11/12/11

Ένστικτο αυτοσυντήρησης

Το παροιμιώδες ένστικτο αυτοσυντήρησης του ΠαΣοΚ είχε να κάνει με την ικανότητα των ηγετικών στελεχών του να αντιλαμβάνονται το κλίμα και να μεταμορφώνουν το κόμμα αρκετά γρήγορα, ώστε ο στόχος της εξουσίας να είναι πάντα σχετικά εφικτός.

Αυτό το ένστικτο αυτοσυντήρησης απορρυθμίστηκε με τον υιό Παπανδρέου. Ούτε το 2004 είχε λογική η εκλογή του, ούτε το 2007. Με τον Σημίτη να πετιέται στα άχρηστα, ο Γιώργος φαινόταν ως η μόνη εναλλακτική έναντι της εφορμούσας ΝΔ. Αλίμονο. Ο Παπανδρέου υπήρξε ένα μιντιακό δημιούργημα και αυτοί που τότε τον είχαν αναδείξει εξελίχθηκαν στους χειρότερους υβριστές του. Το 2007 η "βάση" μοιραία θα επέλεγε το λεγόμενο "μικρό πλην τίμιο" ΠαΣοΚ. Ο καθένας μπορεί να κρίνει αν ήταν η σωστή επιλογή.

Ως Πρωθυπουργός, ωστόσο, αρχικά έπραξε υπεύθυνα. Κατάπιε τις πράσινες αναπτύξεις και τα σοσιαλιστικά κουραφέξαλα και επέλεξε την οδό του Μνημονίου. Μόνο που δεν ήταν έτσι. Ο Παπανδρέου ποτέ δεν ξέχασε τις εμμονές του, με αποτέλεσμα και το πρόγραμμα να μην εφαρμοστεί ποτέ και να μη γίνει κτήμα του κόσμου. Ο ελληνικός λαός στην πλειοψηφία του ακόμα πιστεύει στις μαγικές λύσεις, αλλά αυτό θα ήταν αδιάφορο αν υπήρχε μία Κυβέρνηση αποφασισμένη να υποστεί τις συνέπειες στην κάλπη. Ο Καραμανλής στο ίδιο δίλημμα κρύφτηκε. Ο Παπανδρέου δεν μπορούσε να κάνει το ίδιο, αλλά δεν έπαψε ποτέ να βλέπει τον εαυτό του ως αδικημένο. Αποζητώντας την εσωτερική νομιμοποίηση αδιαφόρησε τελικά για τη σωτηρία της χώρας. Προηγούνταν η δική του σωτηρία.

Ο Παπανδρέου αποτελεί πια βαρίδι για το ΠαΣοΚ. Είναι γελοίο να υποστηρίζει κανείς ότι το κόμμα μπορεί να πάει με αυτόν στις εκλογές. Μόνο ο Πετσάλνικος μπορεί να το πει αυτό, για λόγους ευνόητους. Το κρίσιμο ερώτημα είναι ποιο ΠαΣοΚ θα δούμε μέχρι την κάλπη. Η ΝΔ στην αντίστοιχη περίσταση επέλεξε την οδό του λαϊκισμού. Το πιο πιθανό είναι ότι στην ίδια παγίδα θα πέσει και το ΠαΣοΚ: Με τις δημοσκοπήσεις να εκτινάσσουν ΚΚΕ και ΣυΡιζΑ, η εύκολη ανάγνωση είναι η αντιμνημονιακή σημαία. Αλήθεια, ποιος θα τη σηκώσει; Ο Λοβέρδος, ο Χρυσοχοΐδης ή ο Βενιζέλος;

Ας ελπίσουμε ότι το παροιμιώδες ένστικτο θα ξαναενεργοποιηθεί και ότι το ΠαΣοΚ θα αναγνωρίσει στα 14άρια του ΣυΡιζΑ δικούς του ψηφοφόρους, αγανακτισμένους, όχι της πλατείας, αλλά από τη διαχειριστική του ανεπάρκεια. Ας ελπίσουμε ότι θα αναγνωρίσει την τεράστια δεξαμενή του κέντρου και ότι δε θα ψαρέψει στα θολά νερά της Αριστεράς. Ας ελπίσουμε ότι άνθρωποι όπως ο Αλέκος Παπαδόπουλος μπορούν να ηγηθούν ενός σοβαρού κεντρώου κόμματος και ότι δε θα επιλεγεί η οδός της αντιπαράθεσης με τον Τσίπρα και την Παπαρήγα για τη δεύτερη θέση.

Οι ελπίδες είναι ελάχιστες. Η ανόητη διαδικασία "από τη βάση" δεν επιτρέπει αισιοδοξία. Οι απόψεις μας είναι γνωστές, δε θα τις επαναλάβουμε, αλλά έγιναν όσο ποτέ επίκαιρες. Στην κρισιμότερη στιγμή στην ιστορία του ΠαΣοΚ, η άμεση εκλογή από τον λαό δε λειτουργεί ως ανανέωση και ξεκίνημα, αλλά ως εμπόδιο. Η δημόσια συζήτηση για τη σκοπιμότητα αλλαγής του καταστατικού αποτελεί τη μεγαλύτερη δικαίωση για όλους εμάς που επιχειρηματολογήσαμε εναντίον της απολίτικης αυτής διαδικασίας.

Το ΠαΣοΚ οφείλει να επαναπροσδιορισθεί και να ξανασυστηθεί στην κοινωνία. Στην παρούσα συγκυρία, ο κίνδυνος η χώρα να πέσει στα χέρια των ακροδεξιών λαϊκιστών του Σαμαρά είναι τεράστιος και η ύπαρξη ενός αξιόπιστου πόλου απολύτως απαραίτητη.

Δυστυχώς, όμως, δεν μπορούμε να αισιοδοξούμε. Το νεό μιντιακό δημιούργημα, ο Λοβέρδος, ή ο επί χρόνια υπουργός που ξαναέγινε τελευταία σοσιαλιστής, ο Χρυσοχοΐδης, βγήκαν μπροστά. Δύο πολιτικοί ανίκανοι να ποιήσουν πολιτική. Και το ΠαΣοΚ θα μάχεται με τον Σαμαρά για το ποιος θα διαλύσει εντελώς τη χώρα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: