όλοι όσοι χθες έκαναν πόλεμο ασκούν πάλι κριτική γιατί η κυβέρνηση δεν κινείται αρκετά γρήγορα...

Τώρα που τα λάβαρα υπεστάλησαν, ο Σαμαράς ομολογεί. Μιλά για επαναδιαπραγμάτευση (ποιος; ο απόβλητος από τα ευρωπαϊκά fora!), αλλά ούτε τους μισθούς θα αυξήσει, ούτε τους απολυμένους θα ξαναπροσλάβει και θα σεβασθεί, λέει, τη συνέχεια του κράτους. Πάλι καλά.

Τι θα κάνει όμως; Όσα μας λέει μέχρι σήμερα είναι απλά ανόητα. Δεν μπορεί να μιλά για τριετή εφεδρεία και μάλιστα ανανεούμενη, να επιδοτεί δηλαδή την αεργία. Δεν μπορεί να πιστεύει ότι με 300 ευρώ παραπάνω θα αυξηθεί η κατανάλωση. Σε αυτήν την περίοδο γνωρίζει άραγε κανέναν που θα βγει για ψώνια μέσα σε τέτοια ανασφάλεια, όταν ο κόσμος φυλάει τα λεφτά στο στρώμα; Ή μήπως θα εισπραχθεί ο ΦΠΑ (στην απίθανη περίπτωση που πράγματι η κατανάλωση αυξηθεί) με τους μαγαζάτορες να "ξεχνούν" τις αποδείξεις; Μιλά για μέτρα ανάπτυξης, αλλά ξεχνά ότι αυτήν τη στιγμή (και εδώ και πολλά χρόνια) στη χώρα δεν παράγεται τίποτα. Ακόμα και σε τομείς όπου υπάρχει δραστηριότητα (τουρισμός, ναυτιλία, μεταποίηση) οι στρεβλώσεις είναι τόσες πολλές που τα όποια μέτρα θα αποδώσουν σε βάθος δεκαετιών. Πρέπει φυσικά να ληφθούν, αλλά δεν μπορεί αντικειμενικά να βασισθεί σε αυτά η διάσωση της χώρας, που επείγει.

Το πολανικό σύνθημα "ξεφορτωθείτε μία ανίκανη κυβέρνηση και μην ασχολείστε με μας" κρύβει την πηγή του κακού: επικαλείται τη "φανέλα" και τον πολιτικό φανατισμό. Αντί να επιδιώκει να ασχοληθούμε μαζί του, με τις προτάσεις του και με την ποιότητα του λόγου των ανθρώπων του, αποζητά οφέλη από την αρνητική ψήφο. Κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν μπορεί, όμως, να πιστέψει ότι μια κυβέρνηση Σαμαρά με Νότη, Φαήλο, Χρύσανθο και Μιχελάκη μπορεί να είναι καλύτερη, ακόμα και από την ελεεινή σημερινή ηγεσία.

Αν πρόκειται να εκλέξουμε την ΠολΑν, ώστε σε έναν χρόνο να ξαναλέμε τα ίδια και να ζητάει εκλογές ο Λοβέρδος (ο σοφός λαός πάντα επιλέγει τους χειρότερους), ποιος ο λόγος να υποστεί η χώρα την ταλαιπωρία και την οδυνηρή δυσπιστία των αγορών;

Η συναίνεση μεταξύ Παπανδρέου και Σαμαρά δεν αποτελεί λύση. Η ανεύρεση, αντίθετα, μιας κοινής βάσης εκκίνησης και η συστράτευση των αξιόπιστων δυνάμεων που καταπιέζονται μέσα στα κόμματα τους είναι η λύση.

Μέσα στο ΠαΣοΚ η μάχη δίνεται και είναι σκληρή. Απέναντι στους όχι, ίσως, ικανούς, αλλά την ανάγκη φιλοτιμία ποιούντες (Παπανδρέου, Βενιζέλο, Παπακωνσταντίνου, Ραγκούση, Μόσιαλο), ορθώνεται το πανίσχυρο αντάρτικο του λαϊκισμού και της ανοησίας (Δημαράς, Λιάνης, Λούκα, Καστανίδης, Βάσω, Αθανασιάδης, Ρομπόπουλος, Φωτόπουλος και δε συμμαζεύεται).

Στη Νέα Δημοκρατία η μάχη δε δόθηκε ποτέ και ο λαϊκισμός έχει επικρατήσει αναίμακτα (σε αυτό συνέβαλε καθοριστικά η αυτοεξουδετέρωση της Μπακογιάννη). Να δούμε αν η ανάγκη ορισμένων στελεχών για εξουσία έχει γι' αυτούς μεγαλύτερη αξία από τη σωτηρία και την πρόοδο του τόπου.

Οι ασφυκτιούντες και σιωπούντες αξιόλογοι και σοβαροί γαλάζιοι ας ξέρουν, όμως, ένα πράγμα: Η επόμενη μέρα δεν τους έχει στο πλάνο. Η επόμενη μέρα ανήκει στον Φαήλο και τους "συντρόφους εν όπλοις". Όσον καιρό λοιπόν κρύβονται από τις ιστορικές τους ευθύνες και αφήνουν την ΠολΑν να οργιάζει, ας προβληματιστούν για τη σκοπιμότητα της σιωπής τους.

Δεν υπάρχουν σχόλια: