11/11/11

Πρώτες σκέψεις για την Κυβέρνηση Παπαδήμου

Μήπως ήταν πράγματι το μόνο πρόβλημα της Κυβέρνησης ο Παπανδρέου; Για το γεγονός π.χ. ότι καμία συγχώνευση Νοσοκομείων ή κλινικών δεν έχει προχωρήσει (έχει γίνει μόνο συγχώνευση διοικήσεων) έφταιγε ο Παπανδρέου, και όχι ο Λοβέρδος; Ο κ. Παπαϊωάννου ήταν τόσο επιτυχημένος, παρότι η Δικαιοσύνη βιώνει πρωτοφανή απαξίωση; Ο κ. Γερουλάνος μετέτρεψε τη χώρα σε ναό Πολιτισμού, όταν ακόμα και η ποδοσφαιρική κάθαρση αποτελεί ανέκδοτο;

Μένει να διαπιστώσουμε αν οι ίδιοι ναύτες θα δουλέψουν καλύτερα με μερικές προσθήκες και καινούργιο καπετάνιο. Πάντως ο αντίλογος στην κριτική είναι ισχυρός. Με τόσο μικρό διάστημα στη διάθεσή του ο κ. Παπαδήμος δε θα μπορούσε να ρισκάρει με πολλές αλλαγές και αναδιάρθρωση των υπουργείων. Προφανώς θα δοθεί προτεραιότητα σε όσα έχουν συμφωνηθεί ως κύριοι άξονες αυτής της Κυβέρνησης μέχρι τις εκλογές, με μαέστρους τον ίδιο τον Πρωθυπουργό στον οικονομικό τομέα και τον κ. Δήμα στην εξωτερική πολιτική. Αυτό είναι ευτύχημα.

Στο μεταξύ, ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός έθεσε εαυτόν με πάσα επισημότητα στον πυρήνα του πολιτεύματος. Οι φωνές για ακροδεξιούς και τα τοιαύτα είναι απλά ανόητες. Ο κ. Καρατζαφέρης επέδειξε ιδιαίτερη σύνεση και σεβασμό στους θεσμούς όλο αυτό το κρίσιμο διάστημα και (όπως και η κ. Μπακογιάννη) πολιτεύτηκε κατά το μάλλον ορθόδοξα επί δύο χρόνια: Υπερψήφισε το Μνημόνιο ως αναπόφευκτο, αλλά άσκησε και τη δίκαιη κριτική για τις κυβερνητικές παλινωδίες, πρότεινε εξαρχής την Κυβέρνηση εθνικής ενότητας ως μόνη διέξοδο και ανέτρεψε τα σχέδια Παπανδρέου - Σαμαρά για απαξίωση αυτής της πρότασης, επιβάλλοντας, τελικά, τον κ. Παπαδήμο στους δύο δειλούς και άβουλους αρχηγούς.

Ο ΛαΟΣ υπήρξε και πολύ πιο έντιμος και πολύ πιο δημοκρατικός στις τοποθετήσεις του, ενώ φαίνεται να αναλαμβάνει πολιτικό κόστος με τη συμμετοχή του στην Κυβέρνηση, διότι μην ξεχνάμε ότι μοιράζεται εκλογικό κοινό με τη τείνουσα προς τα άκρα Νέα Δημοκρατία -και όχι με όσους τον θεωρούσαν εκτός του θεμιτού πολιτικού φάσματος. Το ρίσκο δεν είναι μόνο θεωρητικό από την κυβερνητική φθορά, αλλά απολύτως ουσιαστικό, διότι ο ΛαΟΣ είναι πλέον κυριολεκτικά κόμμα εξουσίας και οφείλει όχι μόνο να ασκεί κριτική, αλλά και να προτείνει λύσεις και (το κυριότερο) να διαθέτει το πολιτικό προσωπικό με τη γνώση και τις ικανότητες να τις εφαρμόσει προς το συμφέρον της χώρας. Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα του κ. Καρατζαφέρη.

Για τους φοβούμενους την Ακροδεξιά, όσους τουλάχιστον έχουν μάτια ανοικτά, αυτή βρίσκεται με μία πολύ πιο επικίνδυνη μορφή της στη Νέα Δημοκρατία. Τα στοιχεία που περιβάλλουν τον Σαμαρά κινούνται εμφανώς με γνώμονα το κομματικό, και όχι το εθνικό συμφέρον, ενώ επιδεικνύουν και πρωτοφανή για το κόμμα απαξία προς τους θεσμούς και τα πολιτικά ήθη. Αυτό είναι εμφανές από τη στάση τους την τελευταία εβδομάδα, με αποκορύφωμα την προσπάθεια του Σαμαρά να απεμπλακεί από μία προσπάθεια που θα έπρεπε να είναι εθνική. Ο Φαήλος και η παρέα του αποτελούν μία απειλή πολύ πιο επικίνδυνη, όχι τόσο για το πολίτευμα όσο για την εθνική ενότητα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: