24/11/11

Ελλάς, Ελλάς, Αντώνης ψευταράς

Στη Νέα Δημοκρατία ισχύει το "έτσι είναι αν έτσι νομίζετε" ή, ορθότερα, το έτσι είναι αν έτσι λένε ο Φαήλος και ο Μιχελάκης. Η τρόικα ζητούσε γραπτή δέσμευση τήρησης του προγράμματος στήριξης σε περίπτωση εκλογικής νίκης (ο Θεός να φυλάει) του Σαμαρά και ο μπεσαλής και λεβέντης Έλληνας αρνούνταν να γίνει δηλωσίας. Από τη χθεσινή επιστολή του ας ξεχωρίσουμε τα εξής:

"Nea Demokratia is strongly committed to the success of fiscal consolidation and structural reforms, rebuilding market confidence and fostering economic growth" 

[Nea Demokratia] "also supports “tools” already implemented (albeit poorly); namely, public expenditure cutting, fighting tax evasion, structural reforms, privatization programs and capitalizing on idle real estate public property" 

[We] "believe that certain policies have to be modified, so as to guarantee the Program's success

"We intend to bring these issues to discussion, along with viable policy alternatives, strictly within the framework outlined by the Program" 

Θέλει κάποιος να μάς εξηγήσει πότε ο κ. Σαμαράς υποστήριξε μέτρα υπέρ της δημοσιονομικής προσαρμογής, υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων, υπέρ του εκσυγχρονισμού; Στήριξε π.χ. τον Καλλικράτη, συμμετέχοντας και προτείνοντας βελτίωσεις ή έλεγε εξ αρχής όχι σε όλα; Αγωνίστηκε για τη δίκαιη κατανομή των φορολογικών βαρών ή μήπως έταζε στον κόσμο "αναπτυξιακά μέτρα" και μηδενισμό του ελλείμματος εντός εξαμήνου; Υποκινούσε τους διάφορους "γειά σου Θύμιο" ή όχι; Έκραζε για ξεπούλημα των ασημικών ή όχι; 

Ευτυχώς όμως το παλικάρι μας δε συνυπέγραψε! Δεν προσκύνησε! Στα επισημασμένα σημεία βλέπετε την επαναδιαπραγμάτευση και την πάλη που θα δώσει για το "νιου πόλισυ μιξ"! 

Αλλά είπαμε: έτσι είναι αν έτσι νομίζει ο Κρανιδιώτης. Αφού, λοιπόν, κατά τη Νέα Δημοκρατία το παραπάνω κείμενο δε σημαίνει ότι ο Σαμαράς υπέκυψε στη "χάρτινη απειλή", έτσι θα είναι. Και αύριο ο Φαήλος θα μπορεί ελεύθερα να υμνήσει τη μεγάλη φιλία του με τον Αντώνη, εκθειάζοντας από τηλεοράσεων και ραδιοφώνων τη θαυμαστή μανούβρα του πεφωτισμένου ηγέτη. 

Όλη αυτή η ιστορία ήταν τζάμπα μαγκιά. Μήπως η τρόικα ζητούσε κάτι περισσότερο; Αλλά το ποιόν του ανθρώπου φαίνεται καθαρά: κοροϊδεύει τον κόσμο. Μιλά για προσβολή της αξιοπιστίας του επί εβδομάδες, ενώ ταυτόχρονα υπογράφει το κείμενο πλήρους αποδοχής των όρων των δανειστών. Πού και να μην ήταν μπεσαλής! Πολύ καλά κάνει, διότι δε θα μπορούσε να κάνει αλλιώς. Αλλά οι πρόθυμοι πανηλίθιοι στους οποίους απευθύνεται θα πιστέψουν στο τέλος ότι ο μέγας ηγέτης αντιστάθηκε! 

Λοιπόν, περιέχει ή όχι το παραπάνω κείμενο ψέματα, όταν μιλά για την πίστη της ΝΔ στις μεταρρυθμίσεις; Μας περνά ο Σαμαράς για ηλίθιους, όταν παριστάνει τον αντάρτη κατά των δυνάμεων κατοχής, αλλά strictly within the framework outlined by the Program; Ταΐζει ή όχι τον κόσμο κουτόχορτο όταν μιλά για "λάθος συνταγή", αλλά εγγυάται το Program's success

Τι γίνεται επιτέλους, όλοι οι Νεοδημοκράτες έχουν αποβλακωθεί πια;

22/11/11

Η πελατεία

Για ακόμη μία ημέρα η πολιτική ειδησεογραφία ασχολείται με το ζήτημα των ενυπόγραφων δεσμεύσεων τήρησης του Μνημονίου που συνοδεύει τη νέα δανειακή σύμβαση. Έχουμε επισημάνει την παιδιάστικη συμπεριφορά του Σαμαρά, ποια όμως είναι τα πραγματικά κίνητρα των δανειστών; Πρόκειται για έλλειψη εμπιστοσύνης, συνωμοσία "τσαλακώματος" του Αρχηγού της Αντιπολίτευσης ή υπάρχει κάτι άλλο;

Κατ' αρχάς η επιθυμία των Ευρωπαίων να καθορίσουν το κοινωνικό και οικονομικό περιβάλλον της χώρας, στην προσπάθειά τους να εξασφαλίσουν την αποπληρωμή του δανείου είναι απολύτως θεμιτή, για όποιον τουλάχιστον δεν αντιμετωπίζει την Ευρωζώνη, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ ως τρία φιλανθρωπικά ιδρύματα που αποφάσισαν να κάνουν επένδυση ανθρωπιάς για τη διάσωση των ελληνικών μισθών και συντάξεων. Για όλους τους υπόλοιπους είναι λογικό να θέλουν να επιβάλουν τους όρους τους, χωρίς αυτό να προξενεί εντύπωση. Η πραγματική απώλεια της εθνικής κυριαρχίας δεν είναι η αποδοχή των μέτρων των Μνημονίων (ούτως ή άλλως η συμμετοχή στους διεθνείς οργανισμούς, και ειδικά σε Ευρωζώνη και ΕΕ, σημαίνει συμμόρφωση στις επιταγές τους με τροποποίηση της εθνικής νομοθεσίας), αλλά η ίδια η ανάγκη δανεισμού για την επιβίωση της χώρας.

Εάν ληφθούν υπόψιν οι γενικότερες συνθήκες, με τους δανειστές μας να δανείζονται και οι ίδιοι, με μεγαλύτερο μάλιστα επιτόκιο από αυτό με το οποίο δανείζουν εμάς, με το βιοτικό επίπεδο χωρών που συμμετέχουν στο πακέτο διάσωσης να είναι κατώτερο αυτού που πασχίζουμε να διασώσουμε στη χώρα μας (π.χ. Σλοβακία), είναι ξεκάθαρο ότι οι χειρισμοί μας δεν μπορεί να γίνονται στο επίπεδο της ελληνικής λεβεντιάς και με συναισθηματικές εξάρσεις, τύπου "προδοσία", "ξεπούλημα" και "κατοχή".

Είναι, λοιπόν, παράλογοι οι δανειστές μας που απαιτούν την ενυπόγραφη δέσμευση για την τήρηση των (προσοχή) ήδη συμφωνηθέντων; Όχι, για δύο λόγους.

Ο πρώτος είναι η αναξιοπιστία των Ελλήνων πολιτικών, και ειδικά του κ. Σαμαρά. Με το προηγούμενο ιστορικό του κ. Παπανδρέου, ο οποίος, αφού συμφώνησε για το κούρεμα και το νέο δάνειο και γύρισε πανηγυρίζοντας στην Ελλάδα, αποφάσισε να τα θέσει στην κρίση του ελληνικού λαού, πώς να εμπιστευθούν τον Σαμαρά, που στο κάτω-κάτω ουδέποτε συμφώνησε στο σχέδιο διάσωσης; Ο Παπανδρέου συμμετείχε στον σχεδιασμό του και τελικά υπαναχώρησε (για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης, βέβαια, και στην προσπάθεια εξασφάλισης λαϊκής νομιμοποίησης), ο Σαμαράς που δήλωνε στα μέσα ενημέρωης ότι δε θα ψηφίσει τη σύμβαση "ούτε αν τον κρεμάσουν ανάποδα" είναι ο άνθρωπος στον οποίον μπορούν να βασισθούν;

Τι δηλώνει ο κ. Σαμαράς; Ότι δε συμμετέχει σε συγκυβέρνηση, ότι απαιτεί τη λαϊκή ετυμηγορία, ουδέποτε απεδέχθη καθαρά το Μνημόνιο και, τελικά, το μόνο που θέλει είναι τα χρήματα του δανείου: την έκτη δόση και την ενεργοποίηση της νέας δανειακής σύμβασης. Αυτό στα ώτα των ξένων πώς ακούγεται; Ότι θέλει τα λεφτά και μετά μπορεί να ξαναθυμηθεί την επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου, που ακόμα και τώρα δεν έχει αποδεχθεί καθαρά.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι η τρόικα βλέπει τις εκλογές του 2012 να μετατρέπονται στο δημοψήφισμα του Παπανδρέου. Υπ' αυτήν την έννοια είναι ορθή η κρίση ότι η εμμονή των δανειστών στην υπογραφή Σαμαρά έχει και προεκλογική σκοπιμότητα. Αν ο Σαμαράς κατέβει με τα λάβαρα του "δε συναινώ στο λάθος", του "νιου πόλισυ μιξ", των "αναπτυξιακών μέτρων" και της "επαναδιαπραγμάτευσης", ουσιαστικά ο λαός θα κληθεί να κρίνει την ορθότητα του σχεδίου διάσωσης. Αν η προεκλογική περίοδος κυλήσει με την αντιπαράθεση μεταξύ των "μνημονιακών" και των "αντιμνημονιακών", ουσιαστικά θα έχουμε τη διεξαγωγή του κατάπτυστου δημοψηφίσματος με αντικείμενο τη συμφωνία. Οι συνέπειες θα είναι ολέθριες, όπως ήδη φάνηκε.

Αν όμως ο Σαμαράς έχει δεσμευθεί, δε θα έχει το περιθώριο να παίξει αυτό το χαρτί στην προεκλογική περίοδο. Και είναι πασιφανές ότι οι αριστοτεχνικές κωλοτούμπες του (αντιμνημόνιο - έκτη δόση, συγκυβερνώ - αντιπολιτεύομαι, δέχομαι - δεν υπογράφω) εκεί ακριβώς αποσκοπούν. Θέλει να μας πει ότι για το καλό της πατρίδος δέχθηκε τη συγκυβέρνηση που δεν ήταν συγκυβέρνηση, τα λεφτά τα πήραμε (αν τελικά τα πάρουμε) και τώρα ώρα για τη σωστή συνταγή, που μόνο αυτός κατέχει.

Αμφιβάλλει κανείς ότι αν εκλεγεί Πρωθυπουργός θα δεχθεί, έκων - άκων, τους όρους των δανειστών; Τον κ. Έντα Κένι, που τον είχε κάνει σημαία της επαναδιαπραγμάτευσης προ μηνών, τον είδαμε σήμερα, που μαθαίνει από τις γερμανικές εφημερίδες ότι θα αυξήσει το ΦΠΑ στη χώρα του; Για να ξέρουμε γιατί μιλάμε. Η τρόικα φοβάται ότι αυτή η ρητορική των δύο χρόνων του Σαμαρά έχει περιεχόμενο και ότι δεν είναι μόνο για εσωτερική κατανάλωση.

Αν όμως όλοι έχουν δεχθεί το Μνημόνιο, τι θα πάμε να ψηφίσουμε; Το εύλογο ερώτημα έχει δύο πηγές, τις πηγές του κακού για το ελληνικό πολιτικό σύστημα.

Πρώτη, και πάλι η αναξιοπιστία. Με όλα τα σενάρια συνωμοσίας που εξυφαίνονται, για προδοσία του Παπανδρέου για να γίνει γ.γ. του ΟΗΕ (!), ξεπούλημα των πετρελαίων της χώρας, διεθνή σιωνισμό κ.λπ., αλλά κυρίως λόγω της διαχρονικής ανικανότητας και ιδιοτέλειας των πολιτικών μας, κανείς δεν πιστεύει όσα μας λένε. Το ΚΚΕ λ.χ. υποστηρίζει ότι η χώρα δε χρειάζεται καν την έκτη δόση, απόδειξη ότι δεν εξαντλήθηκαν ακόμα τα ταμειακά αποθέματα του Κράτους (συλλογισμός απίστευτος: αφού ο άρρωστος δεν πέθανε ακόμα, δεν είναι άρρωστος)! Σε αυτό το περιβάλλον, ο ψηφοφόρος δεν πρόκειται να δεχθεί ότι το Μνημόνιο είναι η μόνη λύση οπότε και δεν έχει νόημα αν συμφωνούμε με αυτό ή όχι.

Ο δεύτερος παράγων είναι αυτός που καθορίζει την οπτική γωνία θέασης της κατάστασης, δηλαδή τα ΜΜΕ. Το θέμα είναι τεράστιο, και έτσι ενδεικτικά θα αναφέρω μερικά παραδείγματα.

Σάλος ξέσπασε π.χ. στο Ίντερνετ από τη στάση του ομίλου ΣΚΑΪ - Καθημερινής. Το συγκρότημα Αλαφούζου, που πράγματι έψεγε την Κυβέρνηση γιατί δεν ήταν αρκετά... μνημονιακή, τη μία φέρεται να υπηρετεί την Ντόρα, την άλλη τον Καρατζαφέρη, την άλλη να έχει προσκυνήσει στα αλλότρια συμφέροντα που επιδιώκουν την εξόντωση της πολιτικής (γιατί σήμερα αγαπήσαμε τους πολιτικούς μας, ξαφνικά) από τους τεχνοκράτες και άλλα φαιδρά.

Προφανώς η στάση αυτή δεν είναι αθώα, αλλά, για παράδειγμα, οι αρθρογράφοι της Καθημερινής ήδη από την προεκλογική περίοδο του 2007 επεσήμαναν την ανάγκη Κυβέρνησης συνεργασίας -όταν μάλιστα ήταν ιδιαίτερα εύλογο να υποψιασθεί κανείς σκοτεινά κίνητρα υπονόμευσης του Καραμανλή, γιατί η πρόταση αυτή ήταν εκτός τόπου και χρόνου. Φαινομενικά...

Στον αντίποδα τα φιλοσαμαρικά μίντια. Ο κ. Τράγκας π.χ. στα παραληρήματά του διά του Real FM, με το γνωστό ειρωνικό και αγοραίο ύφος του, κατακεραυνώνει όποιον τολμήσει να μη συνταχθεί με τον μεγάλο πατερούλη Αντώνη υπό τους ήχους γερμανικών εμβατηρίων και, με τον εθνικό ύμνο των Γερμανών να παιανίζει κατά διαστήματα, διατάσσει προσοχές! Οι ακροατές του, άραγε, η εκλογική πελατεία του Σαμαρά δηλαδή, πώς θα πάει στην κάλπη αν ο Πρόεδρος γίνει "δηλωσίας";

Ο κ. Χατζηνικολάου πάντως δεν έχει κανένα πρόβλημα να διαφημίζει τον ΟΤΕ, ως χορηγό της εκπομπής του. Τον ΟΤΕ που ανήκει κατά το ήμισυ στην Deutsche Telecom. Αλλά δεν πρόκειται για ξεπούλημα εθνικής περιουσίας όταν οι Γερμανοί χορηγούν τις εκπομπές, έτσι;

Ο διευθυντής της Real News είναι βέβαια αυθεντικό λαγωνικό. Μετά τις εκλογές του 2009 και ενώ διηύθυνε το πλέον αντιμνημονιακό κανάλι, αυτό όπου ο Τράγκας τσίριζε στην Κάτια Μακρή κλαίγοντας για τις συνταξούλες των φτωχών λίγο πριν επιτεθεί με χυδαιότητα κατά της οικογένειας Μητσοτάκη, αυτό όπου κατά παγκόσμια πρωτοτυπία ο οικονομικός συντάκτης Χρήστος Κώνστας ανακλήθηκε στην τάξη από τον Χατζηνικολάου όταν τόλμησε να μιλήσει θετικά για κάποιο κυβερνητικό νομοσχέδιο, έβρισκε τον χρόνο για να φιλοξενεί τους κ.κ. Καστανίδη, Γερουλάνο και Παμπούκη και να τους πλέκει κατά διαστήματα το εγκώμιο.

Ούτε ο υπαστυνόμος Ρεξ δε θα "μυριζόταν" την πολιτική ποιότητα, όπως ο κ. Χατζηνικολάου. Ο οποίος δεν είχε πάρει μυρωδιά ούτε την απάτη με τις διαφημιστικές του καναλιού του, ούτε τα χρέη στο Δημόσιο. Ήξερε όμως πολλά για το ήθος, την εντιμότητα και τις ικανότητες των υπουργών Δικαιοσύνης, Πολιτισμού και Επικρατείας. Προσέξτε, Δικαιοσύνης, Πολιτισμού και Επικρατείας...

Σήμερα ο κ. Γιαννίκος είναι στη φυλακή, αλλά ο Τράγκας θα κλάψει γιατί το Κράτος δεν πιάνει τους μεγαλοκαρχαρίες -αυτούς για τους οποίους δούλευε. Το χρέος του υπερβαίνει το ένα εκατομμύριο. Ποσό αντίστοιχης τάξης με αυτό που βρέθηκε στην Ελβετία σε λογαριασμό του κ. Καπράνου των δομημένων ομολόγων (ξέρετε, αυτού που αρθρογραφούσε στην... Καθημερινή!!!), που είναι επίσης στη φυλακή.

Αυτοί είναι που μας ενημερώνουν. Διόλου τυχαία, λοιπόν, ο κ. Χατζηνικολάου γνωρίζει καλά ότι οι Ευρωπαίοι θέλουν να τσαλακώσουν τον Σαμαρά, που "μόνο όρκο δεν έχει δώσει" ότι συμφωνεί. Αλλά κανείς δεν του ζήτησε όρκο, υπογραφή να βάλει πρέπει. Αφού συμφωνεί, γιατί δεν τη βάζει να τελειώνουμε;

Μα γιατί θα χάσει την πελατεία του. Όπως και ο κ. Χατζηνικολάου, ο κ. Τράγκας και τόσοι άλλοι που θα συνοδεύσουν τον "λεβέντη" ελληνικό λαό στην κάλπη.

21/11/11

Ώρα να σοβαρευτούμε

Ποτέ άλλοτε η ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας δεν υπήρξε τόσο ανεύθυνη και ανόητη. Επί των ημερών Σαμαρά είναι αδύνατον να εντοπίσουμε έστω και μία τοποθέτηση που να υπήρξε ορθή, όχι μόνο με το αυθαίρετο εν πολλοίς κριτήριο του "εθνικού συμφέροντος", αλλά ακόμα και με κριτήριο το στενό κομματικό συμφέρον. Για όσους δεν το έχουν αντιληφθεί, η ΝΔ του Σαμαρά όχι μόνο δεν έχει "επαναπατρίσει" κάποιους από τους 1.000.000 ψηφοφόρους που το 2009 τής γύρισαν την πλάτη, αλλά με βάση τις δημοσκοπήσεις πρόκειται να κινηθεί σε ποσοστά ίδια με της τότε συντριβής της.

Δεν υπάρχει, βέβαια, τίποτε το παράδοξο σε αυτό. Αν εξαιρεθούν οι "παραδοσιακοί" ψηφοφόροι, αυτοί που ό,τι και να γίνει "ΝΔ ρίχνανε, ΝΔ θα ρίξουν", το ισοζύγιο του κόμματος είναι αρνητικό. Τα οφέλη από την αντιμνημονιακή τακτική θα ήταν ούτως ή άλλως παροδικά: το κοινό της ΝΔ ήταν ίσως το λιγότερο ευεπίφορο σε λαϊκιστικά συνθήματα, λόγω της υπεροχής ΠαΣοΚ και ΛαΟΣ στον τομέα αυτόν. Ακόμα και αν θεωρήσουμε ότι η "δεξιά στροφή" θα φέρει ψήφους στο κόμμα, η ζημία από την απώλεια του κεντρώου - κεντροδεξιού χώρου φαίνεται μεγαλύτερη.

Ο ΛαΟΣ, από την άλλη, διατηρεί, αν δεν αυξάνει, τις δυνάμεις του. Άρα και τα κέρδη από την παραδοσιακή Δεξιά είναι αμφίβολα. Για να μην αναφερθούμε στα πιθανά οφέλη από τη νέα τακτική Καρατζαφέρη (με το χαρτί του "σοβαρού και υπεύθυνου" πολιτικού), διότι το παρελθόν του με τις ακραίες πρακτικές και δηλώσεις θα συνεχίσει να τον στοιχειώνει -όπως διαπιστώσαμε και πάλι πρόσφατα.

Βεβαίως παραμένει η προσδοκία άντλησης ψήφων από τη δεξαμενή του 1.000.000, αλλά αυτό θα προϋπέθετε σοβαρό πρόγραμμα και στρατηγική. Οι άνθρωποι αυτοί ήδη μία φορά το 2009 δεν πήγαν στην κάλπη. Επομένως δεν τους αγγίζει το δίλημμα ΠαΣοΚ ή ΝΔ. Αυτό που απαιτούν είναι σοβαρές προτάσεις. Αυτές που ο Σαμαράς αδυνατεί να προσφέρει.

Από το αντιμνημόνιο πέρασε στην υιοθέτηση του Μνημονίου και της νέας δανειακής σύμβασης. Από το "ρόνγκ πόλισυ μιξ" πέρασε στη συγκυβέρνηση, που δεν είναι συγκυβέρνηση, αλλά μεταβατική ακροδεξιο-κυβερνο-αντιπολίτευση με μία λογική και συνταγματική κωλοτούμπα (ανεξάρτητα από την οριακής νομιμότητας διαδικασία που ακολουθήθηκε για τον σχηματισμό της, στην αντιπροσωπευτική μας δημοκρατία η σημερινή Κυβέρνηση έλαβε ηχηρότατη ψήφο εμπιστοσύνης και ο νέος Πρωθυπουργός χαίρει γενικής εκτίμησης). Το πρόγραμμά του είναι τόσο σοβαρό ώστε το Ζάππειο Ι έγινε Ζάππειο ΙΙ σε χρόνο αντίστοιχο με αυτόν που υποτίθεται ότι θα χρειαζόταν για να μηδενίσει το έλλειμμα! Το δε Ζάππειο ΙΙ έγινε τελικά αγώνας για την εξασφάλιση της έκτης δόσης του Μνημονίου.

Ακόμα και αν συμφωνήσουμε ότι οι κυβερνητικοί χειρισμοί επιδείνωναν συνεχώς τη δημοσιονομική κατάσταση της χώρας, αυτή δεν είναι η εικόνα ενός σοβαρού κόμματος και ενός σοβαρού αρχηγού.

Σήμερα ο Σαμαράς συμπεριφέρεται σαν τετράχρονο που το πιάσαν να κάνει ζημιές και αρνείται να ζητήσει συγγνώμη. Ενώ επί δύο χρόνια μιλούσε για προδοσίες, ξεπούλημα της χώρας, πληγωμένη εθνική υπερηφάνεια και άλλα δακρύβρεχτα, ενώ ποτέ δεν αναγνώρισε το μάταιο του αντιμνημονίου λόγω της αναγκαιότητας του Μνημονίου (ο αρχηγός της ΝΔ έχει δεχθεί μόνο την ανάγκη να λάβουμε τα χρήματα του δανείου, όχι να δεσμευθούμε ότι θα το αποπληρώσουμε!), ενώ ακόμα αρνείται ότι το κόμμα του συμμετέχει στην Κυβέρνηση (!) παίζει το χαρτί του αξιόπιστου και μπεσαλή.

Για όσους έχουν αμφιβολίες για το διεθνές κύρος του Σαμαρά, η ιστορία είναι πολύ διδακτική. Ακόμα και αν τελικά η τρόικα υποχωρήσει, το θέμα των υπογραφών συζητείται επί δύο εβδομάδες! Τον Σαμαρά, λοιπόν, δεν τον πιστεύει κανένας. Αλλά εκείνος παριστάνει τον περήφανο και αξιοπρεπή, αρνούμενος ότι κάθε μέρα εξευτελίζεται περισσότερο με τα καμώματά του.

Δεν υπάρχει τίποτε το παράδοξο ούτε και σε αυτό. Από τις γραμμές αυτές δίνουμε μάχη επί 4 χόνια εναντίον των λαϊκιστικών μεθόδων της "αμεσοδημοκρατίας", που υπήρξε η βαρύτερη ζημία που ο κ. Παπανδρέου έκανε στη χώρα. "Λόγω μεν δημοκρατία, έργω δε η του πρώτου ανδρός αρχή". Η λαϊκή ψήφος είναι αναγκαία για να προσφέρει νομιμοποίηση, σε καμία περίπτωση δε συνιστά λευκή επιταγή για μία συν Θεώ διακυβέρνηση, αλλά είναι αδιανόητο ο κόσμος να αποφασίζει για τα πάντα.Όταν τα λέγαμε αυτά κάποιοι μας λοιδωρούσαν. Σήμερα ο Παπανδρέου είναι σπίτι του γιατί, αντί να κυβερνήσει όπως έπρεπε και να είναι ειλικρινής με τον λαό (λέμε τώρα), αποζητούσε μάταια τη λαϊκή νομιμοποίηση. Τελικά, ούτε η χώρα σώθηκε, ούτε ο ίδιος.

Στα χνάρια του και ο Αντώνης. Λέει "ό,τι θέλει ο λαός", γι' αυτό και κάνει συνέχεια λάθη τα οποία δεν έχει το μεγαλείο να αποδεχθεί. Όλη η ηγεσία του υπήρξε ένα λάθος, ο ίδιος είναι ένα λάθος: είναι αποκύημα του φόβου του Μητσοτάκη. Όταν τα στελέχη της ΝΔ έβλεπαν την Ντόρα ως μόνη επιλογή ηγεσίας, κάποιοι βρήκαν τον τρόπο να την κάνουν πέρα. Δεν ξέρω αν θα ήταν καλύτερη ως Αρχηγός, αλλά όσα λέει σήμερα είναι περισσότερο ρεαλιστικά από τα "νιου πόλισυ μιξ" του Σαμαρά.

Λέγεται ότι η Ιστορία δε γράφεται με αν, αλλά δείτε τις πιο πρόσφατες "λαϊκές ετυμηγορίες": Στο αίτημα για μεταρρυθμίσεις ο λαός έδιωξε ατιμωτικά τον Σημίτη και έφερε τον Καραμανλή. Στο δίλημμα μέτρα ή "λεφτά υπάρχουν" ψήφισε Γιωργάκη. Τον οποίον είχε επιλέξει έναντι του Βενιζέλου (παρότι τώρα αποδεικνύεται καθαρά πόσο κενός είναι και αυτός, μεταξύ των δύο δεν μπορεί να γίνει καμία σύγκριση). Στο δίλημμα Ντόρα ή ο,τιδήποτε άλλο επέλεξε το άλλο, ακόμα και αν αυτό το "άλλο" προερχόταν από το μαυσωλείο του 1% της άφρονος πατριδοκάπηλης Ακροδεξιάς.

Ναι, οι διεφθαρμένοι και ανίκανοι κυβερνούν αυτήν τη χώρα, αλλά δεν κατέλαβαν με τη βία την εξουσία. Οι εκλογές πλησιάζουν και αυτοί δε σοβαρεύονται. Και οι δύο παλεύουν για να μείνουν στην εξουσία, με κάθε κόστος. Μήπως ήρθε η ώρα να σοβαρευτούμε εμείς;

16/11/11

Τόσο ανόητοι είμαστε πια;

Ο αποπεμφθείς κ. Χατζηγάκης είπε τελικά δημοσίως αυτό που όλοι ξέραμε, αλλά που οι περισσότεροι είχαν ξεχάσει. Η χώρα έχει πληρώσει ήδη τον κ. Σαμαρά με το Σκοπιανό, δε χρειάζεται να τον πληρώσει ξανά...

Φυσικά, σαν έτοιμοι από καιρό, οι παρατρεχάμενοι του Αρχηγού έσπευσαν να μιλήσουν για τα έργα και τις ημέρες του κ. Χατζηγάκη στα υπουργεία όπου θήτευσε. Αλήθεια, αφού ήταν τέτοιος απατεώνας, τι δουλειά είχε τόσον καιρό στην κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ; Γιατί ο Σαμαράς δε μας είχε μιλήσει για τα σκάνδαλα που βαρύνουν το παρελθόν του και δεν τον είχε στείλει πακέτο στον εισαγγελέα; Μήπως θα θύμωνε ο πρώην και θα έπρεπε να εξέλθει της κατάστασης μακαριότητας την οποία απολαμβάνει επί δύο χρόνια;

Το ζήτημα, ανεξάρτητα από το ποιος είναι ο Χατζηγάκης (κάτι που έχει μγάλη σημασία, βέβαια), είναι και αν έχει δίκιο σε όσα λέει. Αλλά η απάντηση σε αυτό δε συμφέρει τον κ. Σαμαρά και την παρέα του.

Στο μεταξύ, κορυφώνεται ο θρήνος για την είσοδο του ΛαΟΣ στην Κυβέρνηση. Ωσάν να μην εκλήθησαν τα κόμματα της Αριστεράς στη συζήτηση για τον σχηματισμό Κυβέρνησης, ωσάν ο ΛαΟΣ να μην είναι κόμμα που λειτουργεί σύμφωνα με τους νόμους και το Σύνταγμα, ωσάν να μην ψηφίζεται από τον λαό.

Την άποψή μου την έχω ξανακαταθέσει: η ζημία που υφίσταται το πολίτευμα από την επαναστατική γυμναστική του ΚΚΕ και του ΣυΡιζΑ είναι πολύ μεγαλύτερη από ό,τι από τις ρητορικές ακρότητες, στις οποίες ο Καρατζαφέρης ενίοτε καταφεύγει. Για την ακρίβεια, αν κάποιος ρίχνει νερό στον μύλο της Ακροδεξιάς αυτός είναι ο ψευτοπροοδευτισμός που μάς έχει πλήξει εδώ και χρόνια.

Ο Καρατζαφέρης πρέπει, ωστόσο, να ξεκαθαρίσει και τι θα κάνει μετεκλογικά. Διότι δε θα μπορεί να αρνηθεί τη συγκυβέρνηση με τη ΝΔ και να βάλει τη χώρα στην περιπέτεια της αστάθειας. Σε αυτήν, όμως, την περίπτωση, θα έχει εξαπατήσει τους ψηφοφόρους του, μεταξύ των οποίων κυρίως όσους προτίμησαν τον ΛαΟΣ αντί της ψευτοΝΔ του Σαμαρά. Σε αυτό το ερώτημα ο Καρατζαφέρης πρέπει να απαντήσει προεκλογικά. Αν π.χ. απαιτήσει την παραμονή Παπαδήμου ως Πρωθυπουργού σε μία συγκυβέρνηση ΛαΟΣ - ΝΔ, ο Σαμαράς τι θα μπορεί να κάνει;

Για τους φοβούμενους την Ακροδεξιά, μία ερώτηση: Μία κυβέρνηση Σαμαρά, με υπουργούς Φαήλο, Χρύσανθο, Σταμάτη, Παναγιωτόπουλο και Μαρκόπουλο, με υφυπουργούς διάφορους κρυφούς αστέρες τύπου Θύμιου Λυμπερόπουλου (ο οποίος ήταν αναπληρωτής τομεάρχης, μην ξεχνάμε) και εκπρόσωπο τον Μιχελάκη, είναι λιγότερο ακραία από μία Κυβέρνηση με τον Γεωργίου, τον Ροντούλη και τον Βορίδη;

Να μιλάμε και λίγο σοβαρά. Δε θα βαρεθώ να το γράφω: Ο Χατζηγάκης έχει απόλυτο δίκιο. Στην ηγετική ομάδα περί τον Σαμαρά έχουν εμφιλοχωρήσει ακραία στοιχεία, με αποτέλεσμα το κόμμα να έχει υιοθετήσει ρητορική και να ανέχεται μεθόδους που δεν ταιριάζουν σε ένα κεντροδεξιό, αστικό και φιλοευρωπαϊκό κόμμα. Αυτό θα ήταν αδιάφορο αν δεν έβλαπτε τόσο πολύ τη χώρα σε μία τόσο κρίσιμη περίοδο.

Το δυσάρεστο είναι άλλο: Αυτοί που ψήφιζαν "μεσαίο χώρο", πώς θα ξαναψηφίσουν σήμερα Σαμαρά; Πώς είναι δυνατόν ο κύριος 1% να εισπράττει το 25% μόνο και μόνο επειδή φόρεσε γαλάζια φανέλα; Τόσο ανόητοι είμαστε πια;

14/11/11

Μια προφητεία

Ο αξιότιμος Πρόεδρος της Πολιτικής Ανοίξεως κ. Σαμαράς διέγραψε από την κοινοβουλευτική ομάδα του τον πρώην υπουργό Σωτήρη Χατζηγάκη. Ανεξάρτητα από το πολιτικό παρελθόν, το ποιόν και την προσφορά του στη χώρα -για τα οποία ο καθένας μπορεί να έχει την άποψή του-, ο λόγος της διαγραφής του ήταν ότι μίλησε για σταγονίδια ακροδεξιών στην ηγετική ομάδα της "Νέας Δημοκρατίας". Ο κ. Χατζηγάκης δεν είχε βέβαια ποτέ εκλεγεί βουλευτής της Πολιτικής Ανοίξεως, αλλά ο λαός τον είχε στείλει στη Βουλή ως μέλος της Νέας Δημοκρατίας, παρότι αυτή αυτοκαταργήθηκε με την επικράτηση Σαμαρά στην ηγεσία της.

Θα ξαναδιατυπώσω, λοιπόν, το ίδιο ερώτημα: Όλοι οι υπόλοιποι βουλευτές που εξελέγησαν με τη ΝΔ γιατί κάθονται μέσα στην ΠολΑν; Γιατί ο κ. Χατζηγάκης δεν τα μάζεψε μόνος του νωρίτερα; Βέβαια, αυτός δεν κατάπιε τη γλώσσα του, ούτε κρυβόταν τόσον καιρό, με αποτέλεσμα να διαφυλάξει την αξιοπρέπειά του. Οι υπόλοιποι τι στο καλό παριστάνουν;

Είναι πασιφανές ότι η φερόμενη ως "ΝΔ" έχει πραγματοποιήσει την τελευταία διετία στροφή προς τα δεξιά. Αυτό δεν είναι κακό εξ υπαρχής. Είμαι ο τελευταίος που θα δαιμονοποιήσει οποιονδήποτε πολιτικό χώρο, με μόνη προϋπόθεση την τήρηση των νόμων του κράτους (πρβλ. τις τακτικές π.χ. του ΣυΡιζΑ) -ειδικά όταν είχα επισημάνει την αποξένωση της ΝΔ από την ιδεολογία της, αν όχι και απόλυτη αποϊδεολογικοποίησή της, επί "μεσαίου χώρου". Είναι όμως αντίθετο προς την ιδεολογία του κόμματος να κινείται στο δεξί άκρο του πολιτικού φάσματος, αλλά και επιζήμιο για τη χώρα, καθώς η πολιτική δεν μπορεί να ασκείται με αγκυλώσεις, αλλά με ψυχραιμία και ρεαλισμό. Οι λεονταρισμοί και οι παλικαριές είναι καλοί για τα γήπεδα και για τα κλαμπ που συχνάζουν οι "ντιντήδες", κατά Φαήλο Κρανιδιώτη.

Ως δείγμα της... σκέψης των συμβουλατόρων του κ. Σαμαρά, πάρτε βαθιά ανάσα και αντέξτε να διαβάσετε την παρακάτω προφητεία:

Σύνοδος Κορυφής στις Βρυξέλλες, την 27 – 28 Οκτωβρίου 2012
Ύστερα από μια θυελλώδη συνεδρίαση του και αφού οι απειλές των Ευρωπαίων για την 6η δόση είναι τρομακτικές και συνεχείς, ο Έλληνας Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, πήρε το λόγο. Αφού κατακεραύνωσε τους Ευρωπαίους για τα συνεχή λάθη τους, τις παραλείψεις και τις διχογνωμίες τους, που είχαν συνέπεια τον εκτροχιασμό και τον αργό θάνατο της ελληνικής οικονομίας, έβαλε όλους στη θέση τους για τις συνεχείς προσβολές προς τη χώρα και τους Έλληνες. Κλείνοντας, τους είπε ότι δεν θα παραβρεθεί στις αυριανές εργασίες της 28ης Οκτωβρίου. Η ελληνική αντιπροσωπεία θα επιστρέψει σύσσωμη στην Ελλάδα προκειμένου ο Αρχηγός της Κυβέρνησης και η Κυβέρνησή του, να παρακολουθήσουν τη Δοξολογία και την μεγάλη στρατιωτική παρέλαση για την επέτειο του ΟΧΙ στη Θεσσαλονίκη.
Πείτε μου. Σηκώνεται ή δε σηκώνεται μετά η μισή Τανάγρα για να συνοδεύσει τιμητικά, από την Κέρκυρα, το αεροσκάφος του Πρωθυπουργού στο αεροδρόμιο Μακεδονία; Μαζεύεται ή δε μαζεύεται μισό εκατομμύριο κόσμος στην παρέλαση ακόμη και με καταρρακτώδη βροχή; Σφίγγουν ή δε σφίγγουν οι κώλοι στις Βρυξέλλες;

Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε στις 26 Ιουνίου στο ανεπίσημο επίσημο site της "Νέας ΝΔ", antinews. Δεν έχει σημασία η ταυτότητα του συντάκτη του, αν κινείται στο περιβάλλον Σαμαρά, αν είναι σύμβουλός του κ.λπ., καθώς το φέρνω ως παράδειγμα, όπως είπα, τρόπου σκέψης. Μία επίσκεψη στο antinews είναι αρκετή για να αντιληφθεί κανείς ότι και ενδεικτικό είναι το συγκεκριμένο απόσπασμα, αλλά και ότι πολλοί εκ των ιδεολογικών ταγών της "ΝΝΔ" υπογράφουν επώνυμα παρόμοια κείμενα (και καλά κάνουν).

Ο καθένας ας βγάλει τα δικά του συμπεράσματα, όχι μόνο από αυτό το site αλλά από τον τρόπο με τον οποίο συνολικά κινείται ο κ. Σαμαράς αν κάνουν ή όχι οι ακροδεξιοί κουμάντο στη "ΝΝΔ". Δε θα αντισταθώ, όμως, στον πειρασμό να επισημάνω πόσο δικαιώθηκε ο "προφήτης". Ο Σαμαράς σήμερα... παρακαλά για την έκτη δόση, όταν ο Βενιζέλος έκανε μαγκιές στην τρόικα οι δανειστές μας τα μάζεψαν, έφυγαν και τους παρακαλάγαμε να γυρίσουν, ενώ οι μόνοι κώλοι που έχουν σφίξει είναι των πολιτών της χώρας...

Θα ξαναθυμήσω τι έγραφα χθες: Η ΝΔ ζει σε ονειροφαντασία και κινείται εκτός λογικής. Τα F-16 που υποδέχονται τον... Πρωθυπουργό Σαμαρά (Θεός φυλάξοι!) νομίζω ότι δίνουν μία ικανοποιητική εικόνα για το τι εννοώ, και σκοπίμως δεν επεκτείνομαι σε άλλες απόψεις που οι σύμβουλοι του Σαμαρά κατά καιρούς διατυπώνουν.

Όσο για τον κ. Χατζηγάκη δε μένει παρά να τον καλωσορίσουμε στη λογική και την πραγματικότητα. Οι άλλοι για πόσο θα κρύβονται, ενώ ο Σαμαράς και οι συν αυτώ θα μεθοδεύουν την εξόντωσή τους;

13/11/11

Απώλεια επαφής

Ποτέ άλλοτε δεν είχε φανεί με τόσο ένταση η απώλεια επαφής των πολιτικών μας με την πραγματικότητα. Το συγκλονιστικό ξέσπασμα της Ροδούλας Ζήση κατά τη συζήτηση παροχής ψήφου εμπιστοσύνης, όπου και αποκάλεσε τον κ. Παπανδρέου "μεγάλο οραματιστή ηγέτη", άφησε μερικά εκατομμύρια Έλληνες και ελληνοποιημένους (το παλιό χόμπι του κ. Φλωρίδη ήταν να δημιουργεί ψηφοφόρους του ΠαΣοΚ, κι ας σήμερα παριστάνει τον άσπιλο και αμόλυντο) κατοίκους της χώρας να αναρωτιούνται αν ακούν καλά και αν πρόκειται για τον ίδιο Παπανδρέου που ήταν "τελειωμένος" για τους βουλευτές του.

Η κ. Ζήση με τον λυρισμό της έκλεψε την παράσταση, αλλά και ο πρώην Πρωθυπουργός δεν πήγε πίσω. Ο δικός του παραλογισμός κορυφώθηκε με το δακρύβρεχτο διάγγελμα προς τον λαό όπου, ενώ μας ετοίμαζε Πρωθυπουργό - μαριονέτα τον κ. Πετσάλνικο, μιλούσε για τη "μεγάλη μέρα που ξημερώνει για την Ελλάδα".

Από τον διαγωνισμό ανοησίας δε θα μπορούσε να λείπει ο κάτοχος του πανελληνίου ρεκόρ την τελευταία διετία, κ. Σαμαράς. Με ύφος θριαμβευτή μετά τη μάχη, ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης (γαντζωμένος ακόμα και σε αυτήν την αστεία καρέκλα) βγήκε να μας πει ότι ποτέ άλλοτε δεν υπήρξε αλλαγή Πρωθυπουργού στο μέσον της τετραετίας και ότι δε συγκυβερνά. Αν θέλαμε να σχολιάσουμε το περιεχόμενο της δήλωσης μοιραία θα έπρεπε να επισημάνουμε ότι ο κ. Παπανδρέου έχει καλύτερη επίδοση, διότι το 2009 έριξε ολόκληρη την Κυβέρνηση και κέρδισε τις εκλογές. Τότε, δηλαδή δεν άλλαξε ο Πρωθυπουργός και έγινε ο ίδιος ο Παπανδρέου, με τα γνωστά αποτελέσματα;

Φυσικά, επί της ουσίας της η δήλωση είναι το λιγότερο αστεία. Είναι προς συζήτηση το τι έριξε τον κ. Παπανδρέου, αλλά οι απόψεις συγκλίνουν στα εξής: ανικανότητα του ιδίου και των συνεργατών του, απώλεια ερεισμάτων στον λαό και το κόμμα λόγω εφαρμογής πολιτικής που αντίκειται στις σοσιαλιστικές ονειρώξεις, προδιαγραφή εκλογικής συντριβής του ΠαΣοΚ με τη συγκεκριμένη ηγεσία και, κυρίως, αδυναμία διαχείρισης μίας οριακής για την επιβίωση της χώρας κατάστασης. Η συμβολή του κ. Σαμαρά έγκειται στο τελευταίο, καθώς έκανε ό,τι μπορούσε για να υπονομεύσει τη λύση.

Επί 18 μήνες η νέα Πολιτική Άνοιξη των ακροδεξιών αφρόνων πολέμησε με λύσσα τη στήριξη της χώρας από την τρόικα. Απόδειξη τρανή ότι η ακροδεξιά με τον πατριωτισμό καμία σχέση δεν έχουν. Αυτοί που φοβήθηκαν για την απώλεια εθνικής κυριαρχίας συνέπραξαν με την ακροαριστερά του ΚΚΕ και του ΣυΡιζΑ σε μία μάχη με καταστροφικά αποτελέσματα. Σήμερα η Νέα Δημοκρατία θέτει ως άμεση προτεραιότητα τη δανειακή σύμβαση και την έκτη δόση του "αμαρτωλού" μνημονίου. Γλείφει εκεί όπου με μανία έφτυνε, δηλαδή.

Δεν πρόκειται απλά για αναξιοπιστία, μικροκομματικό συμφέρον, πολιτικάντικους τακτικισμούς, αλλά για κάτι πολύ χειρότερο. Ο κ. Σαμαράς ζει σε ονειροφαντασία. Νομίζει ότι υπηρετεί το εθνικό συμφέρον ό,τι και αν κάνει, με αποτέλεσμα να είναι περιττό να του επισημάνει κανείς τα κενά λογικής. Ο Παπανδρέου ήταν πράγματι ανίκανος, αλλά ο Σαμαράς έχει αυτοεγκλωβιστεί στην πολεμική μίας λύσης που ήταν η μοναδική διαθέσιμη.

Η τελευταία του δήλωση είναι ενδεικτική. Ενώ όλη η χώρα και οι ξένοι ηγέτες με ανακούφιση έβλεπαν έναν αξιόλογο άνθρωπο στην προεδρία μίας Κυβέρνησης συνεργασίας, ο Σαμαράς βγήκε να πανηγυρίσει γιατί έριξε τον γίγαντα της πολιτικής Παπανδρέου και να ξεκαθαρίσει ότι δε συγκυβερνά!

Δεν πιστεύω ότι είναι τόσο ανόητος. Έχει απλά χάσει την επαφή με το κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον. Όπως συχνά συμβαίνει με τους αρχηγούς, οι συμβουλάτορές τους τούς αποκόβουν εντελώς. Ο Σαμαράς εξακολουθεί να πιστεύει ότι μόνη έγνοια του κόσμου είναι να μη μιανθεί η ΝΔ από τη συνεργασία με το ΠαΣοΚ και τον ΛαΟΣ, ενώ αυτή ήταν η επιθυμία κάθε σοβαρού Έλληνα. Στην πραγματικότητα αυτή είναι η έγνοια του Φαήλου, του Χρύσανθου και του Κωστάκη Μαρκόπουλου...

Βλέποντας αυτήν τη δήλωση του Σαμαρά, θυμήθηκα μία κλασική, ανεκδοτολογικού χαρακτήρα, ιστορία της Ψυχιατρικής για τους παράφρονες: Ο άρρωστος περπατά συνεχώς σε μία ευθεία όταν του τοποθετείς ένα εμπόδιο. Εκείνος συνεχίζει στην ίδια ευθεία, αφού πρώτα το παρακάμψει. Στην επισήμανση του εξεταστή ότι παρεξέκλινε της πορείας του για να αποφύγει το εμπόδιο, ο παράφρων αποκρίνεται "ποιο εμπόδιο;".

Δε συμβαίνει το ίδιο με τον Σαμαρά; Δεν είναι απολύτως παράλογη η στρατηγική του; Όχι μόνο επιμένει κολλημένος στην ευθεία που δεν οδηγεί πουθενά, αλλά αδυνατεί να αντιληφθεί τόσο το μάταιο της πορείας του, όσο και τα πολλαπλά εμπόδια που συναντά και απλά αποφεύγει, χωρίς ποτέ να αντιμετωπίζει. Δεν μπορεί καν να αντιληφθεί πότε μας τα γυρνάει σε σχέση με πριν...

11/11/11

Πρώτες σκέψεις για την Κυβέρνηση Παπαδήμου

Μήπως ήταν πράγματι το μόνο πρόβλημα της Κυβέρνησης ο Παπανδρέου; Για το γεγονός π.χ. ότι καμία συγχώνευση Νοσοκομείων ή κλινικών δεν έχει προχωρήσει (έχει γίνει μόνο συγχώνευση διοικήσεων) έφταιγε ο Παπανδρέου, και όχι ο Λοβέρδος; Ο κ. Παπαϊωάννου ήταν τόσο επιτυχημένος, παρότι η Δικαιοσύνη βιώνει πρωτοφανή απαξίωση; Ο κ. Γερουλάνος μετέτρεψε τη χώρα σε ναό Πολιτισμού, όταν ακόμα και η ποδοσφαιρική κάθαρση αποτελεί ανέκδοτο;

Μένει να διαπιστώσουμε αν οι ίδιοι ναύτες θα δουλέψουν καλύτερα με μερικές προσθήκες και καινούργιο καπετάνιο. Πάντως ο αντίλογος στην κριτική είναι ισχυρός. Με τόσο μικρό διάστημα στη διάθεσή του ο κ. Παπαδήμος δε θα μπορούσε να ρισκάρει με πολλές αλλαγές και αναδιάρθρωση των υπουργείων. Προφανώς θα δοθεί προτεραιότητα σε όσα έχουν συμφωνηθεί ως κύριοι άξονες αυτής της Κυβέρνησης μέχρι τις εκλογές, με μαέστρους τον ίδιο τον Πρωθυπουργό στον οικονομικό τομέα και τον κ. Δήμα στην εξωτερική πολιτική. Αυτό είναι ευτύχημα.

Στο μεταξύ, ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός έθεσε εαυτόν με πάσα επισημότητα στον πυρήνα του πολιτεύματος. Οι φωνές για ακροδεξιούς και τα τοιαύτα είναι απλά ανόητες. Ο κ. Καρατζαφέρης επέδειξε ιδιαίτερη σύνεση και σεβασμό στους θεσμούς όλο αυτό το κρίσιμο διάστημα και (όπως και η κ. Μπακογιάννη) πολιτεύτηκε κατά το μάλλον ορθόδοξα επί δύο χρόνια: Υπερψήφισε το Μνημόνιο ως αναπόφευκτο, αλλά άσκησε και τη δίκαιη κριτική για τις κυβερνητικές παλινωδίες, πρότεινε εξαρχής την Κυβέρνηση εθνικής ενότητας ως μόνη διέξοδο και ανέτρεψε τα σχέδια Παπανδρέου - Σαμαρά για απαξίωση αυτής της πρότασης, επιβάλλοντας, τελικά, τον κ. Παπαδήμο στους δύο δειλούς και άβουλους αρχηγούς.

Ο ΛαΟΣ υπήρξε και πολύ πιο έντιμος και πολύ πιο δημοκρατικός στις τοποθετήσεις του, ενώ φαίνεται να αναλαμβάνει πολιτικό κόστος με τη συμμετοχή του στην Κυβέρνηση, διότι μην ξεχνάμε ότι μοιράζεται εκλογικό κοινό με τη τείνουσα προς τα άκρα Νέα Δημοκρατία -και όχι με όσους τον θεωρούσαν εκτός του θεμιτού πολιτικού φάσματος. Το ρίσκο δεν είναι μόνο θεωρητικό από την κυβερνητική φθορά, αλλά απολύτως ουσιαστικό, διότι ο ΛαΟΣ είναι πλέον κυριολεκτικά κόμμα εξουσίας και οφείλει όχι μόνο να ασκεί κριτική, αλλά και να προτείνει λύσεις και (το κυριότερο) να διαθέτει το πολιτικό προσωπικό με τη γνώση και τις ικανότητες να τις εφαρμόσει προς το συμφέρον της χώρας. Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα του κ. Καρατζαφέρη.

Για τους φοβούμενους την Ακροδεξιά, όσους τουλάχιστον έχουν μάτια ανοικτά, αυτή βρίσκεται με μία πολύ πιο επικίνδυνη μορφή της στη Νέα Δημοκρατία. Τα στοιχεία που περιβάλλουν τον Σαμαρά κινούνται εμφανώς με γνώμονα το κομματικό, και όχι το εθνικό συμφέρον, ενώ επιδεικνύουν και πρωτοφανή για το κόμμα απαξία προς τους θεσμούς και τα πολιτικά ήθη. Αυτό είναι εμφανές από τη στάση τους την τελευταία εβδομάδα, με αποκορύφωμα την προσπάθεια του Σαμαρά να απεμπλακεί από μία προσπάθεια που θα έπρεπε να είναι εθνική. Ο Φαήλος και η παρέα του αποτελούν μία απειλή πολύ πιο επικίνδυνη, όχι τόσο για το πολίτευμα όσο για την εθνική ενότητα.

Και τώρα σπίτια τους

Κανένας μας δεν μπορεί να γνωρίζει ποιο θα είναι το τέλος της Κυβέρνησης Παπαδήμου, ούτε αν πράγματι πρόκειται για τον κατάλληλο άνθρωπο την κατάλληλη στιγμή, όπως τα ΜΜΕ μάς έχουν πείσει. Αναμφίβολα, όμως, στο πρόσωπό του η όποια υποψία ελπίδας για κάτι καλύτερο παίρνει σάρκα και οστά. Για λίγο, το μετά θα φανεί γρήγορα.

Όσοι μιλούν για χούντες, μαύρα μέτωπα και άλλα ανόητα στην πραγματικότητα μας τα γυρνάνε από όσα έλεγαν. Μέχρι χθες υποστήριζαν ότι, ανεξάρτητα από το Σύνταγμα που προέβλεπε τετραετή θητεία Παπανδρέου, έπρεπε να πάμε σε εκλογές γιατί η Κυβέρνηση δεν έχαιρε της λαϊκής στήριξης. Σήμερα κρύβονται πίσω από το Σύνταγμα μιλώντας για μη εκλεγμένη Κυβέρνηση, παρότι η μεγάλη συνεργασία υποστηρίζεται από τους περισσότερους.Το Σύνταγμα έγινε βεβαίως λάστιχο, αλλά αυτό ας το λύσουν οι αρμόδιοι. Η ουσία είναι ότι η χώρα πρέπει να κυβερνηθεί με υπευθυνότητα, ούτε με δημοψηφίσματα, ούτε με επαναδιαπραγματεύσεις και "νιού πόλισυ μιξ". Όλοι πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους, κάτι που έγινε μόλις σήμερα.

Σαμαράς και Παπανδρέου από την αρχή θέλησαν να απαξιώσουν την Κυβέρνηση συνεργασίας, παρότι αυτή αποτελεί την τελευταία ελπίδα. Το αρχικό σχέδιο ήταν η απροθυμία Σαμαρά (που ξεκινούσε από την σφοδρή επιθυμία του να γίνει βεζύρης στη θέση του βεζύρη και την πασιφανή έλλειψη πολιτικού αισθητηρίου) να τορπιλίσει την προσπάθεια. Η παρέμβαση Παπούλια ήταν καταλυτική. Στη συνέχεια έπρεπε να απαξιωθεί το εγχείρημα, με την επιλογή Πετσάλνικου να προσφέρει την ευκαιρία. Είναι αδιανόητο ο αρχηγός του ΠαΣοΚ να προτείνει ως πρόσωπο που ενσαρκώνει τη συναίνεση έναν πιστό συνεργάτη του και ύποπτο ότι ο αρχηγός της ΝΔ τον αποδέχθηκε. Άλλωστε, η γενικότερη στάση του Σαμαρά είναι αδιανόητη: ας βάλει όποιον θέλει και εμάς δε μας απασχολεί! Την ίδια ώρα το επιτελείο του Παπανδρέου μοίραζε ψεύτικες διαρροές στους δημοσιογράφους, γελοιοποιώντας περισσότερο την κατάσταση.

Αυτή η απροθυμία των δύο γεννά ερωτηματικά. Φοβούνται ότι αναδεικνύεται νέα δύναμη στο κέντρο; Φοβούνται ότι θα τους "ρίξουν" οι βουλευτές τους; Σε κάθε περίπτωση ο "ακροδεξιός" και "λαϊκιστής" Καρατζαφέρης, αυτός με τον οποίο κάποτε η ΝΔ δε συζητούσε και μετά τις εκλογές θα τον παρακαλάει για συγκυβέρνηση, υπήρξε ο πολιτικός που κράτησε την πιο έντιμη στάση και έπεισε ότι μόνο κίνητρο είχε τη σωτηρία της χώρας. Αν κανείς πιστεύει ότι η υπουργοποίηση του Βορίδη και του Βελόπουλου γεννά την ελπίδα εκλογικού κέρδους για τον ΛαΟΣ μάλλον γνωρίζει κάτι παραπάνω.

Το επόμενο βήμα είναι να πετάξουμε τους δύο ανεπαρκείς αρχηγούς από τα μεγάλα κόμματα. Παπανδρέου και Σαμαράς έχουν εξευτελίσει τη χώρα. Ο πρώτος περισσότερο, αλλά και οι ευθύνες του δεύτερου είναι βαρύτατες. Μην ξεχνάμε ότι ο άνθρωπος αυτός (σε ρεπορτάζ μόλις την προηγούμενη Κυριακή) φερόταν να έχει δηλώσει ότι "ούτε κρεμασμένος ανάποδα" δε θα ψήφιζε τη σύμβαση. Καλύτερα να μασάς, παρά να μιλάς. Γελώντας σκεφτόμουν ότι μία λύση για να νομίζει ότι είναι συνεπής με τα όσα λέει θα ήταν να αναγκάσει σε παραίτηση όσους βουλευτές συμμετάσχουν στην Κυβέρνηση. Και τελικά πήρε αυτήν τη γελοία απόφαση! Ας του προτείνουμε και μία λύση για την υπογραφή που δε θέλει να βάλει: Όταν έρθει η ώρα ας δηλώσει ασθένεια, για να υπογράψει ο Δήμας ή ο Αβραμόπουλος... Έτσι θα μπορεί να κοιμάται ήσυχος.

Αυτοί οι δύο, οι εκλεγμένοι από τις "βάσεις" κλείσαν τον κύκλο τους. Όλοι εσείς οι "αγανακτισμένοι" που τους ψηφίζετε, μήπως ήρθε ώρα να τους στείλετε σπίτια τους;

10/11/11

Κρίση κρίσεως

Για τα αίτια της κρίσης που οδηγεί την Ελλάδα στο τέλος της, τουλάχιστον με το επίπεδο ζωής που γνωρίζαμε μέχρι πριν από δύο χρόνια, έχουν γραφτεί πολλά. Τα περισσότερα συγκλίνουν σε απόρριψη του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος, σε αποδοκιμασία των προσώπων που διαχειρίστηκαν τις τύχες της χώρας τις τελευταίες δεκαετίες, ελάχιστοι (μεταξύ αυτών και εμείς) τόλμησαν να αποδώσουν και μικρό μέρος της ευθύνης στους άφρονες ψηφοφόρους που δεν έπαψαν ποτέ να γοητεύονται από τις ψεύτικες υποσχέσεις. Η πραγματική όμως κρίση είναι η κρίση της κρίσεως, της κριτικής ικανότητας αυτής της κοινωνίας, της σκέψης, της παιδείας, του λόγου, της αξιολόγησης προσώπων και καταστάσεων.

Ας ρίξουμε μία ματιά στα γεγονότα. Η κοινωνία μας αποθεώνει επί μήνες τους "αγανακτισμένους" που μουτζώνουν τη Βουλή, αγνοώντας όχι μόνο τις πραγματικές διαστάσεις χαβαλέ, αλλά και το γεγονός ότι οι εν λόγω αποτελούν ισχνή μειοψηφία σε σχέση με όσους εξέλεξαν αυτούς που εισπράττουν το φάσκελο. Ανάγει σε ήρωα έναν ανήλικο που επίσης τίμησε με την ανοικτή του παλάμη την εξέδρα των επισήμων στην παρέλαση στη Λάρισα. Δεν μπορεί κανείς να είναι αυστηρός με ένα παιδί, που αναμφίβολα επηρεάζεται από το γενικότερο κλίμα, η ώριμη όμως κοινωνία θα έπρεπε προ πολλού να θυμηθεί και να θυμήσει ότι ποτέ τα προβλήματα δε λύνονται με ύβρεις και προσβολές και ότι σε κάθε περίπτωση οι θεσμοί, όσο και αν ατιμάζονται από τα πρόσωπα, αποτελούν θεμέλια ομαλής λειτουργίας του κοινωνικού συνόλου.

Αντ' αυτού οι "προοδευτικές" δυνάμεις καλούν σε ανυπακοή και αγώνα, οι πιο προοδευτικές δυνάμεις προτείνουν ως λύση την αποχή από τις εκλογές και όλοι μαζί δακρύζουν για την απώλεια εθνικής κυριαρχίας. Είναι οι ίδιοι που δε σεβάστηκαν τον Πρόεδρο και ματαίωσαν μία εκδήλωση τιμής στους αγωνιστές του '40. Τους πραγματικούς αγωνιστές. Αυτοί που δε σέβονται τους νεκρούς της χώρας θα διαφυλάξουν την εθνική κυριαρχία;

Είμαστε η χώρα όπου οι φοιτητές εκλέγουν τους καθηγητές τους. Όπου οι μαθητές αγωνίζονται με κλειστά σχολεία για καλύτερη Παιδεία, δηλαδή για Παιδεία χωρίς αξιολόγηση και με χαλαρό πρόγραμμα σπουδών. Η χώρα όπου ο κάθε χασικλής και ο κάθε μεθύστακας, αυτός που προσκυνά τον κάθε ΠΑΟΚ και τον κάθε Ολυμπιακό, αντιμετωπίζεται ως "βάση" ή "φίλος" και έχει λόγο στην επιλογή αρχηγών των κομμάτων, βουλευτών (τύπου Ράπτη, Καϊλή και Ανατολάκη), ακόμα και για το αν είναι καλή ή κακή μία δανειακή σύμβαση. "Λόγω μεν δημοκρατία, έργω δε η του πρώτου ανδρός αρχή", άφησε κληρονομιά ο Θουκυδίδης, αλλά εδώ ονειρευόμαστε κάλπες, ανοικτές διαδικασίες και άμεση δημοκρατία. Τι να περιμένει όμως κανείς από πολιτικούς άνδρες που πίστεψαν ότι ο Ισοκράτης θα καλούσε Έλληνες τους "της ημετέρας παιδεύσεως μετέχοντας", χωρίς κανένας να προβληματιστεί πώς θα ήταν δυνατόν να έχει πει κάτι τέτοιο;

Η αποχαύνωση της κοινωνίας φαίνεται από δύο γεγονότα, τον φανατισμό και το επίπεδο του λόγου.

Ο φανατισμός είναι στην πραγματικότητα άμεση συνέπεια της έλλειψης κριτικής ικανότητας. Ο υπέρτατος αρχηγός έχει πάντα δίκιο και ο "ελεύθερος" πολίτης απλά επιλέγει το πρόσωπο στο οποίο θα δηλώσει τυφλή υποταγή. Κάπως έτσι κάποιοι πιστεύουν ακόμα ότι ο Καραμανλής θα γυρίσει για να σώσει τη χώρα, κάπως έτσι κάποιοι αγνόησαν το πόσο αναιμική φιγούρα ήταν ο Παπανδρέου, κάπως έτσι κάποιοι αρνούνται ότι ο Σαμαράς στην πολιτική του ζωή πήρε μία μόνο σωστή απόφαση, να αποσυρθεί από την πολιτική, αλλά δεν κατάφερε ούτε σε αυτή να μείνει συνεπής. Ακόμα και στην Εκκλησία, με τα κατηχητικά και τις πολυάριθμες (ανταγωνιζόμενες μάλιστα) οργανώσεις, αντί να γεννώνται φανατικοί της αγάπης, εκκολάπτονται φανατικοί της θρησκείας, ωσάν ο Θεός να έχει ανάγκη από γυναίκες χωρίς ίχνος θηλυκότητας με μόνιμο ψεύτικο χαμόγελο και από άνδρες που κυκλοφορούν στον δρόμο σαν απροσάρμοστοι.

Για το επίπεδο του λόγου τι να πει κανείς; Να μιλήσουμε για την πενιχρή γλώσσα όλων ημών των νέων; Να μιλήσουμε για τα μέσα ενημέρωσης; Για τους πολιτικούς του "ανδρός πεσούσης πας ανήρ ανδρεύεται", με πρώτο τον Πρωθυπουργό; Αυτός τουλάχιστον κάνει την προσπάθεια να αναγνώσει τα γραμμένα από άλλους. Ο Σαμαράς του "πήγα κι είδα", με το χέρι στην τσέπη και το ύφος ψευτόμαγκα του καφενείου, προφανώς για να τον νιώθει κοντά του ο "λαουτζίκος", έχει και αυτός δυσκολία στο να χρησιμοποιήσει λεξιλόγιο άνω των 100 λέξεων, μη περιλαμβανομένων προθέσεων και άρθρων;

Αν αυτή η κοινωνία δεν αρχίσει να σκέφτεται, ακόμα και αν σωθούμε από τη χρεοκοπία, ακόμα και αν γίνουμε Κατάρ με τα πετρέλαια του Ιονίου και της Κρήτης, Γερμανία με τα φωτοβολταϊκά, Ελβετία και Δανία του Νότου, η κρίση δεν πρόκειται να λήξει ποτέ.

Καθώς η χώρα για πέμπτη μέρα δεν έχει Πρωθυπουργό, θα έλεγε κανείς ότι ίσως η περίσταση δεν είναι κατάλληλη για τέτοιες σκέψεις. Αλλά πόσοι, ακούγοντας τον Παπανδρέου να προτείνει τον Πετσάλνικο ως λύση στα προβλήματα και τον Σαμαρά να απαντά βγάζοντας και πάλι την ουρά του, δε σκεφτήκατε ότι μας περνάνε για ηλίθιους; Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν: Μήπως δεν έχουν άδικο;

9/11/11

Ο λόγος του, συμβόλαιο

Ολοκληρώθηκε και το τέταρτο 24ωρο που η χώρα δεν έχει Κυβέρνηση και Πρωθυπουργό. Θα έλεγε βέβαια κανείς ότι η χώρα έχει κλείσει 24... χρόνια χωρίς να κυβερνάται, αλλά αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι πρωτόγνωρο. Είναι άραγε ενδεικτικό του κλίματος συναίνεσης και συνεργασίας μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων;

Όσο στην Ελλάδα αναζητούμε Πρωθυπουργό ο οποίος δε θα έχει την απολύτως εξωφρενική απαίτηση να έχει λόγο στον σχηματισμό της Κυβέρνησης (άκουσον - άκουσον!), η τρόικα απαιτεί ενυπόγραφες δεσμεύσεις από πέντε αξιωματούχους (Παπανδρέου, Σαμαρά, Προβόπουλο, τον νέο Πρωθυπουργό και τον νέο υπουργό Οικονομικών) για την τήρηση των συμπεφωνημένων... Όπως εύκολα θα μπορούσε να προβλέψει κανείς, ήταν και πάλι ο κ. Σαμαράς που πρώτος εθίγη (!) και έσπευσε να αρνηθεί, υποστηρίζοντας ότι αρκεί η εκ μέρους του προφορική αποδοχή των όρων της σύμβασης.

Θα ξαναπούμε ότι οι κωλοτούμπες του κ. Σαμαρά δεν προσφέρονται για μικροκομματική αξιοποίηση, διότι τυχόν εμμονή του θα ήταν επιζήμια για τη χώρα. Άλλωστε η αξιοπιστία του βρίσκεται στο ναδίρ. Κανείς δε γνωρίζει ποιος συγκινείται από τα γενναία διαγγέλματα περί εθνικής αξιοπρέπειας, ενώ η χώρα κυριολεκτικά επαιτεί. Όχι με ευθύνη μόνο του Σαμαρά, αλλά και με δική του, καθώς επί ενάμιση χρόνο υπονόμευε επίμονα και συστηματικά ακόμα και τις όποιες, λίγες και ανεπαρκείς, αξιόλογες προσπάθειες της Κυβέρνησης.

Διαβάζοντας, όμως, τη δήλωσή του, ότι δεν επιτρέπει σε κανέναν να αμφισβητεί τους λόγους του και ότι έχει δημοσίως δεσμευθεί για την τήρηση της δανειακής σύμβασης (αυτήν που πριν μία εβδομάδα δε δεχόταν!), μοιραία το μυαλό γυρίζει δύο χρόνια πίσω. Τότε που ο κ. Αβραμόπουλος είχε υποχρεώσει τον περήφανο Σαμαρά να δεσμευθεί γραπτώς ότι θα τον χρίσει Αντιπρόεδρο της ΝΔ σε περίπτωση νίκης του, με αντάλλαγμα τη στήριξή του, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα του Τύπου.

Πόσο, λοιπόν, σοβαρά να λάβει κανείς υπ' όψιν τα λόγια του Σαμαρά, όταν η εκτός πάσης πολιτικής λογικής επικράτησή του εντός ΝΔ βασίστηκε σε μία μυστική συμφωνία με έναν αντίπαλό του, ο οποίος μάλιστα δεν τον εμπιστευόταν και (στον βαθμό που η είδηση ισχύει) τον υποχρέωσε σε γραπτή δέσμευση; Πώς να τον εμπιστευθεί όταν η πολιτική που ακολούθησε επί 18 μήνες βασίσθηκε στην απόρριψη του Μνημονίου και σήμερα φέρεται να το αποδέχεται, και μάλιστα θέτει ως απόλυτη προτεραιότητα την εξασφάλιση της 6ης δόσης του;

Κλείνοντας, πάντως, γεννάται μία απορία. Ότι οι πολιτικοί μας επιδίδονται σε ρητορικές αναδιπλώσεις χωρίς να σκέφτονται την αξιοπρέπειά τους το γνωρίζουμε (φαίνεται ότι εξαντλούνται στην υπεράσπιση της εθνικής αξιοπρέπειας και μόνο). Αν όμως παραβούν μία ενυπόγραφη δέσμευσή τους ποιες κυρώσεις θα υποστούν; Θα υποβληθεί αγωγή από την τρόικα;

7/11/11

Εθνικής σοβαρότητας

Ενώ γνωρίζαμε ότι η Κυβέρνηση της χώρας αποτελούνταν από ανίκανους ανθρώπους που στοιχειώνονταν από σοσιαλιστικά φαντάσματα και σκιάζονταν από την εκλογική αποδοκιμασία, σήμερα μάθαμε ότι το μόνο πρόβλημα ήταν ο κ. Παπανδρέου. Από τη στιγμή που αυτός φεύγει, η ΝΔ, που εξακολουθεί να διανύει τη δική της Πολιτική Άνοιξη κόντρα στη βαρυχειμωνιά της χώρας, δέχθηκε τα Μνημόνια, τα Μεσοπρόθεσμα και τα κουρέματα, ξέχασε τα αναπτυξιακά μέτρα και τις επαναδιαπραγματεύσεις και, αρνούμενη να συμμετάσχει με στελέχη της στη νέα Κυβέρνηση, απλά ονειρεύεται την εκλογική νίκη. Θα μπορούσε να κάνει αλλιώς;

Όχι, και είναι παρήγορο ότι έστω και τώρα ο Σαμαράς έπαψε να αρνείται τα αυτονόητα. Μόνο που αυτό ίσχυε και πριν έναν μήνα, και πριν έναν χρόνο. Πρέπει κανείς να είναι εξαιρετικά ανόητος για να πιστεύει ότι (ποιος;) ο Σαμαράς θα προέτασσε τα στήθη του και, ανθιστάμενος στις ξένες πιέσεις καβάλα σε λευκό άλογο, θα έδιωχνε την τρόικα. Ο κύριος αυτός μέσα σε τρεις ημέρες έχει αναδειχθεί σε άρχοντα της κωλοτούμπας -αλλά δεν είναι η ώρα για ανούσιες συγκρούσεις εσωτερικής κατανάλωσης.

Η κατάσταση επιτάσσει σοβαρότητα και ρεαλισμό. Ο Σαμαράς δεν έχει επιδείξει τίποτε από τα δύο μέχρι στιγμής. Είναι ελπίδα όλων να πραγματοποιήσει άλλη μία κωλοτούμπα, ώστε η "μεταβατική" Κυβέρνηση να μετατραπεί σε μία πραγματική Κυβέρνηση, μία Κυβέρνηση εθνικής ενότητας, εθνικής σοβαρότητας και εθνικής υπευθυνότητας.

Αργά ή γρήγορα εκλογές θα γίνουν. Ο Σαμαράς φιλοδοξεί να κυβερνήσει με το 20% που προβλέπεται να λάβει ή απλά το πρόβλημα, εκτός του Παπανδρέου, είναι η αναλογία των εδρών στη Βουλή; Τον Φεβρουάριο πάλι δε θα απαιτείται Κυβέρνηση συνεργασίας; Είναι τόσο ανόητος ο Σαμαράς, ώστε να πιστεύει ότι θα επιτύχει την αυτοδυναμία;

Είναι απλά αδιανόητο ενώ τα πράγματα είναι τόσο οριακά, οι πολιτικοί αρχηγοί και τα κόμματα να αντιπαρατίθενται σα να μην τρέχει τίποτε και να έχουν τον νου τους στην εξουσία! Αν ο Σαμαράς δεν το καταλαβαίνει, σίγουρα μέσα στο κόμμα του υπάρχουν κάποιοι να τον στείλουν σπίτι του, όπως κάποιοι άλλοι έκαναν με τον Παπανδρέου...

Κλείνοντας, μία πρόβλεψη: Το τέλος του κ. Σαμαρά, αν δεν αλλάξει άμεσα πολιτική, δε θα είναι καλό. Θα είναι τόσο ολέθριο και ατιμωτικό, που το τωρινό άδειασμα του Παπανδρέου θα φαντάζει αξιοπρεπές και οικειοθελές φινάλε της καριέρας του. Αν δεν ενδιαφέρεται για τη χώρα (κάτι το οποίο είναι προφανές), ας νοιαστεί για την υστεροφημία του -διότι η Ιστορία θα είναι πολύ σκληρή μαζί του. Ας κοιτάξει πού βρισκόταν πριν από 2 χρόνια ο κ. Παπανδρέου και πού είναι σήμερα.

4/11/11

Ο ανίκανος, ο ψευτόμαγκας, οι επικίνδυνοι

Με τον Πρωθυπουργό, εδώ και πολλά χρόνια, υπήρξα εξαιρετικά αυστηρός. Πρόκειται για έναν άνθρωπο ανίκανο, χωρίς πολιτικό αισθητήριο, χωρίς ρητορικό χάρισμα. Όταν, όμως, η χώρα βρέθηκε στο χείλος της χρεοκοπίας έκανε την αυτονόητη επιλογή, τη μόνη επιλογή. Εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχαν κόμματα, ιδεολογίες και πρόσωπα. Η προσφυγή στο ΔΝΤ ήταν μονόδρομος και ακριβώς το γεγονός ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος δεν ήταν ο κατάλληλος για να διαχειριστεί την κατάσταση καθιστούσε επιβεβλημένη τη στήριξη κατ' αρχάς της επιλογής αυτής από το σύνολο των αποδεχομένων το Σύνταγμα πολιτικών δυνάμεων και εν συνεχεία τη συνεργασία για την επίτευξη του καλύτερου αποτελέσματος από τη διαπραγμάτευση.

Από τον Απρίλιο του 2010, στον Ιούνιο του 2011 και τώρα, τον Οκτώβριο του 2011, το σύνολο των κομμάτων της "αστικής" δημοκρατίας έπρεπε να κινηθεί συντεταγμένα. Είχε τρεις ευκαιρίες, κάθε μία από τις οποίες υπό ακόμα πιο απελπιστικές συνθήκες. Στην τρίτη, τελικά, καήκαμε... Η διαχείριση της χρεοκοπίας έμεινε στα χέρια ανίκανων ανθρώπων, δέσμιων σοσιαλιστικών εμμονών και παπανδρεϊκών φαντασμάτων, με παλινωδίες και ολιγωρίες. Την υπεύθυνη επιλογή έκαναν οι ανεύθυνοι άνθρωποι, διότι, φυσικά, εξαναγκάσθηκαν.

Την ίδια στιγμή η αντιπολίτευση επιδιδόταν σε αγώνα λαϊκισμού, ανοησίας και ψευτομαγκιάς. Ο κ. Σαμαράς αρχικά απέρριπτε το Μνημόνιο γιατί δεν αποτελούσε λύση. Μόνο που δεν υπήρχε περιθώριο ελιγμών! Όταν στις περσινές αυτοδιοικητικές εκλογές οι επιλογές του δε δικαιώθηκαν αναδιπλώθηκε μιλώντας μεν για Μνημόνιο, αλλά μετά από επαναδιαπραγμάτευση και σε συνδυασμό με αναπτυξιακά μέτρα. Ποτέ δε μίλησε για τους όρους που θα αναδιαπραγματευόταν, ποτέ τα μέτρα που επαγγελόταν δεν έγιναν συγκεκριμένα. Σήμερα αναδιπλώθηκε για δεύτερη φορά. Ο κύριος "δε συναινώ στο λάθος", αυτός που έψεγε την κυβέρνηση μέχρι χθες, σήμερα θεωρεί επιτακτική ανάγκη την άμεση έγκριση της δανειακής σύμβασης και τη διασφάλιση της έκτης δόσης του Μνημονίου! Αυτή η σύμβαση τελικά είναι καλή ή κακή για τη χώρα; Εάν ερχόταν χθες στη Βουλή θα την υπερψήφιζε ή όχι; Το "Όχι" θα μας έβγαζε από το ευρώ; Και τελικά, οι δόσεις του Μνημονίου είναι απαραίτητες ή ο Σαμαράς κρύβει πάλι τον άσο στο μανίκι;

Φυσικά, έχει δίκιο. Ο ολέθριος ελιγμός του δημοψηφίσματος εκτροχίασε τη χώρα. Οι δανειστές θα θέσουν τους όρους τους και το μόνο πραγματικό ερώτημα είναι αν προτιμούμε τα λεφτά ή τη χρεοκοπία.

Βλέποντας ψύχραιμα την κατάσταση είναι πια σαφές ότι και ο Σαμαράς και ο Παπανδρέου θυσίασαν το εθνικό συμφέρον στον βωμό του μικροκομματικού εσωτερικού διαγκωνισμού. Για τον κ. Παπανδρέου λίγο - πολύ το ξέραμε, αφού επρόκειτο για τον ανεπαρκή αρχηγό ενός κατ' εξοχήν λαϊκιστικού κόμματος. Ο επίσης ανεπαρκής Σαμαράς, ωστόσο, φρόντισε να σύρει και το δικό του κόμμα στον ολέθριο χορό του λαϊκισμού. Η στάση του εξυπηρέτησε το εθνικό συμφέρον; Οι κουτσαβακισμοί με το χέρι στην τσέπη και το δάκτυλο υψωμένο, η καταβύθιση του επιπέδου του δημοσίου διαλόγου, οι ψεύτικες υποσχέσεις, το "αντιμνημόνιο", η "επαναδιαπραγμάτευση" και τα "αναπτυξιακά μέτρα" ήταν ή όχι ελιγμοί, εσωτερικής και μόνο κατανάλωσης;Αλίμονο, πόσο ειρωνικά μοιάζουν πια κάποια πράγματα! Ο Σαμαράς θα επαναδιαπραγματευόταν το Μνημόνιο, ως Πρωθυπουργός μίας χώρας που δεν είναι σε θέση να προκηρύξει δημοψήφισμα χωρίς διεθνή έγκριση. Σήμερα θεωρεί τη δανειακή σύμβαση μονόδρομο, αλλά όταν το ίδιο έλεγε η Μπακογιάννη για το Μνημόνιο (και είχε δίκιο, όπως έχει σήμερα ο Σαμαράς) τη διέγραψε και φίμωσε κάθε φωνή αμφισβήτησης.

Και ο ανίκανος Πρωθυπουργός και ο ψευτόμαγκας Σαμαράς είναι επικίνδυνοι, είναι σαφές. Επιμένω όμως στην ευθύνη του Σαμαρά για μία σειρά από λόγους: Ο Παπανδρέου έκανε τη μόνη υπεύθυνη επιλογή, στρεφόμενος κατά του κόμματός του, του εαυτού του ίδιου. Ούτως ή άλλως είναι ένας άνθρωπος από τον οποίο οι απαιτήσεις δε θα μπορούσαν να είναι μεγάλες και που ηγείται του κόμματος που ευθύνεται περισσότερο για την πολιτική αποχαύνωση που βιώνουμε. Όμως ο Σαμαράς είναι ο αρχηγός του κόμματος που δε θα έπρεπε να έχει κανέναν δισταγμό, όχι απλά να δεχθεί, αλλά πρώτο να εισηγηθεί τα μέτρα εξυγίανσης του Δημοσίου και να αναλάβει την ιστορική ευθύνη στήριξης των τόσο κρίσιμων για την επιβίωση της χώρας κυβερνητικών επιλογών. Στον βωμό του κομματικού κέρδους και της επικράτησης κακοποίησε την ιδεολογία του κόμματος, ζημίωσε τη χώρα και σήμερα γελοιοποιήθηκε εξίσου με τον Παπανδρέου.

Ο Πρωθυπουργός μάς έλεγε ότι δεν τον ενδιαφέρει αν αυτή θα είναι η μόνη θητεία του. Ότι δεν τον ενδιαφέρει η καρέκλα. Έλεγε ψέματα. Σήμερα βουλευτές του τον υβρίζουν και δεν έχει την αξιοπρέπεια να πάει στο σπίτι του. Το μόνο στο οποίο διαφέρει ο Σαμαράς είναι ότι έχει προσκολληθεί σε μία καρέκλα όπου δεν έχει ακόμα καθίσει... Στο μεταξύ η χώρα εξευτελισμένη, ταπεινωμένη και εξουθενωμένη βαδίζει προς την καταστροφή. Με αυτές τις δύο πολιτικές καρικατούρες η Ιστορία θα είναι ανελέητη. Και η δύο, μαζί με τις καρέκλες και τα οφίκια, θα καούν στη φωτιά που χαμπάρι δεν έχουν πάρει ότι μαίνεται κάτω από τα πόδια τους. Μόνο που σε λίγο θα καούμε όλοι μαζί τους.

1/11/11

Μονόδρομος, αλλά όχι λύση

Η απόφαση του Πρωθυπουργού για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος ενδεχομένως να αντίκειται στο Σύνταγμα (όπως πολλοί συνταγματολόγοι ερμηνεύουν), αλλά σίγουρα αντίκειται στη λογική. Στη Δημοκρατία ο λαός είναι η πηγή των εξουσιών που ασκούνται υπέρ αυτού και του Έθνους, αλλά όλοι λίγο - πολύ έχουμε αντιληφθεί ότι η συχνότητα προσφυγής σε (όποιας μορφής) λαϊκή ετυμηγορία είναι αντιστρόφως ανάλογη της ποιότητας του πολιτεύματος. Τα χρηματιστήρια δεν κατέρρευσαν, όμως, διότι ήταν παράλογη η απαίτηση μία πολύπλοκη συμφωνία δανεισμού να αξιολογηθεί από τον λαό, αλλά διότι έχει προεξοφληθεί το απορριπτικό αποτέλεσμα και, άρα, η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει.

Σε παραλογισμό, λοιπόν, ο κυρίαρχος λαός συναγωνίζεται την κυβέρνηση (που αποτελεί άλλωστε εικόνα του). Πριν ακούσουμε το ερώτημα του δημοψηφίσματος το απορρίψαμε, παρότι αυτό θα οδηγήσει σε χρεοκοπία, η οποία τείνει να εξελιχθεί σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία, κρίνοντας και από τις διεθνείς αντιδράσεις.

Οι εκλογές, μετά και τους τελευταίους άστοχους χειρισμούς του Πρωθυπουργού, αποτελούν μονόδρομο. Όχι διότι παρατηρείται δυσαρμονία λαού και κοινοβουλευτικής σύνθεσης, κάτι που ισχύει σε κάθε κράτος με ενισχυμένο αναλογικό ή πλειοψηφικό σύστημα (όπου η κυβέρνηση εξασφαλίζει αυτοδυναμία εδρών χωρίς το 50% των ψήφων). Άλλωστε, το Σύνταγμα προβλέπει τετραετή θητεία της Βουλής, ανεξάρτητα και από τον αριθμό των κυβερνήσεων που θα σχηματισθούν, αλλά και από τις συνθήκες που επικρατούν στη χώρα. Οι λόγοι είναι καθαρά πολιτικοί και άρα κρισιμότεροι.

Το ΠαΣοΚ δεν μπορεί πλέον να κυβερνήσει, για την ακρίβεια χρειάζεται και άμεση αλλαγή ηγεσίας για να επιβιώσει μετά τη διαφαινόμενη ήττα. Ούτε μία κυβέρνηση ευρείας συνεργασίας μπορεί να επιβιώσει χωρίς τη λαϊκή εκτόνωση διά των εκλογών.

Μονόδρομος, λοιπόν, αλλά όχι λύση. Διότι σε αυτές τις εκλογές θα επικρατήσει ο ποικιλόχρους λαϊκισμός, τόσο με την πιθανή νίκη του Σαμαρά, όσο και με την ενίσχυση του ΚΚΕ και του ΣυΡιζΑ, ενώ η ανάδειξη ισχυρής κυβέρνησης αποκλείεται. Μέσω όμως αυτού του αδιεξόδου η πίεση πια θα είναι αφόρητη για τη συγκρότηση κυβέρνησης συνεργασίας, το πλεονέκτημα της οποίας δε θα είναι τόσο η διακομματική συνεργασία όσο η εξαφάνιση της επικίνδυνων αντιπολιτευτικών τακτικών που ακολουθεί ο Σαμαράς, που ακολούθησε ο Παπανδρέου και που σίγουρα θα ακολουθήσει ο διάδοχός του.