22/12/12

Να γιατί διδάσκει στο Χάρβαρντ

Ευρωπαίος, λέει, πολιτικός της χρονιάς αναδείχθηκε, από γερμανικό περιοδικό, ο Αντώνης Σαμαράς. Και δεν επρόκειτο για κρύο ανέκδοτο τύπου "Αλβανός τουρίστας", αλλά υπήρχε και αιτιολόγηση που τσάκιζε κόκκαλα: αντελήφθη, λέει, και έπραξε όσα έπρεπε, για να σωθεί η χώρα.

Μάλιστα. Όλα αυτά προφανώς έγιναν από τον Ιούνιο και μετά, όταν ανακάλυψε ότι το Μνημόνιο ήταν καλό. Διότι μέχρι τότε η μόνη έγνοια του ήταν να γίνουν εκλογές και να γίνει Πρωθυπουργός (ναι, με 18%). Αυτός που αντελήφθη πώς θα σωζόταν η χώρα, επί 2 χρόνια χαρακτήριζε το Μνημόνιο "λάθος συνταγή". Δεν υπέγραφε το Μεσοπρόθεσμο για να μην υποκύψει σε εκβιασμούς. Και τελικά ένας φαεινός νους αποφάσισε να τον επιβραβεύσει διότι άφησε στην άκρη τις ανοησίες που έλεγε για λεφτά στην αγορά, ανάπτυξη, κοινωνική δικαιοσύνη και τα "Ζάππεια" που θα εξαφάνιζαν το χρέος, για να ξαναφορολογήσει, να ξανακόψει μισθούς, να υποβαθμίσει κι άλλο τις κρατικές υπηρεσίες.

Μεγάλος πολιτικός ο Σαμαράς. Εφάρμοσε με ιδιαίτερη επιτυχία την έτοιμη συνταγή της Τρόικας, τη "λάθος" συνταγή, και αναδείχθηκε το μεγαλείο του. Μπροστά στον Γιώργο Παπανδρέου, όμως, παραμένει νάνος. Εκείνος είχε αντιληφθεί από το 2010 ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την Τρόικα, κατάπιε τις ιδεολογικές εμμονές του και υπέκυψε στην ανάγκη. Πληρώνοντας και τις συνέπειες (σε αντίθεση με τον φαιδρό σημερινό Πρωθυπουργό, αυτόν του 18%).

Πόσο γίγαντας πολιτικός ήσουν Γιωργάκη! Αν σήμερα βραβεύεται ο Σαμαράς που του πήρε δύο χρόνια να καταλάβει ότι είχες δίκιο για το Μνημόνιο, πόσους αδριάντες πρέπει να στήσουμε προς τιμήν σου; Γι' αυτό, φυσικά, διδάσκεις στο Χάρβαρντ, ενώ οι εγχώριοι αδαείς ειρωνεύονται...

1/10/12

Κρίση αξιών, στην πράξη

Πολλοί είναι οι σχολιαστές και αρθρογράφοι που έχουν εντοπίσει τις ρίζες της οικονομικής κρίσης στην ηθική κατάπτωση των Ελλήνων. Η "κρίση αξιών" πρέπει να αντιμετωπισθεί πρώτη, ώστε όλοι μας να ανακαλύψουμε εκ νέου όσα μάς χαρακτηρίζουν και μάς ξεχωρίζουν από τους άλλους λαούς. Αυτή η πτυχή της κρίσης φάνηκε κατά τον πλέον έντονο τρόπο με την υπόθεση του ιστολογίου που προσέβαλε τον γέροντα Παΐσιο, και μαζί του το θρησκευτικό συναίσθημα αρκετών συμπολιτών μας.

Μεγάλο ενδιαφέρον στην υπόθεση έχουν τα δύο μέτρα και σταθμά που χρησιμοποιούν οι "προοδευτικοί" σχολιαστές. Για παράδειγμα ο κ. Μανδραβέλης στην Καθημερινή έγραφε πριν από μόλις μία εβδομάδα ότι "σε μια δημοκρατία όλα επιτρέπονται εκτός από εκείνα που απαγορεύονται ρητώς από τον νόμο", ενώ πολλές φορές έχει (σωστά) επισημάνει ότι ένα κράτος στο οποίο οι νόμοι ψηφίζονται αλλά δεν εφαρμόζονται δεν είναι λειτουργικό. Σχολιάζοντας ωστόσο το θέμα πέφτει στην παγίδα: "Σε ζητήματα ελευθερίας του λόγου δεν ισχύουν τα «ναι μεν αλλά». Ή θα είναι πλήρης ή δεν θα υπάρχει" παρατηρεί ο σχολιαστής, και μας λέει την άποψή του για το σχετικό άρθρο του ποινικού κώδικα.

Προφανώς, τελικά, για κάθε νόμο πρέπει να ισχύει και κριτήριο "προοδευτικότητας" πριν την εφαρμογή του.Στην Ελλάδα, λοιπόν, δε θα υπάρχει κανένας περιορισμός στο τι λέμε. Ενδιαφέρον, μόνο που θα αποτελέσει παγκόσμια πρωτοτυπία.

Σε κάθε περίπτωση το ζήτημα είναι πολύ απλό. Όταν ένας νόμος εξακολουθεί να ισχύει, άδικος, αναχρονιστικός, ηλίθιος, άχρηστος ή ξεχασμένος, εφαρμόζεται. Αν κρίνουμε ότι δεν εξυπηρετεί την κοινωνία, ότι η ανάγκη της θέσπισής του έχει παρέλθει ή ότι γεννά προβλήματα μείζονα όσων προοριζόταν να ρυθμίσει, καταργείται. Τόσο απλά, όσο απλά το έχει γράψει πολλές φορές ο κ. Πάσχος.

Ο νόμος, βέβαια, δεν προστατεύει μόνο την Ορθόδοξη Εκκλησία, αλλά κάθε θρησκεία "ανεκτή" στην Ελλάδα (τι σημαίνει το ανεκτή είναι πράγματι ένα ζήτημα, αλλά νομικών να το εξηγήσουν). Και εγείρεται το ερώτημα: έχει μεγαλύτερη ανάγκη προστασίας η "επικρατούσα" θρησκεία ή οι κατά πολύ μικρότερες; Μπορεί κανείς εύκολα να σκεφτεί τη Χρυσή Αυγή να υποκαθιστά το κράτος και σε αυτόν τον ρόλο. Αποτελεσματικά, άμεσα, οριστικά. Ακριβώς όπως δεν λειτουργεί η χώρα.

Τα περί ελευθερίας της έκφρασης είναι απλές ανοησίες σαν αυτές που έφεραν τον κ. Μιχαλολιάκο κοντά πια στο 10%. Ο κ. Πλεύρης (ο πατήρ) δικάστηκε για τις ανακρίβειες που έγραψε. Κανένας από όλους αυτούς δεν υποστήριξε ότι είχε το δικαίωμα να γράφει ό,τι του ερχόταν στο κεφάλι. Και ήταν η ισραηλιτική κοινότητα που κινήθηκε οργανωμένα εναντίον του. Άλλωστε η δίκη διαφέρει από την καταδίκη: το δικαστήριο είναι αυτό που θα κρίνει αν ο blogger παρέβη τον νόμο και αν πρέπει να τιμωρηθεί.

Τόσο όμως όταν σχολιάζουμε τη νομοθεσία και άκριτα προτείνουμε την τροποποίησή της, όσο και όταν μιλάμε για την "ελευθερία", πρέπει να προβλέπουμε και τις συνέπειες. Ένα παράδειγμα, ακραίο (σίγουρα λιγότερο ακραίο από τον παραλληλισμό του Μανδραβέλη για τους μουσουλμάνους και τον Ολυμπιακό ως θεότητα) είναι το χαστούκι του Κασιδιάρη στην κ. Κανέλλη. Αυτό που σόκαρε δεν είχε να κάνει με το ίδιο το γεγονός, όσο με την πολιτική πράξη που συνιστούσε (αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο, δυστυχώς, πολλοί Έλληνες σκέφτηκαν ότι η Λιάνα ένα χεράκι το ήθελε). Στην ίδια λογική, και η Χρυσή Αυγή διεκδικεί την ελευθερία να εκφράσει τα μηνύματά της, τα όποια μηνύματά της, με τον τρόπο που της αρέσει. Κατά τον μανδραβέλειο τρόπο σκέψης, η βία του φανατισμού είναι προτιμότερη από την κρατική βία... Προς τι λοιπόν ο προβληματισμός για τις μεθόδους της ΧΑ; Αυτοί οι κύριοι δεν δικαιούνται να εκφρασθούν, με έργα;

Επιστρέφω στην αρχική παρατήρηση. Το θλιβερό στην ιστορία δεν έχει να κάνει με την ίδια την προσβολή, αυτό ήταν ένα κακόγουστο αστείο που ξέφυγε. Θα μπορούσε να αποτελέσει ένα ενδιαφέρον κοινωνικό πείραμα (με την ψεύτικη νεκρανάσταση των Σερρών) για τον θρησκευτικό φανατισμό, αλλά ήταν απλά ένα αστείο. Όμως, σε τι διέφερε από το αστείο της Βούλας Παπαχρήστου, και το μεν έπρεπε να δημοσιεύεται ελεύθερα, το δε ήταν ρατσιστικό και κολάσιμο; Αφήστε το. Τίμια απάντηση δε θα βρεθεί, μάλιστα στην περίπτωση της αθλήτριας δεν πρόλαβε και κανένας να διαμαρτυρηθεί και το θέμα το αναδείξαμε μόνοι μας, υπό το κράτος του φόβου "μη μας πούνε ρατσιστές".

Δεν έχει να κάνει, επίσης, ούτε με όσους γέλασαν με όσα διάβασαν για τον Παΐσιο, ούτε με όσους πίσω από αυτήν την προσβλητική, πρώτα για τη νοημοσύνη, κακοήθεια είδαν να απειλείται η ελεύθερη έκφραση. Το θλιβερό έχει να κάνει με τις αξίες με τις οποίες ο blogger και η παρέα του έχουν ανατραφεί. Με την απουσία σεβασμού, όχι προς τις θρησκείες και τους πιστούς, αλλά προς το πρόσωπο ενός νεκρού.

Με συγχωρείτε, αλλά αδυνατώ να πιστέψω ότι ένας άνθρωπος που επιλέγει να "ξεχωρίσει" προσβάλλοντας δημοσίως έναν άκακο γέροντα, που έχει μάλιστα πεθάνει, μπορεί να προσφέρει ο,τιδήποτε χρήσιμο σε αυτήν την κοινωνία. Ίσως η ευστροφία του να αμειφθεί δίπλα σε αυτήν των υπολοίπων blogger που μεταπήδησαν ανερυθρίαστα στο payroll των μέσων που υποτίθεται ότι πολεμούσαν. Ίσως αύριο να παραδίδει και αυτός κοινωνικά μαθήματα από τις σελίδες των εφημερίδων. Αλλά τίποτε ωφέλιμο δεν θα έχει να μας πει.

Αν σήμερα, τώρα, δεν καταλάβουμε ότι αυτές οι τάχα προοδευτικές ανοησίες είναι που γέννησαν και γιγάντωσαν τη ΧΑ, αύριο ίσως να απειληθεί πραγματικά η ελευθερία της έκφρασης στη χώρα. Όχι διά νόμου, αλλά διότι ακριβώς η α λα καρτ εφαρμογή των νόμων θα έχει μετατρέψει τους κοντοκουρεμένους φουσκωτούς σε κριτές των πάντων, νομιμοποιημένους στη συνείδηση του κόσμου να κλείνουνε στόματα.

31/8/12

Κουβαλώντας τις αλυσίδες μας

"Κάθεται δίπλα μου και μουρμουρίζει στο σκοτάδι:

Γιατί ασχολείσαι με την Ιατρική; Δε σου δίνει καμία χαρά και βλέπω ότι δε νιώθεις καθόλου συμπόνια. Γίνε ελεύθερο πνεύμα! Είσαι παγιδευμένος σε έναν άκαμπτο βρόχο και σε έναν ζουρλομανδύα καθηκόντων από όπου δεν μπορείς να απελευθερωθείς. Νομίζεις ότι κάνεις μία θυσία για έναν ευγενή σκοπό, αλλά κάθε ένας που πραγματικά έχει κάνει κάποια θυσία γνωρίζει ότι κάτι ήθελε γι' αυτό -ίσως κάτι από τον εαυτό του, σε αντάλλαγμα για κάτι άλλο από τον εαυτό του. Παράτησε κάτι εδώ για να έχει περισσότερα εκεί, ίσως για να γίνει ο ίδιος κάτι παραπάνω -ή τουλάχιστον να νιώθει ότι έγινε κάτι παραπάνω.

Υπάκουα δεμένος στον "ζουρλομανδύα των καθηκόντων μου", όταν δεξιά μου, μεταξύ δύο χαμηλών σπιτιών, είδα να ανατέλλει ένα τεράστιο φεγγάρι. Είναι πολύ περίεργο, αλλά ήξερα ότι αυτό το θέαμα είχα ξαναδεί άλλη μία φορά, όταν ήμουν παιδί. Αυτός δεν μπορεί να το δει. Είναι πολύ ψηλός...

Μεγάλωσα, μίκρυνα, τα ιδανικά ήρθαν, έφυγαν και θα επιστρέψουν. Συνεχίζω την επίσκεψη με μία παράξενη ηρεμία και στην επιστροφή μου γυρεύω το φεγγάρι, αλλά έχει πια χαθεί. Λάμπει στα μάτια κάποιου άλλου, που κάνει τη δική του επίσκεψη. Τη δική σας, ίσως;

Θα φορέσω τον δικό σας ζουρλομανδύα και μπορείτε να φορέσετε τον δικό μου. Τώρα έχω τη λάμψη του φεγγαριού μέσα μου. Είναι, άραγε, αρκετή για μερικές δεκαετίες ακόμα;

Όταν κοίταξα για τελευταία φορά, περπατούσαμε ακόμα μέσα στη λάμψη του φεγγαριού και τραγουδούσαμε, κουβαλώντας τις αλυσίδες μας."  

 (Νυχτερινή επίσκεψη με τον Νίτσε)*


Μία από τις πτυχές της κρίσης, που έχει αναδειχθεί από τα ΜΜΕ μάλιστα ως η σοβαρότερη, είναι η "αιμορραγία μυαλών", το κύμα φυγής, δηλαδή, των νέων Ελλήνων επιστημόνων προς το εξωτερικό. Δεν έχω τις γνώσεις, δεν έχω και τη διάθεση να αξιολογήσω το φαινόμενο συνολικά. Έχοντας διαβάσει και ακούσει δεκάδες πλέον φορές για τα "χαμένα όνειρα" των νεαρών, συνομηλίκων μου, ιατρών, που τόσο ήθελαν να προσφέρουν στον συνάνθρωπο, και για την πατρίδα που αδιαφόρησε, αισθάνομαι ότι μερικά πράγματα πρέπει πια να ειπωθούν και από εμάς που έχουμε μείνει πίσω, στην Ελλάδα του μνημονίου και της τρόικα.

Όνειρα, περισσότερο ή λιγότερο ευγενή, φιλοδοξίες για επαγγελματική αποκατάσταση και κοινωνική καταξίωση, οράματα ανιδιοτελούς προσφοράς, όλα αυτά σε ένα μίγμα με ποικίλες αναλογίες είχαμε όλοι όσοι επιλέξαμε την Ιατρική. Με μόνη, ίσως, εξαίρεση τους γόνους ιατρών, που "ώφειλαν" να διασώσουν την οικογενειακή "επιχείρηση", όλοι οι υπόλοιποι είχαμε κάτι στο μυαλό μας πολύ διαφορετικό από αυτό που τελικά μάς επιφύλασσε η πραγματικότητα. Μονοπώλιο αλτρουϊσμού και επιθυμίας κοινωνικής προσφοράς δε δικαιούνται ορισμένοι να διεκδικήσουν. Αυτό, όμως, δε συμβαίνει συνήθως; Η πραγματικότητα δε διαψεύδει τις προσδοκίες;

Εκείνη την άχαρη στιγμή που οι συνθήκες δεν είναι οι προσδοκώμενες αναδεικνύονται τα χαρακτηριστικά του καθενός μας. Τότε αρχίζει ο αγώνας να κατακτήσουμε όσα κάποτε ονειρευτήκαμε, κόντρα στις δυσκολίες. Λυπάμαι πολύ για την κυνική παρατήρηση, αλλά δεν μπορώ να αισθανθώ καμία συμπόνια για όσους από τους συναδέλφους ιατρούς (για αυτούς γνωρίζω και σε αυτούς μόνο αναφέρομαι) κλαίγονται σε τηλεοράσεις και εφημερίδες διότι "αναγκάστηκαν" τάχα να ξενιτευτούν. Έκαναν μία επαγγελματική επιλογή, επιδιώκουν κάποια οφέλη, αρκετά προφανή μάλιστα.

Όλοι μας, από το πρώτο έτος της Σχολής, βιώνουμε τον εφιάλτη των αναμονών για ειδίκευση. Κανείς δεν μπορεί να επικαλεστεί άγνοια της κατάστασης, μάλιστα τα πράγματα σε πολλές περιπτώσεις αποδεικνύονται και πολύ καλύτερα παρά τα όσα λέγονται. Σε ορισμένες όμως ειδικότητες η αναμονή είναι ψυχολογικά, επιστημονικά και οικονομικά εξοντωτική. Σε αυτό το σημείο υποτίθεται ότι εμφανίζεται η κρατική αδιαφορία... Είναι έτσι;

Η λύση που έχει επιλεγεί στην Ελλάδα είναι η χρονική επετηρίδα, μία απλή λίστα αναμονής. Αν το κράτος αποφάσιζε να παρέμβει μπορούσε να επιλέξει χονδρικά ανάμεσα σε δύο λύσεις. Πρώτη, η δραστική μείωση των εισακτέων στις Ιατρικές Σχολές, ορθότερα των αποφοίτων Ιατρικής (π.χ. με εξοντωτική αξιολόγηση των εισαχθέντων και διαγραφές όσων φοιτητών δεν επιτυγχάνουν υψηλό επίπεδο σπουδών), όμως με αμφίβολο αποτέλεσμα, καθώς θα είχαμε δραματική επακόλουθη αύξηση των πτυχιούχων του εξωτερικού, και μάλιστα εκ των χωρών του πρώην ανατολικού μπλοκ. Σε αυτήν την περίπτωση ενδεχόμενη βελτίωση της αναλογίας ιατρών / θέσεων ειδίκευσης θα μείωνε την αναμονή. Η δεύτερη είναι η αξιολόγηση των νέων ιατρών πριν την ειδίκευση, μέσω εξετάσεων, οι επιτυχόντες των οποίων θα ειδικεύονταν πρώτοι (λύση που, θεωρητικά, έχει επιλεγεί, αλλά δεν έχει ακόμη εφαρμοσθεί).

Έτσι ή αλλιώς κάποιοι από όσους τώρα είναι στο "περίμενε" είτε δε θα είχαν μπει ποτέ, είτε δε θα είχαν αποφοιτήσει ποτέ από τη Σχολή, είτε θα βρίσκονταν στην αναμονή λόγω των εξετάσεων. Ούτως ή άλλως είναι αδύνατον να ειδικευθούν όλοι, χωρίς υποβάθμιση της εκπαίδευσης τους, καθώς οι θέσεις ειδίκευσης προκύπτουν σε σχέση με τον αριθμό των ασθενών, ώστε ο ειδικευόμενος να αποκτήσει τη στοιχειωδώς απαιτούμενη κλινική εμπειρία. Για να μην πλατιάζουμε, πολλοί από όσους σήμερα σταδιοδρομούν στο εξωτερικό είτε πάλι εκεί θα είχαν βρεθεί, είτε θα είχαν αλλάξει από νωρίς επαγγελματική ενασχόληση.

Οι ξενιτεμένοι μας γιατροί κάθε άλλο παρά ήρωες είναι. Είναι αυτοί που επέλεξαν τον γρήγορο και εύκολο δρόμο. Η γενική αίσθηση ότι για να δουλεύουν στο εξωτερικό "όπου όλα είναι πιο αυστηρά" είναι και οι πιο άξιοι είναι τραγικά εσφαλμένη. Στις προηγμένες δυτικές χώρες υπάρχει προσφορά θέσεων ιατρών, διότι δεν υφίσταται η ανατολίτικη νοοτροπία της μαμάς "γίνε παιδί μου γιατρός ή δικηγόρος". Εδώ υπάρχει η παγίδα: όσοι από τους καλούς συναδέλφους σταδιοδρομούν π.χ. στο Χάρβαρντ ή, τέλος πάντων, σε ιατρικά κέντρα πρότυπα επιστημονικής αριστείας, είναι σαφώς πιο άξιοι. Οι υπόλοιποι, η επιστημονική επάρκεια των οποίων σίγουρα δεν μπορεί να αμφισβητηθεί, απασχολούνται μεν στο εξωτερικό, αλλά σε νοσοκομεία που έτσι κι αλλιώς βρίσκονταν σε αναζήτηση προσωπικού, διότι δεν ήταν τα κορυφαία.

Ποιο είναι το αποτέλεσμα; Όσοι εγκαταλείπουν τη χώρα μας μένουν μακριά από φίλους και συγγενείς, δαπανούν στην αρχή κεφάλαιο και χρόνο μέχρι να προσληφθούν, ίσως απαιτηθεί να περάσουν από συνεντεύξεις (σκεφθείτε εφαρμογή αντίστοιχης μεθόδου στην Ελλάδα...) και μαθήματα γλώσσας, αλλά τελικά ειδικεύονται νωρίτερα, αμείβονται πολύ καλύτερα, εργάζονται υπό συνθήκες αξιοπρεπείς και κατά κανόνα σε νοσοκομεία πιο σύγχρονα υλικοτεχνικά και, τελικά, επιστρέφουν στην Ελλάδα για να εργασθούν εδώ ως ειδικοί!

Έχοντας άμεση γνώση του τι γίνεται σχετικά με την ειδίκευση τόσο εντός όσο και εκτός Ελλάδος, μπορώ με απόλυτη βεβαιότητα να διαπιστώσω ότι οι συνθήκες στο εξωτερικό είναι απείρως καλύτερες, ακόμα και στα επαρχιακά νοσοκομεία των χωρών της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης. Αυτό, όμως, δε συνεπάγεται ότι και η εκπαίδευση είναι εξ ορισμού επιστημονικά ανώτερη, παρότι αυτό γενικά φαίνεται να ισχύει. Στην Ελλάδα οι ειδικευόμενοι είναι επιφορτισμένοι με ανόητο γραφειοκρατικό έργο, που στο εξωτερικό είναι αρμοδιότητα... γραμματέων, όπως η δακτυλογράφηση πλήθους εγγράφων, ή αποτελεί μακρινό παρελθόν, όπως η παραγγελία εξετάσεων και η συλλογή των αποτελεσμάτων.

Αντίθετα, οι καλοί συνάδελφοι παραγγέλνουν εξετάσεις μέσω του δικτύου του νοσοκομείου, από όπου και βλέπουν τα αποτελέσματα. Δε σφραγίζουν παραπεμπτικά, δεν παριστάνουν τον εισπράκτορα του πεντάευρου στα εξωτερικά ιατρεία, δεν εξετάζουν χρόνια περιστατικά στα επείγοντα υπό την αφηρημένη απειλή μίας μήνυσης, δεν ασχολούνται με τις προσωπικές υποθέσεις του διευθυντή τους (για να το θέσω κομψά). Έχουν συγκεκριμένα και αμιγώς ιατρικά καθήκοντα, πρόγραμμα εκπαίδευσης και εξ ορισμού αριθμό δημοσιεύσεων σε ιατρικά περιοδικά, αμφιβόλου κλινικής σημασίας κατά κανόνα -αλλά αυτό είναι αδιάφορο.

Μετά από αυτά οι περισσότεροι επιστρέφουν. Θα ήταν απορίας άξιον το γιατί, αλλά αυτό αποτελεί και την απόδειξη ότι επιστημονικά δεν υπήρξαν οι αξιότεροι, αφού η πλειοψηφία δεν επιβιώνει στην πραγματικά ανταγωνιστική ιατρική "αγορά" του εξωτερικού. Επιστρέφουν για να αναλάβουν το οικογενειακό ιατρείο, την "οικογενειακή" έδρα στο Πανεπιστήμιο, ή, απλά, για να κοτσάρουν την ταμπέλα "ειδικευθείς εν..." έξω από την πόρτα τους. Αλήθεια, σε πλήθος και βαρύτητα περιστατικών (διότι αυτά μετράνε στην πραγματικότητα για την κλινική εκπαίδευση, και όχι τα "πέιπερς"), πόσο μπορεί να διαφέρει η Λάρισα και η Πάτρα π.χ. από το Μπόχουμ και τη Νυρεμβέργη; Για όσους γνωρίζουν από πρώτο χέρι τι συμβαίνει η απάντηση δεν είναι η αυτονόητη, με τη σαφή εξαίρεση των νησίδων αριστείας, που, όμως, υπάρχουν αντίστοιχα και στη χώρα μας.

Εν συντομία, όλοι αυτοί που κλαίγονται για τα όνειρα που βγήκανε χαμένα, τελειώνουν νωρίτερα, υπό συνθήκες και με αμοιβές ασύγκριτα καλύτερες, με περισσότερα προσόντα, αν όχι ουσιαστικά σίγουρα τυπικά, και επιστρεφουν στη χώρα μας θριαμβευτές. Λυπάμαι, αλλά δεν μπορεί αυτή η επιλογή να μην είναι η εύκολη.

Για κάποιους άλλους υπάρχει ο δύσκολος δρόμος και η προσπάθεια να αλλάξει κάτι σε αυτήν τη χώρα. Είμαστε εμείς που αξιώναμε καλύτερη εκπαίδευση όταν οι άλλοι φώναζαν "όχι στην εντατικοποίηση των σπουδών". Που δεν καταδεχόμασταν συναλλαγές με τους καθηγητές μας με αντάλλαγμα εργασίες σε ανούσια επιστημονικά συνέδρια φοιτητών. Που πήραμε το πτυχίο μας χωρίς να κλαφτούμε σε καθηγητικά γραφεία, χωρίς sos, σκονάκια και ανοικτά βιβλία κάτω από τα έδρανα, με αμέτρητες ώρες διαβάσματος, ιδρώτα και δακρύων.

Είμαστε εμείς που σήμερα εφημερεύουμε για πενηντακάτι ευρώ. Που κοιμόμαστε σε εφημερεία χωρίς ψύξη και θέρμανση. Που αγωνιούμε κάθε φορά που ζητάμε μία αξονική τομογραφία, διότι τα μηχανήματα είναι τόσο παλαιά που απαιτούνται δύο ώρες (και διάλειμμα ανάμεσα για να κρυώσουν) ώστε να τελειώσει η εξέταση -αν δεν τελειώσει πρώτα ο άρρωστος. Είμαστε εμείς οι απλήρωτοι επί έξι μήνες που αποτελούμε "ειδικό" μισθολόγιο, αλλά δεν είμαστε ένστολοι ώστε η γενναία πολιτική ηγεσία να χύσει ψεύτικα δάκρυα. Δε θα μπορούσαμε να είμαστε ένστολοι, γιατί είμαστε τελείως γυμνοί, γυμνοί και απροστάτευτοι απέναντι στον κάθε κακοήθη που βγάζει τα σπασμένα μίας ολόκληρης κοινωνίας πάνω μας.

Είμαστε όμως εμείς που δεν το βάζουμε κάτω και που θα αλλάξουμε αυτήν τη χώρα, και την Υγεία και την Παιδεία της. Εμείς θα συνεχίσουμε να υπηρετούμε τους συνανθρώπους μας υποαμειβόμενοι και με ανύπαρκτα μέσα, διότι εμμένουμε με εντιμότητα στην επιλογή που κάναμε πριν τόσα χρόνια, με την εφηβική μας αβελτηρία. Και κυρίως διότι το δικό μας όνειρο διαφέρει από το δικό τους. Δικό μας όνειρο δεν είναι το καλύτερο μέλλον μας, αλλά το μέλλον όλων μας.

Εμείς θα συνεχίσουμε να κουβαλάμε τις αλυσίδες μας. Οι κακές συνθήκες εργασίας, τα χρεωστούμενα, οι αγγαρείες, δεν είναι παρά μερικοί ακόμη κρίκοι τους. Δεν πρόκειται να κάνουμε "καριέρα", δεν πρόκειται να δώσουμε συνεντεύξεις σε περιοδικά, δεν πρόκειται οι τηλεαστέρες να δακρύσουν με το "δράμα" μας. Δεν πρόκειται να "ψηλώσουμε" ποτέ.

Θα συνεχίσουμε να ελπίζουμε στο "φεγγάρι" που είδαμε μικροί, όταν επιλέξαμε αυτή τη δουλειά.

Και αν δεν το δούμε ξανά ποτέ, δε μας νοιάζει.

Θα μας μείνει ο ζουρλομανδύας μας.

_____
*Είναι εξαιρετικά ειρωνικό το γεγονός ότι αυτό το κείμενο συνάντησα στον πρόλογο εγχειριδίου Ιατρικής, που είχαν μάλιστα επιμεληθεί τα κορυφαία μυαλά κορυφαίου Πανεπιστημίου των ΗΠΑ (κάνουν άραγε και εκεί τέτοιες σκέψεις;). Δεν αναζήτησα ποτέ τον συγγραφέα του, ούτε με ενδιαφέρει να τον βρω. Δεν έχει σημασία...

28/7/12

Η ακραία ιδεολογία ως κοινωνικό φαινόμενο

Όταν σείεται ο τόπος από την απουσία και ανικανότητα των δυνάμεων της τάξης δεν μπορεί κάποιος να μιλά για επιστροφή του κράτους της Δεξιάς. Όταν οι κοινωνικές δομές δοκιμάζονται από τη μετανάστευση δεν υπάρχει τίποτε το ακραίο στη συζήτηση για τον έλεγχό της. Όταν η εξωτερική πολιτική της χώρας έχει πληγώσει τον Έλληνα δεν μπορεί να επιμένουμε σε κενολογίες φιλίας και συνεργασίας με κράτη που δεν έχουν επιδείξει καμία διάθεση να ανταποκριθούν. Όταν το άσυλο έχει μετατρέψει τα Πανεπιστήμια σε ξέφραγα αμπέλια είναι μάταιο να συζητάμε για βιβλιοθήκες και πολλαπλά εγχειρίδια. 

Τα παραπάνω αρκούν για να δικαιολογήσουν την ταμπέλα του ακραίου. Όμως ο ελληνικός λαός αγωνιά και γι' αυτά τα θέματα, πολύ περισσότερο από τις ανοησίες που κυριάρχησαν στην προεκλογική περίοδο. Το πολιτικό σύστημα επιλέγοντας να αγνοήσει τον Καρατζαφέρη, αγνόησε και αυτά τα φλέγοντα προβλήματα. Η ταμπέλα μπήκε για να διαλυθούν οι ενοχές. Όμως όσο περισσότερο κάνουμε ότι δε βλέπουμε, τόσο περισσότερο θα απορούμε για την ενίσχυση της "ακροδεξιάς" στην Ελλάδα και την Ευρώπη.

Το παραπάνω κείμενο γράφτηκε στις 09/06/2009. Περισσότερα από 3 χρόνια μετά παραμένει εξαιρετικά επίκαιρο. Η τελευταία φράση αποδείχθηκε δυστυχώς, μετά τις πρόσφατες εκλογές, προφητική. Τότε οι ακροδεξιοί "κρύβονταν" στον ΛαΟΣ, σήμερα στη Χρυσή Αυγή και πολύ φοβάμαι ότι αύριο θα βρεθούμε ενώπιον ακόμα περισσότερο ακραίων συμπεριφορών.

Γράφτηκαν πολλά για την άνοδο της ΧΑ, γράφτηκαν πολλά για την ακροδεξιά, γράφτηκαν πολλά για τον ρατσισμό (με αφορμή και το περίφημο tweet της Παπαχρήστου τις τελευταίες ημέρες). Από την όλη συζήτηση απουσιάζουν συνήθως δύο κρίσιμες παράμετροι: η ενίσχυση και ανοχή γενικότερα ακραίων συμπεριφορών στη χώρα τα τελευταία χρόνια και οι καινοφανείς κοινωνικές συνθήκες.

Η άνοδος της ΧΑ δεν αποτελεί μεμονωμένο φαινόμενο, αλλά τη μία όψη του νομίσματος. Ακροδεξιά και ακροαριστερά αποτελούν χώρους ευρισκόμενους σε δυναμική ισορροπία. Η άνοδος της μίας αντιρροπείται αργά ή γρήγορα από άνοδο και της άλλης. Η αλήθεια είναι ότι οι ακραίες συμπεριφορές (όχι απλά θέσεις) της αριστεράς γίνονταν εδώ και χρόνια υπερβολικά ανεκτές από την κοινωνία. Κατ' αυτήν την έννοια, θα περίμενε κανείς πολύ νωρίτερα την ενίσχυση των αντίρροπων ακραίων στοιχείων.

Έχουμε επισημάνει τη διαφορά της αντιμετώπισης: ακροδεξιοί οι μεν, αριστεριστές και όχι ακροαριστεροί οι δε, όρος που γεννά την εντύπωση ότι δεν υφίσταται ακραία συμπεριφορά στο έτερο άκρο του ιδεολογικού φάσματος.

Σφάλμα. Οι διαδηλώσεις με τις μολότωφ, τις καταστροφές και το πλιάτσικο είχαν πρωταγωνιστές αυτά τα ακραία στοιχεία. Δεν ήταν κομματικά μέλη, αλλά σαφώς κινούνταν στον χώρο της ακροαριστεράς, εξ ου και το "αριστεριστές". Εκδηλώσεις και συμπεριφορές που δεν έχουν θέση σε μία δημοκρατία, όπως τα επεισόδια του Δεκεμβρίου 2008, οι καταλήψεις των πλατειών με τις χειρονομίες και τις ύβρεις κατά του κοινοβουλίου, η ευθεία παρακίνηση των πολιτών προς την παραβίαση των νόμων με τα καλέσματα σε ανατροπή τους στον δρόμο, τα φαινόμενα "δεν πληρώνω", αντιμετωπίσθηκαν ως κινήματα και επαναστάσεις. Αποτέλεσαν μάλιστα και πεδίο συνάντησης των κομματικών εκφραστών των άκρων, με τη ΧΑ να συναντάται με το ΚΚΕ και τον ΣυΡιζΑ στον αγώνα για την κατάργηση "στην πράξη" π.χ. των "χαρατσιών".

Μπορεί ο καθένας να έχει την άποψή του για το τι συνιστά ακρότητα, αλλά τα πράγματα είναι σαφή στις δημοκρατικά οργανωμένες κοινωνίες: κριτήριο είναι ο νόμος. Κάθε κάλεσμα σε παράνομη συμπεριφορά αποτελεί πράξη per se ακραία.

Εκεί λοιπόν, επί χρόνια, έχουμε δύο μέτρα και δύο σταθμά. Οι παρανομίες των χρυσαυγιτών σοκάρουν την κοινωνία, αλλά οι φωτιές του 2008 ήταν η εξέγερση της νεολαίας, οι ζημιές των αναρχικών αξιολογούνταν μόνο ως προς το οικονομικό πλήγμα για τους επαγγελματίες, αντικοινωνικές συμπεριφορές τύπου "δεν πληρώνω" ή η φοροδιαφυγή έλαβαν χαρακτήρα κινήματος. Εάν συνυπολογίσουμε τις ανοησίες στις οποίες κατά καιρούς έχουν προβεί τα διάφορα "προοδευτικά" στοιχεία που έχουν τοποθετηθεί σε θέσεις ευθύνης (ενδεικτικά αναφέρω το βιβλίο της ιστορίας με τον συνωστισμό της Σμύρνης και την πρόταση του κ. Σηφουνάκη να αφαιρεθεί ο σταυρός από τη σημαία γιατί "πρέπει να πρωτοτυπήσουμε"), ήταν απολύτως αναμενόμενο ότι τα ακροδεξιά στοιχεία θα αισθάνονταν ασφυκτική πίεση. Μοιραία θα στρέφονταν σε ακόμα πιο σκληρή στάση.

Μαζί τους έμελλε τελικά να ταχθούν πολλοί συμπολίτες μας που δεν εγκρίνουν και δεν έχουν καμία σχέση με τέτοιου είδους συμπεριφορές. Εδώ έρχονται να προστεθούν οι νέες κοινωνικές συνθήκες για τις οποίες μιλήσαμε και στην προηγούμενη ανάρτηση.

Η επιδείνωση του επιπέδου διαβίωσης σε κάθε κοινωνία ενισχύει τα άκρα και βαίνει σε βάρος των αδύναμων κοινωνικών ομάδων. Μία μειονότητα πρέπει να δαιμονοποιηθεί, και στην Ελλάδα αυτό συμβαίνει, χωρίς να πρόκειται για πρωτοτυπία, με τους μετανάστες. Κατά κανόνα υπάρχει η πραγματική βάση που αποτελεί την αφορμή, και στη χώρα μας ακόμα περισσότερο, αφού η μετανάστευση έγινε με τρόπο παράνομο και ανοργάνωτο, με την αθρόα και χαοτική προσέλευση εκατοντάδων χιλιάδων εξαθλιωμένων ανθρώπων, χωρίς επαγγελματική εξειδίκευση, με μόνη προσδοκία να απασχοληθούν ως "φθηνά" εργατικά χέρια, λόγω του γεγονότος ότι εργάζονταν ανασφάλιστοι. Όλα αυτά είναι αδιανόητα για κράτη όπως η Γερμανία ή η Αυστραλία, που υποδέχονται μετανάστες επί δεκαετίες.

Τα παραπάνω, σε συνδυασμό με την υπερκάλυψη της "ζήτησης", έστρεψαν τους αλλοδαπούς απόκληρους της ζωής στην παρανομία. Είναι γεγονός ότι η λεγόμενη χαμηλή εγκληματικότητα, που όμως επηρεάζει άμεσα τη διαβίωση των πολιτών (διαρρήξεις, κλοπές, επιθέσεις κ.λπ.), πολλαπλασιάστηκε λόγω της δραστηριότητας των εξαθλιωμένων λαθρομεταναστών. Όταν τελικά ξέσπασε η κρίση και η ανεργία εκτοξεύθηκε, ήταν οι ξένοι που "μάς παίρναν τις δουλειές". Μόνο που οι αλλοδαποί πήραν πράγματι δουλειές, αλλά αυτές που οι Έλληνες επί χρόνια είχαν υποτιμήσει και εγκαταλείψει, όπως συνέβη π.χ. με τις οικιακές βοηθούς και τις αγροτικές εργασίες.

Οι πολιτικοί μας και τα εγχώρια ΜΜΕ αντιμετωπίζουν εδώ και πολύν καιρό το ζήτημα εσφαλμένα. Ενώ οι παράνομες ή και απελπισμένες συμπεριφορές (όπως οι αυτοκτονίες) αποδίδονται άκριτα στην εξαθλίωση λόγω κρίσης, ο ρατσισμός αντιμετωπίζεται ως φαινόμενο αυθύπαρκτο. Ακόμα χειρότερα, παρατηρήσεις όπως οι παραπάνω, ότι απαιτείται έλεγχος των μεταναστών, είσοδος στη χώρα με οργανωμένο τρόπο, βάσει των θέσεων εργασίας που τυχόν δεν καλύπτονται από τους ντόπιους -ό,τι δηλαδή συμβαίνει σε όλα τα οργανωμένα κράτη-, ακόμα και το αυτονόητο, ότι ένας άνθρωπος που άφησε το σπίτι και την οικογένειά του εκατοντάδες χιλιόμετρα πίσω του δε θα διστάσει να κλέψει για να χορτάσει, αντιμετωπίσθηκαν ως ακρότητες.

Μόνο που ο ρατσισμός, ο πραγματικός ρατσισμός, έχει να κάνει κυρίως με την αλλόκοτη πεποίθηση της αυθύπαρκτης και αυτονόητης ανωτερότητας. Τα φαινόμενα των ανθρώπων που ληστεύθηκαν τρεις και τέσσερις φορές από δυστυχείς λαθρομετανάστες δεν έχουν να κάνουν με ρατσισμό, αλλά με την πραγματικότητα. Ο καθένας θα σκεφτόταν το ίδιο. Ο επί μήνες άνεργος που βλέπει τον αλλοδαπό να εργάζεται εύκολα θα αισθανθεί αγανάκτηση, ακόμα και αν δεν είχε ποτέ κατά νου να διεκδικήσει αντίστοιχη θέση απασχόλησης.

Τελικά, κάναμε τόσα πολλά για να πολεμήσουμε τον ρατσισμό, που στο τέλος τον θρέψαμε. Οι "προοδευτικές" δυνάμεις του τόπου αγνόησαν την κοινωνική πραγματικότητα. Στην ανάγκη για περιορισμό της μετανάστευσης απαντούσαν ότι η χώρα πρέπει να έχει ανοικτά σύνορα. Στην ανάγκη για απέλαση των παρανόμως ευρισκομένων απαντούσαν ότι κανείς άνθρωπος δεν είναι παράνομος. Μέχρι που ένα κόμμα έφτασε στο γελοίο σημείο να προμοτάρει την κατάληψη ενός δημοσίου κτιρίου από λαθρομετανάστες...

Για να μην πλατιάζουμε, το αποτέλεσμα ήταν όλοι αυτοί να αδυνατούν να εργασθούν για να καλύψουν τις ανάγκες τους, να διαμένουν ανά δεκάδες σε μικρά διαμερίσματα, αν όχι στους δρόμους και τις πλατείες, να αδυνατούν να τηρήσουν τους κανόνες της ατομικής υγιεινής, και, τελικά, να θεωρούνται όντα κατώτερα, αφού ανέχονται τόσο άθλιες συνθήκες διαβίωσης, και να κατηγορούνται για όλα τα εγχώρια δεινά.

Η λύση δεν περιλαμβάνει δάκρυα και "ιερή αγανάκτηση" για το πώς κατήντησε ο λαός μας. Η λύση προϋποθέτει κατ' αρχάς αναγνώριση του προβλήματος και τοποθέτηση στη σωστή του βάση.

Δεν μπορεί μία χώρα που αδυνατεί να εξασφαλίσει εργασία και περίθαλψη στους εγχώριους να διστάζει να προχωρήσει σε απελάσεις όσων παρανόμως εισήλθαν σε αυτήν. Είναι κοινή λογική και δεν έχει καθόλου να κάνει με ρατσισμό. Δε χρειάζονται ακρότητες (τύπου Μπερλουσκόνι π.χ.), αλλά όταν ακόμα και το τείχος στον Έβρο αντιμετωπίσθηκε όπως όλοι θυμόμαστε, τη στιγμή που η Ελλάδα αδυνατεί να ελέγξει στοιχειωδώς τα σύνορά της, για να φέρουμε ένα παράδειγμα, γίνεται αντιληπτό ότι κινούμαστε σε λάθος κατεύθυνση.

Αυτά είναι τα γνωστά και χιλιοειπωμένα, αλλά, ως συνήθως, δε θα αρκεστούμε σε αυτά. Κατά την ταπεινή μου άποψη, στη δημοκρατία έχουμε κάθε δικαίωμα να υιοθετήσουμε κάθε ακραία ιδεολογία, ακόμα και τη φασιστική, τη σταλινική, τη ρατσιστική.

Το δημοκρατικό πολίτευμα δεν είναι εδώ για τα εύκολα, αλλά για τα δύσκολα. Μπορεί να συζητούμε επί ώρες πώς τόσοι πολλοί Έλληνες βρέθηκαν να στηρίζουν κόμματα που εκφράζουν ακραίους ιδεολογικά χώρους. Επί μέρες πώς θα αντιμετωπίσουμε το φαινόμενο. Αλλά στη δημοκρατία, όπως έχουμε ξαναπεί, κάθε ιδέα πρέπει να γίνεται ανεκτή. Το όριο, όμως, παραμένει ο νόμος. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο τα επαναστατικά καλέσματα της αριστεράς θα γυρίσουν μπούμερανγκ, μοιραία, κάποια στιγμή εναντίον της.

Μπορούμε να λέμε ό,τι θέλουμε, να πιστεύουμε ό,τι θέλουμε, αλλά μέσα στο πλαίσιο που μας επιτρέπει το Σύνταγμα και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Κηρύγματα μίσους, ξυλοδαρμοί, παρακίνηση ένοπλων στάσεων (όπως π.χ. συνέβη με τον πολιτευτή του ΣυΡιζΑ προεκλογικά) δεν αντιμετωπίζονται με την ομόθυμη καταδίκη της βίας "από όπου και αν προέρχεται", αλλά με την αθόρυβη και αποτελεσματική ποαρέμβαση του εισαγγελέα. Με τους μηχανισμούς, δηλαδή, που επί αιώνες εξασφαλίζουν την ομαλή συμβίωση των ανθρώπων σε όλες τις κοινωνίες.

Τα κοινωνικά προβλήματα που γεννούν τις ακραίες αντιλήψεις πρέπει να αναλυθούν με πραγματικούς όρους και να αντιμετωπισθούν, χωρίς τον φόβο της "διεθνούς κατακραυγής" και των άλλων ανοησιών που ακούμε κατά καιρούς.

Τελικά, όμως, όταν οι ακραίες ιδέες δε συνοδεύονται από παράνομες και απάνθρωπες συμπεριφορές πρέπει να ακούγονται. Όχι μόνο για να αντιμετωπίσουν την αποδοκιμασία και την κατακραυγή, ούτε για να αναδειχθούν τα κοινωνικά θέματα που τις γέννησαν, αλλά διότι έτσι λειτουργεί η δημοκρατία: με την απόρριψη των απόψεων που δεν εκφράζουν την κοινωνία, όχι με τη φίμωση και την επιλογή της αδιαφορίας. Σε αυτήν την περίπτωση, και με τις συνθήκες δυστυχώς να είναι ευνοϊκές, μία μέρα απλά θα βρεθούμε αντιμέτωποι με μία πραγματικότητα ολέθρια, οι ακραίες ιδέες να έχουν καταστεί πλειοψηφικές.

Ελπίζω μετά από τρία χρόνια να μην ξεκινήσω μία αντίστοιχη ανάρτηση λέγοντας ότι και η παραπάνω φράση ήταν προφητική.

26/7/12

Ένας Εβραίος, ένας Γερμανός και ένας Έλληνας...

Στη χώρα που η υποκρισία περισσεύει, ο αποκλεισμός της αθλήτριας κ. Παπαχρήστου από την ολυμπιακή αποστολή ήταν αναμενόμενος. Μιλάμε για την Ελλάδα, όπου οι ανάπηροι χαρακτηρίζονται άτομα με ειδικές ικανότητες (μία από αυτές είναι προφανώς και η ικανότητα διέλευσης του αναπηρικού αμαξιδίου μεταξύ των σταθμευμένων οχημάτων), που κάποτε βουλευτής είχε αποπεμφθεί επειδή είχε δηλώσει ότι υπάρχουν έντιμοι και ανέντιμοι άνθρωποι σε όλα τα κόμματα, που πίστευε ότι είχε γίνει υπερδύναμη της άρσης βαρών μόνο με την ντοματούλα και το κρητικό ελαιόλαδο και που μέχρι το 2004 ήξερε ότι ο "ταχύτερος λευκός" ήταν δικό της παιδί.

Στον τελικό των 200 των Ολυμπιακών της Αθήνας ολόκληρο το Ολυμπιακό Στάδιο αποδοκίμαζε, με πρωτοφανές αποτέλεσμα την καθυστέρηση της εκκίνησης της κούρσας, όπου, αδίκως κατά "γενική ομολογία", δε συμμετείχε ο αξιότιμος κ. Κεντέρης -και αυτό παρότι είχε προηγηθεί και η φαρσοκωμωδία του ατυχήματος με το δίκυκλο, που επιτρέπει στον ίδιο και την κ. Θάνου να υποστηρίζουν ως της σήμερον ότι ουδέποτε συνελήφθησαν ντοπέ. Κανένας βεβαίως στην Ελλάδα δε θα μπορούσε να υποψιασθεί ότι οι δύο "υπεραθλητές" ενδεχομένως να είχαν κάνει χρήση αναβολικών. Έχουμε άλλωστε τόσο μεγάλη παράδοση στον στίβο, τέτοια τμήματα ανίχνευσης και ανάδειξης ταλέντων, τόσο σύγχρονα γυμναστήρια, γίνεται γενικά τόσο σοβαρή δουλειά, που η δικαίωση της παγκόσμιας καταξίωσης έρχεται ως φυσιολογικό αποτέλεσμα.

Δεν αξίζει να πει κανείς περισσότερα. Το twitter είναι μία χαλαρή ασχολία καφενειακού επιπέδου, όπου κανείς απευθύνεται δημοσίως μεν, αλλά σε "φίλους" του. Δεν είναι τυχαίο ότι το αστειάκι της αθλήτριας έγινε παγκοσμίως γνωστό μόνο αφού ήχησε η καμπάνα του αποκλεισμού της.

Προσωπικά, δε δέχομαι την κατηγορία του ρατσισμού. Εκτός αν όλα τα ανέκδοτα με θέμα τους Ποντίους, την τσιγκουνιά των Εβραίων και των Σκοτσέζων ή την κουτοπονηριά των Ελλήνων κριθούν εξίσου αυστηρά. Αν αύριο ένας αθλητής πει ένα τέτοιο ανέκδοτο θα αναρωτηθούμε "πώς μπορεί να αγωνιστεί δίπλα" σε έναν αθλητή από το Ισραήλ ή τη Σκοτία; Να είμαστε πια και λίγο σοβαροί.

Η διαφορά, θα πει κανείς, είναι ότι αυτό έγινε δημόσια. Αυτό το επιχείρημα μετατρέπει σε βεβαιότητα την υποψία ότι όλη η συζήτηση δε γίνεται επί της ουσίας, αλλά επί του "πολιτικώς ορθού". Δε μας ενδιαφέρει ο ίδιος ο ρατσισμός ως κοινωνικό φαινόμενο, αλλά το να "μη μας πούνε ρατσιστές". Να μην κατηγορηθούμε ότι αδιαφορήσαμε. Το χειρότερο είναι ότι αυτού του τύπου η άρνηση και οι ανόητες αντιδράσεις ενισχύουν τις ρατσιστικές απόψεις και συμπεριφορές.

Όσο για το αν η αθλήτρια είναι χρυσαυγίτισσα και μισεί τους ξένους, η απάντηση είναι ότι αυτό θα έπρεπε να μας είναι αδιάφορο, διότι πια εισερχόμαστε στις επικίνδυνες ατραπούς των πιστοποιητικών κοινωνικών φρονημάτων. Εκτός αν αποφασίσουμε να υποβάλλουμε κάθε Έλληνα που φορά το εθνόσημο με τον έναν ή τον άλλον τρόπο σε ιδεολογικό έλεγχο. Να μη διορίζεται στο Δημόσιο. Να μην πηγαίνει φαντάρος. Ή μήπως οι αρετές των αθλητών είναι άλλες από αυτές του "καλού και φιλότιμου" στρατιώτη;

Η χιλιοειπωμένη φράση του Βολταίρου "διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες" ισχύει μόνο για τις "καλές" και "προοδευτικές" απόψεις σε μία κοινωνία; Στο τέλος-τέλος, ακόμα και η (για μένα ειδεχθής) Χρυσή Αυγή είναι ένα κόμμα που συμμετέχει στις προβλεπόμενες από το Σύνταγμα δημοκρατικές διαδικασίες και εκπροσωπείται στη Βουλή με την ψήφο χιλιάδων συμπολιτών μας. Αν μάλιστα δεν απατώμαι, ουδέποτε εξέφρασε την επιθυμία να καταλύσει το υπάρχον κοινωνικο-πολιτικό σύστημα, όπως π.χ. το ΚΚΕ όταν δηλώνει με καμάρι ότι αντιμάχεται την "αστική" δημοκρατία.

Όπως συνήθως συμβαίνει όταν ασχολούμαστε πολύ με το φαίνεσθαι, αγνοούμε την ουσία. Και η ουσία είναι ότι ο ρατσισμός υπάρχει και γιγαντώνεται. Όσο επιλέγουμε να κρύβουμε την αλήθεια κάτω από το χαλί και να υιοθετούμε μυστήριες ερμηνείες του τύπου "οι ρατσιστές στερούνται στοιχειώδους παιδείας", "πρέπει να διδαχθούμε την ανεκτικότητα" και άλλες αρλούμπες, απλά κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας. Οι ρατσιστές δεν είναι μυστήρια τέρατα που κυκλοφορούν στις σκιές, δεν έχουν πράσινες ουρές και γαμψά νύχια. Είναι οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, άνθρωποι του μόχθου, βιοπαλαιστές, άνεργοι, φοιτητές, νοικοκυρές.

Οι Έλληνες ήταν πάντα φιλόξενοι και κοσμοπολίτες. Συνυπήρξαν αρμονικά επί αιώνες με αλλόθρησκους και αλλόφυλους στις χαμένες πατρίδες της Ιωνίας, του Πόντου και της Ανατολικής Θράκης. Ρατσιστές δε γίναν από τη μία μέρα στην άλλη, ούτε φυσικά λόγω αντίληψης φυλετικής υπεροχής. Έγιναν όταν είδαν τις δουλειές τους να χάνονται από τα φθηνά ανασφάλιστα εργατικά χέρια των λαθρομεταναστών. Όταν είδαν αλλοδαπούς ανά δεκάδες σε διαμερίσματα μερικών τετραγωνικών να διαβιούν υπό συνθήκες απάνθρωπες. Όταν ξεχασμένες ασθένειες, όπως η ελονοσία, η φυματίωση και η σύφιλη κατήντησαν ενδημικές, επειδή το τόσο ευαίσθητο κράτος μας δεν είχε κάνει καμία προετοιμασία για να τους υποδεχθεί.

Όσοι σοκαρίστηκαν με το παγκοσμίως γνωστό πια tweet και επικρότησαν την απόφαση της ΕΟΕ για τον αποκλεισμό της αθλήτριας, απλά ας θυμηθούν πόσες φορές έχουν φωνάξει "ουστ παλιόμαυρε", "φύγε βρωμόγυφτε" ή "γυρίστε στην πατρίδα σας που μας κλέβετε τις δουλειές και τα σπίτια" σε αλλοδαπούς, στη μέση του δρόμου. Και ας μας εξηγήσουν πώς ο αξιότιμος κύριος Χονδροκούκης έγινε ο τρίτος αθλητής που βρέθηκε ντοπέ με την ίδια ουσία, με τους τόσο ευαίσθητους αρμόδιους φορείς, που τόσο νοιάζονται για τη διεθνή εικόνα της χώρας, να μην έχουν πάρει χαμπάρι τίποτα.

Μήπως όσοι ξεχειλίζουν από οργή σήμερα, που η χώρα "έγινε διεθνώς ρεζίλι", είχαν δακρύσει πριν μερικές εβδομάδες, όταν ο εν λόγω είχε κάνει "όλη την Ελλάδα υπερήφανη" με τις επιδόσεις του και απολάμβανε τιμές ήρωα;


ΥΓ: Στην υπόθεση του κ. Χονδροκούκη πλέον θλιβερή και εξοργιστική πτυχή είναι ότι προπονητής του είναι ο ίδιος ο πατέρας του. Στο βαθμό που η ιστορία ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και ο αθλητής ήταν πράγματι ντοπαρισμένος, αυτό είναι που πραγματικά μάς ντροπιάζει ως έθνος και ως λαό: ένας πατέρας να παίζει με την υγεία του παιδιού του και να το κατευθύνει όχι προς την οδό της αρετής, του αγώνα και του μόχθου, αλλά προς την οδό της κακίας και της απάτης, με μόνο κίνητρο τη ματαιοδοξία και προφανή δικαιολογία το "έτσι κάνουν όλοι". Όχι μία σαχλαμάρα που γράφτηκε σε μία υπηρεσία φτιαγμένη για να φιλοξενεί σαχλαμάρες.

24/7/12

Με την κοινή λογική

Ανεξάρτητα από το τι πιστεύει κανείς για τους οικονομολόγους, το αν οι της τρόικας είναι ή όχι κακοί στη δουλειά τους και τι κάνουν οι εγχώριοι, και χωρίς να θέλουμε να μπούμε στα χωράφια τους, υπάρχουν μερικές θεωρίες που και μόνο η κοινή λογική αρκεί για να ενταχθούν στη σφαίρα του μύθου.

Λεφτά στην αγορά
Η κλασική κενολογία που ακούγεται κατά κόρον, ιδίως από τη ΝΔ. Ο κόσμος πρέπει να καταναλώσει ώστε να κινηθεί η αγορά. Ακόμα, όμως, και αν τα λεφτά πέσουν από τον ουρανό, ας πούμε ότι ο καθένας βρίσκεται με μία αύξηση των μηνιαίων εισοδημάτων του κατά 200€, η διαπίστωση είναι πασιφανής. Όσοι αντιμετωπίζουν πραγματικά προβλήματα επιβίωσης δεν είναι επειδή δεν έχουνε να φάνε (υπάρχουν και τέτοιοι, σαφώς λιγότεροι). Κουτσά - στραβά οι περισσότεροι στη χώρα τα βολεύουν, αλλά χρωστάνε. Είναι λοιπόν αυτονόητο ότι θα επιδιώξουν να απαλλαγούν από το βραχνά των τραπεζών, των προμηθευτών τους ή του νοικάρη τους. Οι υπόλοιποι, όσοι "βγαίνουν" άνετα θα τα διαθέσουν άραγε για ψώνια, ή μήπως (οι περισσότεροι, έστω) θα κοιτάξουν να βάλουν κάτι στην άκρη λόγω της γενικευμένης αβεβαιότητας; Το δεύτερο είναι προφανές, μάλιστα το πιο πιθανό είναι να αναζητήσουν διέξοδο στο εξωτερικό ώστε το ευρώ να μείνει τέτοιο και να μην ξυπνήσουν με δραχμές ένα πρωινό. Ακόμα και αν οι περικοπές επέτειναν την ύφεση, η αύξηση των αποδοχών δεν μπορεί να την αναστρέψει. Βέβαια, θα έχει άλλες θετικότατες επιδράσεις, θα μειώσει τα χρέη των οικογενειών και ίσως φέρει κεφάλαια στις τράπεζες, αλλά ήδη έχουμε βάλει στην άκρη το βασικότερο ερώτημα: πού θα βρεθούν τα χρήματα.

Μείωση του ΦΠΑ
Το ζήτημα εντοπίζεται στην εστίαση, με τον κλάδο υποτίθεται να απειλείται λόγω του ΦΠΑ. Η θεωρία θέλει τη μείωση του ΦΠΑ να φέρνει πτώση τιμών και αύξηση της κίνησης στις υπηρεσίες εστίασης. Υπόθεση, λοιπόν: ο Σαμαράς καταργεί τον ΦΠΑ, γενικώς, γιατί βρήκε ισοδύναμα μέτρα. Όποιος υποστηρίξει ότι οι τιμές θα πέσουν μάλλον πλανάται. Με τις συνθήκες που επικρατούν, το πιο πιθανό είναι ότι οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες δε θα έχουν τη δυνατότητα να χαμηλώσουν τις τιμές, άλλωστε οι περισσότεροι ήδη αδυνατούσαν να καταβάλουν τον ΦΠΑ στην εφορία. Υπάρχει άλλωστε η εμπειρία από άλλους τομείς (π.χ. καύσιμα) ότι οι τιμές δεν ακολουθούν γραμμικά ούτε το κόστος ούτε τη φορολόγηση των αγαθών και της παραγωγής. Το πιο πιθανό είναι ότι θα παρατηρηθεί μία πολύ μικρότερη του 23% μείωση τιμών, με εξαίρεση τις μεγάλες αλυσίδες ταχυφαγείων. Γίνεται αντιληπτό ότι οι συνθήκες ανταγωνισμού θα μεταβληθούν σε βάρος της πλειοψηφίας των επιχειρηματιών, που αποδεδειγμένα δεν έχουν τη διάθεση (ή τη δυνατότητα) να συμπιέσουν το κέρδος τους. Άλλωστε, η πτώση των τιμών δεν πρόκειται να φέρει αύξηση της κίνησης για λόγους που ήδη αναλύσαμε: η εστίαση είναι έξοδο ελαστικό, συνδυασμένο με τη διασκέδαση. Ανεξαρτήτως ΦΠΑ η κίνηση θα ήταν μειωμένη λόγω κρίσης. Και όλα αυτά για πλήρη κατάργηση. Αν σκεφτούμε ότι το αίτημα αφορά μείωση (από 23%, σε 19% και 9% για την εστίαση) βάσιμα μπορούμε να υποθέσουμε ότι οι τιμές θα μειωθούν ανεπαίσθητα.

Αύξηση του ΦΠΑ
Μύθους έχει και η τρόικα. Ό,τι ισχύει για κάθε φόρο ισχύει και για τον ΦΠΑ. Πρώτα αναπτύσσεις μηχανισμό είσπραξης και μετά επιβάλεις τον φόρο. Αυτό φάνηκε από το ειδικό τέλος ακινήτων, τον πιο επιτυχημένο φόρο -διότι υπήρχε η (παράλογη) σύλληψη της είσπραξης με τον λογαριασμό ρεύματος. Η αύξηση του ΦΠΑ απλά αύξησε τη φοροκλοπή, διότι οι επιχειρηματίες που δεν τον αποδίδουν είναι πια περισσότεροι και δεν υπάρχει μηχανισμός για να τους "τσιμπήσει".

Ανάπτυξη
Σα να λέμε Παράδεισος, τετραγωνισμός του κύκλου ή, καλύτερα, τα λεφτά από τον ουρανό που λέγαμε πιο πάνω. Η ανάπτυξη δεν έρχεται επειδή την καλέσαμε και, κυρίως, έχει μεν τεράστια οφέλη, αλλά όχι άμεσα. Όπως και πιο πάνω είπαμε, παρότι η ύφεση επιτείνει δραματικά την κρίση, το αντίθετό της δε θα φέρει σε μια μέρα τη λύση. Το βασικότερο όμως είναι ότι απαιτεί τεράστιες "διαρθρωτικές" αλλαγές που κανείς δεν είναι πρόθυμος να κάνει. Μεταξύ αυτών, κυνικό ίσως ακουστεί, είναι τα φθηνά εργατικά χέρια και οι ευέλικτες συνθήκες εργασίας. Οι περίφημες "εργασιακές συνθήκες μεσαίωνα" θα μπορούσαν να μειώσουν το κόστος παραγωγής και να προσελκύσουν επιχειρήσεις. Αλλά σε κάποια άλλη χώρα. Όχι στην Ελλάδα των απεργιών και των κινητοποιήσεων. Και κυρίως όχι στην Ελλάδα των φόρων και των στρεβλώσεων στην αγορά.


Θα μπορούσα να συνεχίσω για πολύ ακόμα με τα παραμύθια που η σημερινή κυβέρνηση πότιζε τον κόσμο επί δύο χρόνια, αλλά δεν έχει νόημα. Ήδη αποδείχθηκε ότι δεν μπορεί να τα εφαρμόσει, ούτε καν να εξασφαλίσει παράταση. Οι αλλαγές που απαιτούνται είναι ριζικές, σε λειτουργικά θέματα αλλά κυρίως θέματα νοοτροπίας:

Δεν μπορεί οι δημόσιοι υπάλληλοι να συνεχίσουν είναι υπάλληλοι πέντε αστέρων
Ό,τι ισχύει για όλους τους εργαζομένους θα ισχύει και γι' αυτούς, άρα όταν ο εργοδότης δεν πάει καλά έρχονται απολύσεις. Άλλωστε, τόσον καιρό μόνο τους κομματικούς και διεφθαρμένους να απολύαμε θα είχε λυθεί το πρόβλημα. Δεν είναι τυχαίο ότι καμία προσπάθεια για τιμωρία των επίορκων δεν έχει ξεκινήσει.

Δεν μπορεί νοσοκομεία και πανεπιστήμια να εξυπηρετούν τοπικά συμφέροντα
Ασχολούμαστε συνεχώς με τη φαρμακευτική δαπάνη και όχι με την πολύ μεγαλύτερη δαπάνη λειτουργίας τόσων νοσοκομείων. Επί χρόνια δεν έχει γίνει ούτε μία συγχώνευση κλινικής, κανένα από τα υποεπανδρωμένα ιδρύματα δεν έχει κλείσει, μόνο οι διοικήσεις ενοποιήθηκαν. Το κυριότερο: οι συγχωνεύσεις θα βελτιώσουν τις παρεχόμενες υπηρεσίες χωρίς να απαιτηθούν προσλήψεις, διότι νοσηλευτικό και ιατρικό προσωπικό που υποαπασχολείται σε κλινικές χαμηλής κίνησης θα βρεθεί σε μάχιμες θέσεις. Το ίδιο ισχύει με τα πανεπιστημιακά ιδρύματα, και όχι μόνο για σχολές με χαμηλή πληρότητα. Απαιτούνται σοβαρές γεω-ιατρο-κοινωνικές μελέτες που κανένας δεν έχει σκοπό να κάνει. Δεν είναι τυχαίο ότι καμία πρόταση για κατάργηση νοσοκομείων ή σχολών δε βασίζεται σε τέτοιες μελέτες.

Ηλεκτρονικό αρχείο υγείας
Τόσες ανοησίες ακούγονται για τη φαρμακευτική δαπάνη, αλλά κανένας δε γνωρίζει ποια είναι τα φάρμακα που κακώς συνταγογραφούνται και πόσο κοστίζουν. Η δημιουργία ενός ηλεκτρονικού προσωπικού βιβλιαρίου υγείας όπου θα καταχωρούνται όλες οι εξετάσεις και θεραπείες είναι η μόνη λύση, αφού για τη χορήγηση κάθε φαρμάκου δε θα αρκεί μία γνωμάτευση που υπογράφει ο ίδιος γιατρός, αλλά και η εξέταση που βεβαιώνει την πάθηση. Και το κυριότερο: όλα αυτά θα γίνονται φθηνά και αυτόματα, χωρίς ελεγκτές, ουρές, φωνές και σφραγίδες, ενώ θα διευκολυνθεί και το έργο των γιατρών. Δεν είναι τυχαίο ότι αρκεστήκαμε στο ημίμετρο της τάχα "ηλεκτρονικής" συνταγογράφησης (που τυπώνεται σε χαρτί!).

Ρύθμιση της αγοράς
Αν δεν αναπτυχθούν αξιόπιστοι μηχανισμοί ελέγχου της ποιότητας και των τιμών των προϊόντων κάθετι άλλο είναι καταδικασμένο να αποτύχει. Σοβαροί αγορανομικοί έλεγχοι ώστε να παταχθούν η αισχροκέρδεια, τα καρτέλ και η νοθεία είναι απολύτως απαραίτητοι. Δεν είναι τυχαίο ότι δεν έχει γίνει καμία σοβαρή πρόταση για αυτό το ζήτημα.

Ηλεκτρονική διακυβέρνηση
Η ψηφιοποίηση όλων των δημοσίων εγγράφων, η δημιουργία ψηφιακού αρχείου κάθε πολίτη με όλα τα πιστοποιητικά, η διαδικτυακή διασύνδεση όλων των υπηρεσιών και δημοσίων φορέων και η ηλεκτρονική επίβλεψη των συναλλαγών για πάταξη της φοροδιαφυγής αποτελούν ρεαλιστικές και εύκολα εφαρμόσιμες προτάσεις που απλοποιούν την επαφή του πολίτη με το δημόσιο, διευκολύνουν την επιχειρηματικότητα, εξυπηρετούν την είσπραξη των φόρων και, κυρίως, συμπιέζουν το κόστος των δημοσίων υπηρεσιών σε χρήμα και ώρες εργασίας. Δεν είναι τυχαίο ότι ούτε εδώ έχει γίνει κάποια σοβαρή προσπάθεια.

Ο αντίχριστος και το 666
Είτε μας αρέσει είτε όχι η τεχνολογία έχει προχωρήσει. Αν δεν την εκμεταλλευτούμε χαμένοι θα βγούμε όλοι μας. Δεν μπορεί ζητήματα που έχουν λυθεί από τη βιομηχανική επανάσταση να τα συζητάμε ακόμα στην Ελλάδα. Όσοι πίστευαν ότι το ραδιόφωνο "απειλεί την πνευματική ανάπτυξη των παίδων" και ότι οι κεραίες της τηλεόρασης είναι τα κέρατα του διαβόλου στα σπίτια μας θα συνεχίσουν να βλέπουν παντού συνωμοσίες, τους ιππείς της Αποκάλυψης και τον αντίχριστο μέσα στο μποζόνιο του Χιγκς. Αυτή είναι η αλήθεια. Ζητήματα σαφώς εγείρονται γύρω από θέματα ασφαλείας. Αλλά μην ξεχνάμε κάτι: ήδη τα τόσο ευαίσθητα εισοδηματικά και περιουσιακά μας στοιχεία τα καταχωρούμε ηλεκτρονικά. Αυτό τα λέει όλα.

Και επειδή τίποτα δεν είναι τυχαίο...
Δεν είναι τυχαίο ότι Πρωθυπουργός σε αυτήν τη χώρα είναι αυτός που είναι, με αυτούς τους υπουργούς και αυτήν τη συμπολίτευση και αντιπολίτευση. Τζάμπα μαγκιές για να κουνιόμαστε εκ του ασφαλούς, φτηνή αντιπολίτευση και από ουσία... τρόικα. Και έχουμε εναποθέσει όλες τις ελπίδες μας στους ξένους, και τους βάζουμε να παριστάνουν τους κακούς.

Η βασικότερη αλλαγή που απαιτείται είναι στη νοοτροπία του Νεοέλληνα. Αν όλοι δεν αντιληφθούμε τη σημασία του κοινού αγώνα, αν δεν ανακτήσουμε την πίστη μας στην πατρίδα μας, αν δεν υιοθετήσουμε μία άλλη στάση προς κάθετι δημόσιο η χώρα θα συνεχίσει τη βουτιά της. Για όλα αυτά απαιτείται σοβαρή, υπεύθυνη και καλλιεργημένη πολιτική ηγεσία ικανή να εμπνεύσει με τις προτάσεις της και να κερδίσει την εμπιστοσύνη. Πώς λέμε Σαμαράς; Ακριβώς το αντίθετο.

Το παραμύθι τελειώνει. Και επειδή Ελλάδα θα υπάρχει και εντός, αλλά και εκτός ευρώ, καλόν είναι πια να κάνουμε το δικό μας κομμάτι της βρωμοδουλειάς.

12/7/12

Η μεγαλύτερη πολιτική απάτη της μεταπολίτευσης

Από την "Αλλαγή" του Ανδρέα Παπανδρέου και τον αυριανισμό ως την επανίδρυση του κράτους και το "λεφτά υπάρχουν", αυτή η χώρα έχει χορτάσει ψεύτικες υποσχέσεις, αγυρτείες και παγαποντισμούς. Ωστόσο, θα τολμήσω, χωρίς νομίζω υπερβολή, να απονείμω τον τίτλο του μεγαλύτερου πολιτικού ψέματος στον Αντώνη Σαμαρά και την περίφημη επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου.

Κατ' αρχάς ας συμφωνήσουμε επιτέλους ότι επρόκειτο για ψέμα. Το γράψαμε πολλές φορές αυτούς τους κρίσιμους μήνες ότι ο δανεισμός υπήρξε μονόδρομος και μάλιστα χωρίς σοβαρά περιθώρια διαπραγματεύσεων. Η Ελλάδα βρέθηκε με την πλάτη στον τοίχο, και με ευθύνη του Γ. Παπανδρέου, αλλά όχι με αποκλειστική, μάλλον ούτε καν την κύρια ευθύνη. Παθογένειες ετών δε θα μπορούσαν να αντιμετωπισθούν σε έξι μήνες, πολύ περισσότερο από έναν άνθρωπο αμφιβόλων ικανοτήτων.

Όση κριτική και αν έχει ασκηθεί στην τότε κυβέρνηση, για τα περί "Τιτανικού" και της υποτιθέμενης δυσφήμισης της χώρας στο εξωτερικό στο πλαίσιο απαξίωσης της γαλάζιας διακυβέρνησης, η αλήθεια είναι ότι αγορές και Ευρωπαίοι μας είχαν πάρει πια χαμπάρι. Καλό είναι να μην ξεχνάμε ότι ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός ήταν γνωστός από πολύ πριν, γι' αυτό άλλωστε και ο Καραμανλής είχε αποδεχθεί το καθεστώς επιτήρησης. Τότε ήταν ο Αλμούνια και ο Ρεν που προσέβαλλαν την εθνική ανεξαρτησία, σήμερα ο Τόουμσεν και ο ντε Ρόουζ. Πάντως η χώρα ήταν πασίγνωστο ότι έπλεε προς τα βράχια και υπήρχε ανάγκη λήψης μέτρων. Στην προεκλογική αντιπαράθεση του 2009 κυριαρχούσε η ανεργία, η ύφεση, το πάγωμα των μισθών του Καραμανλή που "θα πάγωνε την αγορά" και "θα έφερνε λουκέτα". Όποιος αμφιβάλλει ας θυμηθεί τα σποτ της ΝΔ με τα παπαγαλάκια για τις Ευρωεκλογές εκείνου του Ιουνίου...

Δε θα επεκταθώ. Όσοι διαφωνούν, θα συνεχίσουν να διαφωνούν. Έπρεπε να πάμε σε Ρώσους και Κινέζους, να παλέψουμε για καλύτερους όρους, ακόμα και να συνεχίσουμε να λέμε ψέματα στους εταίρους μας. Η βόμβα πάλι θα έσκαγε, όπως έχουν σκάσει ένα σωρό φούσκες στην ιστορία της παγκόσμιας οικονομίας. Άλλωστε οι πρόθυμοι, τάχα, να μας δανείσουν δεν κατάφεραν να σώσουν ούτε καν την Κύπρο φέτος, με πολύ λιγότερα χρήματα...

Ο Σαμαράς ίσως δεν έπρεπε να υπερψηφίσει το Μνημόνιο. Ώφειλε, ωστόσο, να παρέμβει στην κατάρτιση του προγράμματος εξυγίανσης. Αφού στα "Ζάππεια" είχε τόσο... ωραίες ιδέες, γιατί δεν τις συζήτησε με την κυβέρνηση; Γιατί επέμεινε στον στείρο αρνητισμό; Γιατί επέβαλε τις εκλογές τη μόνη στιγμή που η χώρα φάνηκε να έχει έναν άνθρωπο "της πιάτσας" στο τιμόνι της; Αν δεν ήθελε να συμπράξει με τον Παπανδρέου, γιατί δεν εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία με τη συγκυβέρνηση;

Τα ψέματά του είναι τόσο τρανταχτά για έναν λόγο: όλη η ιστορία παίχθηκε σε επανάληψη. Ο Σαμαράς μίλησε για ανάπτυξη. Τα ίδια έλεγε ο Παπανδρέου. Για τις μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις που παγώναν την αγορά. Τα ίδια που υποστήριζε το ΠαΣοΚ ως αντιπολίτευση στον Καραμανλή. Για εργασιακό Μεσαίωνα. Για διάλυση του συστήματος υγείας. Για κατάρρευση των ταμείων. Τα ίδια, όλα. Σήμερα η τρόικα, το 2008 η δημοσιονομική επιτήρηση της ΕΕ. Τότε το "λεφτά υπάρχουν", σήμερα η σύγχρονη εκδοχή του με το άλλο μίγμα πολιτικής, την ανάπτυξη και τα "λεφτά στην αγορά". Δεν μπορεί να βρεθούν ελαφρυντικά. Δεν μπορεί να μην ήξερε, δεν μπορεί να μην είχε καταλάβει. Δε μιλάμε πλέον για αδιαφορία ή ανικανότητα, μιλάμε για δόλο.

Είναι πλέον ξεκάθαρο: δεν τον ενδιέφερε ποτέ το καλό της χώρας, παρά μόνο το προσωπικό του συμφέρον. Ούτε καν το κομματικό, γι' αυτό και δε δίστασε να κακοποιήσει τη φυσιογνωμία του κόμματος και να το αποξενώσει από τη βάση του. Τόλμησαν κάποιοι να μιλήσουν για δικαίωση! Ποια δικαίωση για τον άνθρωπο που σήκωσε το αντιμνημονιακό λάβαρο και βρέθηκε να υιοθετεί τις ξένες επιταγές χωρίς αντίρρηση...

Ο Πρωθυπουργός της χώρας, ο αποτυχημένος πολιτικός που βρέθηκε στη θέση αυτή εκβιάζοντας τον κόσμο, απειλώντας τον με την... Αριστερά, με όρους πολιτικής αντιπαράθεσης του εμφυλίου, και με τη δραχμή, εξύφανε ένα οργανωμένο σχέδιο ανέλιξής του στην εξουσία επί χρόνια. Δεν κατάλαβε όμως ότι και η δική του μοίρα, αλλά κυρίως η μοίρα της χώρας, ήταν στενά συνδεδεμένη με αυτήν του πολιτικού του αντιπάλου.

Μας κορόιδευε επί 2,5 χρόνια. Στο μεταξύ η χώρα διαλύθηκε και ο ίδιος βρέθηκε να γλείφει εκεί που έφτυνε. Αλλά μέχρι την τελευταία στιγμή υπερασπιζόταν το δικαίωμά του στην Πρωθυπουργία! Αυτό τον έκαιγε. Και δε βρήκε τον ανδρισμό να ομολογήσει τα λάθη και να παραδεχθεί την απάτη του. Αυτός είναι, κύριοι, ο μεγαλύτερος απατεώνας της μεταπολίτευσης.

9/7/12

Μνημόνιο ή Δραχμή

Μετά τις πρώτες εκλογές οι περισπούδαστες αναλύσεις εν ολίγοις συνέτειναν στο ότι όλα τα κόμματα συμφωνούσαν στην ανάγκη απαλλαγής από τα δεσμά του Μνημονίου. Το δίλημμα ήταν πια το "Ευρώ ή Δραχμή", όχι το "Μνημόνιο ή Αντιμνημόνιο". Τότε είχαμε διαφωνήσει. Η ρητορεία ήταν πράγματι αυτή, αλλά στην ουσία το δίλημμα των πρώτων εκλογών είχε απαντηθεί. Ο λαός επέλεξε Αντιμνημόνιο, αλλά η πολιτική ηγεσία δεν είχε ποτέ άλλη επιλογή πλην του ταπεινωτικού δανεισμού.

Επί 2 χρόνια το γράφουμε συνέχεια. Η τρόικα ήταν ο μονόδρομος επιβίωσης του σπάταλου κράτους μας. Αν αυτό γινόταν πιο συνετό υπήρχε ελπίδα. Αλλά δεν έγινε. Η περιστολή των δαπανών περιορίστηκε στην περικοπή μισθών και συντάξεων, τα έσοδα έμειναν στην αύξηση των φόρων, το κοινωνικό κράτος κατέρρευσε, τα σχολεία έμειναν χωρίς βιβλία, τα φαρμακεία έπαψαν να δίνουν φάρμακα, τα νοσοκομεία δεν έχουν υλικά και πάει λέγοντας. Όλα αυτά με τα οποία μάς εκβίαζε ο κ. Παπαδήμος, ότι θα μείνουμε χωρίς τρόφιμα και φάρμακα, τα βρήκαμε μπροστά μας, είπαν κάποιοι. Πόσο χειρότερα θα ήμασταν αν χρεοκοπούσαμε;

Προφανώς θα ήμασταν πολύ χειρότερα. Διότι μπορεί και ο ίδιος ο εμπνευστής της δανειακής σύμβασης κ. Βενιζέλος να έγινε... αντιμνημονιακός στα λόγια, αλλά και οι υπόλοιποι αντιμνημονιακοί κυβερνητικοί εταίροι έχουν επιλέξει την απαγκίστρωση από το Μνημόνιο, αλλά... διά της εφαρμογής του.

Να θυμηθούμε όσα έλεγε προεκλογικά ο κ. Σαμαράς; Ή όσα έλεγε πριν έναν χρόνο; Ανάπτυξη και λεφτά στην αγορά. Για να δούμε πού θα τα βρει. Αναδιαπραγμάτευση, με τους δανειστές να δηλώνουν ότι δεν έχουν να συζητήσουν τίποτε μέχρι η Ελλάδα να τηρήσει τις υποχρεώσεις της. Ιδιωτικοποιήσεις. Μόνο που για τις ζημιογόνες επιχειρήσεις δεν υπάρχει κανένα κορόιδο πρόθυμο να αγοράσει και για τις λίγες κερδοφόρες δεν υπάρχει κανένας λόγος να πωληθούν μπιρ παρά.

Τα λόγια ήταν πάντα εύκολα. Δύο χρόνια το λέμε. Στην πράξη πρέπει να βρεις χρήμα, να συγκρουσθείς με συμφέροντα, να εξυγιάνεις μηχανισμούς και θεσμούς. Θέλει κότσια, θέλει μυαλό, θέλει όραμα. Ο Σαμαράς και οι φίλοι του δε διαθέτουν τίποτε από τα τρία. Ναι, εμείς είμαστε εμπαθείς. Οι άλλοι που είναι αντικειμενικοί ας μας εξηγήσουν τι σπάνια προσόντα διέκρινε στον κ. Νικολόπουλο ο Πρωθυπουργός. Ας μας εξηγήσουν γιατί δε δόθηκαν στον κ. Ράπανο οι συνεργάτες που επιθυμούσε. Ας μας εξηγήσουν πώς γίνεται ο ΣυΡιζΑ να γνωρίζει για το κώλυμα του κ. Βερνίκου, αλλά όχι η ΝΔ.

Μία χώρα ακυβέρνητη επί έξι μήνες χρειάστηκε άλλους 3 μήνες για να εκλέξει Βουλή, να δούμε πόσους για να αποκτήσει Κυβέρνηση σταθερής σύνθεσης και πόσους ακόμα για να κυβερνηθεί. Όσο εμείς παίζουμε με τις εκλογές για να ξαναβγάλουμε μια κυβέρνηση Παπαδήμου, διότι έπρεπε ο σοφός ελληνικός λαός να εκφρασθεί διά του ΣυΡιζΑ και της Χρυσής Αυγής, οι άλλοι το πήραν απόφαση να μας πετάξουν έξω. Και αυτό το λέγαμε. Εμείς οι εμπαθείς, οι άσχετοι περί τα οικονομικά.

Λέγαμε, όμως, και κάτι άλλο: αν είναι να χρεοκοπήσουμε και να γυρίσουμε στη Δραχμή, αυτό ας γίνει οργανωμένα και συντεταγμένα. Το δίλημμα ήταν πάντα ένα. Μνημόνιο ή Δραχμή. Ας αποφασίσουμε ειλικρινά τι θέλουμε και ας εργασθούμε τίμια για την επόμενη ημέρα. Χωρίς ανάπτυξη, λεφτά στην αγορά και πράσινα άλογα.

21/6/12

Κυβέρνηση για κλάματα

Φυσικά και δεν περιμέναμε τίποτε καλύτερο από τον κ. Σαμαρά. Αλλά αν μπορεί κανείς να μας εξηγήσει πώς στην ίδια κυβέρνηση χωράνε τρία άχρηστα υπουργεία, Μακεδονίας - Θράκης, Τουρισμού και Ναυτιλίας, και δύο υπουργεία μαμούθ, τα Παιδείας - Πολιτισμού και Ανάπτυξης - Υποδομών, θα είχε ενδιαφέρον να τον ακούσουμε.

Έχουμε πει πολλές φορές ότι δέκα διευρυσμένα υπουργεία είναι αρκετά για τη χώρα, αρκεί να εφαρμοσθεί η διοικητική μεταρρύθμιση στην πράξη και να μεταφερθούν αρμοδιότητες σε υπηρεσιακούς παράγοντες και τις περιφέρειες. Δεν αρκεί να καταργούμε το υπουργείο και να το κολλάμε σε ένα άλλο, αλλιώς η εξέλιξη θα είναι ανάλογη αυτής των κυβερνήσεων Παπανδρέου με τα υπουργεία που ανοιγοκλείνανε σε κάθε ανασχηματισμό.

Επίσης, η καραγκιοζλίδικη λογική της ίδρυσης υπουργείων για να "δοθεί έμφαση σε κάποιους τομείς" δεν πρόκειται να εκλείψει ποτέ. Υπουργείο Τουρισμού; Δηλαδή το 2004 με τον Αβραμόπουλο και μετά με τη Φάνη Πάλλη γεμίσαμε τουρίστες; Αναμένονται επίσης με ιδιαίτερο ενδιαφέρον οι πολυποίκιλες αρμοδιότητες του Μακεδονίας - Θράκης, ενός υπουργείου που ως Θεσσαλονικιό, Μακεδόνα και Έλληνα με προσβάλλει όσο τίποτε άλλο. Αιγαίου, αλήθεια, γιατί δεν έχουμε;

Εν πάση περιπτώσει, δεν ξέρω πώς θα σταθεί η Κεφαλογιάννη, ο Λυκουρέντζος (Κύριε ελέησον) και ο Καράογλου δίπλα στον Μανιτάκη και τον Ράπανο, αλλά η επιτυχία τους θα είναι κέρδος για τη χώρα και για όλους μας, οπότε όχι απλά την ευχόμαστε, αλλά την προσδοκούμε. Άλλο αν είμαστε βέβαιοι ότι, με τόσους άχρηστους πολιτικάντηδες να φοράνε τα υπουργικά κοστούμια, η αποτυχία είναι πολύ πιο πιθανή.

Τέλος πάντων, για του στραβού Σαμαρά το δίκιο, η συμμετοχή πολλών εξωκοινοβουλευτικών κρίνεται θετικά, το ίδιο και η κατάργηση του Πολιτισμού (άλλο εντελώς άχρηστο υπουργείο). Αν όμως δούμε πόσοι από τους νέους υπουργούς είχαν θητεύσει στις κυβερνήσεις Καραμανλή, και μάλιστα στα ίδια πόστα, δε μένει παρά να αναρωτηθούμε ποιο ήταν το θεάρεστο έργο τους τότε, για το οποίο δεν είχαμε πάρει χαμπάρι, αλλά ενετόπισε ο μέγας ηγέτης.

20/6/12

Συγχαρητήρια κύριε Σαμαρά

Με το μεγαλύτερο πολιτικό κόμπλεξ της σύγχρονης ιστορίας να έχει λυθεί, την αηδιαστικότερη πολιτική φιλοδοξία να έχει εκπληρωθεί και την γραφικότερη πολιτική καρικατούρα να έχει ορκισθεί Πρωθυπουργός, και λίγες ώρες πριν η ξεκαρδιστική επιθεώρηση "Κυβέρνηση Σαμαρά" αρχίσει να ανεβάζει τις ολιγάριθμες παραστάσεις της σκορπώντας άφθονο γέλιο με τα σκετς "έξω η τρόικα", "εθνική αξιοπρέπεια" και "λεφτά στην αγορά", με απολύτως τίμιο και ντόμπρο τρόπο αποζητώ μία απάντηση: γι' αυτό το πράμα έχει μείνει η χώρα τόσον καιρό ακυβέρνητη;

Τον Νοέμβριο ο Παπανδρέου έκανε ό,τι είχε δειλιάσει να κάνει έναν χρόνο πριν, περίπου τέτοιες μέρες. Ομολόγησε ότι απέτυχε και ότι αδυνατούσε να κυβερνήσει μόνος του. Εκείνη τη στιγμή δόθηκε η μεγάλη ευκαιρία στον Σαμαρά να προσφέρει υπηρεσίες στη χώρα, παραμερίζοντας τις φιλοδοξίες του και συναινώντας στη δημιουργία κυβέρνησης εθνικής ενότητας, υπό τον Παπαδήμο ή όποιον άλλον, με στελέχη άξιους ανθρώπους εκτός κυκλωμάτων και κομμάτων.

Η στάση του δεν ήταν αυτή. Αδυνατώντας να κρύψει την αβελτηρία του, βγήκε καμαρώνοντας ότι έριξε την κυβέρνηση (αυτό το είχε ξανακάνει, άλλωστε) και ότι επέβαλε τη διεξαγωγή εκλογών. Για τον Φεβρουάριο...

Πόσα συγχαρητήρια να του δώσουμε; Βγήκε Πρωθυπουργός, αλλά να τι κατάφερε:
  • Τον Νοέμβριο η χώρα είχε κυβέρνηση αποτελούμενη από το ΠαΣοΚ, τη ΝΔ και ένα μικρότερο κόμμα, τον ΛαΟΣ. Αυτό γίνεται και σήμερα. Άλλωστε, η κυβέρνηση Παπαδήμου έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης απο 255 βουλευτές. Ο Σαμαράς θα λάβει το πολύ από 179. Έχει άραγε μεγαλύτερη πολιτική νομιμοποίηση;
  • Τότε ο ΣυΡιζΑ κυμαινόταν σε μονοψήφια επίπεδα και σαφώς δεν είχε αναπτύξει τη δυναμική και το θράσος που έχει σήμερα, καθιστώντας τον βίο αβίωτο, ως αξιωματική αντιπολίτευση πλέον.
  • Τότε δεν υπήρχε στη Βουλή η Χρυσή Αυγή, που θα φέρει την αντιπαράθεση σε πρωτόγνωρα επίπεδα.
  • Τότε υπήρχε ακόμα ζωντανή η προσδοκία ένας σοβαρός άνθρωπος να συγκροτήσει μία ολιγομελή κυβέρνηση αρίστων και να γλιτώσει τη χώρα από τα χειρότερα.
Τι άλλαξε, λοιπόν; Μεσολάβησαν δύο εκλογικές αναμετρήσεις όπου οι κυβερνητικοί εταίροι καταβαραθρώθηκαν, ο Σαμαράς αποδείχθηκε ότι εκφράζει κάτω από 20% των ψηφοφόρων, πολύ λιγότερο στην πραγματικότητα αν ληφθούν υπόψιν οι προσωπικοί και κομματικοί μηχανισμοί. Ο ίδιος και το ΠαΣοΚ αποδυναμώθηκαν, ο Καρατζαφέρης αφανίσθηκε, καθιστώντας έτσι και τη θέση του Κουβέλη δυσχερή, διότι πρέπει ισορροπήσει σε τεντωμένο σχοινί για να μην έχει αντίστοιχη μοίρα.

Αυτή η κυβέρνηση έχει τάχα λαϊκή εντολή; Και τι είδους εντολή; Να κάνει τι και με ποιους; Αυτή η κυβέρνηση γιατί είναι μακράς πνοής, και όχι ειδικού σκοπού; Αυτή η κυβέρνηση γιατί είναι συνεργασίας, και όχι κυβέρνηση ΝΔ με τον Βενιζέλο και τον Κουβέλη να σφυρίζουν αδιάφορα, όπως ο Σαμαράς τον Νοέμβριο; Το μόνο νέο είναι ότι έχουμε Πρωθυπουργό τον... Σαμαρά! Αυτό μας ένοιαζε, αυτό μας έκαιγε! Και όλα τα υπόλοιπα, τα ίδια, απλά με άλλα πρόσωπα.

Εν ολίγοις χάσαμε 9 μήνες μένοντας ακυβέρνητοι, διότι και ο Παπαδήμος ανέχθηκε να μείνει δέσμιος των κομμάτων. Ισχυρή κυβέρνηση δε διαθέτουμε, μεσολάβησαν οι εκλογές όπου ο λαός στήριξε τους απατεώνες, τους λαϊκιστές και τους άσχετους, και σήμερα, με τόσο χρόνο χαμένο, τη χώρα διαλυμένη στο εσωτερικό και ταπεινωμένη στο εξωτερικό, ρωτάω: κύριε Σαμαρά, άξιζε τον κόπο;

*****

Αδιαφορώ παντελώς για τα πρόσωπα, για τα κόμματα, για τα συνθήματα. Επειδή με ενδιαφέρει μόνο το καλό της χώρας ελπίζω να βγω ψεύτης, αλλά η βεβαιότητα ότι αυτή η κουστωδία υπό τον Τρελαντώνη θα διαλύσει τον τόπο ρίχνοντάς τον στα χέρια του Τσίπρα σε λίγους μήνες, δεν είναι αυθαίρετη. Το έχει πει ο ίδιος ο νέος Πρωθυπουργός (τρομάρα να τού 'ρθει): ξέρουμε ποιος είναι, ξέρουμε από πού κατάγεται, ξέρουμε τι πέρασε και τι έκανε για να φτάσει μέχρι εδώ. Όλες οι προδοσίες, οι κωλοτούμπες, οι συμβιβασμοί, οι εκπτώσεις στην ηθική του, η καπηλεία των ιερών και των οσίων της παράταξης που υποτίθεται ότι τον εκφράζει, οι εκβιασμοί προς τον κόσμο, τα ψευτοδιλήμματα, όλα, απέδωσαν.

Συγχαρητήρια, λοιπόν, κύριε Σαμαρά. Γίνατε Πρωθυπουργός. Παραμένετε αποτυχημένος, διότι είστε ο Πρωθυπουργός του 19%. Παραμένετε ανίκανος, γιατί τίποτα δεν μπορεί να σβήσει από τη μνήμη όσα προηγήθηκαν τα τελευταία 2,5 χρόνια και τα τελευταία 20 χρόνια. Παραμένετε ένας άνθρωπος τόσο ποταπός και μικρός που ενώ γύρισε να γλείψει εκεί που έφτυνε, την Ντόρα και τον ΛαΟΣ, που ενώ απαρνήθηκε όλα όσα υποτίθεται ότι εξέφραζε τόσους μήνες, δεν τολμήσατε ούτε μια στιγμή να ομολογήσετε τα τεράστια λάθη σας, την τερατώδη σας ανεπάρκεια.

Σήμερα γίνατε Πρωθυπουργός. Σήμερα γίνατε απλά πιο επικίνδυνος για τον τόπο.

14/6/12

Απέσβετο και λάλον ύδωρ

Υπό κανονικές συνθήκες ο τίτλος της τελευταίας προεκλογικής ανάρτησης θα ήταν "προεκλογικοί χρησμοί" και θα κάναμε όπως πάντα τις προβλέψεις μας για το αποτέλεσμα. Αυτή τη φορά η παράδοση θα σπάσει και ο λόγος είναι μάλλον εύκολα αντιληπτός: μού είναι αδύνατο να επιχειρήσω εκτίμηση της συμπεριφοράς του εκλογικού σώματος όταν και εγώ ο ίδιος δεν ξέρω καλά - καλά τι θα κάνω την Κυριακή πίσω από το παραβάν.

Δεν πρόκειται για ρητορικό σχήμα, ούτε για υπεκφυγή. Το ενωτικό κάλεσμα Σαμαρά για μένα είναι υποκριτικό: αν πράγματι ήθελε να επανενώσει την παράταξη, ώφειλε πρώτα να αποσύρει τον εαυτό του, αφού λειτούργησε εξόχως διχαστικά. Είναι ο άνθρωπος που διέλυσε σε σαράντα κομμάτια το κόμμα του και εν συνεχεία παρουσίασε ως επιτυχία τον προσεταιρισμό πέντε - έξι πολιτικών που αποζητούσαν την πολιτική τους επιβίωση. Σε τι άλλαξε η ΝΔ και αξίζει σήμερα να τη στηρίξουμε;

Προσωπικά, βρίσκω το επιχείρημα "ψηφίστε με, για να μη βγει ο Τσίπρας" και εκβιαστικό και αντιδημοκρατικό. Ο καθένας μας φέρει την απόλυτη ευθύνη για τις επιλογές του -αλλά μόνο για τις δικές του! Αν η πλειοψηφία επιλέξει τον ΣυΡιζΑ, όσοι τον ψηφίσουν είναι υπεύθυνοι για την επιλογή τους και όχι όλοι εμείς που δε θα ψηφίσουμε ΝΔ, ούτε η συμπεριφορά των υπολοίπων είναι λογικό να καθορίσει τη δική μας, και μάλιστα να μας οδηγήσει στην επιλογή ενός εγκληματικά και επικίνδυνα ανίκανου παλαιοπολιτικάντη του χειρίστου είδους, όπως ο Σαμαράς. Δεν μπορεί να μας ζητά να βάλουμε στην άκρη τις αρχές και τη λογική μας, την ίδια στιγμή που ο ίδιος δεν μπορεί να βάλει στην άκρη την εμετική φιλοδοξία του να γίνει Πρωθυπουργός.

Για τον ΣυΡιζΑ, ούτε λόγος να γίνει. Η αποθέωση του λαϊκισμού, της ανευθυνότητας, του βαθέος ΠαΣοΚ, όλα αυτά που διέλυσαν τον τόπο τόσα χρόνια καλπάζουν ξανά προς την εξουσία... Επαναλαμβάνω: ο καθένας να αναλάβει τις ευθύνες του και να μην γκρινιάζει μετεκλογικά για το νέο "λεφτά υπάρχουν", όταν ξανα-αποδειχθεί ότι... δεν υπάρχουν.

Θα μπορούσα να ψηφίσω ΠαΣοΚ. Για την ακρίβεια ήμουν έτοιμος, από τη στιγμή που όλα όσα σιχαινόμουν στο κόμμα αυτό μεταπήδησαν σαν τα ποντίκια από το βυθιζόμενο καράβι προς τον ΣυΡιζΑ. Άλλωστε ο Βενιζέλος είναι ένας ικανός και έξυπνος άνθρωπος. Αλλά η παρουσία σοβαρών μεταρρυθμιστικών φωνών, όπως του Ραγκούση, του Μόσιαλου και της Διαμαντοπούλου (της υπουργού που κατήργησε το κατάπτυστο ακαδημαϊκό άσυλο!), δεν έφερε αποτέλεσμα. Οι περισσότεροι από αυτούς αποτελούν ξένο σώμα για το ΠαΣοΚ, που προτιμά να προβάλλει το έργο (;;;) του Λοβέρδου. Εμείς που υπηρετούμε τη δημόσια υγεία ξέρουμε πόσα χρήματα μάς χρωστάει, ξέρουμε ότι τα φαρμακεία κλείνουν λόγω των ανεξόφλητων χρεών, ξέρουμε ότι φάρμακα και υλικά δεν υπήρχαν ούτε πριν την υπηρεσιακή κυβέρνηση. Την ημέρα που αυτός ο άνθρωπος κουνούσε το κεφάλι του συμφωνώντας με την εκπρόσωπο των καρκινοπαθών για τα φάρμακα, την ημέρα που τόλμησε να κατηγορήσει τον υπουργό της μίας εβδομάδας για το χάος που του κληροδότησε, κατάλαβα ότι ένα κόμμα που φιλοξενεί τέτοιους πολιτικάντηδες, και τους πλασάρει μάλιστα και ως επιτυχημένους, μού είναι αδύνατον να το ψηφίσω.

Από εκεί και πέρα, τον δεξιό λαϊκισμό του Καμμένου τον σιχαίνομαι, άλλωστε ο άνθρωπος αποδείχθηκε ότι γνωρίζει ελάχιστα για θέματα που ήθελε να "ανεβάσει", όπως η ΑΟΖ, για την οποία έχει πλήρη άγνοια. Για τη Χρυσή Αυγή και το ΚΚΕ, τις δύο όψεις του ιδίου νομίσματος (μην ξεχνάμε ότι ενόσω η ΧΑ εγκαλείται για αντιδημοκρατική ατζέντα το ΚΚΕ επισήμως εργάζεται για την κατάλυση της "αστικής δημοκρατίας", δηλαδή του πολιτεύματος) ούτε λόγος δεν μπορεί να γίνει.

Μου μένουν, λοιπόν, ο Τζήμερος, που όμως δεν πείθει πια ότι εκφράζει το νεό και φρέσκο με τα λάθη που έγιναν το προηγούμενο διάστημα, ο ΛαΟΣ, που αποτελεί περισσότερο συγγενική ιδεολογικά επιλογή, αλλά λαϊκιστική, αναξιόπιστη και ασταθή, και η ΔημΑρ, που, αντίθετα, είναι ιδεολογικά μακριά μου, αλλά σταθερά φιλοευρωπαϊκή και σοβαρή.

Θα κινηθώ, λοιπόν, ανάμεσα στις δύο τελευταίες επιλογές: στον ΛαΟΣ της παραδοσιακής δεξιάς και στην υπεύθυνη κεντροαριστερά της Ευρώπης ενός ανθρώπου που εκτιμώ για το ήθος και τη συμπεριφορά του. Προβάδισμα, παραδόξως, έχει η ΔημΑρ. Μάλιστα η δήλωση - τοποθέτηση του Ανδρέα Ανδριανόπουλου έδωσε σε όλους εμάς τους ψύχραιμους κεντροδεξιούς που λοξοκοιτάγαμε προς το κόμμα Κουβέλη και νιώθαμε... έκπληξη, απορία και ιδεολογικές ενοχές, την εξήγηση και απενοχοποίηση.

Για την ιστορία, στις 6 Μαΐου έδωσα την ψήφο μου στην Ντόρα, έστω και με μισή καρδιά, έστω και αν ήξερα ότι δε θα έμπαινε στη Βουλή και θα γύρναγε στη ΝΔ χωρίς να θέσει όρους απόσυρσης του Σαμαρά. Η ενωμένη κεντροδεξιά προφανώς και δε με συγκίνησε. Ας περιμένει ο Σαμαράς εκλογικά οφέλη, ας μας εξηγήσει και η Ντόρα γιατί γύρισε στους "αδιόρθωτους".

Παρά λοιπόν την αδυναμία μου να εξηγήσω και να προβλέψω ακόμα και τη δική μου συμπεριφορά, η γενικότερη αίσθηση είναι ότι ΝΔ και ΣυΡιζΑ κονταροχτυπιούνται κοντά στο 30% με διαφορά μεταξύ τους μικρότερη της μονάδας.

Σε αντίθεση με τις δημοσκοπήσεις, παρά το κλίμα αντισυριζικής πανστρατιάς και επειδή ο λαϊκισμός αποτελεί τη μόνη σταθερά των πολιτικών πραγμάτων στην Ελλάδα, είμαι σχεδόν βέβαιος ότι ο ΣυΡιζΑ θα κερδίσει τις εκλογές. Πρόκειται για ενδεχόμενο που απεύχομαι, αλλά δεν ασπάζομαι την εκτίμηση ότι μέσα σε μία ώρα θα έχει διαλύσει τη χώρα. Δεν πιστεύω ότι οι νάνοι που θα στελεχώσουν μία κυβέρνηση Τσίπρα θα κάνουν τίποτε άλλο από το να υποκύψουν στις διεθνείς επιταγές.

Για τους υπόλοιπους οι εκτιμήσεις είναι ακόμα πιο δύσκολες. Το ΠαΣοΚ πραγματοποίησε αναιμική παρουσία στην προεκλογική περίοδο -δε θα εκπλαγώ αν πέσει πιο χαμηλά. Ο Κουβέλης θα χάσει όσους ονειρεύονται κυβέρνηση της αριστεράς, αλλά θα εισπράξει την ψήφο όσων "τρόμαξαν" από την ενίσχυση του ΣυΡιζΑ και δε θέλουν να γυρίσουν στον παλιό δικομματισμό. Ο Καμμένος λογικά θα πέσει, όπως και η Χρυσή Αυγή, ενώ το ΚΚΕ θα κρατήσει τις μπετόν-αρμέ ψήφους του. Ο ΛαΟΣ δύσκολα θα πιάσει το όριο του 3%, αλλά δεν αποκλείεται να εισπράξει αντίστοιχα "τρομαγμένες" ψήφους από τη ΧΑ, ενώ ο Τζήμερος ξεφούσκωσε γρήγορα λόγω των λαθών του.

Κλείνοντας, δύο λόγια για τον τίτλο. Κατά το έτος 361 εστάλη από τον Ιουλιανό στους Δελφούς ο φίλος του Ορειβάσιος, ιατρός από την Πέργαμο, για να εργασθεί για την ανόρθωση του Μαντείου, στο πλαίσιο της προσπάθειας του Αυτοκράτορα να επαναφέρει την ελληνική εθνική θρησκεία, το δωδεκάθεο. Η Πυθία, για να του δείξει πόσο μάταιη ήταν η προσπάθεια, έδωσε τον παρακάτω χρησμό: "Είπατε τώ βασιλεί, χαμαί πέσε δαίδαλος αυλά, ουκέτι Φοίβος έχει καλύβην, ου μάντιδα δάφνην, ουδέ παγάν λαλέουσαν. Απέσβετο και το λάλον ύδωρ."

Ουσιαστικά, η φράση σηματοδοτεί το τέλος του ένδοξου αρχαίου ελληνικού κόσμου. Τη χρησιμοποιώ, λοιπόν, διττά, όχι μόνο λόγω αδυναμίας διατύπωσης του προεκλογικού "χρησμού", αλλά και διότι οι επικείμενες εκλογές ίσως σηματοδοτήσουν το τέλος μίας ιστορικής περιόδου που χαρακτηρίσθηκε από τη σταθερότητα της δημοκρατίας και την πρόοδο για τη χώρα.

Δε θα ευχηθώ αυτό να μη συμβεί. Δε θα ευχηθώ ως διά μαγείας να επιστρέψουμε στα χρόνια της ευμάρειας των δανεικών, του καταναλωτικού οργίου και του ξιπασμένου εντυπωσιασμού. Θα ευχηθώ ό,τι και αν μας περιμένει τα επόμενα χρόνια να αποδειχθεί προς όφελος της πατρίδας μας.

10/6/12

Εναντίον όλων

Η συνεύρεση του κ. Κασιδιάρη με τις κ.κ. Κανέλλη και Δούρου στο πλατώ του κ. Παπαδάκη ήταν, με αστρολογικούς όρους, μία απροσδόκητη συναστρία βίας. Η τηλεοπτική βία της αποχαύνωσης των μαζών φιλοξένησε τις δύο μορφές λεκτικής βίας: την ελκυστική, αυτήν του λαϊκισμού, και την επιθετική, τη βία των ύβρεων και της απαξίωσης (με την προσθήκη και λάιτ σωματικής διά του ριζοσπαστείου ραπίσματος). Δε θα μπορούσε, λοιπόν, να λείπει και ο εκφραστής της κατ' εξοχήν σωματικής βίας, ώστε να είμαστε πλήρεις.

Ας ξεκινήσουμε από την τελευταία. Ο κ. Κασιδιάρης προβαίνει σε μία αδιανόητη ενέργεια ξυλοκοπώντας την συνομιλήτριά του, όχι τόσο διότι είναι φασίστας, νεοναζί και τα τοιαύτα, όσο διότι, ανεξάρτητα από το τι νοσηρές ιδέες έχει στο κεφάλι του, η συμπεριφορά του είναι μπολιασμένη με τη βία. Αυτός έτσι έχει μάθει να λύνει τις διαφορές του. Το αν έτσι έχουν μάθει και οι υπόλοιποι χρυσαυγίτες είναι στην κρίση του καθενός, αλλά τα σημάδια αυτό δείχνουν.

Ο εκπρόσωπος της ΧΑ, ωστόσο, δεν κάνει τίποτε περισσότερο από το να προχωρήσει ένα βήμα πιο πέρα. Ένα βήμα πιο πέρα π.χ. από τον κ. Τατσόπουλο του ΣυΡιζΑ με τα ιπτάμενα ποτήρια και το μνημειώδες "να πας να γαμηθείς". Διότι ήταν το μέλος του ΣυΡιζΑ που έδειξε τον δρόμο, αρπάζοντας τον εκπρόσωπο της Δράσης από το χέρι, στην συγκεκριμένη εκπομπή. Το ότι δεν άστραψε χαστούκι ή ότι το νερό, στην πρώτη περίπτωση, απλά αναπήδησε εντυπωσιακά χωρίς να περιλούσει τη διπλανή του δεν ήταν μόνο θέμα συγκυρίας. Είχε να κάνει όμως με το γεγονός ότι οι αριστεροί μας δεν λύνουν τις διαφορές τους με το ξύλο ή ότι απλά δεν τον αποκαλούσαν συστηματικά, αλλά μόνο... εκτάκτως, φασίστα;

Αθώες περιστερές στην πολιτική δεν υπάρχουν. Το ΚΚΕ εδώ και δεκαετίες διατηρεί το μονοπώλιο της διανομής ύβρεων κατά πάντων. Όποιος διαφωνεί με τον σύγχρονο πολιτικό του λόγο είναι φασίστας, εκφραστής του κεφαλαίου, υπάλληλος των μονοπωλίων και κατά κανόνα ξεδιψά με το αίμα του λαού. Η λεκτική βία, που η ελληνική αριστερά χρησιμοποιεί κατά κόρον στον δημόσιο διάλογο, είναι εξ ίσου, αν όχι περισσότερο, επικίνδυνη για το πολίτευμα. Ο λόγος είναι ότι τη συνηθίσαμε. Αναρωτήθηκε κανείς π.χ. ποιος έδωσε το δικαίωμα στην κ. Κανέλλη να υποβάλει σε εξετάσεις δημοκρατικότητας τον συνομιλητή της; Σε τι διαφέρει εκείνη όταν τον χτυπά με τον Ριζοσπάστη; Η δική της είναι συμπεριφορά που εντάσσεται στο πλαίσιο του δημοκρατικού διαλόγου;

Οι πιο ύπουλες μορφές βίας, ωστόσο, είναι οι συγκεκαλυμμένες, του κ. Παπαδάκη και της κ. Δούρου.

Ο δημοσιογράφος χειραγωγεί διά της ανοχής του τη σύρραξη και δεν προστατεύει τον Κασιδιάρη όταν, αντί οι συνομιλητές του να τον εκθέσουν για την πνευματική και πολιτική του ένδεια, τον εγκαλούν ως εγκληματία και φασίστα. Και εγώ μπορεί να πιστεύω το ίδιο, αλλά σε αυτήν την περίπτωση δε θα τον έβαζα στο σπίτι μου. Ο Παπαδάκης ώφειλε να επαναφέρει στην τάξη τις δύο κυρίες και δεν το έκανε για λόγους που όλοι γνωρίζουμε. Όταν, δε, σηκώνεται κραυγάζοντας με απόγνωση "όχι, όχι" καταντά αστείος. Δεν μπαίνει καν ανάμεσα στους δύο... Η κατάντια των ΜΜΕ είναι αυτή ακριβώς: υποδαύλιση ανούσιων αντιπαραθέσεων σε υψηλότατους τόνους, αδιαφορία για τις συνέπειες και υποκρισία όταν το πράγμα ξεφύγει.

Η βία που ασκεί η κ. Δούρου είναι ο λαϊκισμός, τεχνική εξαιρετικά προσφιλής και στη δεξιά. Δεν είναι βέβαια ατομική, αλλά συλλογική. Ο ΣυΡιζΑ υπόσχεται καλύτερες μέρες, με αποτέλεσμα να ασκεί πειθαναγκασμό στο εκλογικό σώμα. Όταν οι "άλλοι" μιλάνε για περικοπές, απολύσεις, εξυγίανση και θυσίες και η "προοδευτική" αριστερά υπόσχεται προσλήψεις και κατάργηση των μνημονίων "τους", η βία που ασκείται στον κόσμο ανέρχεται πλέον σε άλλο επίπεδο. Τα ψέματα του ΣυΡιζΑ θα καταπέσουν το ίδιο γρήγορα με αυτά του Σαμαρά και του Παπανδρέου, διότι όσο και να αρνούνται οι φίλοι του Τσίπρα την πραγματικότητα αυτή δεν πρόκειται να αλλάξει, αλλά τις συνέπειες θα τις βιώσουν και πάλι τα ευάλωτα κορόιδα.

Τις εντυπώσεις, όμως, έκλεψε ο κ. Παυλόπουλος, με ρόλο ξεχωριστό, αλλά και εμβληματικό. Η μόνη του αντίδραση μπροστά στον χαμό ήταν μία ελαφρά κίνηση προς το πλάι για να μη βραχεί. Αλήθεια, αυτή δεν ήταν η γαλάζια κυβερνητική πενταετία; Ατάραχη, αδρανής και "να μη λερώσουμε τα χέρια μας"; Ο συνειρμός έχει γίνει από πολλούς: ο κ. Παυλόπουλος κράτησε την ίδια στάση όταν καιγόταν η Αθήνα το 2008. Δεν έκανε τίποτε, τάχα "για να μη χυθεί αίμα". Ειρωνικά το ίδιο δήλωσε και προχθές: αν σηκωνόταν το στούντιο θα γινόταν ρινγκ, λες και ήταν σε θέση να τα βάλει με τον χρυσαυγίτη, λάτρη των πολεμικών τεχνών. Αντί να ομολογήσει ότι, όπως και το 2008, δεν μπορούσε και δεν τόλμησε να κάνει κάτι...

Όμως τότε κάποιοι μιλούσαν για "εξέγερση" των νέων. Πέρυσι στο Σύνταγμα οι αγανακτισμένοι ήταν και αυτοί "κίνημα". Οι αναρχικοί είναι "απελπισμένοι". Όσοι γρονθοκοπούν και καθυβρίζουν τους πολιτικούς είναι "δίκαια" εξοργισμένοι.

Τα γιαουρτώματα, τις μπουνιές, την απαξίωση του πολιτεύματος ("να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή"), τις ύβρεις, τις κατεβασμένες βιτρίνες και τις κατεστραμμένες περιουσίες δεν τις ανεχτήκαμε απλά. Τις περιβάλλαμε με τον πλέον λαμπρό ιδεολογικό μανδύα, αυτόν της λαϊκής κινητοποίησης, της επανάστασης, του νέου και του δυναμικού που σαρώνει και ανατρέπει.

Τα ραπίσματα του Κασιδιάρη στρέφονται εναντίον όλων μας. Το ίδιο όμως συμβαίνει και με τις ύβρεις της Κανέλλη, και με τα ψέματα της Δούρου, και με την υποκρισία του Παπαδάκη, και με την αδράνεια και την ανικανότητα του Παυλόπουλου.

Ας πάψουμε, λοιπόν, να δηλώνουμε σοκαρισμένοι από τη συμπεριφορά του χρυσαυγίτη. Ας πάψουμε, όμως, και να δηλώνουμε έκπληκτοι όταν ακούμε (από πάρα πολλούς, δυστυχώς) και την επανάληψη του αξέχαστου "καλά της τα 'πες της χαμούρας", που είχε πει ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος. Αυτοί είμαστε και εμείς τους επιλέξαμε.

24/5/12

Τι πάει στραβά;

Για τον Σαμαρά και την πολιτική του από το 2009 δεν μπορεί να υπάρξει αρκετά αυστηρή κρίση. Ό,τι και να πει κανείς θα είναι λίγο. Η μοίρα αυτού του ανθρώπου είναι συνυφασμένη μόνο με λάθη και άστοχες επιλογές, δυστυχώς όμως και η μοίρα της χώρας είναι συνδεδεμένη με τα λάθη του και καταδικασμένη να τα πληρώνει, όπως πληρώνει ακόμα τους λεονταρισμούς του με το σκοπιανό.

Ο κ. Σαμαράς είναι ο άνθρωπος που φέρει τη μεγαλύτερη ευθύνη για την απαξίωση του πολιτικού συστήματος. Η έλλειψη διορατικότητας, ευθυκρισίας και ευφυΐας ήταν τόσο μεγάλη που, όταν η χώρα βρέθηκε προ της απόλυτης και ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας, επέλεξε να αρνηθεί για μια διετία την πραγματικότητα. Αν τον Μάιο του 2010 στεκόταν με ειλικρίνεια απέναντι στον ελληνικό λαό και αποδεχόταν το αυτονόητο, ότι η κρίση ήταν απολύτως υπαρκτή και απαιτούσε θυσίες, σήμερα οι Έλληνες δε θα μπορούσαν να πέσουν τόσο εύκολα θύματα της απάτης του κ. Τσίπρα και των υπολοίπων λαϊκιστών.

Αν τα δύο τότε πανίσχυρα κόμματα έπειθαν τον κόσμο ότι έχουν αλλάξει και μπορούν να συνεργαστούν για την αντιμετώπιση της κατάστασης η σημερινή εικόνα τους θα ήταν άλλη. Αντ' αυτού, όταν ο κόμπος έφτασε στο χτένι, ακόμα και τότε ο Σαμαράς είχε τον νου του στις εκλογές και τη νίκη του (!), υπονομεύοντας από την αρχή το εγχείρημα της συγκυβέρνησης, την οποία ούτε καν αποδέχθηκε ως όρο. Δε μας έπιασε, βέβαια, η έγνοια για ΠαΣοΚ και ΝΔ, το πρόβλημα είναι η απουσία αξιόπιστης εναλλακτικής και το φαινόμενο της ενίσχυσης των επικίνδυνων, οι οποίοι προελαύνουν...

Στενά κομματικά μιλώντας, ο Σαμαράς κατάφερε να ρίξει τα ποσοστά της ΝΔ στο μισό σε σχέση με τη συντριβή του 2009. Οι διαρκείς ανοησίες του αποξένωσαν τη ΝΔ από το φιλελεύθερο κέντρο, γέννησαν το φαινόμενο Καμμένος, ενίσχυσαν τη Χρυσή Αυγή και, τελικά, η εικόνα διάλυσης συνέβαλε καθοριστικά στην ενίσχυση του Τσίπρα. Ακόμα και σήμερα ο Σαμαράς όχι μόνο αρνείται κάθε ίχνος αυτοκριτικής, αλλά κυκλοφορεί αριστερά και δεξιά καμαρώνοντας για τις εξυπνάδες που έλεγε για επαναδιαπραγμάτευση και νιού πόλισυ μιξ. Ας φωνάζει όλη η Ευρώπη ότι η συμφωνία πρέπει να τηρηθεί, ας την έχει αποδεχθεί και ο ίδιος ο Σαμαράς.

Τα λάθη του αυτά πληρώνονται. Η αναγκαστική αποδοχή του μνημονίου 2 δεν κατέστησε τη ΝΔ δημοφιλή στις τάξεις των σοβαρών και υπεύθυνων κεντρώων, απλά την απέκοψε και από τον δεξιό λαϊκισμό. Η αιμορραγία προς Καμμένο και Χρυσή Αυγή είναι ενδεικτική, παράλληλα όμως δεν προέκυψε ενίσχυση από τον "μεσαίο χώρο", στον οποίο κάποτε το κόμμα σάρωνε. Η ΝΔ απώλεσε την έξωθεν καλή μαρτυρία και η ζημία δεν έχει ακόμα αποκατασταθεί.

Η εικόνα του Σαμαρά να παρακαλά από τη μία την Ντόρα, που ο ίδιος είχε διαγράψει γιατί είδε από νωρίς όσα εκείνος ακόμα αρνείται να δει, και από την άλλη όσους ο Καραμανλής χαρακτήριζε ακραίους πριν από 3 χρόνια ("δε συνομιλώ με τα άκρα" έλεγε τότε για τον ΛαΟΣ ο καταλληλότερος) είναι το λιγότερο θλιβερή. Αλήθεια, δεν καταλαβαίνει ότι αυτές οι βιαστικές συμμαχίες, με γνώμονα τα προσωπικά συμφέροντα και όχι βάσει προγραμματικών και ιδεολογικών συγκλίσεων, δε θα φέρουν εκλογικά οφέλη; Όσοι ψήφισαν Ντόρα τον Μάιο επειδή σιχαίνονται τον Σαμαρά, πώς θα τον στηρίξουν τώρα για Πρωθυπουργό; Και μάλιστα μιλάμε για τους ψηφοφόρους του κέντρου, τα λιγότερο αρνιά από όλους...

Τα εγκληματικά του λάθη δεν είναι δυνατόν να επανορθωθούν από τον ίδιο, είναι σαφές. Και με τη χώρα να χρειάζεται επειγόντως μία ισχυρή και ενιαία φιλοευρωπαϊκή, υπεύθυνη και σύγχρονη φωνή, το αίτημα απόσυρσης και μπαζοποίησης του Σαμαρά και όσων εκφράζει τίθεται επιτακτικά. Δεν πρόκειται απλά για εσωκομματική κόντρα και ίντριγκα, προσωπική αντιπάθεια ή ταπεινή αντιπολίτευση. Ο άνθρωπος τρέχοντας μόνος θα βγει δεύτερος, πίσω από τον Τσίπρα, εναντίον του οποίου όσο επιτίθεται τόσο τον ενισχύει! Σε λίγο ο ΣυΡιζΑ θα φτάσει σε ποσοστά αυτοδυναμίας, όλοι στην Ευρώπη θα ετοιμάζονται να συνεχίσουν χωρίς εμάς, αλλά ο Σαμαράς θα συνεχίσει να νομίζει ότι αδικήθηκε, ότι φταίνε οι άλλοι, ότι αυτός παραμένει ο... καταλληλότερος. Ας μην αναρωτιέται τι πάει στραβά. Είναι ο ίδιος.

21/5/12

Εγέρθητος και μόνος!

Πριν μερικές εβδομάδες οι εγέρθητες και εγέρθητοι της Χρυσής Αυγής σόκαραν, εκτός των άλλων και λόγω των κακών ελληνικών τους. Σήμερα άλλος ένας εκπρόσωπος του ευρύτερου "πατριωτικού" μπλοκ πέταξε μία κοτσάνα ενδεικτική βαθύτατης άγνοιας.

Για τη στρατιωτική θητεία του βουλευτή του ΛαΟΣ κ. Αϊβαλιώτη έχουν γραφτεί πολλά κατά το παρελθόν. Πώς τη σκαπουλάρησε στην αρχή, πώς υπηρέτησε όντας βουλευτής -ακόμα και σήμερα κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο ότι κατάφερε να εξαγοράσει το μεγαλύτερο μέρος της με πλαστό έγγραφο. Δεν ξέρουμε τι ισχύει και τι όχι, αλλά ο κ. Αϊβαλιώτης υπηρέτησε πράγματι, για ελάχιστο διάστημα μετρούμενο σε ημέρες, σε μονάδα του Λαγού νομού Έβρου, υπαγόμενη στην 30 Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία Πεζικού. Οι "απλοί" φαντάροι που είχαν την ατυχία να υπηρετήσουν μαζί του ακόμα θυμούνται τη φασίνα που έπεφτε με "εντολή Διοικητού", ώστε οι καλλιόπες να είναι αστραφτερές και εύοσμες, έτοιμες προς άνετη και ευχάριστη χρήση κατά την ιδιαίτερη στιγμή της βουλευτικής αφόδευσης.

Θα περίμενε, λοιπόν, κανείς ότι, με τόσο πρόσφατο το θολό στρατιωτικό παρελθόν του, ο κ. Αϊβαλιώτης θα ήταν ο τελευταίος Έλληνας που θα περιφερόταν στις τηλεοράσεις επικαλούμενος την (ολιγοήμερη) θητεία του. Φευ!

Σήμερα, στην εκπομπή του κ. Ευαγγελάτου, ερωτηθείς σχετικά με την αποψίλωση του κόμματός του λόγω των συνεχών αποχωρήσεων στελεχών, έβγαλε από την τσέπη του ένα (όλως τυχαίως ευρισκόμενο) μπρελόκ - ενθύμημα της Ταξιαρχίας και επέδειξε το έμβλημά της, ύπερθεν του οποίου αναγράφεται, δυστυχώς για τον ίδιο με κεφαλαία στοιχεία, απόσπασμα από τον όρκο του Αθηναίου οπλίτη: "Αμυνώ δε και μόνος". Το βαθύτερο νόημα ήταν ότι στον ΛαΟΣ όχι μόνο δε θα τα παρατήσουν χωρίς Βελόπουλο και Πλέυρη, αλλά θα δώσουν τη μάχη μέχρι ο Καρατζαφέρης να ξεψυχήσει στα χέρια του "παραστάτη" Αϊβαλιώτη, λίγο πριν και αυτός πέσει μαχόμενος. Μόνος και τελευταίος.

Στην πρόκληση του βουλευτή, που αδιαφόρησε για τη φασαρία που προηγήθηκε ή θεώρησε ότι έχει ήδη ξεχαστεί και τόλμησε να επικαλεστεί τη θητεία του (τονίζοντας μάλιστα ότι υπηρέτησε στο Διδυμότειχο!), δεν αξίζει να σταθούμε τόσο, όσο στα κακά ελληνικά του. Αφού είχε έτοιμο το καραγκιοζιλίκι, ήταν τόσο δύσκολο να ανοίξει ένα βιβλίο; Να γκουγκλάρει, έστω; "Αμύνω και μόνος" απάντησε ο κ. Αϊβαλιώτης στον Νίκο Ευαγγελάτο, ο οποίος, μάλλον λόγω άγνοιας και όχι απλής ευγένειας, επίσης δεν πρόσεξε ότι το ρήμα τονίζεται στη λήγουσα...

Θα μπορούσαμε να γράψουμε πολλά για το επίπεδο του πολιτικού λόγου με τους ανούσιους βερμπαλισμούς και τις κενολογίες, για το αισχρό επίπεδο της παιδείας όλων μας, για την ιστορική άγνοια. Ο κ. Αϊβαλιώτης έπρεπε να ερωτηθεί από πού προερχόταν το ρητό του εμβλήματος της μονάδας του. Έτσι, από περιέργεια, να δούμε αν ξέρει.

Τέλος πάντων, σταγόνα στον ωκεανό θα πει κανείς και τον κ. Αϊβαλιώτη τον ξέρουμε από πριν. Τι σημασία είχε μία ακόμα κίνηση εντυπωσιασμού από αυτές στις οποίες ο αρχηγός του είναι άλλωστε μετρ; Καμία. Αλλά για εμάς που αγαπάμε τη γλώσσα και την ιστορία, που υπηρετήσαμε στον στρατό χωρίς να κλαψουρίσουμε "για να μπορεί να βγαίνει η μάνα μας στον δρόμο"* και που η πατρίδα μάς έστειλε στις Ειδικές Δυνάμεις, σε φυλάκια σε ξερονήσια, σε μονάδες γειτονικές αυτής του κ. Αϊβαλιώτη στο τριεθνές του Έβρου, αυτή η μπούρδα του ήταν ένα φτύσιμο στα μούτρα μας.

Ο κ. Αϊβαλιώτης την επόμενη φορά μπορεί να περιφέρεται με μπρελόκ της 16ης Μεραρχίας Πεζικού, που είναι και ο αμέσως υπερκείμενος σχηματισμός, στο Διδυμότειχο. "Πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν". Ή αποθάνουμεν, έστω. Ούτως ή άλλως στα λόγια θα μείνει. Στη μάχη ο κ. Αϊβαλιώτης μάλλον θα κλαίγεται ενώπιον κάποιας Επιτροπής Απαλλαγών, αν δε βγάλει από την τσέπη του μπρελόκ με το κλειδί της Κερκόπορτας.

_____
*Αυτή ήταν η απάντηση ενός φαντάρου με σοβαρά προβλήματα υγείας σε ερώτησή μου γιατί δεν επιδίωξε απαλλαγή από τη στράτευση, ενώ την εδικαιούτο. Ίσως έπρεπε να τον συναντήσει ο κ. βουλευτής για μία ανταλλαγή απόψεων.

15/5/12

Συγχαρητήρια

Τη στιγμή που ο ΣυΡιζΑ που πολεμούσε λυσσωδώς τους φόρους ανακαλύπτει τα αναγκαστικά δάνεια από τους υψηλόμισθους των 20.000 €, που ο Καμμένος διορίζει τον υπουργό Αμύνης, που η Νέα Δημοκρατία μοιράζει προβοκατόρικα non paper, το ΠαΣοΚ δηλώνει ότι ως τρίτο κόμμα δεν έχει τη δύναμη που είχε κάποτε και η Χρυσή Αυγή προτείνει Πρωθυπουργό, αυτήν τη στιγμή, δηλαδή, που βιώνουμε στη χώρα μας, αποδεικνύεται η σπάνια σοφία του ελληνικού λαού. Ήταν οι κρισιμότερες εκλογές στην ιστορία αυτής της δημοκρατικής περιόδου -μέχρι τις επόμενες- και ο λαός ανέθεσε σε αυτούς τους ανθρώπους να διαχειρισθούν τη χρεοκοπία.

Σε έναν μήνα λοιπόν ο ίδιος λαός θα ξαναψηφίσει. Οι ίδιοι άνθρωποι, με την ανύπαρκτη πολιτική παιδεία, θα ξαναψηφίσουν ΣυΡιζΑ και Χρυσή Αυγή για πλάκα, Καμμένο για να μάς σώσει από τους εχθρούς που μαζεύονται στα σύνορα έτοιμοι να εισβάλουν στη χώρα, ΠαΣοΚ και ΝΔ γιατί έτσι έκαναν πάντοτε. Και μετά ο Σαμαράς και ο Τσίπρας θα είναι πάλι οι κυρίαρχοι του πολιτικού παιχνιδιού, δίνοντας άλλο περιεχόμενο στη ρήση ότι στους βασιλεύει ο μονόφθαλμος.

Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι σοβαροί. Σήμερα δεν κατέστη δυνατόν να σχηματισθεί κυβέρνηση. Σε έναν μήνα με τον ΣυΡιζΑ ενδεχομένως πρώτο κόμμα, πώς θα γίνει; Επειδή ο Καμμένος και ο Μιχαλολιάκος θα βγουν λιγότερο ισχυροί θα είναι πιο ευνοϊκές οι συνθήκες;

Κατά το βλακώδες κλισέ στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Αισθάνομαι πλέον ότι η δημοκρατία με τον τρόπο που λειτουργεί στη χώρα αποτελεί ένα αδιέξοδο από μόνη της. Όσο ο κόσμος ψηφίζει με κριτήριο την τσέπη και επιλέγει όποιον τάζει διορισμούς, αυξήσεις και επιδόματα, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει, και κάθε μέρα θα κάνουμε ένα βήμα πίσω.

Για παράδειγμα, μέχρι τις 6 Μαΐου είχαμε κυβέρνηση και είχαμε μία ελπίδα αυτή να γίνει καλύτερη, αν επέτρεπαν στον Παπαδήμο να επιλέξει τη σύνθεσή της και να διαχειρισθεί την κατάσταση. Όμως τον χρησιμοποίησαν όπως από μεθαύριο έναν εκ των τριών ανώτατων δικαστικών, δηλαδή ως υπηρεσιακό και περιορισμένης ευθύνης. Τότε όμως είχαμε κυβέρνηση. Σήμερα όχι. Εδώ και δέκα μέρες παλεύουμε να ξανααποκτήσουμε μία κυβέρνηση με κομμένα φτερά, χειρότερη από του Παπαδήμου και με χρονικό ορίζοντα... διετίας, σχεδόν, δηλαδή, μέχρι τη λήξη της τετραετίας του κ. Παπανδρέου! Αλλά θα είχε πρόεδρο ένα πολιτικό πρόσωπο. Αυτό μας πείραξε. Να μην απαξιωθεί η πολιτική!!!

Συγχαρητήρια, λοιπόν, στον κ. Σαμαρά που επέβαλε τη διεξαγωγή των εκλογών και απέδειξε και στον πλέον αδαή πόσο ανόητα πολιτεύθηκε επί 2,5 χρόνια. Συγχαρητήρια στον κ. Τσίπρα γιατί θα κερδίσει εκλογές ενώ δεν επιθυμεί να κυβερνήσει. Συγχαρητήρια και στον πάνσοφο ελληνικό λαό που ψηφίζει ενάντια στη μιζέρια και οπλίζει το χέρι όσων με τις ανοησίες τους φέρνουν τη διεθνή απομόνωση και τη χρεοκοπία ολοένα και πιο κοντά.

9/5/12

Για έναν αξιόπιστο τρίτο πόλο

Έχουμε αναφερθεί πολλές φορές στην απουσία αξιόπιστης εναλλακτικής πρότασης απέναντι στον αποτυχημένο δικομματισμό και τον λαϊκισμό, αριστερόστροφο και δεξιόστροφο. Η οργή, η απογοήτευση, το αδιέξοδο των ψηφοφόρων τούς οδήγησε είτε στην αποχή, παρά την τεράστια σημασία των εκλογών, είτε σε επιλογές που επιτείνουν την απελπισία και δεν αποτελούν τη λύση στα προβλήματα του τόπου, όπως η Χρυσή Αυγή και ο ΣυΡιζΑ (κάτι που κατέστη ήδη εμφανές, με την γκάφα της "αξιοποίησης" των καταθέσεων).

Μέσα όμως στο γενικότερο κλίμα προβληματισμού, το αποτέλεσμα των εκλογών γεννά την ελπίδα. 6,5% των ψηφοφόρων στράφηκε προς τα τρία φιλελεύθερα κόμματα του κέντρου, τη Δημοκρατική Συμμαχία της Ντόρας Μπακογιάννη, τη Δημιουργία ξανά του Θάνου Τζήμερου και τη Δράση του Στέφανου Μάνου. Για να είμαστε συνεπείς, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι ειδικά τα δύο τελευταία κόμματα έτυχαν δυσανάλογα μεγάλης προβολής από ΜΜΕ συγκεκριμένου ομίλου. Αυτό όμως δε λέει τίποτε -όλοι οι υπόλοιποι προβάλλονταν από όλα τα υπόλοιπα ΜΜΕ.

Αυτό που έχει σημασία είναι ότι ανάμεσα στους συμπολίτες μας που ξαναέδωσαν ψήφο "μπετόν αρμέ" σε ό,τι πάντα στήριζαν, που υπέκυψαν στα λαϊκιστικά χαϊδέματα και στις επιλογές λάιφ-στάιλ, μερικές χιλιάδες άνθρωποι προβληματίστηκαν. Άκουσαν αυτά τα τρία κόμματα που ήταν ίσως τα μόνα που κάτι είχαν να πουν. Άκουσαν προτάσεις ρηξικέλευθες και πρωτοποριακές, ίσως κυνικές και ακραίες. Ακόμα και αν δεν τις ασπάστηκαν όλες και πλήρως, η δική τους ψήφος έστειλε το πραγματικό μήνυμα των εκλογών: κάτι πρέπει να αλλάξει στη χώρα. Άμεσα, ριζικά και οριστικά.

Προσωπικές ίσως εμμονές, ακόμα και κάποιου βαθμού αλαζονεία των τριών αρχηγών, δεν επέτρεψε την κοινή κάθοδο, που θα εξασφάλιζε την εκπροσώπηση αυτού του τόσο απαραίτητου ρεύματος σκέψης στο κοινοβούλιο. Αλήθεια, η Βουλή έχει χώρο για τον Μιχαλολιάκο και τους φίλους του, αλλά όχι για την Ντόρα και τον Μάνο; (Μέχρι και σήμερα, που είναι πλέον σαφές ότι η άτυπη τριχοτόμηση του χώρου έκανε ζημιά, ο κ. Τζήμερος επιμένει στη μοναξιά του. Γιατί άραγε;)

Προσωπικές αντιμαχίες πάντα υπήρχαν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν, αλλά το ευρύτερο συμφέρον πρέπει να τις παραμερίσει. Και δε μιλάμε για συμφέρον στενά κομματικό ή ιδεολογικό, αλλά για το συμφέρον του τόπου, διότι αν κάποιοι έπεισαν ότι έχουν προτάσεις να φέρουν προς συζήτηση και ότι νοιάζονται για ρεαλιστικές λύσεις, όλοι προέρχονταν από αυτόν τον χώρο.

Δίπλα στο 6,5% θα προσθέσουμε κι άλλους. Ναι, η κοινή κάθοδος των τριών δε σημαίνει ότι τα ποσοστά τους θα αθροίζονταν. Αν όμως αυτό συνέβαινε; Αν η φωνή τους ήταν κοινή, πόσο απίθανο θα ήταν να προσελκύσουν αυτοί την ψήφο "διαμαρτυρίας" όλων των απογοητευμένων από τα δύο κόμματα, αντί να ενισχύονται οι γραφικοί και ακραίοι; Δική μας πεποίθηση είναι πως ένα τέτοιο κόμμα του κέντρου, με συγκροτημένο πρόγραμμα και ρεαλιστικές προτάσεις, θα κατέγραφε διαρκώς αυξανόμενα ποσοστά, κατά πάσα πιθανότητα διψήφια.

Η αιτία είναι απλή: και μέσα στο ΠαΣοΚ και τη ΝΔ υπάρχουν καταπιεσμένες δυνάμεις που, αντί να πιστεύουν στα κούφια λόγια, ποθούν την πραγματική κοινωνική, πολιτική και πολιτισμική αλλαγή.

Δείγματα υπάρχουν, ακόμα και ανάμεσα σε πολιτικά πρόσωπα που έχουν ασκήσει εξουσία. Η Διαμαντοπούλου πάλεψε με το καρτέλ των πανεπιστημιακών. Ο Ραγκούσης με τα τοπικά μικροπολιτικά συμφέροντα. Ο Μόσιαλος με τους δημοσιογράφους, για να περισώσει λίγο από το δημόσιο χρήμα. Και μέσα στη ΝΔ, πολιτικοί όπως ο Χατζηδάκης και ο Δένδιας έδειξαν ότι μπορούν να λάβουν αποφάσεις και να φέρουν εις πέρας μία αποστολή όταν την αναλαμβάνουν. Όταν είναι ο Μητσοτάκης που εκλέγεται πρώτος σε σταυρούς, μετέχοντας σε κόμμα υπό την ηγεσία Σαμαρά - Φαήλου - Λαζαρίδη, φέροντας ένα τόσο βαρύ επώνυμο και κόντρα στην αδελφή του, τι μήνυμα άραγε θέλει να στείλει ο λαός;

Δεν πρόκειται βέβαια να προσφέρουμε αγιογραφίες σήμερα. Ο καθένας μπορεί να αξιολογήσει λόγους και έργα. Όμως είναι αναντίρρητο ότι δυνάμεις που πιστεύουν στον ρεαλιστικό εκσυγχρονισμό της χώρας υπάρχουν όχι μόνο σε μικρά κόμματα περισσότερο ή λιγότερο άφθαρτων και επιτυχημένων, αλλά και στα παλαιά κόμματα εξουσίας.

Ιδού λοιπόν η ιστορική ευκαιρία. Αντί να συζητάμε για τον τρόπο με τον οποίο θα επιτευχθεί η νεκρανάσταση του ΠαΣοΚ και η επανένωση της κεντροδεξιάς υπό κάποιον κύριο Σαμαρά (!!!), τον αποκλειστικά υπεύθυνο για τη διάλυσή της, ήρθε η ώρα για τη σύμπηξη ενός μεταρρυθμιστικού μετώπου απαλλαγμένου από ιδεολογικές εμμονές. Αντί απλά να συζητούμε για το τέλος του δικομματισμού, ήρθε η ώρα για τη σύσταση ενός αξιόπιστου τρίτου κυβερνητικού πόλου. Αντί οι πολιτικοί μας να διαγκωνίζονται στον λαϊκισμό, ήρθε η ώρα για πραγματική προγραμματική αντιπαράθεση.

Οι τρεις τους, με την προσθήκη των όποιων πρόθυμων και σοβαρών έχουν απομείνει σε ΠαΣοΚ και ΝΔ, μπορούν να σπάσουν τα ιδεολογικά στεγανά, να υπερβούν τους κομματικούς διαχωρισμούς και, επιτέλους, να παραγάγουν πολιτικές προτάσεις.

Θα τολμήσουν;

8/5/12

Μία πολιτική αποτίμηση

Με το αποτέλεσμα των εκλογών να έχει οριστικοποιηθεί μπορούμε να αξιολογήσουμε πολιτικά ορισμένα χαρακτηριστικά της ψήφου των συμπολιτών μας. 

Απρόσμενη αποχή

Πολλές φορές κατά το παρελθόν είχαμε στηλιτεύσει την ευκολία με την οποία οι αναλυτές μετέφραζαν την αποχή σε πολιτικό μήνυμα αποδοκιμασίας του πολιτικού συστήματος ή πολιτική αδιαφορία. Η αποχή την Κυριακή ήταν απρόσμενα μεγάλη. Σε σχέση με το 2009, σχεδόν 570.000 λιγότεροι ψηφοφόροι προσήλθαν στην κάλπη, ποσοστό 35% (από 29%). Με δεδομένη την κρίση, είναι μάλλον απίθανο ένας στους τρεις Έλληνες να αδιαφόρησε. Είναι όμως παράδοξο ότι οι αναλυτές αυτήν τη φορά εστίασαν στην οικονομική δυσχέρεια πολιτών και κομμάτων που δεν επέτρεψε τις μετακινήσεις ετεροδημοτών. Ενδιαφέρον, όταν εδώ και πολλά χρόνια υπάρχουν οι ειδικοί κατάλογοι και τα αντίστοιχα εκλογικά τμήματα, ώστε να ψηφίσουν στον τόπο κατοικίας τους, με μία απλή αίτηση σε ΚΕΠ...

Θα επαναλάβουμε ό,τι παλιότερα γράφαμε. Άκυρο, λευκό και αποχή αποτελούν στάση δειλίας που δε στέλνει κανένα μήνυμα και, αντίθετα, ενισχύει την αξία της ψήφου των υπολοίπων. Επιδέχεται, ωστόσο, ερμηνείας. Η δική μας είναι ότι πράγματι πρόκειται περί αποδοκιμασίας του πολιτικού συστήματος, καθώς λείπουν περισσότεροι από ένα εκατομμύριο ψηφοφόροι του 2004 και του 2007. Η αποδοκιμασία, όμως, έχει να κάνει και με τις κακές εναλλακτικές του δικομματισμού επιλογές. Όσοι απείχαν δεν είναι απογοητευμένοι μόνο με το ΠαΣοΚ και τη ΝΔ, αλλά και με όλους τους υπόλοιπους. 

Νέα Δημοκρατία

Με 1.100.000 λιγότερες ψήφους από τη συντριβή του 2009, είναι ντροπή να μιλήσει κανείς για νίκη. Το κόμμα έχει διαλυθεί και αιμορραγεί προς πάσα κατεύθυνση: Καμμένος, Χρυσή Αυγή, Ντόρα, Μάνος, Τζήμερος. Οι περισσότεροι εστιάζουν στη συμμετοχή στην κυβέρνηση Παπαδήμου. Αριθμητικά έχουν δίκιο. Αν ο Σαμαράς επέμενε στο αντιμνημόνιο ενδεχομένως θα είχε εισπράξει και περισσότερες ψήφους, ακόμα και πολλές που έφυγαν προς τον ΣυΡιζΑ. Πολιτικά όμως;

Ο κ. Σαμαράς είναι ένας άνθρωπος ανεπαρκής και κοντόφθαλμος. Κινήθηκε κομματικά όταν η χώρα διαλυόταν, καταψηφίζοντας το μνημόνιο. Η συζήτηση για το αν η τρόικα ήταν μονόδρομος ή όχι θα έπρεπε να έχει σταματήσει όταν και η ΝΔ έγινε μνημονιακή. Αφού ο Σαμαράς τα γύρισε όταν φάνηκε ότι μπορεί να κυβερνήσει, όλοι θα έπρεπε να έχουμε αντιληφθεί ότι άλλη λύση πραγματικά δεν υπήρχε. Σε κάθε περίπτωση, η ΝΔ ή θα έπρεπε να είχε χαράξει μία σοβαρή στρατηγική εξόδου από το "αντιμνημόνιο" ή να επιμείνει στο λάθος της. Θα ήταν σήμερα αυτοδύναμη αντιμνημονιακή κυβέρνηση και θα βλέπαμε τι μπορούσε να αναδιαπραγματευθεί.

Κάθε συζήτηση για επανένωση της κεντροδεξιάς πρέπει να ξεκινάει με την απομάκρυνση του κ. Σαμαρά. Με την ανόητη τακτική του αποξενώθηκε από κάθε σοβαρό ψηφοφόρο του, απομόνωσε τις φιλελεύθερες φωνές της ΝΔ και επέλεξε τον λαϊκισμό. Τελικά διέγραψε τους υποστηρικτές του και δημιούργησε το φαινόμενο Καμμένος.

Το κόμμα πρέπει πρωτίστως να αποφασίσει σε ποιον ιδεολογικό χώρο ανήκει, διότι Ντόρα, Μάνος, Καρατζαφέρης και Καμμένος είναι αδιανόητο να ξανασυνυπάρξουν πολιτικά. Η ιδεολογία δεν μπορεί να καθορίζεται από το τι θέλει ο λαός, από γκάλοπ και με στόχο τα εκλογικά οφέλη, μια που τελικά και αυτά δεν έρχονται. Το κόμμα προτείνει και όσοι θέλουν ακολουθούν. Και η ΝΔ 2,5 χρόνια δεν είχε να προτείνει τίποτε. Τα λέγαμε και τα γράφαμε σε υψηλότατους τόνους, αλλά κάποιοι υμνούσαν τον "νεό Καποδίστρια". Να δούμε τώρα αν θα τον στείλουν σπίτι του, να τελειώνουμε. 

ΣυΡιζΑ

Στο κόμμα του κ. Τσίπρα στράφηκαν οι απογοητευμένοι του ΠαΣοΚ και η αντιμνημονιακή ψήφος της αριστεράς. Το φαινόμενο έχει επαναληφθεί (το 2007, σε πολύ μικρότερο, βέβαια, βαθμό). Τότε ο ΣυΡιζΑ δεν είχε καταφέρει να συγκρατήσει το κοινό του, αλλά είναι στο χέρι του σήμερα να το πετύχει.

Αναμφίβολα το σχεδόν 17% αποτελεί έναν θρίαμβο. Είναι όμως αποτέλεσμα της επιθυμίας του λαού για αριστερή διακυβέρνηση ή απλά ο κόσμος υπέκυψε στον λαϊκισμό του αντιμνημονιακού αγώνα μέχρις εσχάτων; Ο κ. Βενιζέλος παίζει τώρα το παιχνίδι έξυπνα: όσοι υποστήριξαν ότι μπορούν καλύτερα ας δοκιμάσουν. Η απροθυμία είναι βέβαια εμφανής. Ο κ. Τσίπρας θα μπορούσε να ρωτήσει τον κ. Σαμαρά πώς και γιατί τα γύρισε τον Νοέμβριο...

Θα επαναλάβουμε τη θέση μας ότι πρόκειται για παράταξη ακραία και λαϊκιστική. Είναι θλιβερό ότι ο λαός στράφηκε με τόση ευκολία προς τον Τσίπρα και τους συν αυτώ αδιαφορώντας για τις συνέπειες, αλλά μένει να φανεί αν αυτή η μετακίνηση είναι δομική ή συγκυριακή. Παρά την αντιπάθεια προς το σύστημα ΠαΣοΚ, τείνουμε προς το δεύτερο. 

ΠαΣοΚ

Υπέστη μία συντριβή απολύτως αναμενόμενη με τα μέτρα που έλαβε. Η κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου δεν κατάφερε να πείσει ότι αυτά ήταν αναγκαία και ότι διαχειρίστηκε την κρίση με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Όπως συμβαίνει και με τη ΝΔ, το κόμμα πρέπει να καθορίσει ξανά την ιδεολογία του, εγκαταλείποντας τις σοσιαλιστικές εμμονές και στρεφόμενο προς το κέντρο και τον ρεαλιστικό εκσυγχρονισμό. Αν επιλέξει την οδό του λαϊκισμού (όπως έγινε την περίοδο 2007 - 2009) ίσως επαναπατρίσει ψήφους γρήγορα, αλλά αργότερα θα βρεθεί ακόμα πιο χαμηλά (απόδειξη: η συντριβή του 2007, που έφερε το κόμμα στα πρόθυρα διάλυσης, με ποσοστό... 38,1%, που σήμερα φαντάζει όνειρο άπιαστο).

Ο κ. Βενιζέλος είναι έξυπνος άνθρωπος. Όσο οι ψευτοπαλικαράδες Σαμαράς και Τσίπρας θα εκτίθενται, αυτός θα ετοιμάζει τη μεγάλη επιστροφή της "μόνης υπεύθυνης παράταξης των δύσκολων αποφάσεων". Ένα (επαν)ιδρυτικό συνέδριο, σύμπραξη με προσωπικότητες του κέντρου, μερικές γκάφες της προοδευτικής αριστεράς (που είναι αδύνατο να αποφευχθούν) και οι παραδοσιακοί ψηφοφόροι θα επιστρέψουν. Εκτός βέβαια αν ο κ. Τσίπρας αποδειχθεί πράγματι ικανότερος, βγάζοντάς μας ψεύτες. 

Ανεξάρτητοι Έλληνες

Ένα κόμμα ακραία λαϊκιστικό, αποτελούμενο από αυτούς που έκαναν τον Σαμαρά αρχηγό της κεντροδεξιάς. Φαινόμενο συγκυριακό, ψήφος αντιμνημονιακής διαμαρτυρίας που θα συμπιεστεί ή θα επιβιώσει ανάλογα με τις εξελίξεις στον ευρύτερο χώρο όπου κινείται. Κατά τα άλλα μάς ενόχλησε το "λεφτά υπάρχουν" και η αδυναμία των κομμάτων να προτείνουν ρεαλιστικές λύσεις. 

ΚΚΕ

Τι είχες Αλέκα, τι είχα πάντα και 18.000 ψήφους (1%) παραπάνω. Η μικρή ενίσχυση του ΚΚΕ εν μέσω πρωτοφανούς κρίσης και αντιλαϊκών μέτρων που υποβάθμισαν το επίπεδο διαβίωσης των πολιτών, αποτελεί την καλύτερη απόδειξη ότι η ψήφος στην αριστερά δεν αποτελεί φαινόμενο ιδεολογικής μετατόπισης, αλλά ψήφο διαμαρτυρίας. Το κόμμα της ιδεολογικής καθαρότητας δεν εισέπραξε τίποτε σε σχέση με Κουβέλη και Τσίπρα, διότι ΣυΡιζΑ και ΔημΑρ αποτελούν περισσότερο αθώες και φιλοευρωπαϊκές επιλογές, έστω κι αν για τον πρώτο τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι.

Τι να γίνει; Μπορεί το ΚΚΕ να αλλάξει τακτική για να γίνει ελκυστικό; Μάλλον κανείς στον Περισσό δεν το θέλει, οπότε σχετική συζήτηση δεν έχει νόημα. Με το ΚΚΕ τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. 

Χρυσή Αυγή

Τα άκρα είναι της μόδας. Οι νεαροί σε ηλικία που την ψήφισαν δεν έχουν τις παραστάσεις και την παιδεία για να κρίνουν. Η ερμηνεία φιλοναζιστικής στροφής των ψηφοφόρων δεν ευσταθεί, και μάλλον τα διαλυτικά φαινόμενα του πολιτικού συστήματος (κυρίως της ΝΔ) και τα ζητήματα μετανάστευσης και ασφάλειας (για τα οποία επί χρόνια φωνάζαμε ότι θα έχουν τέτοιο αποτέλεσμα) έφεραν το σοκαριστικό 7%.

Συγχαρητήρια στον ελληνικό λαό για τη σοφία του. Συγχαρητήρια σε όσους επιχειρηματολογούσαν ότι όλοι αξίζουν μία ευκαιρία. Τώρα όμως οι χρυσαυγίτες θα βγουν στο φως. Να δούμε τι άλλο εκτός από "εγέρθητι" έχουν να μας πουν. 

Δημοκρατική Αριστερά

Το κόμμα της σοβαρής, φιλοευρωπαϊκής και προοδευτικής αριστεράς είχε ένα επιτυχημένο ντεμπούτο, αλλά μάλλον η προσδοκία ήταν υψηλότερη. Θυμίζουμε ότι η διάσπαση από τον ΣυΡιζΑ έγινε λόγω διαφωνιών με τις ακρότητες που είχε επιλέξει ο κ. Τσίπρας. Ο λαός στράφηκε περισσότερο προς εκείνον παρά προς τον κ. Κουβέλη. Ποιος όμως θα επιβιώσει περισσότερο από τους δύο, σε βάθος χρόνου; 

Πράσινοι

Μικρή αύξηση, μεγάλη αποτυχία. Σιγά - σιγά το ρεύμα ξεθυμαίνει. Αν ο λαός καταλάβει τι πραγματικά εκφράζει ο ΣυΡιζΑ, μπορεί οι Πράσινοι να ξαναγίνουν φωλιά για την αθώα απολιτίκ ψήφο. 

ΛαΟΣ

Είναι αδιανόητο το κόμμα του κ. Καρατζαφέρη να πληρώνει το γεγονός ότι συμπεριφέρθηκε υπεύθυνα και στήριξε την κυβέρνηση συνεργασίας, διότι αυτό φαίνεται πως άφησε τον Καρατζαφέρη εκτός Βουλής -και όχι οι κωλοτούμπες και οι γραφικότητές του. Στον ιδεολογικό χώρο όπου κάποτε κάλυπτε ένα υπαρκτό κενό (της λαϊκιστικής δεξιάς), παρατηρείται πλέον συμφόρηση. Ώρα για συμπράξεις, συναινέσεις και νερό στο κρασάκι μας, ειδικά τώρα που οι αληθινοί ακροδεξιοί έχουν ξεμυτίσει; 

Δημοκρατική Συμμαχία, Δράση, Δημιουργία ξανά

Με τους ψηφοφόρους να στρέφονται προς τον λαϊκισμό και τα άκρα και με την κατάρρευση του δικομματισμού, το κενό τώρα πια εντοπίζεται στο κέντρο. Στο θέμα αυτό θα αναφερθούμε αναλυτικά στην επόμενη ανάρτηση, διότι αποτελεί το πιο ενδιαφέρον στοιχείο των εκλογών. 

Συμπέρασμα: ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ!!!

Ο Γιώργος Παπανδρέου τώρα δικαιώνεται. Ο ελληνικός λαός διά της ψήφου του επέλεξε λαϊκισμό, επέλεξε επιστροφή μισθών και συντάξεων, επέλεξε διορισμούς στο δημόσιο, επέλεξε Τσίπρα, Καμμένο και Μιχαλολιάκο, που θα διώξουν την τρόικα και θα αποκαταστήσουν την αξιοπρέπεια της χώρας διεθνώς.

Το έχουμε πει πολλές φορές, το λέμε ξανά: η ευθύνη βαρύνει πρωτίστως εμάς. Είναι εμφανές ότι δεν επιθυμούμε λύση με θυσίες και ιδρώτα, αλλά τη "λύση" την εύκολη και εθνικά υπερήφανη. Μακάρι να βγούμε ψεύτες, αλλά η ώρα να υποστούμε τις συνέπειες των αλλόκοτων επιλογών μας πλησιάζει.