22/11/11

Η πελατεία

Για ακόμη μία ημέρα η πολιτική ειδησεογραφία ασχολείται με το ζήτημα των ενυπόγραφων δεσμεύσεων τήρησης του Μνημονίου που συνοδεύει τη νέα δανειακή σύμβαση. Έχουμε επισημάνει την παιδιάστικη συμπεριφορά του Σαμαρά, ποια όμως είναι τα πραγματικά κίνητρα των δανειστών; Πρόκειται για έλλειψη εμπιστοσύνης, συνωμοσία "τσαλακώματος" του Αρχηγού της Αντιπολίτευσης ή υπάρχει κάτι άλλο;

Κατ' αρχάς η επιθυμία των Ευρωπαίων να καθορίσουν το κοινωνικό και οικονομικό περιβάλλον της χώρας, στην προσπάθειά τους να εξασφαλίσουν την αποπληρωμή του δανείου είναι απολύτως θεμιτή, για όποιον τουλάχιστον δεν αντιμετωπίζει την Ευρωζώνη, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ ως τρία φιλανθρωπικά ιδρύματα που αποφάσισαν να κάνουν επένδυση ανθρωπιάς για τη διάσωση των ελληνικών μισθών και συντάξεων. Για όλους τους υπόλοιπους είναι λογικό να θέλουν να επιβάλουν τους όρους τους, χωρίς αυτό να προξενεί εντύπωση. Η πραγματική απώλεια της εθνικής κυριαρχίας δεν είναι η αποδοχή των μέτρων των Μνημονίων (ούτως ή άλλως η συμμετοχή στους διεθνείς οργανισμούς, και ειδικά σε Ευρωζώνη και ΕΕ, σημαίνει συμμόρφωση στις επιταγές τους με τροποποίηση της εθνικής νομοθεσίας), αλλά η ίδια η ανάγκη δανεισμού για την επιβίωση της χώρας.

Εάν ληφθούν υπόψιν οι γενικότερες συνθήκες, με τους δανειστές μας να δανείζονται και οι ίδιοι, με μεγαλύτερο μάλιστα επιτόκιο από αυτό με το οποίο δανείζουν εμάς, με το βιοτικό επίπεδο χωρών που συμμετέχουν στο πακέτο διάσωσης να είναι κατώτερο αυτού που πασχίζουμε να διασώσουμε στη χώρα μας (π.χ. Σλοβακία), είναι ξεκάθαρο ότι οι χειρισμοί μας δεν μπορεί να γίνονται στο επίπεδο της ελληνικής λεβεντιάς και με συναισθηματικές εξάρσεις, τύπου "προδοσία", "ξεπούλημα" και "κατοχή".

Είναι, λοιπόν, παράλογοι οι δανειστές μας που απαιτούν την ενυπόγραφη δέσμευση για την τήρηση των (προσοχή) ήδη συμφωνηθέντων; Όχι, για δύο λόγους.

Ο πρώτος είναι η αναξιοπιστία των Ελλήνων πολιτικών, και ειδικά του κ. Σαμαρά. Με το προηγούμενο ιστορικό του κ. Παπανδρέου, ο οποίος, αφού συμφώνησε για το κούρεμα και το νέο δάνειο και γύρισε πανηγυρίζοντας στην Ελλάδα, αποφάσισε να τα θέσει στην κρίση του ελληνικού λαού, πώς να εμπιστευθούν τον Σαμαρά, που στο κάτω-κάτω ουδέποτε συμφώνησε στο σχέδιο διάσωσης; Ο Παπανδρέου συμμετείχε στον σχεδιασμό του και τελικά υπαναχώρησε (για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης, βέβαια, και στην προσπάθεια εξασφάλισης λαϊκής νομιμοποίησης), ο Σαμαράς που δήλωνε στα μέσα ενημέρωης ότι δε θα ψηφίσει τη σύμβαση "ούτε αν τον κρεμάσουν ανάποδα" είναι ο άνθρωπος στον οποίον μπορούν να βασισθούν;

Τι δηλώνει ο κ. Σαμαράς; Ότι δε συμμετέχει σε συγκυβέρνηση, ότι απαιτεί τη λαϊκή ετυμηγορία, ουδέποτε απεδέχθη καθαρά το Μνημόνιο και, τελικά, το μόνο που θέλει είναι τα χρήματα του δανείου: την έκτη δόση και την ενεργοποίηση της νέας δανειακής σύμβασης. Αυτό στα ώτα των ξένων πώς ακούγεται; Ότι θέλει τα λεφτά και μετά μπορεί να ξαναθυμηθεί την επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου, που ακόμα και τώρα δεν έχει αποδεχθεί καθαρά.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι η τρόικα βλέπει τις εκλογές του 2012 να μετατρέπονται στο δημοψήφισμα του Παπανδρέου. Υπ' αυτήν την έννοια είναι ορθή η κρίση ότι η εμμονή των δανειστών στην υπογραφή Σαμαρά έχει και προεκλογική σκοπιμότητα. Αν ο Σαμαράς κατέβει με τα λάβαρα του "δε συναινώ στο λάθος", του "νιου πόλισυ μιξ", των "αναπτυξιακών μέτρων" και της "επαναδιαπραγμάτευσης", ουσιαστικά ο λαός θα κληθεί να κρίνει την ορθότητα του σχεδίου διάσωσης. Αν η προεκλογική περίοδος κυλήσει με την αντιπαράθεση μεταξύ των "μνημονιακών" και των "αντιμνημονιακών", ουσιαστικά θα έχουμε τη διεξαγωγή του κατάπτυστου δημοψηφίσματος με αντικείμενο τη συμφωνία. Οι συνέπειες θα είναι ολέθριες, όπως ήδη φάνηκε.

Αν όμως ο Σαμαράς έχει δεσμευθεί, δε θα έχει το περιθώριο να παίξει αυτό το χαρτί στην προεκλογική περίοδο. Και είναι πασιφανές ότι οι αριστοτεχνικές κωλοτούμπες του (αντιμνημόνιο - έκτη δόση, συγκυβερνώ - αντιπολιτεύομαι, δέχομαι - δεν υπογράφω) εκεί ακριβώς αποσκοπούν. Θέλει να μας πει ότι για το καλό της πατρίδος δέχθηκε τη συγκυβέρνηση που δεν ήταν συγκυβέρνηση, τα λεφτά τα πήραμε (αν τελικά τα πάρουμε) και τώρα ώρα για τη σωστή συνταγή, που μόνο αυτός κατέχει.

Αμφιβάλλει κανείς ότι αν εκλεγεί Πρωθυπουργός θα δεχθεί, έκων - άκων, τους όρους των δανειστών; Τον κ. Έντα Κένι, που τον είχε κάνει σημαία της επαναδιαπραγμάτευσης προ μηνών, τον είδαμε σήμερα, που μαθαίνει από τις γερμανικές εφημερίδες ότι θα αυξήσει το ΦΠΑ στη χώρα του; Για να ξέρουμε γιατί μιλάμε. Η τρόικα φοβάται ότι αυτή η ρητορική των δύο χρόνων του Σαμαρά έχει περιεχόμενο και ότι δεν είναι μόνο για εσωτερική κατανάλωση.

Αν όμως όλοι έχουν δεχθεί το Μνημόνιο, τι θα πάμε να ψηφίσουμε; Το εύλογο ερώτημα έχει δύο πηγές, τις πηγές του κακού για το ελληνικό πολιτικό σύστημα.

Πρώτη, και πάλι η αναξιοπιστία. Με όλα τα σενάρια συνωμοσίας που εξυφαίνονται, για προδοσία του Παπανδρέου για να γίνει γ.γ. του ΟΗΕ (!), ξεπούλημα των πετρελαίων της χώρας, διεθνή σιωνισμό κ.λπ., αλλά κυρίως λόγω της διαχρονικής ανικανότητας και ιδιοτέλειας των πολιτικών μας, κανείς δεν πιστεύει όσα μας λένε. Το ΚΚΕ λ.χ. υποστηρίζει ότι η χώρα δε χρειάζεται καν την έκτη δόση, απόδειξη ότι δεν εξαντλήθηκαν ακόμα τα ταμειακά αποθέματα του Κράτους (συλλογισμός απίστευτος: αφού ο άρρωστος δεν πέθανε ακόμα, δεν είναι άρρωστος)! Σε αυτό το περιβάλλον, ο ψηφοφόρος δεν πρόκειται να δεχθεί ότι το Μνημόνιο είναι η μόνη λύση οπότε και δεν έχει νόημα αν συμφωνούμε με αυτό ή όχι.

Ο δεύτερος παράγων είναι αυτός που καθορίζει την οπτική γωνία θέασης της κατάστασης, δηλαδή τα ΜΜΕ. Το θέμα είναι τεράστιο, και έτσι ενδεικτικά θα αναφέρω μερικά παραδείγματα.

Σάλος ξέσπασε π.χ. στο Ίντερνετ από τη στάση του ομίλου ΣΚΑΪ - Καθημερινής. Το συγκρότημα Αλαφούζου, που πράγματι έψεγε την Κυβέρνηση γιατί δεν ήταν αρκετά... μνημονιακή, τη μία φέρεται να υπηρετεί την Ντόρα, την άλλη τον Καρατζαφέρη, την άλλη να έχει προσκυνήσει στα αλλότρια συμφέροντα που επιδιώκουν την εξόντωση της πολιτικής (γιατί σήμερα αγαπήσαμε τους πολιτικούς μας, ξαφνικά) από τους τεχνοκράτες και άλλα φαιδρά.

Προφανώς η στάση αυτή δεν είναι αθώα, αλλά, για παράδειγμα, οι αρθρογράφοι της Καθημερινής ήδη από την προεκλογική περίοδο του 2007 επεσήμαναν την ανάγκη Κυβέρνησης συνεργασίας -όταν μάλιστα ήταν ιδιαίτερα εύλογο να υποψιασθεί κανείς σκοτεινά κίνητρα υπονόμευσης του Καραμανλή, γιατί η πρόταση αυτή ήταν εκτός τόπου και χρόνου. Φαινομενικά...

Στον αντίποδα τα φιλοσαμαρικά μίντια. Ο κ. Τράγκας π.χ. στα παραληρήματά του διά του Real FM, με το γνωστό ειρωνικό και αγοραίο ύφος του, κατακεραυνώνει όποιον τολμήσει να μη συνταχθεί με τον μεγάλο πατερούλη Αντώνη υπό τους ήχους γερμανικών εμβατηρίων και, με τον εθνικό ύμνο των Γερμανών να παιανίζει κατά διαστήματα, διατάσσει προσοχές! Οι ακροατές του, άραγε, η εκλογική πελατεία του Σαμαρά δηλαδή, πώς θα πάει στην κάλπη αν ο Πρόεδρος γίνει "δηλωσίας";

Ο κ. Χατζηνικολάου πάντως δεν έχει κανένα πρόβλημα να διαφημίζει τον ΟΤΕ, ως χορηγό της εκπομπής του. Τον ΟΤΕ που ανήκει κατά το ήμισυ στην Deutsche Telecom. Αλλά δεν πρόκειται για ξεπούλημα εθνικής περιουσίας όταν οι Γερμανοί χορηγούν τις εκπομπές, έτσι;

Ο διευθυντής της Real News είναι βέβαια αυθεντικό λαγωνικό. Μετά τις εκλογές του 2009 και ενώ διηύθυνε το πλέον αντιμνημονιακό κανάλι, αυτό όπου ο Τράγκας τσίριζε στην Κάτια Μακρή κλαίγοντας για τις συνταξούλες των φτωχών λίγο πριν επιτεθεί με χυδαιότητα κατά της οικογένειας Μητσοτάκη, αυτό όπου κατά παγκόσμια πρωτοτυπία ο οικονομικός συντάκτης Χρήστος Κώνστας ανακλήθηκε στην τάξη από τον Χατζηνικολάου όταν τόλμησε να μιλήσει θετικά για κάποιο κυβερνητικό νομοσχέδιο, έβρισκε τον χρόνο για να φιλοξενεί τους κ.κ. Καστανίδη, Γερουλάνο και Παμπούκη και να τους πλέκει κατά διαστήματα το εγκώμιο.

Ούτε ο υπαστυνόμος Ρεξ δε θα "μυριζόταν" την πολιτική ποιότητα, όπως ο κ. Χατζηνικολάου. Ο οποίος δεν είχε πάρει μυρωδιά ούτε την απάτη με τις διαφημιστικές του καναλιού του, ούτε τα χρέη στο Δημόσιο. Ήξερε όμως πολλά για το ήθος, την εντιμότητα και τις ικανότητες των υπουργών Δικαιοσύνης, Πολιτισμού και Επικρατείας. Προσέξτε, Δικαιοσύνης, Πολιτισμού και Επικρατείας...

Σήμερα ο κ. Γιαννίκος είναι στη φυλακή, αλλά ο Τράγκας θα κλάψει γιατί το Κράτος δεν πιάνει τους μεγαλοκαρχαρίες -αυτούς για τους οποίους δούλευε. Το χρέος του υπερβαίνει το ένα εκατομμύριο. Ποσό αντίστοιχης τάξης με αυτό που βρέθηκε στην Ελβετία σε λογαριασμό του κ. Καπράνου των δομημένων ομολόγων (ξέρετε, αυτού που αρθρογραφούσε στην... Καθημερινή!!!), που είναι επίσης στη φυλακή.

Αυτοί είναι που μας ενημερώνουν. Διόλου τυχαία, λοιπόν, ο κ. Χατζηνικολάου γνωρίζει καλά ότι οι Ευρωπαίοι θέλουν να τσαλακώσουν τον Σαμαρά, που "μόνο όρκο δεν έχει δώσει" ότι συμφωνεί. Αλλά κανείς δεν του ζήτησε όρκο, υπογραφή να βάλει πρέπει. Αφού συμφωνεί, γιατί δεν τη βάζει να τελειώνουμε;

Μα γιατί θα χάσει την πελατεία του. Όπως και ο κ. Χατζηνικολάου, ο κ. Τράγκας και τόσοι άλλοι που θα συνοδεύσουν τον "λεβέντη" ελληνικό λαό στην κάλπη.

Δεν υπάρχουν σχόλια: