10/11/11

Κρίση κρίσεως

Για τα αίτια της κρίσης που οδηγεί την Ελλάδα στο τέλος της, τουλάχιστον με το επίπεδο ζωής που γνωρίζαμε μέχρι πριν από δύο χρόνια, έχουν γραφτεί πολλά. Τα περισσότερα συγκλίνουν σε απόρριψη του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος, σε αποδοκιμασία των προσώπων που διαχειρίστηκαν τις τύχες της χώρας τις τελευταίες δεκαετίες, ελάχιστοι (μεταξύ αυτών και εμείς) τόλμησαν να αποδώσουν και μικρό μέρος της ευθύνης στους άφρονες ψηφοφόρους που δεν έπαψαν ποτέ να γοητεύονται από τις ψεύτικες υποσχέσεις. Η πραγματική όμως κρίση είναι η κρίση της κρίσεως, της κριτικής ικανότητας αυτής της κοινωνίας, της σκέψης, της παιδείας, του λόγου, της αξιολόγησης προσώπων και καταστάσεων.

Ας ρίξουμε μία ματιά στα γεγονότα. Η κοινωνία μας αποθεώνει επί μήνες τους "αγανακτισμένους" που μουτζώνουν τη Βουλή, αγνοώντας όχι μόνο τις πραγματικές διαστάσεις χαβαλέ, αλλά και το γεγονός ότι οι εν λόγω αποτελούν ισχνή μειοψηφία σε σχέση με όσους εξέλεξαν αυτούς που εισπράττουν το φάσκελο. Ανάγει σε ήρωα έναν ανήλικο που επίσης τίμησε με την ανοικτή του παλάμη την εξέδρα των επισήμων στην παρέλαση στη Λάρισα. Δεν μπορεί κανείς να είναι αυστηρός με ένα παιδί, που αναμφίβολα επηρεάζεται από το γενικότερο κλίμα, η ώριμη όμως κοινωνία θα έπρεπε προ πολλού να θυμηθεί και να θυμήσει ότι ποτέ τα προβλήματα δε λύνονται με ύβρεις και προσβολές και ότι σε κάθε περίπτωση οι θεσμοί, όσο και αν ατιμάζονται από τα πρόσωπα, αποτελούν θεμέλια ομαλής λειτουργίας του κοινωνικού συνόλου.

Αντ' αυτού οι "προοδευτικές" δυνάμεις καλούν σε ανυπακοή και αγώνα, οι πιο προοδευτικές δυνάμεις προτείνουν ως λύση την αποχή από τις εκλογές και όλοι μαζί δακρύζουν για την απώλεια εθνικής κυριαρχίας. Είναι οι ίδιοι που δε σεβάστηκαν τον Πρόεδρο και ματαίωσαν μία εκδήλωση τιμής στους αγωνιστές του '40. Τους πραγματικούς αγωνιστές. Αυτοί που δε σέβονται τους νεκρούς της χώρας θα διαφυλάξουν την εθνική κυριαρχία;

Είμαστε η χώρα όπου οι φοιτητές εκλέγουν τους καθηγητές τους. Όπου οι μαθητές αγωνίζονται με κλειστά σχολεία για καλύτερη Παιδεία, δηλαδή για Παιδεία χωρίς αξιολόγηση και με χαλαρό πρόγραμμα σπουδών. Η χώρα όπου ο κάθε χασικλής και ο κάθε μεθύστακας, αυτός που προσκυνά τον κάθε ΠΑΟΚ και τον κάθε Ολυμπιακό, αντιμετωπίζεται ως "βάση" ή "φίλος" και έχει λόγο στην επιλογή αρχηγών των κομμάτων, βουλευτών (τύπου Ράπτη, Καϊλή και Ανατολάκη), ακόμα και για το αν είναι καλή ή κακή μία δανειακή σύμβαση. "Λόγω μεν δημοκρατία, έργω δε η του πρώτου ανδρός αρχή", άφησε κληρονομιά ο Θουκυδίδης, αλλά εδώ ονειρευόμαστε κάλπες, ανοικτές διαδικασίες και άμεση δημοκρατία. Τι να περιμένει όμως κανείς από πολιτικούς άνδρες που πίστεψαν ότι ο Ισοκράτης θα καλούσε Έλληνες τους "της ημετέρας παιδεύσεως μετέχοντας", χωρίς κανένας να προβληματιστεί πώς θα ήταν δυνατόν να έχει πει κάτι τέτοιο;

Η αποχαύνωση της κοινωνίας φαίνεται από δύο γεγονότα, τον φανατισμό και το επίπεδο του λόγου.

Ο φανατισμός είναι στην πραγματικότητα άμεση συνέπεια της έλλειψης κριτικής ικανότητας. Ο υπέρτατος αρχηγός έχει πάντα δίκιο και ο "ελεύθερος" πολίτης απλά επιλέγει το πρόσωπο στο οποίο θα δηλώσει τυφλή υποταγή. Κάπως έτσι κάποιοι πιστεύουν ακόμα ότι ο Καραμανλής θα γυρίσει για να σώσει τη χώρα, κάπως έτσι κάποιοι αγνόησαν το πόσο αναιμική φιγούρα ήταν ο Παπανδρέου, κάπως έτσι κάποιοι αρνούνται ότι ο Σαμαράς στην πολιτική του ζωή πήρε μία μόνο σωστή απόφαση, να αποσυρθεί από την πολιτική, αλλά δεν κατάφερε ούτε σε αυτή να μείνει συνεπής. Ακόμα και στην Εκκλησία, με τα κατηχητικά και τις πολυάριθμες (ανταγωνιζόμενες μάλιστα) οργανώσεις, αντί να γεννώνται φανατικοί της αγάπης, εκκολάπτονται φανατικοί της θρησκείας, ωσάν ο Θεός να έχει ανάγκη από γυναίκες χωρίς ίχνος θηλυκότητας με μόνιμο ψεύτικο χαμόγελο και από άνδρες που κυκλοφορούν στον δρόμο σαν απροσάρμοστοι.

Για το επίπεδο του λόγου τι να πει κανείς; Να μιλήσουμε για την πενιχρή γλώσσα όλων ημών των νέων; Να μιλήσουμε για τα μέσα ενημέρωσης; Για τους πολιτικούς του "ανδρός πεσούσης πας ανήρ ανδρεύεται", με πρώτο τον Πρωθυπουργό; Αυτός τουλάχιστον κάνει την προσπάθεια να αναγνώσει τα γραμμένα από άλλους. Ο Σαμαράς του "πήγα κι είδα", με το χέρι στην τσέπη και το ύφος ψευτόμαγκα του καφενείου, προφανώς για να τον νιώθει κοντά του ο "λαουτζίκος", έχει και αυτός δυσκολία στο να χρησιμοποιήσει λεξιλόγιο άνω των 100 λέξεων, μη περιλαμβανομένων προθέσεων και άρθρων;

Αν αυτή η κοινωνία δεν αρχίσει να σκέφτεται, ακόμα και αν σωθούμε από τη χρεοκοπία, ακόμα και αν γίνουμε Κατάρ με τα πετρέλαια του Ιονίου και της Κρήτης, Γερμανία με τα φωτοβολταϊκά, Ελβετία και Δανία του Νότου, η κρίση δεν πρόκειται να λήξει ποτέ.

Καθώς η χώρα για πέμπτη μέρα δεν έχει Πρωθυπουργό, θα έλεγε κανείς ότι ίσως η περίσταση δεν είναι κατάλληλη για τέτοιες σκέψεις. Αλλά πόσοι, ακούγοντας τον Παπανδρέου να προτείνει τον Πετσάλνικο ως λύση στα προβλήματα και τον Σαμαρά να απαντά βγάζοντας και πάλι την ουρά του, δε σκεφτήκατε ότι μας περνάνε για ηλίθιους; Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν: Μήπως δεν έχουν άδικο;

Δεν υπάρχουν σχόλια: