19/10/11

Τρεις ιστορίες

Το 2001 ο τότε υπουργός Εργασίας, Τάσος Γιαννίτσης, επεξεργαζόταν σχέδιο εξυγίανσης του ασφαλιστικού συστήματος, θέτοντας προς σφαγή όλες τις ιερές αγελάδες: ύψος συντάξεων, όρια συνταξιοδότησης, αναθεώρηση κοινωνικών παροχών. Ο λαός εξανέστη και μαζικές διαμαρτυρίες, μεταξύ των οποίων μεγαλειώδεις απεργίες, όχι μόνο ανέτρεψαν τα σχέδια του, αλλά έστειλαν λίγο αργότερα τον υπουργό σε άλλο γραφείο και έθεσαν την κυβέρνηση σε τροχιά παρακμής, από την οποία δεν έμελλε ποτέ να ανακάμψει. Στην προσπάθειά του να διασωθεί, ο Πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης απαρνήθηκε τον ίδιο τον εαυτό του και υπέκυψε στο σοσιαλιστικό DNA του κινήματος, προχωρώντας σε αξέχαστες παροχές που επιβάρυναν περαιτέρω τα δημοσιονομικά της χώρας.

Η ιστορία διδάσκει ότι ο λαός με τον αγώνα πετυχαίνει την ανατροπή των κυβερνήσεων και των αποφάσεων τους.

Το 1992 ο υπουργός Εξωτερικών Αντώνης Σαμαράς απομακρύνεται από την κυβέρνηση Μητσοτάκη θεωρώντας εθνικά απαράδεκτη τη συζήτηση κάθε λύσης που θα περιλαμβάνει παράγωγο της λέξης Μακεδονία για την υπόθεση των Σκοπίων. Οι λύσεις που κατά καιρούς προτείνονταν (όπως η σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό) θεωρήθηκαν από εκείνον ενδοτικές και η χώρα δεν έπρεπε καν να τις συζητήσει.

Η ιστορία διδάσκει ότι δεν πρέπει ποτέ να υποχωρούμε από τις μαξιμαλιστικές μας διεκδικήσεις στα κρίσιμα εθνικά θέματα, ακόμα και αν αυτές αγγίζουν τα όρια του ανέφικτου και παράλογου.

Το 2008 στην Ισλανδία, μία χώρα κατά κανόνα βασισμένη στον πρωτογενή τομέα παραγωγής (αλιεία) οι μεγάλες τράπεζες κατέρρευσαν. Το έθνος χρεοκόπησε, ο λαός φτώχυνε και ο τότε πρωθυπουργός αργότερα διώχθηκε ποινικά.

Η ιστορία διδάσκει ότι ο κάθε ψαράς και αγρότης μπορεί να μεταμορφωθεί σε μπίζνεσμαν από τη μια μέρα στην άλλη.

ΠΡΟΣΟΧΗ!

Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις είναι συμπτωματική:

Οι ψαράδες της Ισλανδίας που τζογάραν με δάνεια και αμοιβαία κεφάλαια δεν έχουν καμία σχέση με τους Έλληνες αγρότες-μετόχους του 1999.

Οι τράπεζες της μακρινής χώρας δεν έχουν καμία σχέση με τις δικές μας, που ούτε δίνουν δουλειά σε ανθρώπους, ούτε φιλοξενούν καταθέσεις μεροκαματιάρηδων, ούτε δανείζουν μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Οι ελληνικές τράπεζες υπηρετούν το κεφάλαιο, πίνουν το αίμα του λαού και πρέπει να κλείσουν.

Οι λεονταρισμοί για το Μακεδονικό δεν έχουν καμία σχέση με την επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου. Η απαγορευμένη λύση του 1992 μπορεί να είναι η σημερινή κόκκινη γραμμή, αλλά αποκλείεται σε 20 χρόνια να παρακαλάμε για το νέο Μνημόνιο, αναπολώντας το παλιό.

Ανάμεσα στις συντάξεις του σήμερα και εκείνες του σχεδίου Γιαννίτση ούτως ή άλλως δεν υφίσταται ομοιότητα (οι σημερινές είναι σχεδόν οι μισές).

Σε καμία από τις τρεις περιπτώσεις δεν κακοποιήθηκαν πρόεδροι της ΠολΑν. Κακοποιήθηκαν, ωστόσο, μερικά εκατομμύρια ζώα (οι κάτοικοι της χώρας), αλλά, στο κάτω-κάτω, αυτά πήγαιναν γυρεύοντας.

Δεν υπάρχουν σχόλια: