4/11/11

Ο ανίκανος, ο ψευτόμαγκας, οι επικίνδυνοι

Με τον Πρωθυπουργό, εδώ και πολλά χρόνια, υπήρξα εξαιρετικά αυστηρός. Πρόκειται για έναν άνθρωπο ανίκανο, χωρίς πολιτικό αισθητήριο, χωρίς ρητορικό χάρισμα. Όταν, όμως, η χώρα βρέθηκε στο χείλος της χρεοκοπίας έκανε την αυτονόητη επιλογή, τη μόνη επιλογή. Εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχαν κόμματα, ιδεολογίες και πρόσωπα. Η προσφυγή στο ΔΝΤ ήταν μονόδρομος και ακριβώς το γεγονός ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος δεν ήταν ο κατάλληλος για να διαχειριστεί την κατάσταση καθιστούσε επιβεβλημένη τη στήριξη κατ' αρχάς της επιλογής αυτής από το σύνολο των αποδεχομένων το Σύνταγμα πολιτικών δυνάμεων και εν συνεχεία τη συνεργασία για την επίτευξη του καλύτερου αποτελέσματος από τη διαπραγμάτευση.

Από τον Απρίλιο του 2010, στον Ιούνιο του 2011 και τώρα, τον Οκτώβριο του 2011, το σύνολο των κομμάτων της "αστικής" δημοκρατίας έπρεπε να κινηθεί συντεταγμένα. Είχε τρεις ευκαιρίες, κάθε μία από τις οποίες υπό ακόμα πιο απελπιστικές συνθήκες. Στην τρίτη, τελικά, καήκαμε... Η διαχείριση της χρεοκοπίας έμεινε στα χέρια ανίκανων ανθρώπων, δέσμιων σοσιαλιστικών εμμονών και παπανδρεϊκών φαντασμάτων, με παλινωδίες και ολιγωρίες. Την υπεύθυνη επιλογή έκαναν οι ανεύθυνοι άνθρωποι, διότι, φυσικά, εξαναγκάσθηκαν.

Την ίδια στιγμή η αντιπολίτευση επιδιδόταν σε αγώνα λαϊκισμού, ανοησίας και ψευτομαγκιάς. Ο κ. Σαμαράς αρχικά απέρριπτε το Μνημόνιο γιατί δεν αποτελούσε λύση. Μόνο που δεν υπήρχε περιθώριο ελιγμών! Όταν στις περσινές αυτοδιοικητικές εκλογές οι επιλογές του δε δικαιώθηκαν αναδιπλώθηκε μιλώντας μεν για Μνημόνιο, αλλά μετά από επαναδιαπραγμάτευση και σε συνδυασμό με αναπτυξιακά μέτρα. Ποτέ δε μίλησε για τους όρους που θα αναδιαπραγματευόταν, ποτέ τα μέτρα που επαγγελόταν δεν έγιναν συγκεκριμένα. Σήμερα αναδιπλώθηκε για δεύτερη φορά. Ο κύριος "δε συναινώ στο λάθος", αυτός που έψεγε την κυβέρνηση μέχρι χθες, σήμερα θεωρεί επιτακτική ανάγκη την άμεση έγκριση της δανειακής σύμβασης και τη διασφάλιση της έκτης δόσης του Μνημονίου! Αυτή η σύμβαση τελικά είναι καλή ή κακή για τη χώρα; Εάν ερχόταν χθες στη Βουλή θα την υπερψήφιζε ή όχι; Το "Όχι" θα μας έβγαζε από το ευρώ; Και τελικά, οι δόσεις του Μνημονίου είναι απαραίτητες ή ο Σαμαράς κρύβει πάλι τον άσο στο μανίκι;

Φυσικά, έχει δίκιο. Ο ολέθριος ελιγμός του δημοψηφίσματος εκτροχίασε τη χώρα. Οι δανειστές θα θέσουν τους όρους τους και το μόνο πραγματικό ερώτημα είναι αν προτιμούμε τα λεφτά ή τη χρεοκοπία.

Βλέποντας ψύχραιμα την κατάσταση είναι πια σαφές ότι και ο Σαμαράς και ο Παπανδρέου θυσίασαν το εθνικό συμφέρον στον βωμό του μικροκομματικού εσωτερικού διαγκωνισμού. Για τον κ. Παπανδρέου λίγο - πολύ το ξέραμε, αφού επρόκειτο για τον ανεπαρκή αρχηγό ενός κατ' εξοχήν λαϊκιστικού κόμματος. Ο επίσης ανεπαρκής Σαμαράς, ωστόσο, φρόντισε να σύρει και το δικό του κόμμα στον ολέθριο χορό του λαϊκισμού. Η στάση του εξυπηρέτησε το εθνικό συμφέρον; Οι κουτσαβακισμοί με το χέρι στην τσέπη και το δάκτυλο υψωμένο, η καταβύθιση του επιπέδου του δημοσίου διαλόγου, οι ψεύτικες υποσχέσεις, το "αντιμνημόνιο", η "επαναδιαπραγμάτευση" και τα "αναπτυξιακά μέτρα" ήταν ή όχι ελιγμοί, εσωτερικής και μόνο κατανάλωσης;Αλίμονο, πόσο ειρωνικά μοιάζουν πια κάποια πράγματα! Ο Σαμαράς θα επαναδιαπραγματευόταν το Μνημόνιο, ως Πρωθυπουργός μίας χώρας που δεν είναι σε θέση να προκηρύξει δημοψήφισμα χωρίς διεθνή έγκριση. Σήμερα θεωρεί τη δανειακή σύμβαση μονόδρομο, αλλά όταν το ίδιο έλεγε η Μπακογιάννη για το Μνημόνιο (και είχε δίκιο, όπως έχει σήμερα ο Σαμαράς) τη διέγραψε και φίμωσε κάθε φωνή αμφισβήτησης.

Και ο ανίκανος Πρωθυπουργός και ο ψευτόμαγκας Σαμαράς είναι επικίνδυνοι, είναι σαφές. Επιμένω όμως στην ευθύνη του Σαμαρά για μία σειρά από λόγους: Ο Παπανδρέου έκανε τη μόνη υπεύθυνη επιλογή, στρεφόμενος κατά του κόμματός του, του εαυτού του ίδιου. Ούτως ή άλλως είναι ένας άνθρωπος από τον οποίο οι απαιτήσεις δε θα μπορούσαν να είναι μεγάλες και που ηγείται του κόμματος που ευθύνεται περισσότερο για την πολιτική αποχαύνωση που βιώνουμε. Όμως ο Σαμαράς είναι ο αρχηγός του κόμματος που δε θα έπρεπε να έχει κανέναν δισταγμό, όχι απλά να δεχθεί, αλλά πρώτο να εισηγηθεί τα μέτρα εξυγίανσης του Δημοσίου και να αναλάβει την ιστορική ευθύνη στήριξης των τόσο κρίσιμων για την επιβίωση της χώρας κυβερνητικών επιλογών. Στον βωμό του κομματικού κέρδους και της επικράτησης κακοποίησε την ιδεολογία του κόμματος, ζημίωσε τη χώρα και σήμερα γελοιοποιήθηκε εξίσου με τον Παπανδρέου.

Ο Πρωθυπουργός μάς έλεγε ότι δεν τον ενδιαφέρει αν αυτή θα είναι η μόνη θητεία του. Ότι δεν τον ενδιαφέρει η καρέκλα. Έλεγε ψέματα. Σήμερα βουλευτές του τον υβρίζουν και δεν έχει την αξιοπρέπεια να πάει στο σπίτι του. Το μόνο στο οποίο διαφέρει ο Σαμαράς είναι ότι έχει προσκολληθεί σε μία καρέκλα όπου δεν έχει ακόμα καθίσει... Στο μεταξύ η χώρα εξευτελισμένη, ταπεινωμένη και εξουθενωμένη βαδίζει προς την καταστροφή. Με αυτές τις δύο πολιτικές καρικατούρες η Ιστορία θα είναι ανελέητη. Και η δύο, μαζί με τις καρέκλες και τα οφίκια, θα καούν στη φωτιά που χαμπάρι δεν έχουν πάρει ότι μαίνεται κάτω από τα πόδια τους. Μόνο που σε λίγο θα καούμε όλοι μαζί τους.

Δεν υπάρχουν σχόλια: