13/11/11

Απώλεια επαφής

Ποτέ άλλοτε δεν είχε φανεί με τόσο ένταση η απώλεια επαφής των πολιτικών μας με την πραγματικότητα. Το συγκλονιστικό ξέσπασμα της Ροδούλας Ζήση κατά τη συζήτηση παροχής ψήφου εμπιστοσύνης, όπου και αποκάλεσε τον κ. Παπανδρέου "μεγάλο οραματιστή ηγέτη", άφησε μερικά εκατομμύρια Έλληνες και ελληνοποιημένους (το παλιό χόμπι του κ. Φλωρίδη ήταν να δημιουργεί ψηφοφόρους του ΠαΣοΚ, κι ας σήμερα παριστάνει τον άσπιλο και αμόλυντο) κατοίκους της χώρας να αναρωτιούνται αν ακούν καλά και αν πρόκειται για τον ίδιο Παπανδρέου που ήταν "τελειωμένος" για τους βουλευτές του.

Η κ. Ζήση με τον λυρισμό της έκλεψε την παράσταση, αλλά και ο πρώην Πρωθυπουργός δεν πήγε πίσω. Ο δικός του παραλογισμός κορυφώθηκε με το δακρύβρεχτο διάγγελμα προς τον λαό όπου, ενώ μας ετοίμαζε Πρωθυπουργό - μαριονέτα τον κ. Πετσάλνικο, μιλούσε για τη "μεγάλη μέρα που ξημερώνει για την Ελλάδα".

Από τον διαγωνισμό ανοησίας δε θα μπορούσε να λείπει ο κάτοχος του πανελληνίου ρεκόρ την τελευταία διετία, κ. Σαμαράς. Με ύφος θριαμβευτή μετά τη μάχη, ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης (γαντζωμένος ακόμα και σε αυτήν την αστεία καρέκλα) βγήκε να μας πει ότι ποτέ άλλοτε δεν υπήρξε αλλαγή Πρωθυπουργού στο μέσον της τετραετίας και ότι δε συγκυβερνά. Αν θέλαμε να σχολιάσουμε το περιεχόμενο της δήλωσης μοιραία θα έπρεπε να επισημάνουμε ότι ο κ. Παπανδρέου έχει καλύτερη επίδοση, διότι το 2009 έριξε ολόκληρη την Κυβέρνηση και κέρδισε τις εκλογές. Τότε, δηλαδή δεν άλλαξε ο Πρωθυπουργός και έγινε ο ίδιος ο Παπανδρέου, με τα γνωστά αποτελέσματα;

Φυσικά, επί της ουσίας της η δήλωση είναι το λιγότερο αστεία. Είναι προς συζήτηση το τι έριξε τον κ. Παπανδρέου, αλλά οι απόψεις συγκλίνουν στα εξής: ανικανότητα του ιδίου και των συνεργατών του, απώλεια ερεισμάτων στον λαό και το κόμμα λόγω εφαρμογής πολιτικής που αντίκειται στις σοσιαλιστικές ονειρώξεις, προδιαγραφή εκλογικής συντριβής του ΠαΣοΚ με τη συγκεκριμένη ηγεσία και, κυρίως, αδυναμία διαχείρισης μίας οριακής για την επιβίωση της χώρας κατάστασης. Η συμβολή του κ. Σαμαρά έγκειται στο τελευταίο, καθώς έκανε ό,τι μπορούσε για να υπονομεύσει τη λύση.

Επί 18 μήνες η νέα Πολιτική Άνοιξη των ακροδεξιών αφρόνων πολέμησε με λύσσα τη στήριξη της χώρας από την τρόικα. Απόδειξη τρανή ότι η ακροδεξιά με τον πατριωτισμό καμία σχέση δεν έχουν. Αυτοί που φοβήθηκαν για την απώλεια εθνικής κυριαρχίας συνέπραξαν με την ακροαριστερά του ΚΚΕ και του ΣυΡιζΑ σε μία μάχη με καταστροφικά αποτελέσματα. Σήμερα η Νέα Δημοκρατία θέτει ως άμεση προτεραιότητα τη δανειακή σύμβαση και την έκτη δόση του "αμαρτωλού" μνημονίου. Γλείφει εκεί όπου με μανία έφτυνε, δηλαδή.

Δεν πρόκειται απλά για αναξιοπιστία, μικροκομματικό συμφέρον, πολιτικάντικους τακτικισμούς, αλλά για κάτι πολύ χειρότερο. Ο κ. Σαμαράς ζει σε ονειροφαντασία. Νομίζει ότι υπηρετεί το εθνικό συμφέρον ό,τι και αν κάνει, με αποτέλεσμα να είναι περιττό να του επισημάνει κανείς τα κενά λογικής. Ο Παπανδρέου ήταν πράγματι ανίκανος, αλλά ο Σαμαράς έχει αυτοεγκλωβιστεί στην πολεμική μίας λύσης που ήταν η μοναδική διαθέσιμη.

Η τελευταία του δήλωση είναι ενδεικτική. Ενώ όλη η χώρα και οι ξένοι ηγέτες με ανακούφιση έβλεπαν έναν αξιόλογο άνθρωπο στην προεδρία μίας Κυβέρνησης συνεργασίας, ο Σαμαράς βγήκε να πανηγυρίσει γιατί έριξε τον γίγαντα της πολιτικής Παπανδρέου και να ξεκαθαρίσει ότι δε συγκυβερνά!

Δεν πιστεύω ότι είναι τόσο ανόητος. Έχει απλά χάσει την επαφή με το κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον. Όπως συχνά συμβαίνει με τους αρχηγούς, οι συμβουλάτορές τους τούς αποκόβουν εντελώς. Ο Σαμαράς εξακολουθεί να πιστεύει ότι μόνη έγνοια του κόσμου είναι να μη μιανθεί η ΝΔ από τη συνεργασία με το ΠαΣοΚ και τον ΛαΟΣ, ενώ αυτή ήταν η επιθυμία κάθε σοβαρού Έλληνα. Στην πραγματικότητα αυτή είναι η έγνοια του Φαήλου, του Χρύσανθου και του Κωστάκη Μαρκόπουλου...

Βλέποντας αυτήν τη δήλωση του Σαμαρά, θυμήθηκα μία κλασική, ανεκδοτολογικού χαρακτήρα, ιστορία της Ψυχιατρικής για τους παράφρονες: Ο άρρωστος περπατά συνεχώς σε μία ευθεία όταν του τοποθετείς ένα εμπόδιο. Εκείνος συνεχίζει στην ίδια ευθεία, αφού πρώτα το παρακάμψει. Στην επισήμανση του εξεταστή ότι παρεξέκλινε της πορείας του για να αποφύγει το εμπόδιο, ο παράφρων αποκρίνεται "ποιο εμπόδιο;".

Δε συμβαίνει το ίδιο με τον Σαμαρά; Δεν είναι απολύτως παράλογη η στρατηγική του; Όχι μόνο επιμένει κολλημένος στην ευθεία που δεν οδηγεί πουθενά, αλλά αδυνατεί να αντιληφθεί τόσο το μάταιο της πορείας του, όσο και τα πολλαπλά εμπόδια που συναντά και απλά αποφεύγει, χωρίς ποτέ να αντιμετωπίζει. Δεν μπορεί καν να αντιληφθεί πότε μας τα γυρνάει σε σχέση με πριν...

Δεν υπάρχουν σχόλια: